เปลวเพลิงอมตะ

เดินเล่นในหงเจิ้น

ผู้เฒ่า: ...ตัวเดินหมากล้อมกระจัดกระจายไปทั่ว แต่อาจารย์คนนี้ยังคงสงบนิ่ง "เริ่มดึกแล้ว" เขาพูดกับคนตัดไม้อย่างอ่อนโยน "เจ้าควรจะลงจากภูเขาได้แล้วหรือยัง?"

ผู้เฒ่า: ในขณะที่เขาจ้องมองดูท้องฟ้า เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้ว คนตัดไม้ก็รู้สึกตกใจ "เวลาไม่น่าผ่านไปเกินสองชั่วโมงนี่" เขาไม่อยากจะเชื่อ เขารู้สึกผิดและเตรียมตัวที่จะลงเขาไป เพราะกลัวว่าอาจารย์คนนี้จะรำคาญ

ผู้เฒ่า: แต่เมื่อคนตัดไม้หันหลังกลับมา วิญญาณของเขาก็แทบจะหลุดออกจากร่าง อาจารย์ที่กำลังเล่นหมากล้อมและดื่มเหล้าอยู่นั้นได้หายไปแล้ว เหลือก็แต่กระดานหมากล้อมที่แตกละเอียดและกองกระดูกที่ผุๆ กองอยู่

ผู้เฒ่า: คนตัดไม้กลัวมากจนทำตะกร้าไม้ไผ่หล่น วิ่งหนีลงจากภูเขาไปโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ

ผู้เฒ่า: เมื่อเขาไปถึงเชิงเขา ก็พบกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว หมู่บ้านเล็กๆ ที่เขาจำได้นั้นได้เติบโตกลายเป็นเมืองที่คึกคัก มีบ้านอิฐที่แข็งแรงมาแทนที่กระท่อมมุงจากอันแสนธรรมดา และที่ที่บ้านของเขาเคยตั้งอยู่ เหลือเพียงที่ดินรกร้างว่างเปล่า

ผู้เฒ่า: เขาสังเกตเห็นวันที่บนปฏิทินที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ด้วยความตกใจ เขาคว้าตัวคนที่เดินผ่านไปมาและถามอย่างเร่งรีบว่า "ขอโทษนะครับ ช่วยบอกวันที่และเวลาปัจจุบันผมหน่อยได้มั้ยครับ?"

ผู้เฒ่า: เมื่อเขาได้ยินคำตอบ ขาของเขาอ่อนแรงลง ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เวลาได้ผ่านไป คนที่เขารักก็จากไปกันหมด ไม่มีใครจำเขาได้อีกต่อไป

ผู้ชมที่งุนงง: แล้วคนตัดไม้ก็ออกจากภูผาสวรรค์ไป แต่ทำไมเขาถึงยังมีชีวิตอยู่และแข็งแรงดีได้ล่ะ? แม้เวลาจะผ่านไปร้อยปีแล้ว เขาก็ไม่ควร...

ผู้คนที่มุงดู: เรื่องเล่าของคุณ... มันดูเกินจริงไปหน่อยมั้ย? คือถ้าฉันไม่ได้มาจากหงเจิ้น ฉันคงหลงเชื่อไปแล้ว

ผู้เฒ่า: ...ก็แหม! นั่นแหละประเด็น ความจริงมันแปลกยิ่งกว่านิยายอีก เพื่อนเอ๋ย ทุกรายละเอียดในเรื่องนั้นอ้างอิงมาจากเหตุการณ์จริง

ผู้เฒ่า: ฉันจะเล่าตำนานของภูผาสวรรค์ให้ฟังอีกเรื่องนะ ลึกเข้าไปในยอดเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ มีความลับอันทรงพลังซ่อนอยู่... "ความลับแห่งการเป็นอมตะ"

ผู้เฒ่า: เราทุกคนต่างรู้ดีว่าภูผาสวรรค์คือที่พำนักของเซนติเนล ที่รวบรวมพลังวิญญาณจากทั้งสวรรค์และโลกมนุษย์มานานแสนนาน เมื่อเวลาผ่านไป แม้แต่ภูเขาเองก็มีรูปร่างเป็นเซนติเนลอันสง่างามของเรา!

ผู้เฒ่า: การใช้ชีวิตอยู่บนภูเขานานๆ ท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์ และดื่มด่ำกับความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ ช่วยเพิ่มอายุขัยได้!

ผู้เฒ่า: ทุกอย่างเริ่มต้นจากเกมหมากล้อม เกมที่คนตัดไม้บังเอิญไปเจอ น่าเสียดายที่ความลับเหล่านั้นถูกลืมไปนานมากแล้ว...

ผู้เฒ่า: ทุกคนมารวมตัวกันตรงนี้ คุณจะได้สัมผัสกับเรื่องราวแห่งชีวิต...

Changli: ชู่วว...

Changli: ...แล้วเจอกันที่นั่น

Abby: อืม... "จงเยือนยลหงเจิ้นทั่วดินแดน ข้างวงแหวนและชายคาห้อยระย้า หิมะนิรันดร์ละลายเป็นธารา ให้เรามาพบกันใหม่ในครานั้น"

Abby: ก็เข้าท่าดี นำทางไปเลย!

Qihong: "เมื่อหิมะละลายเป็นลำธาร" งั้นเหรอ? อ๋อ เดาว่าคุณคงไม่ใช่คนแถวนี้สินะ เวลาที่เราพูดแบบนั้นในหงเจิ้น เราหมายถึงชั่วยามที่เรียกว่า "เว่ย" ช่วงบ่ายต้นๆ เป็นช่วงเวลาที่อบอุ่นที่สุดของวัน

Qihong: ตำนานเล่าขานถึงผู้มาเยือนที่เดินทางมาที่นี่เมื่อหลายศตวรรษก่อน สมัยนั้น ชาวบ้านในพื้นที่ต้องดิ้นรนหาฟืนมาก่อไฟเพราะหิมะตกหนัก ผู้มาเยือนท่านนี้ได้ใช้พลังพิเศษเบี่ยงเส้นทางบ่อน้ำพุร้อนมาให้ เพื่อช่วยให้ทุกคนอบอุ่น

Qihong: ก็อย่างที่ผู้เฒ่า Zou บอกทุกคนนั่นแหละ ฉันยังไม่เคยเห็นกับตาตัวเองหรอก แต่เรื่องแบบนี้... ส่วนใหญ่มักจะแต่งขึ้นน่ะ

Qihong: โอ้ ไม่เอาน่า ฉันแค่เล่าสิ่งที่ได้ยินมาจากเขา ช่วงนี้เขาเล่าเรื่องเก่งมาก แต่อย่าซีเรียสมากไป ก็แค่เล่าเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

Qihong: จริงเหรอ? คุณก็ชอบเรื่องเล่าและเกร็ดความรู้เหมือนกันใช่มั้ย?

Qihong: ดูเหมือนว่าเราจะมีอะไรเหมือนกัน

Qihong: ฮ่าๆ... ผู้เฒ่า Zou น่าจะมาเรียนมุกตลกจากคุณนะเนี่ย

Qihong: ปู่ทวดของผู้เฒ่า Zou เป็นลูกหลานของคนกลุ่มแรกในหงเจิ้น เขาเติบโตมากับเรื่องราวเกี่ยวกับภูผาสวรรค์ เมื่อไม่นานมานี้เขาได้ยินว่าท่านเจ้าเมืองได้จัดการกับวิกฤตเรียบร้อยแล้ว เขาเลยตัดสินใจไปเยี่ยมเยียนและเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับต้นตระกูลของเขา

Qihong: มันตลกดีที่ได้ยินคนภายนอกพูดถึง หงเจิ้น บ้านเกิดของฉันว่าลึกลับ เราเป็นแค่เมืองธรรมดาๆ ที่มีความเฉพาะตัว...

Qihong: โดยเฉพาะช่วงนี้ที่มีคนจากจินโจวมาสำรวจอะไรบางอย่าง พวกเขาหลงใหลในตัวเรา ยังกับว่าเป็นวัตถุโบราณ เชื่อมั้ยว่าพวกเขาถามว่าต้นพลัมพาโวของเรามีพลังวิเศษรึเปล่า?

Qihong: กาลเวลาเป็นพลังที่น่าเกรงขามจริงๆ...

ชายหนุ่มน่าสงสัย: หืม? เอ่อ... คุณแค่มาถามทางเฉยๆ เหรอ?... ขอโทษนะ ฉันไม่ได้เป็นคนพื้นที่ ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก

ชายหนุ่มน่าสงสัย: เดี๋ยวก่อน คุณ... คุณเป็นคนที่คุยกับท่านหญิง Changli เมื่อกี้ใช่มั้ย?

ชายหนุ่มเริ่มมองไปรอบๆ ด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวสิ่งเลวร้ายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในเงามืด

ชายหนุ่มน่าสงสัย: คุณไม่ได้ยินข่าวเหรอ? เธอลาออกจากงานราชการเพื่อมาที่นี่ เมืองเล็กๆ แห่งนี้ มันต้องมีเหตุผลอยู่เบื้องหลังแน่ๆ

ชายหนุ่มน่าสงสัย: งั้นฉันเดาว่าคุณก็โดนหน้าสวยๆ ของเธอหลอกด้วยเหมือนกัน ผู้หญิงคนนั้นจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ ตอนนี้คุณยังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของเธอหรอก แล้วกว่าคุณจะรู้ตัว ก็ติดกับดักเข้าให้แล้ว

ชายหนุ่มน่าสงสัย: ฮึ่ม... คุณน่ะสิที่ประมาทกลอุบายของ Changli

ชายหนุ่มน่าสงสัย: ฉัน... ฉันมีเหตุผลที่จะเชื่อแบบนั้น!

