สีสันที่แท้จริง

ไปที่สมาคมผู้บุกเบิก

Zhezhi: ผู้พเนจร ใกล้ถึงเวลาพิจารณาคดีแล้ว

Zhezhi: ฉัน... ยังหวังว่าคุณจะไปกับฉันนะ

Zhezhi: ฉันก็ไม่อยากจะรบกวนนัก แต่ถ้าคุณอยากไปด้วย ก็ช่วยมาพบฉันที่หน้าสำนักความมั่นคงทีล่ะ

ไปพบ Zhezhi ที่สำนักงานความมั่นคงสาธารณะ

Zhezhi: ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีฝูงชนมาฟังการไต่สวนเยอะขนาดนี้...

Zhezhi: หืมม... ฉัน... ควรขึ้นให้การเองมั้ยนะ? เธอคิดว่าไง เจ้าลูกแมวน้อย?

Zhezhi: เอ้อ งั้นเรามาลองโหวตกันดูด้วยการ... เอ่อ... ยกอุ้งเท้าก็แล้วกัน ยกข้างซ้าย ถ้าคิดว่าฉันควรเป็นคนให้การเอง หรือข้างขวาถ้าคิดว่า...

Zhezhi: ดะ...เดี๋ยวสิ! เธอยกอุ้งเท้าข้างซ้ายก่อนที่ฉันจะพูดจบซะอีก... ไม่เอานะ แบบนี้ไม่นับ ลองใหม่อีกที

Zhezhi: โอเคนะ ถ้าเธอยกอุ้งเท้าข้างขวา ฉันจะ... ให้คนอื่นจัดการแทน

Zhezhi: หืมม... อุ้งขวาเหรอ? คือ... ที่จริงฉันก็อยากเล่าความจริงให้ทุกคนฟังด้วยตัวเองอยู่พอดี งั้นลองอีกครั้งแล้วกันนะ

Juyao: คุณ Zhezhi การไต่สวนกำลังจะเริ่มแล้ว ยังไงเดี๋ยวขอเชิญเลยนะ

Zhezhi: ไปเลยเหรอ? ดะ...ได้ค่ะ มาดาม Juyao! เดี๋ยว... เดี๋ยวฉันรีบไปค่ะ!

Zhezhi: อ้าว ผู้พเนจร มาแล้วสินะ! นี่... นี่ดีใจจริงๆ นะที่ได้เจอคุณ! แล้วก็... ขอบคุณนะที่มา

Zhezhi: ฉันเพิ่งส่งหลักฐานทั้งหมดที่เรารวบรวมจากสตูดิโอของ Mingyan และค่ายของผู้ถูกเนรเทศให้เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนไป

Zhezhi: ตอนนี้หอศิลป์ซานหยุนจะปฏิเสธไม่ได้แล้วว่าพวกเขามีส่วนร่วมในการผลิตและค้าขายงานศิลปะลอกเลียนแบบ

Zhezhi: คุณใจดีมากเลย แต่... เอ่อ ฉันจัดการเองได้สบายมาก คุณช่วยฉันมามากแล้ว แค่มีคุณอยู่ตรงนี้ฉันก็โล่งใจ

Zhezhi: บางเรื่อง ฉันก็ต้องเผชิญด้วยตัวเอง

Zhezhi: ว่าแต่... ฉัน เอ่อ ไม่... ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้เข้าสังเกตการณ์เยอะขนาดนี้...

Zhezhi: ขอบคุณมาก! มีคุณอยู่ตรงนี้นี่ช่วยได้จริงๆ มากกว่าที่คุณคิดซะอีกนะเนี่ย

Zhezhi: ใกล้ถึงเวลาแล้ว เราควรเข้าไปข้างในกันได้แล้วมั้ง?

Zhezhi: เอ๊ะ? ตะ...แต่ว่า... ฉัน... ฉันไม่เคยพูดต่อหน้าคนเยอะๆ แบบนี้มาก่อนเลย...

ผู้พเนจร: ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันคอยช่วยเอง จำไว้ว่ามีแค่คุณเท่านั้นที่สามารถเล่าความจริงออกมาได้ เล่าความจริงทั้งหมด ให้ทุกคนได้รับรู้

Zhezhi: คะ...คุณพูดถูก

Zhezhi: ฉันคือคนที่เลือกจะค้นหาความจริงเบื้องหลังคดีนี้ ฉันถอยไม่ได้แล้ว ไม่ใช่ในจังหวะสำคัญที่สุดแบบนี้

Zhezhi: ฉันจะพยายามเต็มที่ ฉันสัญญาเลย ไปกันเถอะ

เข้าไปในสำนักงานความมั่นคงสาธารณะกับ Zhezhi

Juyao: เมื่อคู่ความทั้งสองฝ่ายมาพร้อมกันแล้ว การพิจารณาคดีก็จะเริ่มขึ้น มาเริ่มกันเลย

Juyao: ก่อนอื่น เราจะสรุปภาพรวมของคดีนี้กันก่อน

Juyao: คุณ Zhezhi อ้างว่า Mingyan จำเลยผู้ต้องหาคดีการโจมตีของทาเซ็ตดิสคอร์ด โดนบีบบังคับให้กระทำการปลอมแปลงงานศิลปะด้วยการบังคับขู่เข็ญ

Juyao: ดังนั้น สภาพจิตใจของเธอจึงได้รับผลกระทบ จนกระทำการที่ขัดต่อเจตนาของตนเอง

Juyao: วันนี้ อ้างอิงจากหลักฐานใหม่ที่คุณ Zhezhi ส่งมา และผลจากการพิจารณาในครั้งนี้ เราจะชี้ขาดว่าจำเป็นต้องทบทวนข้อหาของ Mingyan หรือไม่ และพิจารณาว่าหอศิลป์ซานหยุนมีความผิดจริงหรือไม่ ในกรณีขายงานศิลปะปลอมโดยผิดกฎหมาย

Baici: อะไรเนี่ย?! ด้วยความเคารพ เรื่องนี้ไม่ตรงกับที่เราคุยกันไว้ก่อนหน้านี้นะ!

Juyao: คุณ Baici ฉันขอเตือนว่าหลักฐานหรือข้อโต้แย้งใดๆ ที่นำเสนอทั้งก่อนและระหว่างการพิจารณา ถือว่ามีมูลทั้งสิ้น

Juyao: หากคุณต้องการเสริมข้อมูลเพิ่มเติม ก็สามารถทำได้ทุกเมื่อ

Juyao: ดังนั้น เพื่อไม่ให้เสียเวลา ฝ่ายใดก็ตามสามารถเริ่มกล่าวเปิดคดีได้เลย

Zhezhi: มาดาม Juyao ระ...รูปการณ์ก็คือ...