ชายหนุ่มน่าสงสัย: ฉันได้ยินมาว่าเธอหลอกแขกวีไอพีของจินโจวให้ไปที่ภูผาสวรรค์ ลองคิดดูสิว่าที่นั่นมันอันตรายขนาดไหน!

ชายหนุ่มน่าสงสัย: เธอคงจะกลัวว่าเขาคนนั้นจะเข้าใกล้ท่านเจ้าเมืองมากเกินไป จนทำให้แผนของเธอพัง... ช่างเป็นผู้หญิงที่ชั่วร้ายอะไรแบบนี้! แต่โชคดีที่แขกคนนั้นเป็นนักสู้ฝีมือดี แล้วเขาก็หนีออกมาได้อย่างปลอดภัย

ชายหนุ่มน่าสงสัย: ...

ชายหนุ่มน่าสงสัย: ...

ชายหนุ่มน่าสงสัย: โอ้ย ให้ตายสิ ฉันลืมไปเลยว่ามีธุระ ขอโทษนะ ต้องรีบไปแล้ว...

Youning: เอ่อ... เธอหายไปแบบนั้นได้ไงเนี่ย? เดี๋ยวนะ นายคือผู้พเนจรในตำนานที่ช่วยจินโจวเอาไว้งั้นเหรอ?!

Youning: คุณถามถูกคนแล้ว! ฉันมาที่นี่เพื่อเก็บข้อมูล ไปเขียนคู่มือการท่องเที่ยวในหงเจิ้นฉบับใหม่น่ะ!

Youning: อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองยังไงก็มองเห็น ไปถึงแล้วจะรู้เอง

Youning: ฉันอดอิจฉาไม่ได้จริงๆ ฉันอยากคุยกับเธอแบบคุณบ้าง แต่เธอกลับไม่ยอมให้สัมภาษณ์กับสมาคมผู้บุกเบิก แถมฉันว่าเราคงไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันหรอก

Abby: อืม... พวกมนุษย์นี่ทำให้ทุกอย่างซับซ้อนไปหมดเลย

Abby: เรื่องง่ายๆ ทำไมต้องทำให้ยากด้วยนะ? เฮ้อ... ง่วงอีกแล้ว

Xinyi: ผู้พเนจรรึเปล่า?

Xinyi: วิกฤตที่ภูผาสวรรค์คลี่คลายลงแล้ว เส้นทางน้ำระหว่างจินโจวและหงเจิ้นก็กลับมาเปิดอีกครั้ง ทำให้มีนักท่องเที่ยวจากจินโจวมาเพิ่มขึ้น เมืองก็เลยมีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าแต่ก่อน

Xinyi: เมื่อความวุ่นวายเริ่มคลี่คลายลง เมืองทั้งสองของเราก็เชื่อมต่อกันอีกครั้ง ทำให้ชาวเมืองใช้ชีวิตและทำงานได้อย่างสงบสุข

Xinyi: หงเจิ้นและชาวเมืองทุกคนเป็นหนี้บุญคุณคุณแล้ว ถ้าต้องการอะไรก็บอกมาได้เลย

Xinyi: เห็นคุณถามคนนั้นคนนี้ไปทั่วเลย มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า?

คุณเล่าให้ Xinyi ฟังถึงการพบปะของคุณกับ Changli และสิ่งที่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาพูดถึงเธอ

Xinyi: อืม... เข้าใจแล้ว นั่นฟังดูเป็นสิ่งที่ Changli จะทำนะ

Xinyi: ฉันคิดว่าให้เธอบอกคุณเองน่าจะดีกว่านะ

Xinyi: เป็นที่รู้กันดี ที่ปรึกษาของท่านเจ้าเมืองเป็นคนเจ้าเล่ห์ และวางแผนการณ์ได้อย่างลึกล้ำ...

Xinyi: เวลาเธอต้องการอะไร มันไม่เคยตรงไปตรงมาอย่างที่คิดเลย และมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเข้าใจความหมายที่แท้จริงเบื้องหลังแผนของเธอได้

Xinyi: ข่าวลือและข้อโต้แย้งต่างๆ นานารอบตัวเธอไม่เคยหยุดนิ่ง แต่เธอกลับดูไม่สะทกสะท้านเลย

Xinyi: ส่วนเรื่องปริศนา... ดูเหมือนว่าคุณจะไขด้วยตัวเองได้แล้ว

Xinyi: ฮ่าๆ ถ้าอย่างนั้น... ขอตัวก่อนนะ

ค้นหาสถานที่ "ข้างวงแหวนและชายคาที่ห้อยลงมา"

ผู้พเนจร: (คำว่าวงแหวนที่เธอเขียนมา... น่าจะเป็นโครงสร้างโบราณรูปวงแหวนนี้สินะ?)

Abby: ว้าว ของจริงมันใหญ่มากจริงๆ

ผู้พเนจร: ต่อไปก็เป็นชายที่ห้อยลงมา... ถ้าดูจากตรงนี้... จะใช่ศาลาหลังนั้นมั้ยนะ?

Abby: ดูเงียบๆ นะ น่าจะเป็นสถานที่นัดพบที่ดี... เฮ้อ อึ๋ย เริ่มง่วงอีกแล้ว...

ผู้พเนจร: คงเป็นที่นี่แหละ

ผู้พเนจร: ต้องรีบไปแล้ว

ไปที่ศาลาในช่วง 13:00-15:00

Changli: ขอบคุณที่ยอมรับคำเชิญของฉัน

Changli: คุณดูน่ารักมาก เห็นกำลังจ้องกระดานหมากล้อมอยู่ ฉันไม่อยากขัดจังหวะคุณน่ะ

Changli: ขอบคุณที่ยอมรับคำเชิญของฉัน

Changli: โอ๊ะ? แล้วอะไรทำให้คุณคิดแบบนั้นล่ะ?

ผู้พเนจร: ของแทนใจพวกนี้เป็นของ Jinhsi... มันเป็นความคิดของคุณไม่ใช่เหรอ?

Changli: ฮ่าๆ... คุณเดาออก

Changli: ยังไงก็เถอะ ฉันติดค้างคำขอโทษคุณเป็นการส่วนตัว

Changli: คราวนี้... ฮ่า ฉันแค่อยากเจอคุณน่ะ คนชาญฉลาดที่เข้าใจคำพูดที่ฉันไม่ได้พูดออกมา

Changli: ขอโทษนะที่ทำให้คุณรู้สึกแบบนั้น ผู้พเนจร เราไม่ปฏิบัติกับผู้กอบกู้ของเราแบบนั้นหรอก

Changli: ขอโทษนะที่ทำให้คุณรู้สึกแบบนั้น ผู้พเนจร เราไม่ปฏิบัติกับผู้กอบกู้ของเราแบบนั้นหรอก

Changli: ฉันมีคำถามจะถาม ไม่รู้ว่าคุณจะมีคำตอบให้ฉันรึเปล่า

Changli: ...เข้าใจแล้ว

Changli: ...ขอโทษด้วย ฉันได้ยินมาว่าคุณสูญเสียความทรงจำ อภัยให้ฉันด้วยเถอะ

Changli: ใช่ ฉันมีเรื่องเล่าอีกเวอร์ชันหนึ่งที่แตกต่างออกไปเล็กน้อยจะเล่าให้ฟัง

Changli: หลายศตวรรษก่อน นักพรตเต๋าได้พบกับผู้มาเยือนลึกลับบนภูผาสวรรค์ แม้ว่าจะมีอายุต่างกัน แต่ไม่นานพวกเขาก็กลายเป็นเพื่อนกัน และมักจะเล่นหมากล้อมด้วยกันอยู่บ่อยๆ

Changli: วันหนึ่ง มีคนตัดไม้คนนึงบังเอิญไปเจอพวกเขาเข้าเพราะหลงทางกลับบ้านไม่ได้ หมากล้อมที่พวกเขาเล่นทำให้คนตัดไม้หลงใหลจนไม่ทันสังเกตว่าผ้าสีแดงบนตะกร้าของเขากำลังเปื่อยยุ่ย... เขาตกใจจนเดินไปชนกระดานหมากล้อม

Changli: ถึงแม้จะถูกขัดจังหวะ แต่ผู้มาเยือนก็ยังคงไม่ไหวติง พวกเขานำชามาเสิร์ฟให้คนตัดไม้ จากนั้นก็พาเขาลงจากภูเขาไป ปกป้องเขาจากอันตรายของความปั่นป่วนแห่งกาลเวลา แล้วหลังจากนั้น ผู้มาเยือนก็หายตัวไป

Changli: หลายปีต่อมา นักพรตเต๋าผู้นี้ได้กลายเป็นเซียนผู้เป็นตำนาน เมื่อกลับมายังภูผาสวรรค์ในช่วงบั้นปลายชีวิต เขาได้กลับมาพบกับผู้มาเยือนคนนั้นอีกครั้ง

Changli: ใช่... และไม่ใช่ เกมนี้ยังขาดอีก 20 ตาสุดท้าย ยังเล่นไม่จบ

Changli: เรื่องนี้คงต่างจากที่คุณเคยได้ยินมานิดหน่อย ใช่มั้ย? เรื่องราวมันเปลี่ยนไปตามกาลเวลา มีการเสริมจินตนาการเข้าไปทุกครั้งที่เล่า

Changli: ถูกต้องเลย

Changli: แม้ตำนานจะซ่อนเร้นอยู่ในนิทานโบราณ แต่เกมหมากล้อมนั้นเป็นเรื่องจริง ภายในบันทึกของเกมมีข้อความลึกลับซ่อนอยู่ว่า "บันทึกเกมนี้สามารถไขวิกฤตของกาลเวลาได้"

Changli: เท่าที่ฉันรู้ มีแค่เซนติเนลที่มีพลังเต็มเปี่ยมเท่านั้น ที่มีอำนาจควบคุมเวลาได้ ด้วยการครอบครองอาณัติแห่งกาลเวลาที่สมบูรณ์ สำหรับมนุษย์อย่างเรา การควบคุมเวลาได้ก็เหมือนกับเป็น "ความลับแห่งการเป็นอมตะ" อย่างหนึ่ง

Changli: บางทีเราอาจหาวิธีรักษาเขาได้

Changli: ถ้าเป็นแบบนั้น เราจะรักษาบาดแผลของเซนติเนลได้

Changli: แต่... โอกาสของเราดูริบหรี่มาก บันทึกของเกมนั่น คงเป็นแค่ความทรงจำของอาจารย์เท่านั้น ไม่ได้มีค่าอะไรหรอก

Changli: ฉันมีคำขอส่วนตัวจะขอร้อง

Changli: เราเคยไปที่ภูผาสวรรค์มาก่อนแล้ว ฉันเลยคิดว่าคุณน่าจะสนใจ เพราะเรื่องเล่านี้เกี่ยวข้องกับเซนติเนลของเรา

Changli: หากการคาดเดาของฉันถูกต้อง... เกมหมากล้อมอาจมีเบาะแสเกี่ยวกับความทรงจำที่หายไปของคุณก็ได้

Changli: โอเค งั้นเจอกันที่ถนน นอกเมืองหงเจิ้นนะ

Changli: ฉันยังต้องเตรียมตัวอีกนิดหน่อย ไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไปทีหลัง...

ไปที่ตำแหน่งที่ระบุเพื่อพบกับ Changli

Changli: สมุดโน้ตนั่นให้เพียงแนวคิดคร่าวๆ ว่าบันทึกการเดินหมากอยู่ที่ไหน ฉันได้ระบุตำแหน่งที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดจากการไปสืบดูครั้งล่าสุดแล้ว

Changli: หลังจากที่จัดการกับพวกมนุษย์ดัดแปลงแล้ว ฉันก็ตัดสถานที่อื่นๆ ออกระหว่างทางมาหาคุณ

Changli: พึ่งพาได้จริงๆ

Changli: งั้นเราไปกันเถอะ

เดินทางไปยังภูผาสวรรค์กับ Changli

Changli: ...

ผู้พเนจร: Changli? มีอะไรเหรอ?

Changli: เปล่าหรอก ผู้พเนจร ฉันแค่คิดว่า... วันนี้หิมะสวยดี

Changli: ท่าทางคุณจะสนใจสิ่งปลูกสร้างโบราณนั่นนะ

ผู้พเนจร: มันดูคุ้นๆ... คล้ายกับฐานของสภาซาวานเทย์ร้างที่ฉันเคยเห็น แต่ขนาดใหญ่กว่า

Changli: ฉันได้ยินมาว่าสิ่งปลูกสร้างนี้ปรากฏครั้งแรกพร้อมกับเซนติเนลของเรา ต่อมาสภาซาวานเทย์ได้ออกแบบเครื่องทวนเวลาตามแบบนี้แหละ

Changli: ทุกฤดูหนาว บ้านเกิดของฉันจะเต็มไปด้วยผู้คนที่ทิ้งร่องรอยไว้บนหิมะที่เพิ่งตกใหม่ๆ โดยหวังว่าความฝันจะกลายเป็นจริงเมื่อหิมะละลาย

ผู้พเนจร: แล้วคุณได้ลองดูมั้ย Changli?

Changli: พลังเรโซแนนซ์ของฉันมันทำให้หิมะละลายเร็วเกินไป ฉันก็เลยแค่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ...

Changli: เราสามารถมองเห็นเมืองหงเจิ้นทั้งเมืองได้จากที่นี่

Changli: คราวก่อนที่มาที่นี่ ฉันไม่ยักรู้เลยว่ามันสวยจับใจขนาดนี้

Changli: ไม่รู้สิ อาจเป็นเพราะว่า... เพื่อนร่วมทางอยู่ด้วยแล้วอุ่นใจน่ะ

Abby: เดี๋ยวก่อน... ฉันได้กลิ่นทาเซ็ตดิสคอร์ดในถ้ำนั้น!

Abby: ไม่... ยังมีอีก... ทาเซ็ตดิสคอร์ด มนุษย์ แล้วก็...

Abby: โธ่เอ๊ย ผ่านอะไรกันมามากมายขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่เชื่อจมูกของฉันอีกเหรอ? ฉันขอเตือนด้วยความหวังดี!

ค้นหาต้นตอของกลิ่นที่แอ็บบี้พูดถึง

Changli: ร่องรอยการปีน... น่าจะมีคนมาที่นี่ก่อนเราแล้ว

เข้าไปในถ้ำ

นักสำรวจ: ไปให้พ้น... ไปไกลๆ ฉัน! โอ๊ย... ต้านไว้ไม่ไหวแล้ว...

สำรวจถ้ำ

พิชิตทาเซ็ตดิสคอร์ดและช่วยเหลือนักสำรวจ

นักสำรวจ: ช่วยด้วย ช่วยที! โอ้ ขอบคุณพระเจ้า...

Changli: โปรดถอยไปก่อน เราจัดการเอง

นักสำรวจ: ฉะ ฉันสู้เป็น! ให้ฉันช่วยเถอะ!

นักสำรวจ: คุณคือผู้กล้าที่ต่อสู้กับเธรโนเดียน และคุณยังร่วมกับท่านเจ้าเมืองจัดการกับความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาของที่นี่ด้วย ในจินโจวใครๆ ก็พูดถึงคุณทั้งนั้นแหละ...

นักสำรวจ: และท่าน Changli... ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสได้เจอตัวจริง...

นักสำรวจ: ...ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ ฉันคงตายไปแล้วแน่ๆ...

นักสำรวจ: ฉันตายที่นี่ไม่ได้ มีคนรอฉันอยู่...

Changli: แม้ว่าเราจะจัดการกับวิกฤตบนภูผาสวรรค์ไปแล้ว... ภูเขาแห่งนี้ยังเป็นที่หวงห้ามอยู่ ก่อนขึ้นภูเขา นักสำรวจทุกคนจะต้องยื่นคำร้องก่อน และจะเข้ามาได้เมื่อมีมิดไนท์เรนเจอร์มาด้วยเท่านั้น

Changli: ช่วยบอกเหตุผลที่คุณเดินทางมาที่นี่คนเดียวหน่อยได้มั้ย?

นักสำรวจ: ฉะ ฉันได้ฟังตำนานของภูผาสวรรค์... ก็เลยมาค้นหาความลับน่ะ...

นักสำรวจ: ฉันขึ้นเขามาได้ครึ่งวัน ทุกอย่างก็ราบรื่นดี แต่ขากลับดันมาเจอทาเซ็ตดิสคอร์ดจู่โจมเข้า... แค่กๆ...

Changli: ดูเหมือนเขายังมีอะไรปิดบังเราอยู่

Changli: บาดแผลพวกนี้มีมานานกว่าครึ่งวัน...

Changli: เห็นด้วย

Changli: การปรากฏตัวของทาเซ็ตดิสคอร์ดบนเขานั้นแปลกมาก... รอเขาฟื้นตัวมากกว่านี้เราควรจะถามเขาทีหลัง

Changli: ใช่ ทาเซ็ตดิสคอร์ดปรากฏตัวจำนวนมากบนภูผาสวรรค์ ในบรรดาสถานที่ทั้งหมด... นี่ถือว่าผิดปกติมากเลย

Changli: ไว้คุยกันต่อทีหลัง ตอนที่เขาถึงที่ปลอดภัยแล้ว

Changli: "คน" คนนั้นอาจจะอยู่ในหงเจิ้นก็ได้ อาจเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักของเขาก็ได้

Changli: พูดได้ดี ผู้พเนจร เรากลับกันเถอะ

คุณพานักผจญภัยที่อยู่ในอาการโคม่ากลับมาที่หงเจิ้นพร้อมกับ Changli

ชาวบ้านหงเจิ้น: ก็ไม่เชิงหรอก... เขาเข้ามาในเมืองแล้วถามคำถามแปลกๆ กับพวกคนแก่ทั้งหลาย ตั้งแต่นั้นมาพวกคนแก่ก็เริ่มหลบหน้าเขา

นักสำรวจ: ความลับแห่งการเป็นอมตะ... ฉันหาเจอแล้ว...