Baici: มาดาม Juyao ในฐานะหัวหน้าหอศิลป์ซานหยุน ข้าพเจ้า Baici ต้องขอล้างข้อครหาและขอความยุติธรรมให้เราในวันนี้

Baici: มีสองประเด็นที่ต้องกล่าวถึง ประการแรก ความจริงแท้ในงานศิลปะของเรายังคงไร้ข้อกังขา ประการที่สอง ผลงานยั่วยุของ Mingyan เกิดจากความโลภและความหลงตัวเองของเธอเพียงลำพัง ความรับผิดชอบต่อเหตุโจมตีนั้นเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว

Baici: ตลอดเวลาที่ข้าพเจ้าดำรงตำแหน่งในหอศิลป์ หลักการสูงสุดของเราคือต้องซื่อสัตย์สุจริต อันเป็นที่ประจักษ์ชัด แต่ทว่า...

Baici: ความซื่อสัตย์ทางการค้าเพียงอย่างเดียว ไม่อาจขจัดความบาดหมางได้

Baici: เราตระหนักดีว่ามีจิตรกรบางส่วนที่หอศิลป์ปฏิเสธไป จึงเก็บความคับแค้นและหันมาใช้การข่มขู่...

Baici: คนกลุ่มนี้โจมตีเราด้วยถ้อยคำหยาบคายและการให้ร้าย สร้างความวุ่นวายในพื้นที่สาธารณะ เพียงเพราะว่าตนเองไม่ได้สิ่งที่ต้องการ

Baici: หากสาธารณชนเอนเอียงไปด้วยคำให้ร้ายดังกล่าวนี้ จะถูกมองว่าเป็นพวกฉ้อฉล เช่นนั้นแล้ว ข้าพเจ้าเกรงว่าเราจะไม่อาจบรรลุความยุติธรรมได้!

Juyao: โปรดควบคุมอารมณ์ด้วย คุณ Baici

Baici: ขออภัย มาดาม แต่หากความอยุติธรรมนี้ยังคงดำเนินต่อไป ข้าพเจ้าจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากฟ้องร้องพวกเขาที่ทำลายชื่อเสียงของหอศิลป์ซานหยุน พวกเขามาทำลายความไว้วางใจที่เราได้สร้างไว้กับลูกค้า!

Baici: ข้าพเจ้าขอให้พวกเขาชดใช้ความเสียหายให้เรา และออกมาขอโทษต่อสาธารณะ!

Zhezhi: ...

Yan: ข้าพเจ้าเคยซื้อภาพจากหอศิลป์ซานหยุนมาก่อน คุณภาพก็ดี บริการก็ใช้ได้ ยากจะเชื่อว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้...

Woyun: ผู้ที่ซื่อสัตย์มักโดนเอาเปรียบ... แต่ Mingyan เป็นใครกัน? จิตรกรเหรอ? ไม่เคยได้ยินชื่อเลย...

Qianzhang: เชอะ ต้องเป็นคนไม่มีชื่อเสียงที่อยากดังแน่นอน ถึงได้มาแอบอ้างชื่อซานหยุน

Fuqing: ทำไมหอศิลป์ถึงได้ติดร่างแหทุกที เวลาที่มีเรื่องอื้อฉาว?

Juyao: เงียบ! เงียบหน่อย!

Juyao: เชิญกล่าวต่อไปได้

Zhezhi: ฉัน...

Zhezhi: ...

ผู้พเนจร: มาดาม กรุณาอนุญาตให้เราเสนอข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย

ผู้พเนจร: ทุกอย่างเริ่มขึ้นจริงๆ เมื่อสามวันก่อน

ผู้พเนจร: ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายให้สืบสวนเรื่อง "ศิลปินลึกลับ" ในเหมืองปากพยัคฆ์

Gupan: พักนี้ที่เหมืองมีแต่เรื่องแปลกๆ ฉันคิดว่าคุณนี่แหละที่เหมาะจะช่วยคลี่คลายความวุ่นวาย

Gupan: ไม่รู้ว่าคุณเคยได้ยินมั้ย ที่จินโจวมีตำนานเล่าขานพิเศษอยู่เรื่องหนึ่ง...

Gupan: เล่ากันว่ามีศิลปินลึกลับผู้หนึ่ง ที่ไม่ว่าวาดอะไรก็จะมีชีวิตขึ้นมาราวกับแต่ละฝีแปรงมีวิญญาณสถิตอยู่เลย

Gupan: พอภาพแห้ง สิ่งที่วาดไว้ก็จะกระโจนออกมาจากผืนผ้าใบ ทั้งสัตว์วิเศษ ทั้งสิ่งมหัศจรรย์ ล้วนกลายเป็นจริงทั้งหมด!

Gupan: พักหลังมานี้ ฉันได้รับรายงานว่ามีมอนสเตอร์หน้าตาน่าขนลุกออกมาเพ่นพ่านในเหมืองตอนเที่ยงคืน แถมบางคนยังเจอตั้งหลายรอบด้วย!

Gupan: มอนสเตอร์พวกนี้ดูไกลๆ แล้วก็เหมือนภาพวาด แต่พอเข้าไปใกล้กลับเชื่องกว่าที่คิด

Gupan: พอได้อ่านรายงานพวกนี้แล้ว ฉันก็นึกถึงตำนานของศิลปินลึกลับคนนั้นขึ้นมา

Gupan: แน่นอนบางคนก็บอกว่าเป็นแค่การล้อเล่น หรือไม่ก็เป็นทาเซ็ตดิสคอร์ดแบบใหม่...

Gupan: เยี่ยมเลย! ฉันฝากให้คุณคลี่คลายคดีนี้ให้กระจ่างทีนะ

Gupan: ตกลง! ฉันยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อจะได้สนุกกับเรื่องนี้ต่อ แทบรอให้คุณเปิดเผยความจริงออกมาไม่ไหวแล้ว!