ชาวบ้านหงเจิ้น: เฮ้อ เขาขึ้นภูเขาไปจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย? โอ้โห... รีบพาเขาไปหาหมอเถอะ!

นักสำรวจ: ไม่เป็นไร... ฉันสบายดี... ต้องไปหา Fuling...

Changli: คุณรู้มั้ยว่าเพื่อนของเขาอยู่ไหน?

Wuli: ...

ช่างภาพสมาคมผู้บุกเบิก: เพื่อนของเขาเหรอ? อืม... ขอโทษนะ ฉันเพิ่งเข้าร่วมสมาคมไม่นานนี้เอง ฉันไม่รู้จักพวกเขาจริงๆ

ช่างภาพสมาคมผู้บุกเบิก: แต่อุปกรณ์ของเขาน่ะสิ พวกนี้เป็นรุ่นของปีที่แล้วนะ... ลองไปถาม Youning ดูมั้ย? เธอเป็นสมาชิกมาสักพักแล้ว อาจจะรู้จักเขาก็ได้นะ

ช่างภาพสมาคมผู้บุกเบิก: Youning อยู่ข้างหน้านั่นไง

Youning: ว้าว...! สะ สวัสดีค่ะท่าน Changli!

Youning: วะ วันนี้มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ ท่าน Changli? อ้อ แล้วก็สวัสดี ผู้พเนจร ด้วย! คนที่อยู่บนหลังคุณ... เขา...?

Changli: เราเจอเขาบนภูผาสวรรค์ คุณรู้มั้ยว่าเพื่อนของเขาอยู่ไหน?

Youning: เขาเป็นหนึ่งในนักสำรวจของสมาคมผู้บุกเบิก แต่เราไม่ค่อยเห็นเขาอยู่แถวจินโจวบ่อยนัก

Youning: ใช่ค่ะ Fuling แฟนของเขาน่ะ ฉันว่าพวกเขาน่าจะมาเที่ยวหงเจิ้นด้วยกัน พวกเขาพักอยู่ที่โรงแรมตรงนั้น

Youning: อ้อ เมื่อไม่กี่วันก่อน Fuling เพิ่งถามหาเขาเหมือนกัน เธอดูกังวลมากเลย

Youning: จะว่าไปแล้ว... เขาไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ? เราน่าจะพาเขาไปโรงพยาบาลก่อนนะ...

Wuli: ไม่ ฉันไม่ไป... Fuling... เธอกำลังรอฉันอยู่...

Changli: ไม่ต้องกังวล เราจะช่วยคุณหา Fuling เอง

ไปที่โรงแรมที่ฟู่หลิงพักอยู่

หญิงสาว: W... Wuli! ฉัน... แค่กๆ...

Changli: ค่อยๆ นะ... อย่าฝืน...

Fuling: ใช่ค่ะ... คุณช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะว่าเกิดอะไรขึ้น?

Wuli: Fuling...!

Fuling: Wuli... นี่เธอบาดเจ็บเหรอ?! ฉันตามหาเธอไปทั่ว... โทรไปก็ไม่รับสาย...

Wuli: ฉันมีข่าวดีมากบอก Fuling!... ฉันเจอแล้ว! ในที่สุดก็เจอ!

Wuli: ฉันเจอวิธีชะลออาการป่วยของเธอแล้ว เธอไม่ต้องเจ็บปวดอีกแล้วนะ ที่รัก... ในที่สุดเราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป!

Fuling: เธอหมายถึง... ตำนานนั่นเหรอ? มันเป็นเรื่องจริงเหรอ?

Wuli: Fuling... เธอ... เธอไม่ดีใจเหรอ?

Fuling: เปล่า... ฉัน... ฉันดีใจมากที่ได้ยินแบบนั้น

Wuli: ฮ่าๆ... ใช่...

Fuling: ...Wuli

คุณพา Wuli ที่หมดแรงและหมดสติไปหาหมอเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ

Fuling: แล้ว... เขาบอกว่าเขาอยู่บนภูเขาแค่ครึ่งวันเท่านั้นเหรอ?

Changli: ไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ?

Fuling: ไม่ใช่ค่ะ... ฉันรอมาเกือบอาทิตย์นึงแล้ว

Fuling: Wuli เขา... เขาทำเพื่อฉัน

Fuling: ฉันเคยทำงานเป็นจิตรกรวาดภูมิทัศน์ ฉันกับ Wuli ได้รู้จักกันเพราะการทำงาน เราเดินทางไปที่ต่างๆ ด้วยกันมากมาย

Fuling: ไม่กี่เดือนก่อน ฉันป่วยหนักมาก มันกระทบต่อสมรรถภาพการเดินของฉัน ซึ่งอาการของฉันก็แย่ลงเรื่อยๆ เราออกไปผจญภัยเหมือนแต่ก่อนไม่ได้แล้ว Wuli เลิกทำงานและเดินทางไปทั่วโลกเพื่อหาทางรักษาฉัน

Fuling: แต่ถึงเขาจะพยายามมากแค่ไหน เราก็หาทางรักษาไม่ได้เลย... จนกระทั่งเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ตอนที่เขาพาฉันมาที่หงเจิ้น บอกว่ามีเซอร์ไพรส์ให้ฉันด้วย

Changli: คงจะเป็น "ความลับแห่งการเป็นอมตะ" ของภูผาสวรรค์สินะ?

Fuling: ใช่ค่ะ... Wuli บอกว่าเขาได้ทำวิจัยและพบสวรรค์อันบริสุทธิ์บนภูผาสวรรค์แล้ว เป็นที่ที่กาลเวลาหยุดนิ่ง เขาบอกว่าถ้าฉันอยู่ที่นั่น อาการของฉันจะไม่แย่ลงไปกว่านี้...

Fuling: ...มันไม่สามารถรักษาฉันได้อย่างสมบูรณ์ แต่เราสามารถใช้เวลาชั่วนิรันดร์ด้วยกันได้

Fuling: ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ Wuli ดูมั่นใจมาก

Changli: ยังมีความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาหลงเหลืออยู่บนภูเขา และโชคร้ายที่ Wuli บังเอิญไปเจอมันเข้า เขาเข้าใจผิดว่าเป็นยารักษาในตำนานที่กำลังตามหาอยู่

Changli: แต่เขาไม่รู้เลยว่ามันจะทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น

Fuling: เข้าใจแล้ว...

Fuling: ...เพราะงั้นถึงมีข่าวลือว่ามิดไนท์เรนเจอร์มาที่นี่ เพื่อจัดการกับทาเซ็ตดิสคอร์ดที่เหลืออยู่ และปิดกั้นไม่ให้ขึ้นเขา...

Fuling: แล้ว... ถ้าความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาที่คุณพูดถึงเป็นอันตรายจริงๆ...

Changli: เขาคิดว่ามันเป็นวิธีเดียวที่จะช่วยเธอได้จริงๆ เขายอมเสี่ยงเพื่อเธอ ต่อให้มีโอกาสแค่เล็กน้อย

Fuling: ฉัน...

Fuling: หยุดเวลาของตัวเอง... ฉันว่าฉันไม่ควรทำแบบนั้น มันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับฉัน ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ แต่ฉันไม่เป็นไรหรอก

Fuling: ความฝันสิ้นสุดลงเสมอ สุดท้ายเราก็ต้องตื่นขึ้นและก้าวต่อไป

Fuling: ...ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อย พักผ่อนบ้างก็คงจะดีขึ้น

Fuling: ไว้พอ Wuli ฟื้นขึ้นมา ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้เขาฟัง

Changli: เธอคิดแบบไหนยังไง ก็บอกเขาไปเถอะ

Changli: ถ้าเอาแต่เก็บไว้คนเดียว... ก็จะไม่มีใครรู้ว่าจริงๆ แล้วเธอรู้สึกยังไง

Fuling: ...ค่ะ ฉันเข้าใจ

บอก Xinyi ถึงสิ่งที่คุณรู้

คุณอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

Xinyi: เข้าใจแล้ว รูปลักษณ์แปลกๆ ของทาเซ็ตดิสคอร์ดบนภูเขา และความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาที่ยังไม่ถูกค้นพบ...

Xinyi: จากคำอธิบายของ ผู้พเนจร มีรายละเอียดที่น่าสงสัยหลายอย่าง

Changli: เขาเล่าว่าเขาใช้เวลาอยู่บนภูเขาแค่ครึ่งวัน แต่เวลาผ่านไปแล้วเจ็ดวันนับตั้งแต่เขากลับมาที่หงเจิ้น... นั่นฟังดูเหมือนเป็นความปั่นป่วนแห่งกาลเวลา แต่ไม่รุนแรงพอที่จะส่งผลกระทบต่อหงเจิ้น

Changli: หลังจากที่ Jinhsi ต่อสู้กับเซนติเนล เธอสั่งให้มิดไนท์เรนเจอร์คอยลาดตระเวนหงเจิ้นและตรวจสอบภูผาสวรรค์เพื่อดูว่ายังมีความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาหลงเหลืออยู่มั้ย ก่อนที่จะเปิดให้สาธารณชนเข้าไปอีกครั้ง

Changli: "ตำนาน" ที่ Fuling เล่าให้ฟังนั้นแตกต่างจากความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาบนภูผาสวรรค์ที่เราคุ้นเคยกัน ในเรื่องเล่า มนุษย์ไม่ได้สูญเสียเวลาในชีวิตไป

Changli: คำโกหกที่ดูออกยากที่สุดมักจะไม่ใช่คำโกหกตรงๆ แต่เป็นคำโกหกที่ซ่อนส่วนหนึ่งของความจริงเอาไว้

Changli: นักสำรวจคนนี้ต้องการช่วยเพื่อนของเขาจริงๆ แต่เขาก็ปิดบังอะไรบางอย่างไว้ด้วย

Changli: สำหรับผู้ป่วยระยะสุดท้าย พวกเขาควรคว้าโอกาสในการมีชีวิตรอดเอาไว้ ไม่ว่าจะดูริบหรี่ยังไงก็ตาม... คุณคิดแบบนั้นใช่รึเปล่า?

Changli: บางทีเธออาจจะยอมรับชะตากรรมของเธอไปแล้ว หรือบางที... เธออาจไม่เคยวางแผนที่จะใช้ชีวิตแบบนั้นตลอดไปก็ได้

Xinyi: Changli...

Changli: ฉันรู้ว่าคุณก็จะสังเกตเห็นเหมือนกัน

Changli: สัญญาณรบกวนความถี่ที่นี่อ่อนมาก คล้ายกับความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาที่ภูผาสวรรค์ที่ผ่านมาเลย แต่ก็ไม่ได้เหมือนกันซะทีเดียว

Changli: บันทึกของนักพรต Xuanmiao บอกว่านี่คือที่ที่บันทึกการเดินหมากปรากฏครั้งล่าสุด และนี่ก็เป็นที่ที่เราพบนักสำรวจคนนั้นด้วย

Changli: ใช่แล้ว... ถ้าเป็นแบบนี้ ก็แสดงว่าเราไม่ใช่คนเดียวที่กำลังตามหามันอยู่

Changli: นักสำรวจคนนั้นไม่ได้บอกเราว่าได้ข้อมูลมาจากไหน

Changli: แต่ความรู้ของเขาเกี่ยวกับภูผาสวรรค์นั้นมีมากกว่าคนที่มาครั้งแรกมาก

Xinyi: เข้าใจแล้ว มิดไนท์เรนเจอร์จะปิดกั้นทางเข้าภูเขาทั้งหมดเอาไว้ก่อน ส่วน Changli คุณยังมีอำนาจส่งกองกำลังรักษาการณ์เข้าไปในพื้นที่ได้ตามต้องการ

Changli: ตอนนั้นเรารีบร้อนออกจากภูผาสวรรค์ ฉันต้องกลับขึ้นไปบนภูเขาอีกครั้งเพื่อสืบหาความจริงเพิ่มเติม... ฉันมีข้อสันนิษฐานบางอย่างที่ยังต้องการการยืนยัน

Changli: ถ้าอย่างนั้น... ขอบคุณนะ ผู้พเนจร

Xinyi: ขอบคุณอีกครั้งที่ช่วย จริงๆ แล้วคุณควรจะมาที่นี่เพื่อพักผ่อน... แต่ดูเหมือนมีวิกฤตเกิดขึ้นอีกแล้ว

Xinyi: ระวังตัวด้วย

กลับไปที่ถ้ำที่คุณพบกับ Wuli

สำรวจบริเวณโดยรอบ

Changli: ก็แค่สมมติฐานน่ะ

Changli: Fuling ได้ยอมรับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาแล้ว เธอไม่ได้เชื่อตำนานเรื่อง "ความเป็นอมตะ" แต่เธอแค่อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด และเติมเต็มความฝันของเธอด้วยกันกับ Wuli

Changli: ถ้า Wuli ต้องการไปถึงที่ที่เขาเรียกว่าเป็น "สวรรค์" เขาจะต้องติดอยู่ในนั้นตลอดไป นั่นหมายความว่าเขาจะต้องทิ้งอนาคตในฐานะนักสำรวจไป

Changli: นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการให้เขาทำ

Changli: ความปรารถนาสูงสุดของเธอคืออยากให้คนรักของเธอทำใจรับการจากไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ของเธอซะ และทำความปรารถนาร่วมกันของพวกเขาให้สำเร็จแทนเธอ

Changli: คุณเห็นฉันเป็นแบบนั้นเหรอ? อืม... บางทีสำหรับบางคน ความตายอาจจะเป็นแค่จุดหมายปลายทาง ยังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องให้ความสำคัญอีกตั้งเยอะ

Changli: เรามาโฟกัสที่ปัญหากันก่อนเถอะ ถึงแม้ไดอารี่จะดูกำกวม แต่มันก็ช่วยเปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของคนที่ทำให้ Wuli เข้าใจผิด

Changli: ใช่แล้ว ข้อมูลเกี่ยวกับพลังที่แท้จริงของเซนติเนล... นี่ไม่ใช่ข้อมูลที่นักสำรวจทั่วไปจะหาได้

Changli: ฉันเดาว่า "เพื่อนเก่า" ของเราคงยังไม่ยอมแพ้

Changli: พวกเขาพยายามอย่างมากที่จะพาเรามาที่นี่ ถ้าเราไม่ตอบโต้อะไรสักอย่างคงจะเสียมารยาทแย่

Changli: ตามข้อมูลในบันทึกของอาจารย์และแผนที่ของ Wuli...

Changli: ...สถานที่ที่เรากำลังตามหาน่าจะอยู่ข้างหน้านี่เอง

เดินหน้าต่อไป

Changli: นั่นมัน...

ผู้พเนจร: ความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาที่ปั่นป่วนอยู่จนมองเห็นได้ชัดเจนเลย

ไปยังพื้นที่ที่เวลาเดินไปอย่างวุ่นวาย

ผู้พเนจร: มีร่องรอยการขุดบนพื้นดิน... ดูเหมือนมีคนพยายามขุดหลุมด้วยมือเปล่า จะใช่เป็น Wuli รึเปล่านะ?

Changli: การไหลของเวลาที่ผิดปกติตรงนี้น่าจะเกิดจากเครื่องทวนเวลาน่ะ บางทีอาจจะมีวิธีแก้ก็ได้

ย้อนเวลาของกระดานหมากล้อม

เรียนรู้เกี่ยวกับอดีตของกระดานหมากล้อม

ภาพนิมิตของชายชรา: เป็นการเดินหมากที่ยอดเยี่ยมมาก น่าทึ่งจริงๆ ทั้งยึดพื้นที่และแผ่อิทธิพลอย่างแข็งแกร่ง วางหมากได้สุดยอดมาก

ภาพนิมิตของชายชรา: ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้สัมผัสประสบการณ์การเล่นหมากล้อมที่ยอดเยี่ยมแบบนี้บนภูผาสวรรค์ ถึงเธอจะเป็นเด็ก แต่เธอมีอะไรมากกว่าที่เห็นอีกเยอะ

ภาพนิมิตของเด็ก: ...

Changli: ...

Changli ดูเหมือนจะครุ่นคิดอย่างหนักและไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

ภาพนิมิตของชายชรา: เราไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว แต่คุณ เพื่อนยาก ยังดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย

ภาพนิมิตของชายชรา: ดูเหมือนฉันจะเคยเจอคุณมาแล้วเมื่อหลายปีก่อน คุณช่วยชีวิตฉันไว้... แล้วตอนนั้นคุณก็อายุมากกว่าฉันด้วย ฉันน่าจะให้เกียรติคุณมากกว่านี้

ภาพนิมิตของชายชรา: คุณยังจำคำสัญญาของเราได้ ฉันดีใจเหลือเกิน...

ภาพนิมิตของชายชรา: เมืองใหม่กำลังจะถูกสร้างขึ้น ทั้งที่คุณทำได้ขนาดนี้ ทำไมคุณถึงเลือกที่จะเกษียณตอนนี้ล่ะ?

ภาพนิมิตของเด็ก: ...

ภาพนิมิตของชายชรา: ...ฉันอาจจะพูดออกไปโดยไม่ดูกาละเทศะ แต่ถ้าคุณไม่ได้รีบร้อนที่จะไปจากจินโจว ลองมาเล่นหมากล้อมกับฉันสักอีกตามั้ย?

ภาพนิมิตของชายชรา: แค่กๆ... เล่นได้ดีมาก ยี่สิบปีผ่านไป ฉันก็ยังไม่มีโอกาสชนะคุณเลย

ภาพนิมิตของชายชรา: ฮ่าๆ... ฉันแทบไม่สังเกตเลยว่าเวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว

ภาพนิมิตของชายชรา: ทุกการเดินหมากหมากล้อมของคุณทั้งลื่นไหลและคาดเดาไม่ได้ แม้เราจะเริ่มต้นด้วยการเปิดเกมแบบเดียวกัน แต่ก็ไม่สามารถกำหนดผลลัพธ์ได้ล่วงหน้า... เราเห็นสิ่งนี้ได้อย่างชัดเจนในการเดินหมากของเรา และกับทุกๆ ชีวิตด้วย

ภาพนิมิตของชายชรา: ตระกูลของฉันเป็นตระกูลนักพรต เรามองโลกเกมแห่งกลยุทธ์ เราคอยบงการสิ่งต่างๆ อยู่เบื้องหลัง...