Gupan: อ้อ แล้วก็คุณน่าจะลองไปคุยกับพยานดูด้วยนะ ฉันเอารายชื่อมาให้แล้ว

Huaijin: มาหาถูกคนแล้ว ฉันนี่แหละคือคนแรกที่เห็นเจ้าตัวประหลาดนั่น

Huaijin: ตอนนั้นฉันนั่งเล่นหมากรุกกับพวกคนงานเหมืองชราจนถึงเที่ยงคืน แล้วก็กลับบ้านคนเดียว ระหว่างทาง ฉันได้ยินเสียงครางแปลกๆ คล้ายกับว่ามีสัตว์ประหลาดบางอย่างอยู่แถวนั้น

Huaijin: ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นทาเซ็ตดิสคอร์ด ก็เลยเตรียมจะเผ่นแล้ว แต่พอเพ่งดูดีๆ ถึงรู้ว่ามันไม่เหมือนกัน มอนสเตอร์พวกนั้น... เหมือนมีบางอย่างกำลังดึงดูดพวกมันอยู่

Huaijin: ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉันเลยก้าวเข้าไปใกล้...

Huaijin: อืมม ก็อาจใช่... แต่พวกนั้นไม่ได้โจมตีฉันเหมือนพวกทาเซ็ตดิสคอร์ด

Huaijin: ไม่มีทาง... มอนสเตอร์พวกนั้นโผล่ออกมากลางทุ่งร้างตอนเที่ยงคืน จะมีใครให้แกล้งล่ะ? อีกอย่าง ถ้าไม่มีใครเห็นแล้วจะแกล้งไปทำไม?

Huaijin: คิดว่าเกี่ยวกันเหรอ? Gupan ได้เล่าตำนานเก่าๆ นั่นให้ฟังหรือเปล่า?

Huaijin: คือว่าฉันเห็นว่ามีคนยืนอยู่ใกล้ๆ แถวนั้น แต่เห็นเป็นเงา เพราะมันมืดมากน่ะ

Huaijin: แสงไฟมันวูบวาบเพราะลม ฉันเลยเห็นหน้าไม่ชัด แต่ก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับม้วนภาพวาดที่พวกเขาถืออยู่ ทุกครั้งที่พวกเขาขยับ ก็จะมีสัตว์ประหลาดโผล่มาเพิ่ม

Huaijin: ฉันก็ไม่แน่ใจ... แต่ฉันได้ยินพวกนั้นคุยกัน ไม่สิ... ต้องเรียกว่า "เถียงกัน" ถึงจะถูกกว่า

Huaijin: จำได้สิ... แต่เดี๋ยวนะ คุณไม่ได้คิดจะไปที่นั่นจริงๆ ใช่มั้ย? สัตว์ประหลาดพวกนั้นเป็นตัวอะไรก็ยังไม่มีใครรู้ แถมยังอันตรายด้วย ถ้าจำเป็นต้องไป ก็ต้องระวังให้มากๆ เข้าใจมั้ย?

Jifeng: อ้อ ใช่ เรื่องประหลาดนั่น คนกำลังพูดกันทั้งเหมืองเลย

Jifeng: ฉันลองสืบเองหลายครั้งจนรู้ว่าพวกสัตว์ประหลาดมักจะโผล่มาราวๆ เที่ยงคืน แต่ตำแหน่งก็สุ่มไปทั่วนะ

Jifeng: โชคดีที่พวกมันไม่ได้ก่อความเสียหายมาก ฉันคิดว่าคงเป็นเพราะพวกมันมักจะโผล่มาแล้วก็หายไปในยามดึกเสมอน่ะ

Jifeng: ถ้าถามฉันนะ สัตว์ประหลาดพวกนี้น่าจะเป็นทาเซ็ตดิสคอร์ดแบบใหม่ เพราะไม่เคยมีการบันทึกไว้ เทอร์มินัลของเราเลยไม่ส่งสัญญาณเตือนเวลาพวกมันอยู่ใกล้ๆ

Jifeng: สิ่งผิดปกติอย่างอื่นงั้นเหรอ? อืมม... ใช่ มีอยู่เรื่องหนึ่ง

Jifeng: หมายถึงศิลปินลึกลับที่ทำให้สัตว์ประหลาดในแดนมายามีชีวิตขึ้นมาได้ใช่หรือเปล่า? ถ้าแบบนั้นก็มีเหตุผลเลย แต่พลังเรโซแนนซ์ที่ผูกกับการวาดภาพน่ะพบได้ยากมากนะ

Jifeng: นอกจากเงาพร่ามัวที่เห็นคืนนั้น ฉันยังจำได้ว่ามีเสียงด้วย เหมือนเสียงคนคุยกัน

Jifeng: เสียงนั้นดังมาจากที่ที่เห็นเงาพวกนั้น แต่ฟังดูเหมือน... เสียงพึมพำที่จับใจความไม่ได้

คนงานเหมืองที่บาดเจ็บ: ดูแขนฉันสิ พวกมอนสเตอร์เล่นงานฉันซะเละเลย

คนงานเหมืองที่บาดเจ็บ: ฉันได้ยินเสียงหัวเราะปนเสียงคนพูด มีทาเซ็ตดิสคอร์ดที่เป็นครึ่งมนุษย์อยู่รึเปล่า? แบบ... ลูกผสมน่ะ?

คนงานเหมืองขี้ขลาด: หยุดเลย แกทำฉันกลัวแล้วนะ...

คนงานเหมืองขี้ขลาด: เลิกหวาดระแวงเกินเหตุได้แล้ว จำได้มั้ยคราวก่อน ที่มีผู้ชายคนหนึ่งไถสเก็ตบอร์ดตอนเก็บผ้า แล้วแกดันคิดว่าเป็นผีน่ะ? ใจเย็นหน่อยเถอะ

คนงานเหมืองที่ตื่นเต้น: เหมืองเรานี่มีทั้งตำนานเหมืองและเรื่องประหลาดเต็มไปหมด ไหนจะข้อความลึกลับจากรถไฟปริศนา ไหนจะการค้นพบประหลาดๆ ของทีมนักสำรวจใต้ดิน แล้วนี่ยังมีตำนานใหม่โผล่มาอีก!

คนงานเหมืองช่างสงสัย: ตำนานอะไร?

คนงานเหมืองที่ตื่นเต้น: ก็เรื่องศิลปินลึกลับน่ะสิ เรื่องเล่าเก่าแก่ที่พูดถึงภาพวาด สัตว์ประหลาด และมนุษย์ไงล่ะ ฉันรู้สึกได้เลยว่าต้องน่าลุ้นระทึกและหักมุมแน่ๆ

คนงานเหมืองช่างสงสัย: แล้วเรื่องมันว่ายังไงกันล่ะ?

คนงานเหมืองที่ตื่นเต้น: ที่นี่ช่างน่าทึ่งจริงๆ! ทั้งมีเสน่ห์ ทั้งมีเอกลักษณ์ ฉันต้องรีบจดเรื่องนี้เก็บไว้แล้วล่ะ

คนงานเหมืองช่างสงสัย: เดี๋ยวนะ เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย?

เข้าไปยังที่เกิดเหตุ

ผู้พเนจร: ฉันรวบรวมข้อมูลได้มากพอแล้วล่ะ ถึงเวลาไปตรวจสอบจุดที่มีการพบสัตว์ประหลาดพวกนั้นแล้ว

ผู้พเนจร: นั่น... มีบางอย่างอยู่ข้างหน้า...

ผู้พเนจร: รูปร่างแบบนั้น... พู่กันนั่น... หรือว่าจะเป็น...

ผู้พเนจร: ไม่เห็นมีอะไรเลย แปลกจัง... ฉันคิดไปเองเหรอ?

Zhezhi: ผะ...ผู้พเนจร? คุณอยู่นี่...

Zhezhi: ...มะ...มาหาแรงบันดาลใจน่ะ

Zhezhi: ไม่ใช่อยู่แล้ว!

Zhezhi: ฉัน... ฉันเคยได้ยินเรื่องของศิลปินลึกลับมา แล้วก็อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร...

Zhezhi: การทำให้ภาพวาดมีชีวิตขึ้นมา ทำให้แดนมายากลายเป็นจริงน่ะฟังดูเหมือนนิทานก็จริง แต่พอศิลปินลึกลับเริ่มสร้างความฮือฮาให้ผู้คนในจินโจวเมื่อหลายปีก่อน มันก็ไม่ใช่แค่นิทานอีกแล้ว

Zhezhi: ใช่ ครั้งหนึ่งเคยมีศิลปินที่สามารถวาดภาพได้สมจริงมากจนเหมือนคุณหลุดเข้าไปในภาพนั้นได้เลยละ...

Zhezhi: แต่ภาพวาดพวกนี้นั้นกลับผิดไปจากความตั้งใจเดิมของศิลปิน และ... ก่อปัญหามากมาย

Zhezhi: ฉันไม่รู้หรอกว่าใครอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ล่าสุดนี้ แต่หากเป็นศิลปินลึกลับจริงๆ ละก็... ภาพวาดของเขาก็มีแต่จะสร้างปัญหา พะ...เพราะแบบนั้น ฉัน... ฉันถึงต้องหยุดเขา เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย...

Zhezhi: น่าเสียดายที่ฉัน... ไม่ถนัดเรื่องการสืบสวน เลยยังไม่เจอเบาะแสสำคัญเลยน่ะ

Zhezhi: เอาอย่างนั้นเหรอ? ดะ...ได้สิ

คุยกับ Shilang

Shilang: อ้าว Zhezhi! ไม่เจอกันนานเลยนะ! ต้องการสีเพิ่มอีกแล้วเหรอ?

Zhezhi: ยะ...ยัง... ยังนะ...

Zhezhi: แต่ฉันไม่มีโอกาสได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ...

Shilang: เวลาเหมาะมากเลยเนี่ย! คืองี้นะผู้พเนจร ถึงฉันจะไม่รู้จัก Zhezhi ดีนัก แต่ฉันรู้ว่าเธอมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง คือความกล้าของเธอมักมลายหายไปเวลาที่ต้องออกโรงจริงๆ

Shilang: ดังนั้น เรื่องแนะนำตัวเองกับคุณเนี่ย ฉันว่าเธอต้องซ้อมพูดในใจมาแล้วนานแสนนาน ก่อนที่จะกล้าพูดออกมาจริงๆ

Zhezhi: เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น!

Zhezhi: ใช่... คุณ Shilang พูดถูก ผู้พเนจร ความจริงแล้วฉันมีเรื่องที่อยากจะบอกคุณ

Zhezhi: สวัสดี ฉันชื่อ Zhezhi เราเคยเจอกันแล้ว แต่ฉันอยากสอบถามให้เป็นเรื่องเป็นราว ฉันอยากให้เราเป็นเพื่อนกันมากเลย!

ผู้พเนจร: ยินดีเลยล่ะ

Shilang: ฮัลโหล? Zhezhi?

Shilang: มัวรออะไรอยู่ล่ะ?

Zhezhi: เอ๊ะ? ฉัน... เอ่อ... โอเค! ฉันทำได้!

Shilang: (เมื่อกี้ชัดเจนเลยว่าเผลอพูดผิดไป...)

Zhezhi: อะแฮ่ม! ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อ Zhezhi ฉันเป็น... จิตรกร ฉันรับวาดงานตามสั่งและพยายามสร้างสรรค์ภาพวาดที่งดงาม

Zhezhi: ฉัน... ฉันอธิบายไม่เก่งเท่าไหร่... ตะ...แต่ฉันหวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้นะ!

Shilang: ฮ่าๆ น่ารักจัง! ต้องบอกเลยว่าฉันไม่เคยเห็น Zhezhi ตื่นเต้นแบบนี้ ตั้งแต่ที่เธอเริ่มมาเป็นลูกค้าคนสำคัญของฉันเลยนะ

Zhezhi: ดะ...เดี๋ยวก่อน คุณ Shilang! ที่จริงแล้ววันนี้เรามาคุยกันเรื่องตำนานศิลปินลึกลับต่างหาก

Shilang: อ๋อ เรื่องนั้นฉันรู้จัก แต่ไม่เคยเจอศิลปินลึกลับที่ว่านี้ด้วยตัวเองเลย

Shilang: อืมม... ช่วงนี้สีขายไม่ดีเท่าไหร่ มีแค่ลูกค้าประจำไม่กี่คนเองน่ะ

Shilang: เอ้อ... แต่มีพวกที่มาซื้อแร่กลุ่มนึง เมื่อสักพักแล้วแหละ ที่ดูน่าสงสัยอยู่หน่อยๆ

Shilang: พวกเขาซื้อแร่ที่เหลือไปเป็นกอง แบบถูกสุดเลยนะ แล้วบอกฉันว่าอย่าไปบอกใครว่าพวกเขาซื้อแร่จากที่นี่

Shilang: ปกติแล้วคนไม่ค่อยซื้อของแบบนั้นกันหรอก เอ๊ะเดี๋ยวนะ Zhezhi คุณเคยซื้อไปครั้งหนึ่งไม่ใช่เหรอ? นานมาแล้วใช่มั้ยนะ?