ภาพนิมิตของชายชรา: แต่คุณ เพื่อนยาก คุณเลือกที่จะเข้าไปเล่นเกมด้วยตัวเอง มันเป็นเส้นทางที่อันตรายและไม่มีจุดสิ้นสุด ฉันอยากจะช่วย แต่เวลาของฉันใกล้หมดแล้ว ฉันจะไม่ได้อยู่ดูความสำเร็จของคุณ...

ภาพนิมิตของชายชรา: อย่าเสียใจไปเลย ถ้าฉันตายไป คงจะรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่มีพำนักสุดท้ายอยู่ที่เชิงเขาของเซนติเนล

ภาพนิมิตของชายชรา: เมื่อถึงเวลา... คนที่จบเกมหมากล้อมนี้กับคุณคงไม่ใช่ฉัน แต่เป็นลูกศิษย์ของฉันต่างหาก

ภาพนิมิตของชายชรา: แผนของฉันดูเสี่ยงเกินไปสำหรับคุณรึเปล่า?

ภาพนิมิตของชายชรา: ไม่ต้องกังวลไปหรอก ด้วยความฉลาดและไหวพริบของเธอ เธอจะต้องไขปริศนานี้ได้แน่นอน

ภาพนิมิตของชายชรา: ผลลัพธ์ของเกมนี้จะตัดสินชะตากรรมของจินโจว และแม้กระทั่งทั้งโลกใบนี้

ภาพนิมิตของชายชรา: เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอันตราย... เกมสุดท้ายของเรา มาเล่นกันเถอะ...

Changli: ...

Changli: พวกแกตามเรามาไกลขนาดนี้แล้ว แต่กลับไม่เปิดเผยตัวตน งั้นต้องออกตัวชวนพวกแกเองแล้วล่ะ

Changli: การทักทายอันแสนอบอุ่นของเราจบลงแล้ว ถึงเวลาบอกลาแล้วล่ะ

พิชิตนักสังเคราะห์แฟรกต์ซิดัส

มนุษย์ดัดแปลงแฟรกต์ซิดัส: ยังไม่ยอมแพ้อีกเหรอ Changli?

มนุษย์ดัดแปลงแฟรกต์ซิดัส: เรารู้มากกว่าแค่เรื่องเกมที่ยังไม่จบ เรารู้เรื่องราคาที่เธอต้องจ่ายดี... เวลาของเธอเหลือไม่มากแล้ว

มนุษย์ดัดแปลงแฟรกต์ซิดัส: พวกเราตามรอยเธอมาจนถึงที่นี่

Changli: โอ้? อย่างนั้นเหรอ?

มนุษย์ดัดแปลงแฟรกต์ซิดัส: โทษทีนะ แต่ฉันไม่ปล่อยให้แกผ่านไปหรอก

Changli: แกอยากจะไล่ตามตำนานนี้จริงๆ เหรอ แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นเรื่องจริงมั้ย?

มนุษย์ดัดแปลงแฟรกต์ซิดัส: ยังไงก็ตาม... ผู้พเนจร ขอบคุณที่ช่วยให้เราเข้ามาในมิติเสียงสะท้อนนี้ได้

มนุษย์ดัดแปลงแฟรกต์ซิดัส: คุณเป็นคนพิเศษอย่างที่นายท่านได้บอกเอาไว้จริงๆ ด้วย

เข้าไปในมิติเสียงสะท้อนและเปิดเผยความลับของกระดานหมากล้อม

ไปหา Changli

ผู้พเนจร: อยู่ในมิติที่ไม่คุ้นเคย... ไม่มีร่องรอยของพวกแฟรกต์ซิดัสเลย ส่วน Changli ก็หายตัวไป

ผู้พเนจร: ฉันต้องหาเธอให้เจอโดยเร็ว

เด็กหญิงตัวน้อย: ...ไม่! อย่าเข้ามานะ!

ตามเสียงร้องขอความช่วยเหลือ

เด็กหญิงตัวน้อย: หนู-หนูไม่เป็นไร! นี่คือพลังพิเศษของหนู... หนูชินแล้ว...

เด็กหญิงตัวน้อย: หมู่บ้านนี้ถูกทาเซ็ตดิสคอร์ดโจมตี ไม่มีอะไรเหลือเลย

เด็กหญิงตัวน้อย: ...พวกคนไม่ดีชอบพูดแบบนี้แหละ

เด็กหญิงตัวน้อย: ไม่ว่าพี่จะกำลังตามหาใคร... ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากหนูกับพวกทาเซ็ตดิสคอร์ด

เด็กหญิงตัวน้อย: Changli... นั่นใครกันเหรอ?

เด็กหญิงตัวน้อย: ...ตอนหนูอยู่ที่นี่ไม่มีใครกลัวหนู และหนูก็ไม่ได้ทำให้ใครบาดเจ็บด้วย

(ภาพลวงตาในมิติเสียงสะท้อนไม่น่าจะมาพูดคุยกันแบบนี้ได้ พวกนี้เป็น... ภาพลวงตาที่ถูกดึงออกมาจากความทรงจำของ Changli ถูกสร้างขึ้นโดยผลกระทบของคลื่นย้อนกลับรึเปล่านะ?)

เด็กหญิงตัวน้อย: หนู... หนูพาพี่ไปที่ปลอดภัยได้นะ หนูรู้จักทางลัดไปที่หมู่บ้านที่ปลอดภัย

เด็กหญิงตัวน้อย: ...

เด็กหญิงตัวน้อย: ขอบคุณ

ไปยังที่ปลอดภัยพร้อมกับเด็กสาว

ไขปริศนาพร้อมกับเด็กสาว

เด็กหญิงตัวน้อย: เอ่อ... ที่นี่เคยมีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ?

ผู้พเนจร: กลไกพวกนี้... จะต้องปลดล็อกจากทั้งสองด้านพร้อมกัน

เด็กหญิงตัวน้อย: ได้เลย จัดการคนละด้านนะ หนูจะไปตรงนั้น

เดินหน้าต่อไป

เด็กหญิงตัวน้อย: ทำไมกัน... เมื่อกี้ไม่เห็นมีใครอยู่ที่นี่เลย...

เด็กหญิงตัวน้อย: ไม่ต้องกลัวนะ พลังเรโซแนนซ์ของหนูแข็งแกร่งมาก! หนูจะกำจัดพวกมันและปกป้องพี่เอง

กำจัดสิ่งที่กีดขวางถนนและเดินหน้าต่อไป

เด็กหญิงตัวน้อย: ...ทาเซ็ตดิสคอร์ด! ระวัง!

พิชิตทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ขวางทาง

เด็กหญิงตัวน้อย: ...ก็ได้

เด็กหญิงตัวน้อย: ไม่ต้องห่วง หนูจะไม่ถ่วงพี่...

เด็กหญิงตัวน้อย: ...

เดินหน้าต่อไป

เด็กหญิงตัวน้อย: หมู่บ้านที่ฉันอาศัยอยู่ถูกทาเซ็ตดิสคอร์ดน่ากลัวพวกนั้นทำลาย

เด็กหญิงตัวน้อย: พวกเขาพาหนูไปซ่อนในห้องใต้ดินที่ปลอดภัย... ในขณะที่คนอื่นๆ ตายไปหรือวิ่งหนี... ไม่มีใครรอดเลยยกเว้นหนู

เด็กหญิงตัวน้อย: พอหนูออกมาจากห้องใต้ดิน... ก็ไม่มีใครเหลืออยู่เลย

เด็กหญิงตัวน้อย: โอเค...!

ค้นหาทางเข้าไปด้วยกัน

ผู้พเนจร: พวกทาเซ็ตดิสคอร์ดมาอีกแล้ว ฉันจัดการเอง!

เด็กหญิงตัวน้อย: โอเค...

พิชิตทาเซ็ตดิสคอร์ดที่เฝ้าซากปรักหักพัง

ผู้พเนจร: นี่ใช่...กุญแจของประตูบานนั้นรึเปล่า?

เด็กหญิงตัวน้อย: ใช่แล้ว... และทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนั้นก็กลืนกินความถี่ของยามที่เฝ้าที่ประตูไปแล้ว...

ผู้พเนจร: ...

เดินทางลึกเข้าไปในซากปรักหักพัง

เด็กหญิงตัวน้อย: แน่นอน หนูเป็นเรโซเนเตอร์ด้วยรู้มั้ย พลังเรโซแนนซ์ของหนูทรงพลังมากเลยนะ หนูควบคุมไฟได้

เด็กหญิงตัวน้อย: นะ-นั่นเป็นเพราะว่าหนูยังควบคุมพลังไม่เป็น...

เด็กหญิงตัวน้อย: เรโซเนเตอร์ที่สอนหนูเรื่อง "พลังเรโซแนนซ์" บอกว่าถ้าหนูไม่ใช้มันให้ถูกต้อง หนูจะอายุสั้น

เด็กหญิงตัวน้อย: พวกเขายังพูดอีกหลายเรื่องที่หนูไม่เข้าใจ... พวกเขาบอกหนูว่าไม่ควรใช้พลังบ่อยเกินไป

เด็กหญิงตัวน้อย: แต่... ถ้าหนูไม่ใช้พลังพิเศษ หนูก็คงโดนพวกทาเซ็ตดิสคอร์ดกิน หรือไม่ก็โดนคนไม่ดีฆ่าตายแน่ๆ...

เด็กหญิงตัวน้อย: ชีวิตยืนยาวจะมีประโยชน์อะไรถ้าหนูตายไปก่อน?

เด็กหญิงตัวน้อย: หนูอยากมีชีวิตอยู่ หนูอยากเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง

เด็กหญิงตัวน้อย: หนูอยากควบคุมพลังของหนูเป็น และปกป้องผู้คนที่เคยปกป้องหนู

เด็กหญิงตัวน้อย: ใช่ ครูประจำหมู่บ้านสอนหนู นั่นหมายความว่าเด็กๆ จะไม่ต้องคอยระวังสัตว์ประหลาดอีกต่อไป เราทุกคนจะมีอาหารกินอย่างเพียงพอและมีชีวิตที่มั่นคง

เด็กหญิงตัวน้อย: โอเค...

เด็กหญิงตัวน้อย: น-หนูเข้าใจแล้ว... หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ

ตรวจสอบกลไกภายในซากปรักหักพัง

เด็กหญิงตัวน้อย: ที่นี่แปลกจริงๆ... มันดูคุ้นตามาก แต่มีหลายอย่างที่หนูไม่เคยเห็นมาก่อนเลย...

เด็กหญิงตัวน้อย: ประตูนี่...

เด็กหญิงตัวน้อย: ...หนูไม่รู้ว่าทำไม แต่หนูรู้สึกเหมือนเคยมาที่นี่มาก่อน มันแปลกมาก...

เด็กหญิงตัวน้อย: ไปดูรอบๆ กันดีกว่า... บางทีเราอาจจะพบอะไรบางอย่าง

เชื่อมต่อลำแสงเข้ากับกลไก

สำรวจภาพมายาที่คุ้นเคย

เด็กหญิงตัวน้อย: นี่คือ...

(...ภาพลวงตาจากอดีต)

(ที่นี่... ดูคุ้นๆ เหมือนกันนะ)

(นี่คือความทรงจำของฉัน... ที่ถุกสร้างขึ้นใหม่ภายในมิติเสียงสะท้อนนี้)

(พอฉันก้าวเข้ามาข้างใน ทั้งผู้พเนจรและแฟรกต์ซิดัสก็หายวับไปในอากาศ ความถี่ก็เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา และการไหลของเวลาก็วุ่นวายไปหมด เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นบนภูผาสวรรค์...)

(มิติเสียงสะท้อนที่ได้รับผลกระทบจากความปั่นป่วนแห่งกาลเวลา... ที่เมื่อมีใครเข้าไปแล้ว ก็เสี่ยงที่จะติดอยู่ข้างในตลอดไป และถ้าอาจารย์ของฉันเป็นคนวางแผนทั้งหมดนี้ไว้...)

(เขาทำแบบนี้เพื่อหลอกล่อ หรือเพื่อแยก หรือบางที...)

(ฉันต้องระวังตัวไว้ ไม่ว่าจะยังไง... ฉันต้องหา ผู้พเนจร ให้เจอก่อน)

ไปหาผู้พเนจร

พิชิตทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ขวางทาง

เด็กหญิงตัวน้อย: ฮะ... ฮ่า... ฉัน-ฉันทำได้...

Changli: (ใช่แล้ว ตอนนั้นฉันไม่รู้วิธีควบคุมไฟ ฉันได้แต่ใช้พลังอัดไปตรงๆ และร่างกายของฉันมักจะเต็มไปด้วยรอยไฟลวกตลอดเวลา...)

กำจัดสิ่งที่กีดขวางถนน

เดินหน้าต่อไป

Changli: (ที่นี่... ที่แห่งนี้คือที่ที่อาจารย์หลีกสันโดษ)

Changli: (ช่องว่างภายในมิติเสียงสะท้อนแห่งนี้ดูยุ่งวุ่นวายไปหมด...)

สำรวจภาพมายาที่คุ้นเคย

ภาพนิมิตของ Changli วัยเยาว์: อาจารย์ต้องจากไปด้วยเหรอ?

ภาพนิมิตของ Xuanmiao: เวลาของอาจารย์ในโลกนี้หมดลงแล้ว เด็กน้อย ฉันมีจุดหมายที่ตัวเองต้องไป ฉันร่วมเดินทางไปกับหนูได้เพียงเท่านี้

ภาพนิมิตของ Changli วัยเยาว์: อาจารย์จะไปสถานที่อันตรายคนเดียวเหรอ? ทำไมหนูถึงไปด้วยไม่ได้ล่ะ?

ภาพนิมิตของ Xuanmiao: ยังไม่ถึงเวลาที่หนูต้องไป... Changli... หนูเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์มาก และสักวันหนูจะต้องทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่แน่นอน

ภาพนิมิตของ Xuanmiao: แต่ราคาที่หนูต้องจ่ายจากการฝืนใช้พลังพิเศษนั้นไม่มีวันถูกลบเลือนไปได้ อายุขัยของหนูจะสั้นกว่าคนทั่วไปมาก

ภาพนิมิตของ Changli วัยเยาว์: ...ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ

ภาพนิมิตของ Xuanmiao: จงจำสิ่งที่อาจารย์สอนเอาไว้ จงไตร่ตรองอย่างรอบคอบ วางแผนอย่างรอบคอบ และปกป้องตัวเองอย่างชาญฉลาด เพราะเมื่อหนูได้เติบโตเป็นคนอย่างที่หนูใฝ่ฝัน... หนูทำให้โลกใบนี้ดีขึ้นได้แน่ๆ

ภาพนิมิตของ Changli วัยเยาว์: Changli จะจดจำคำสอนของอาจารย์เอาไว้ในใจค่ะ

ภาพนิมิตของ Changli วัยเยาว์: แต่อาจารย์... คนที่อาจารย์ต้องการให้หนูตามหา... หนูจะไปเจอเขาได้ยังไง?

ภาพนิมิตของ Xuanmiao: เมื่อถึงเวลาหนูจะรู้เอง แล้วอาจารย์ก็จะช่วยหนูเอง

ภาพนิมิตของ Xuanmiao: หนูแค่ต้องใช้ภูมิปัญญาเพื่อให้คำแนะนำกับคนคนนั้น

ภาพนิมิตของ Xuanmiao: เขาเป็นคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกนี้ได้อย่างแท้จริง หนูจะต้องตามหาเขาให้พบ และช่วยเหลือเขา

ภาพนิมิตของ Xuanmiao: ด้วยวิธีนี้ โลกอันรุ่งเรืองที่หนูต้องการก็จะมาถึงในไม่ช้า

Changli: (ฉันเชื่อว่า... ฉันเจอคนคนนั้นแล้วค่ะอาจารย์)

Changli: (...กระดานหมากล้อมและมิติเสียงสะท้อนนี้... พวกมันเป็นทั้งปริศนาและคำตอบ)

Changli: (จุดสิ้นสุดของมิติเสียงสะท้อนนี้... กลายเป็นว่ามันอยู่ตรงที่ที่เขาอยู่)

เดินผ่านประตู

ไขปริศนาของนักพรต Xuanmiao

Changli: ฉันเดาว่านี่คงเป็นปริศนาอีกข้อหนึ่งจากอาจารย์ของฉัน...

เชื่อมต่อลำแสงเข้ากับกลไก

ไปให้ถึงจุดจบของมิติเสียงสะท้อน

เด็กหญิงตัวน้อย: หนู... หนูไม่เป็นไร...

เด็กหญิงตัวน้อย: หนูคิดว่าหนูจำอะไรบางอย่างได้... แต่ทุกอย่างมันดูเบลอไปหมด ไม่เห็นภาพอะไรชัดเจนเลย...

เด็กหญิงตัวน้อย: หนูไม่รู้... หนูจำได้แค่ว่ามันสำคัญมากๆ บางอย่างที่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้...

เด็กหญิงตัวน้อย: แต่หนูเริ่มสงสัยแล้วว่าทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่... ทุกสิ่งทุกอย่างดูแตกต่างไปจากที่หนูจำได้...

เด็กหญิงตัวน้อย: เราน่าจะใช้มันเปิดประตูนั้นได้!

เด็กหญิงตัวน้อย: ใช่... หนูหวังว่าจะเป็นแบบนั้น

พิชิตโครโนชาโดว์

เอคโค่ของปรมาจารย์: ชิงความได้เปรียบก่อนที่เหตุจะเกิด ดับไฟเสียแต่ต้นลม

Changli น้อย: อาจารย์...?

เอคโค่ของปรมาจารย์: Changli หนูทำได้ดีมาก

เอคโค่ของปรมาจารย์: ตอนนี้หนูได้พบคำตอบที่ต้องการแล้ว... ถึงเวลาที่จะเริ่มต้นการเดินทางของหนูแล้ว

เอคโค่ของปรมาจารย์: จากนี้ไป ทางเลือกที่หนูเลือกและแผนที่หนูวาง...

เอคโค่ของปรมาจารย์: ทั้งหมดจะนำไปสู่อนาคตนั้น

ผู้พเนจร: ... Changli

Changli: ขอโทษที่ให้รอนาน

มนุษย์ดัดแปลงแฟรกต์ซิดัส A: ที่นี่... มัน...