Shilang: ฉันจำได้ คุณบอกว่าไม่ค่อยมีเงินซื้อสีแพงๆ ก็เลยทำสีใช้เอง ฉันไม่เคยลืมเลย

Shilang: พอพวกนั้นมาถามหาของเหลือๆ ฉันเลยตั้งใจคุยเป็นพิเศษ

Zhezhi: แน่ใจนะว่าเรื่องนี้เล่าให้พวกเราฟังได้? ฉันนึกว่าพวกเขาขอให้คุณเก็บเป็นความลับซะอีก...

Shilang: เฮอะ ปรากฏว่าพวกนั้นดันกลายเป็นโจรที่มาขโมยของฉันตอนกลางคืนเฉยเลย! พอฉันรู้เข้าก็ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนว่าโดนขโมยของ จากนั้นฉันก็ไม่ยุ่งกับพวกนั้นอีกเลย

Shilang: ได้สิ เชิญเลย

Zhezhi: ถ้าสถานการณ์เป็นแบบนี้...

Chixia: หืมม? ผู้พเนจร? ว่าไง! ผู้พเนจร!

Chixia: มาทำอะไรที่นี่ล่ะเนี่ย? นานมากแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน! สถานีลาดตระเวนงานยุ่งมากเลยช่วงนี้ ฉันเลยไม่มีเวลาได้ถามไถ่อะไรเลย

Chixia: แล้วนี่ Zhezhi ก็มาด้วยสินะ! หวัดดีจ้ะ! จำฉันได้มั้ย? เราเจอกันที่เทศกาลล่าจันทราไง

Chixia: อ้าว? เป็นอะไรหรือเปล่า? ท่าทางไม่ค่อยดีเลย... ให้ช่วยอะไรมั้ย?

Zhezhi: สวัสดี... ไม่... ไม่ใช่... เอ่อ... ไม่ต้อง... ขอบคุณนะ...

Chixia: งานวาดภาพที่เราจ้างคุณทำในช่วงเทศกาลนี่เจ๋งมากเลย! ทุกคนชอบกันใหญ่ เราเลยเอาไปแขวนผนังด้วย!

Zhezhi: จริงเหรอ? ฮิๆ ดีใจนะที่ทุกคนชอบ...

Chixia: เราอยากเชิญคุณไปที่สถานีด้วยนะ จะได้ขอบคุณกันอย่างเป็นทางการ!

Chixia: เอ๊ะ เดี๋ยวนะ งั้นไปที่สถานีกับฉันมั้ยวันนี้? นี่จะกลับเข้าตัวเมืองหรือยัง?

Chixia: อ๋อ ตอนนี้ยังไม่สะดวกเหรอ?

Chixia: เรื่องอะไร? กำลังสืบสวนเรื่องอะไรหรอ... คดีเหรอ?

Chixia: อ๋อ เข้าใจแล้ว! ถ้างั้นคงไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะมาสังสรรค์เท่าไหร่

Zhezhi: ขอโทษนะ...

Chixia: ฉันมาช่วยเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนน่ะ ช่วงนี้มีเหตุจู่โจมใกล้ๆ เหมือง แล้วพนักงานสืบสวนไม่พอ

Chixia: ที่แปลกก็คือทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนั้นไม่ได้สร้างปัญหาอะไรอีกเลยตั้งแต่ที่เรามาถึงกัน ตอนนี้เรากำลังคุยกับพยาน และพยายามหาคำตอบว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องขึ้นมา

Zhezhi: มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแถวนั้นเหรอ...

Zhezhi: คุณพูดมีเหตุผล แต่ว่า...

Zhezhi: หลังจากที่ฉันกับ ผู้พเนจร บังเอิญเจอกัน เราก็ตัดสินใจตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ และตามเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน Chixia ไปยังสถานที่เกิดเหตุ

Zhezhi: เมื่อไปถึงที่นั่น เราจึงได้รู้รายละเอียดข้อหาของ Mingyan และความจริงเบื้องหลังตำนานศิลปินลึกลับ

ผู้พเนจร: (เมื่อ Zhezhi ได้จับพู่กัน เธอก็เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงสงบ)

ผู้พเนจร: (เธอสามารถขึ้นไปให้การได้ด้วยตัวเองแล้ว)

หาคำตอบเรื่องความเคลื่อนไหวแปลกประหลาดของทาเซ็ตดิสคอร์ด

เอาชนะทาเซ็ตดิสคอร์ด

ดูเหมือน Zhezhi พยายามจะพูดเรื่องที่ไม่กล้าเอ่ยในตอนแรก แต่สุดท้ายก็เงียบเหมือนเดิม

Zhezhi: ถ้าฉันเด็ดขาดกว่านี้ คุณคงไม่ต้องมาอธิบายอะไรให้ Chixia ฟังแทนฉันเลย

Zhezhi: ขอบคุณนะ...

จากนั้นคุณทั้งสองคนก็ตัดสินใจไปถามคนแถวนั้นดูว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง

สอบปากคำ Chixia และนักวิจัย

นักวิจัย: จากการตรวจสอบเบื้องต้น เราสงสัยว่าทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนี้ถูกกระตุ้นโดยความผันผวนของความถี่จากม้วนภาพวาดที่พบในที่เกิดเหตุ

นักวิจัย: พลังงานที่ตกค้างอยู่ในภาพวาดนั้นมาจากพลังเรโซแนนซ์ของผู้สร้าง ซึ่งเกือบจะโอเวอร์คล็อก

นักวิจัย: ภาพวาดนั้นต้องได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด เพื่อหาความเชื่อมโยงกับทาเซ็ตดิสคอร์ดและกำจัดความเสี่ยงที่อาจหลงเหลืออยู่

Chixia: เธอสารภาพในตอนแรกที่ฉันเริ่มถาม แต่พอจะขุดให้ลึกขึ้นก็เงียบเลยทีนี้

Chixia: ได้แน่นอน!

ตรวจสอบภาพวาดที่พื้น

ภาพวาดนั้นดูพร่ามัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อคุณจ้องมอง และชั่วขณะหนึ่ง ฉากในภาพก็ดูเหมือนมีชีวิตขึ้นมา

คุยกับผู้บาดเจ็บ

???: ทำไมกัน...

Zhezhi: ใช่ เคยเรียนวาดรูปด้วยกัน

Mingyan: คุณ! ฉัน... ฉันไม่ได้...