มนุษย์ดัดแปลงแฟรกต์ซิดัส B: หนีเร็ว!!

มนุษย์ดัดแปลงแฟรกต์ซิดัส C: ม... มันเป็นกับดัก! พวกมันหลอกเรา!

Changli: ไม่ต้องกังวลไป...

Changli: เกมนี้กำลังจะจบแล้ว

Changli: คุณรู้สึกมั้ย? ความอบอุ่นน่ะ... ไม่เจ็บสักนิดเลย เห็นมั้ย?

Fuling: สวยจังเลยค่ะ...

Fuling: Wuli นี่คือปาฏิหาริย์ที่เรารอคอยมานาน! มันคือความหวังที่จะเกิดใหม่หลังจากที่การทำลายล้างจบลง...

Wuli: Fuling...

Changli: มันจบแล้ว

Xinyi: ได้เจอสิ่งที่ตามหามั้ย?

Changli: ...

Xinyi: ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณ มิดไนท์เรนเจอร์ได้จับกุมสมาชิกแฟรกต์ซิดัสที่เหลืออยู่ในภูเขาสำเร็จแล้ว และผลกระทบของความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาก็หายไปแล้วด้วย

Xinyi: ความปั่นป่วนแห่งกาลเวลาที่ซ่อนอยู่ในมิติเสียงสะท้อน... ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมไม่มีใครหาเจอ

Xinyi: ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวิธีแก้คือการเผามิติเสียงสะท้อนทั้งหมดจากด้านใน...

Changli: ฉันรู้ขีดจำกัดของฉันดี

Fuling: ตอนนี้ Wuli หายดีแล้ว ต้องขอบคุณคุณหมอที่ช่วยเขาไว้ ส่วนฉัน... อย่างน้อยก็ยังเดินได้บ้าง

Wuli: ผมไม่เคยขอบคุณคุณเลยที่พาผมกลับมาที่หงเจิ้น ผมได้ยินเรื่องการโจมตีของพวกแฟรกต์ซิดัสในภูเขา ผม... ผมขอโทษจริงๆ ครับ...

Changli: ฮ่าๆ ไม่จำเป็นหรอก ฉันเข้าใจ

Changli: พวกแฟรกต์ซิดัสก็ต้องการสิ่งเดียวกับเรา พวกมันวางแผนซุ่มโจมตีเรามานานแล้ว เราจะโทษคุณไปทำไม?

Fuling: เราจะไม่มีวันลืมบุญคุณที่ช่วยชีวิตเราไว้ คุณช่วยให้เรามีโอกาสได้มาเห็นทิวทัศน์ที่น่าทึ่งแบบนี้ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ ฉันไม่รู้สึกเสียใจกับการเดินทางครั้งนี้เลย

Wuli: ส่วนความจริงเบื้องหลังของสิ่งที่เรียกว่าความลับแห่งการเป็นอมตะนั้น... Fuling ได้บอกผมทุกอย่างแล้ว

Wuli: ผมรู้สึกมาตลอดว่าสุดท้ายแล้วจะต้องผิดหวังแน่ๆ แต่ผมก็ยอมแพ้ไม่ได้ จนในที่สุด ผมก็ลืมไปว่าทำไมผมถึงเริ่มการเดินทางนี้...

Wuli: ...แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เรียกได้ว่าเป็นอีกการผจญภัยที่กำลังจะจบลง

Wuli: ผมคุยกับ Fuling เรื่องนี้แล้ว จากนี้ไปผมจะพาเธอไปเที่ยวที่ใหม่ๆ ด้วยกันอีก

Wuli: จนกระทั่ง...

Fuling: จนกระทั่งวันหนึ่ง... วันที่ฉันจับปากกาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ฉันไปคุยกับสำนักจัดแสดงมาแล้ว และพวกเขายินดีให้ฉันวาดรูปต่อ

ผู้พเนจร: ฉันรู้ว่าคุณมองข้ามความตายไปแล้ว แต่จำไว้นะ... ยังมีคนที่ห่วงใยคุณอยู่ พวกเขาต้องการให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไปและมีความสุข

Fuling: ค่ะ ฉันเข้าใจค่ะ บางครั้งฉันก็หวังว่า...

Fuling: ...ถ้าเราจะได้อยู่ด้วยกันได้นานกว่านี้อีกสักหน่อย แม้เพียงชั่วครู่ก็ตาม...

Wuli: แน่นอน Fuling ฉัน... เราอยู่ด้วยกัน...

Changli: ยังไม่ถึงเวลาที่จะเศร้า ว่ามั้ย?

Changli: นี้เป็นรายชื่อแพทย์ชื่อดังในหวงหลง พวกเขาเป็นคนมีฝีมือและมีวิชาแพทย์ที่ล้ำเลิศ แม้ว่าอาการของคุณรักษาให้หายขาดจะยากแต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

Fuling: ท่านหญิง Changli ขอบคุณคุณจริงๆ

Changli: ไม่ต้องขอบคุณหรอก

Changli: อืม... หากคุณรู้สึกอยากตอบแทนฉันล่ะก็ ฉันอยากเห็นผลงานของ Fuling ในนิตยสาร "ศิลปินแห่งหวงหลง" ฉบับหน้า

Changli: คุณแปลกใจเหรอ? แหม ฉันอยากรู้จังว่าคุณมองฉันเป็นคนแบบไหน

Changli: ในเมื่อสถานการณ์คลี่คลายลงแล้ว คุณควรกลับไปที่หงเจิ้น คุณสมควรได้พักผ่อนบ้าง

Changli: แหม เชื่อในตัวฉันสักหน่อยก็จะดีมากเลย ผู้พเนจร

Changli: เยี่ยมเลย

Xinyi: เริ่มดึกแล้ว เดี๋ยวเรากลับไปแล้วค่อยคุยกัน

พักสักครู่ (สองวัน)

ผู้พเนจร: สองวันผ่านไปแล้วตั้งแต่ที่ Changli บอกฉันว่าเธอกับ Xinyi จะจัดการกับผลพวงที่จะตามมา ไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง...

Abby: คุณกังวลเหรอ? งั้นไปถามเธอเลยดีกว่า

ผู้พเนจร: ก็ว่าจะไปแหละ แต่การหา Changli ให้เจอน่ะยากมาก ไปถาม Xinyi ก่อนดีกว่า

เรียนรู้เกี่ยวกับที่อยู่ของ Changli พร้อมกับ Xinyi

Xinyi: ผู้พเนจร มาแล้วเหรอ

Xinyi: เราเกือบจะจัดการกับผลพวงที่ตามมาจากเหตุการณ์ครั้งก่อนเสร็จแล้ว ตอนนี้เรากำลังสอบสวนสมาชิกแฟรกต์ซิดัสที่เหลือที่เราจับได้ที่ภูผาสวรรค์

Xinyi: พวกมันต้องการครอบครองโปรแกรมควบคุมกาลเวลาจากตำนานหมากล้อม พวกมันตั้งใจที่จะสร้างความโกลาหลในภูผาสวรรค์อีกครั้ง แต่ด้วยความช่วยเหลือจากคุณและ Changli แผนการของพวกมันก็เลยล้มเหลวไม่เป็นท่า

Xinyi: เราแยกทางกันเมื่อสองวันก่อนที่ชายฝั่ง และแล้วเธอก็กลับไปที่จินโจว

Xinyi: Changli รู้ว่าคุณคงกังวล และเธอก็อยากให้ฉันถ่ายทอดข้อความนี้ให้กับคุณ...

Xinyi: ไปเจอเธอที่ศาลาบนภูผาสวรรค์ เธอจะรอคุณอยู่ที่นั่น

พบกับ Changli ตรงตำแหน่งที่ตกลงกัน

Changli: ไม่ต้องกังวล ผู้พเนจร วันนี้เราแค่มาคุยกันเล่นๆ กัน ไม่ต้องเครียด

Changli: โอ้ อย่างนั้นเหรอ? ฉันชักจะอยากรู้แล้วสิ

Changli: ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน เมื่ออาจารย์ของฉัน นักพรต Xuanmiao ได้พบกับผู้มาเยือนคนนึงเป็นเวลาสั้นๆ

Changli: ระหว่างการบุกของทาเซ็ตดิสคอร์ด อาจารย์ของฉันถูกคนคนนั้นช่วยไว้ เขาเปี่ยมไปด้วยพลังพิเศษและดูลึกลับอยู่เสมอ อาจารย์ของฉันเลยไปค้นข้อมูลจากตำราโบราณและค้นพบตัวตนของเขาในประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือนมานาน

Changli: หลังจากที่ตามหามานานหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้พบกับคนๆ นั้นอีกครั้งบนภูผาสวรรค์ พวกเขาเล่นหมากล้อมด้วยกัน และนั่นคือที่มาของบันทึกเกมในตำนาน

Changli: ตอนแรกฉันนึกว่าอาจารย์หมายความว่าบันทึกเกมมีข้อมูลจริงเกี่ยวกับวิกฤตกาลเวลา แต่มันเป็นแค่เบาะแส กุญแจสำคัญที่แท้จริงคือการตามหาตัวคุณ คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด

Changli: และสุดท้าย ความลับแห่งการเป็นอมตะ... น่าจะเป็นแค่การเล่าเรื่องตามจินตนาการของคนตัดไม้เท่านั้น