Mingyan: ...

Mingyan ดูเหมือนไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อแล้ว

Mingyan ดูไม่เต็มใจจะคุยกับคุณ

สอบปากคำผู้เห็นเหตุการณ์

Yinfeng: ได้ยินแค่นิดเดียว ดูเหมือนเธอทะเลาะกับใครอยู่ ก่อนที่จะเกิดภาพนิมิตประหลาดขึ้น

Yinfeng: ฉันได้ยินประมาณว่า "อย่ามาห้ามฉัน!" "ฉัน... ฉันชนะแล้ว!" แล้วก็ "ใครจะไม่อยากมีชื่อเสียงเงินทองบ้าง!"

Yinfeng: ดีนะที่จับตัวจิตรกรคนนั้นได้ นึกไม่ออกเลยว่าไม่งั้นจะเกิดอะไรขึ้น

Yinfeng: ฉันเจอศิลปินมามากพอสมควร แต่ไม่เคยเจอใครที่เอาชีวิตคนเป็นเดิมพันเพื่องานของตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกของฉันเลย...

Su: ฉันเห็นจิตรกรคนนั้น... ดูเหมือนเธอกำลังจะเสียสติไป คือทั้งตะโกนลั่น โบกพู่กันไปมาเหมือนจะปัดกวาดท้องฟ้ายังไงอย่างงั้นเลย!

Su: ฉันอาจเข้าใจผิดไปเองก็ได้ แต่ฉันสาบานว่าฉันเห็นเจ้าตัวพวกนั้นในม้วนภาพวาดขยับได้ ก่อนที่สัตว์ประหลาดทั้งฝูงจะพุ่งออกมากันดื้อๆ...

คุยกับ Zhezhi

ภาพวาดทำให้เส้นแบ่งระหว่างความเป็นจริงกับภาพลวงพร่ามัว ทำให้คนที่มองเห็นเกิดอาการประสาทหลอน

มีรายงานว่าพวกเขาเห็นภาพแปลกประหลาดจากแดนมายาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

Zhezhi: แปลว่า... Mingyan ฝังพลังเรโซแนนซ์ของเธอลงในภาพวาด จนเกิดเป็นภาพมายาชั่วคราว

ผู้พเนจร: สัตว์ประหลาดที่พูดถึงกันในข่าวลือน่าจะเป็นแค่ภาพมายาที่คนเห็นตอนกลางคืน แล้วก็เอาไปใส่สีตีไข่กันด้วยความกลัวเท่านั้น

ผู้พเนจร: ที่จริงแล้ว ฉันรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติที่เหมือง แต่หลังจากที่เราได้เจอกัน ฉันก็คิดว่ามันมาจากเธอนี่แหละ เลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ผู้พเนจร: พอมานึกดูตอนนี้ มันอาจจะเป็นพลังเรโซแนนซ์ที่ผันผวนของ Mingyan ก็ได้

Zhezhi: แปลว่าเธอก็ไปที่นั่นพร้อมกับเราน่ะสิ... ฉันไม่เห็นเธอเลยด้วยซ้ำ...

Zhezhi: เธอได้แต่บีบมือฉันแล้วพยายามจะบอกอะไรสักอย่าง แต่ฉันฟังไม่ออกเลยว่าเธอพยายามจะพูดอะไร...

Zhezhi: ฉันคิดว่าเธอคงอยากให้ฉันสานต่อการสืบสวน เรื่องนี้อาจมีอะไรมากกว่าที่ฉันคิดก็ได้...

Zhezhi: อีกอย่าง ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่าเธอมีพลังเรโซแนนซ์ด้วย...

Zhezhi: หือ? คุณ... แน่ใจเหรอ? ฉันน่ะไม่ปฏิเสธความช่วยเหลืออยู่แล้ว! ที่จริง ฉัน... ฉันอยากให้ช่วยตั้งแต่ตอนเราเจอกันที่เหมืองแล้ว!

Zhezhi: งั้น... ถ้าคุณสนใจ ฉันอยากให้คุณมาร่วมสืบสวนด้วยกัน ถือว่าเป็นคำเชิญอย่างเป็นทางการเลยแล้วกันนะ ผู้พเนจร!

Zhezhi: จะให้ฉันตัดสินใจเหรอ? พูดตามตรงนะ ฉันยังไม่ได้คิดแผนอะไรจริงจังเลย...

Zhezhi: อืมม... ฉันจำได้ว่าเคยเจอ Mingyan ที่สตูดิโอศิลปะในจินโจวมาก่อน อยากรู้จังว่าเธอกลับไปที่นั่นบ้างมั้ยหลังจากที่ฉันจากมา...

Zhezhi: งั้นเราไปที่นั่นก่อนเลยดีมั้ย? เธออาจทิ้งงานศิลปะเอาไว้บ้างก็ได้ น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี...

Zhezhi: ได้สิ ไปกัน

Zhezhi: หลังจากทราบรายละเอียดของเหตุโจมตี เราก็ตัดสินใจที่จะเดินหน้าสืบสวนต่อไป เพื่อหาความจริงให้ได้

Baici: ไร้สาระ! พยานในที่เกิดเหตุพูดชัดเจนแล้วว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะความโลภของ Mingyan จนเธอ...

Zhezhi: ฉันยังพูดไม่จบนะคุณ Baici!

ไปที่สตูดิโอ

Zhezhi: ใช่แล้ว นี่แหละคือสตูดิโอศิลปะที่ว่า ความจำฉันไม่ผิดแน่ ดูเหมือนเธอยังมาวาดรูปที่นี่จริงๆ

ผู้พเนจร: ไปหาเบาะแสกันเถอะ

Zhezhi: ตกลง

เข้าไปในสตูดิโอ

ตรวจสอบกระดาษวาดเขียน

กระดาษที่นำออกมาวางข้างโต๊ะดูบางและเบากว่ากระดาษธรรมดาทั่วไป

Zhezhi: "กระดาษหยกขาว" แบบนี้มีประวัติยาวนาน เนื้อกระดาษจะเรียบเนียน ละเอียด ซึมซับน้ำหมึกได้ดี นี่แหละเหมาะสำหรับงานวาดด้วยพู่กันที่ละเอียดอ่อนมากๆ

Zhezhi: มีผลงานชิ้นเอกนับไม่ถ้วน ทั้งเก่าและใหม่ ที่วาดใส่กระดาษแบบนี้ อย่างเช่น "มุ่งสู่ขุนเขาหยุน" ของ Qinan และ "วสันต์แรก ณ ฉีซี" ของ Yilin ทั้งสองเป็นตัวอย่างที่ดีมาก

Zhezhi: ใช่แล้ว ที่โถงหยกขาวมีลดราคาประจำปี ฉันเพิ่งไปมาเมื่อสองวันก่อน แล้วก็ซื้อกระดาษที่บรรจุห่อแบบเดียวกันนี้มาด้วย

Zhezhi: กระดาษแต่ละชนิดให้ผลลัพธ์ทางศิลปะที่ต่างกัน ศิลปินตัวจริงย่อมมองเห็นความแตกต่างเหล่านี้ และเลือกกระดาษที่เหมาะสมเพื่อแสดงออกถึงสไตล์ที่หลากหลาย

Zhezhi: กระดาษหยกขาวคือกระดาษที่ฉันชอบมากที่สุด แต่เพราะมันแพงมาก ฉันเลยซื้อได้แค่ตอนมีลดพิเศษเท่านั้น

Zhezhi: ซื้อสามแถมหนึ่ง ซื้อห้าแถมสอง แถมยังมีคูปองประจำสัปดาห์อีก เรื่องส่วนลดนี่ฉันรู้หมดทุกอย่างแหละ! ฮี่ๆ...

Zhezhi: จริงเหรอ? ถ้างั้น... คราวหน้าไปช่วยกันหน่อยนะ!

Zhezhi: เรามีสไตล์การวาดคล้ายกันมาก และคุณภาพผลงานที่ออกมาก็คล้ายกันจนแทบดูไม่ออกเลย

Zhezhi: แม้ว่าเราจะใช้เทคนิคพู่กันไม่เหมือนกัน แต่เพราะสไตล์ของเราใกล้เคียงกัน ระยะเวลาในการวาดแต่ละภาพก็จะใกล้เคียงกันด้วย

Zhezhi: เมื่อศิลปินได้ถือพู่กันไว้ในมือแล้ว ก็มักจะไม่หยุดจนกว่าที่รายละเอียดทุกอย่างจะตรงตามมาตรฐานของตัวเอง มันกลายเป็นความหมกมุ่น... ฉันว่าศิลปินส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละ

ตรวจสอบภาพวาด

Zhezhi: มันมีความต่างอยู่นะ ลองดูฝีพู่กันของภาพนี้สิ หนักมากเลยเห็นมั้ย? เห็นได้ชัดว่าตอนนั้น Mingyan กำลังจิตตก แต่ภาพนี้ลายเส้นกลับเบาและลื่นไหล นั่นบอกได้ว่าเธอมีความสุขตอนที่วาด

Zhezhi: ใช่แล้ว สำหรับฉัน การวาดภาพก็เหมือนหน้าต่างที่เปิดสู่หัวใจของศิลปิน เวลาที่คำพูดใช้ไม่ได้ ความรู้สึกเหล่านี้จะถ่ายทอดผ่านลายเส้นแทน

Zhezhi: คลื่นเขียวขุนเขาทิวทัศน์งาม เฝ้าฝันตามผาชันพันเสกสรรค์ พบหนาวร้อนแห่งชีวิตล้างคืนวัน ปลายพู่กันผลาญสิ้นขอลืมเลือน

Zhezhi: อ๊ะ สี! มาติดเสื้อผ้าฉันเมื่อไหร่เนี่ย...

Zhezhi: หือ? แค่เช็ดนิดเดียวก็หลุดแล้ว... อืมม มันไม่น่าจะหลุดออกจากผ้าได้ง่ายขนาดนี้...

ตรวจสอบเสื้อผ้า

Zhezhi: อืมม... ดูเหมือนเป็นคราบจากหมึกแล้วก็สีที่ซักจนซีดจางไปตามกาลเวลา

Zhezhi: ฉันเองก็เคยทำเหมือนกัน

Zhezhi: เพราะยังไง เมื่อก่อนนี้ก็ใช้ผ้าเป็นวัสดุสำหรับทำงานศิลปะกันอยู่แล้ว อีกอย่าง การใช้เสื้อผ้าก็ช่วยให้ไม่ต้องสูญเสียแรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นมาแค่ชั่ววูบไปเปล่าๆ ไม่ใช่เหรอ?

Zhezhi: มันน่าเสียดายก็จริงที่เสื้อผ้าจะต้องเลอะตลอดไป แต่ก็คุ้มที่ได้เห็นว่าสีแต่ละชนิดทำปฏิกิริยากับเนื้อผ้าอย่างไรบ้าง

ตรวจสอบกระดาษโน้ต

Zhezhi: การจู้จี้กับงานของตัวเองเป็นสัญชาตญาณอีกอย่างหนึ่งของศิลปิน

Zhezhi: ฉันก็ไม่ต่างกัน... ไม่เคยมีสักครั้งที่ฉันจะเห็นว่างานของตัวเองโดดเด่นกว่าใคร มีแต่ชื่นชมผลงานของเพื่อนศิลปินด้วยกัน หวังว่าสักวันฉันจะเก่งเทียบ หรือไม่ก็ก้าวข้ามคนอื่นๆ ได้บ้าง

Zhezhi: ฉันวาดภาพและพัฒนาตัวเองอยู่เรื่อยๆ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็รู้สึกว่ายังไม่ดีพอ...

Zhezhi: อันนี้ยังต้องแก้ไขนะ ยังไม่ค่อยใช่" "ยังไม่สมบูรณ์แบบเลย... ลูกค้าจะผิดหวังมั้ย?

Zhezhi: ฉันคิดแบบนี้ทุกวันเวลาวาดภาพ จนมันเริ่มรุกล้ำเข้ามาในชีวิตประจำวัน...

Zhezhi: ก็จริงที่ความคิดแบบนี้อาจเป็นแรงผลักดันได้ แต่ก็พาให้เราหลงทางได้เช่นกัน

Zhezhi: ฉันติดอยู่กับมันนานมาก... จนในที่สุดก็เข้าใจเส้นทางที่ควรเลือก

Zhezhi: เปิดรับความรู้สึกของตัวเองให้เต็มที่ และสร้างงานศิลป์ที่ใจปรารถนา นี่ต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับฉัน

Zhezhi: แต่ถ้าฉันเจอสถานการณ์เดียวกับ Mingyan... บางทีนะ... บางทีฉันก็อาจไขว้เขวและหลงทางได้เหมือนกัน...

ตรวจสอบคราบสมุนไพร

Zhezhi: นี่ ผู้พเนจร มาดูนี่สิ...

Zhezhi: ดูเหมือนว่าจะเป็นสีที่ทำขึ้นเอง... แต่ทำไมถึงมีสมุนไพรผสมอยู่ด้วย?

Zhezhi: คราบยาสมุนไพรเหรอ?

ผู้พเนจร: เธอคงทำยาสมุนไพรเมื่อไม่นานมานี้แน่นอน นี่คงเป็นคราบที่หลงเหลืออยู่ที่เธอยังไม่ได้เก็บกวาดออกไป

Zhezhi: ฉะ...ฉันไม่เคยลองทำเองเลย... เวลาฉันป่วยก็มักจะรอให้หายเอง

Zhezhi: คนที่บ้านมักจะเอายาและซุปมาให้ฉันเสมอ ฉันไม่เคยคิดสงสัยเลยว่ามันทำยังไง...

Zhezhi: ขอโทษนะ... ฉันเองก็ไม่มีประสบการณ์เท่าไหร่

ตรวจสอบเศษแจกันที่พื้น

มีเศษแจกันกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น

Zhezhi: งั้น... ฉันจะเล่าให้ฟังแล้วกัน...

(แจกันน่าจะวางอยู่บนตู้ ดูจากตำแหน่งที่หล่นลงมา)

(ดูเหมือนตู้นี่จะเคยตั้งอยู่ตรงโน้น แต่ว่า... มีอะไรไปชนเข้า เลยทำให้แจกันตกแตก)

(ฉันว่าน้ำที่พื้นต้องมาจากโหลปลาแน่เลย... หือ? ทำไมถึงได้มีรอยน้ำเป็นรูป Gulpuff...)

(โอเค ฉันเข้าใจแล้ว! ต้องเป็นเหตุผลนี้แน่นอน ผู้พเนจร ต้องประทับใจทักษะการคาดคะเนของฉันแน่ๆ)

พูดคุยกับ Zhezhi

Zhezhi: หา? ไม่มีคนจะเลี้ยง Gulpuff เหรอ?

Zhezhi: ที่บ้านฉันเคยมีตู้ปลาที่บ้าน เลี้ยง Gulpuff ไว้เต็มไปหมดเลย ฉันนึกว่ามันเป็นกระแสนิยม...

Zhezhi: จริงเหรอ? ฉะ...ฉันจะฝึกให้บ่อยขึ้นนะ!

Zhezhi: เข้าใจแล้ว... ฉันคงด่วนตัดสินไปเอง คราวหน้าจะทำให้ดีกว่านี้!

Zhezhi: อ้อ ใช่ นี่คือ... ภาพมายาที่ฉันใช้พู่กันวาดขึ้นมาได้ มันคงอยู่ได้ไม่นานหรอก

Zhezhi: ใช่ ฉันแทบไม่ต้องใช้พลังเรโซแนนซ์ในชีวิตประจำวันเลย

Zhezhi: แต่พอพูดถึงเรื่องการวาดภาพ ฉันชอบวิธีดั้งเดิมมากกว่า มันช่วยให้เข้าใจพัฒนาการของตัวเองและฝึกฝีมือไปด้วย

Zhezhi: งานศิลป์ที่สร้างขึ้นมาด้วยพลังพิเศษนั้นน่าหลงใหลจริงๆ แทบจะไร้ที่ติเลยนะ แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายของฉัน...

Zhezhi: ดังนั้นฉันจึงใช้ความสามารถนี้น้อยลงเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป

Zhezhi: ใช่ มันอาจเกี่ยวข้องกับพลังพิเศษของฉัน...

ตรวจสอบเบาะแสด้านนอกสตูดิโอ

ตรวจสอบรอยเท้า

Zhezhi: อืมม... มีคนบุกรุกเข้าไปในสตูดิโอเพื่อหาอะไรสักอย่าง... หรืออาจพยายามขโมยอะไรสักอย่าง? คงเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับภาพวาดของ Mingyan...

ผู้พเนจร: นี่อาจเกี่ยวพันกับหอศิลป์ซานหยุน และที่ Mingyan สติแตก... เดี๋ยวตามรอยเท้าไปดูกันว่ามันจะนำเราไปที่ไหน

Zhezhi: เบาะแสจากสตูดิโอนำทางเรามาถึงค่ายของผู้ถูกเนรเทศ

Zhezhi: เมื่อไปถึง เราก็พบเบาะแสใหม่ที่ชี้ไปยังบุคคลลับที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด...

ไปที่ค่ายผู้ถูกเนรเทศ

Zhezhi: หรือเป็นไปได้มั้ยว่าพวกเขาขนแร่ ทำสีจากแร่ แล้วจากนั้นก็นำสีไปส่งที่อื่น?

ตรวจสอบสีย้อม

ปะปนกัน กองแร่แตกๆ กองใหญ่ผสมรวมอยู่กับสี ไม่มีเครื่องหมายและไม่ได้ใส่บรรจุภัณฑ์ใดๆ

Zhezhi: ฉันดูแล้วก็สังเกตว่า สีแบบนี้ทำขึ้นด้วยมือจากแร่พวกนี้โดยเฉพาะ...

Zhezhi: ฉันเคยพูดเรื่องนี้ตอนอยู่ที่สตูดิโอ... ตอนที่เสื้อฉันเลอะสีของ Mingyan

Zhezhi: เธอ... ซื้อสีคุณภาพต่ำพวกนี้มาจากผู้ถูกเนรเทศรึเปล่า? แต่ทำไมคนพวกนี้ถึงบุกรุกสตูดิโอของเธอ...

Zhezhi: มันคล้ายกันนะ แต่เธอ... ซื้อสีคุณภาพต่ำพวกนี้มาจากผู้ถูกเนรเทศรึเปล่า? แล้วทำไมคนพวกนี้ถึงบุกรุกสตูดิโอของเธอ...

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: คุณเป็นใคร?

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: ถ้าคุณอยากได้ภาพวาดของเธอ แล้วมาที่นี่ทำไมล่ะ?

Zhezhi: เธอ... เธอไม่ได้อยู่ที่สตูดิโอ เราเลยคิดว่าจะมาลองถามดูแถวนี้

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: เข้าใจแล้ว รอเธอที่นี่ได้เลย ปกติเวลาที่เธอออกไปข้างนอก ไม่นานก็กลับมา

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: คุณมาซื้อภาพวาดเรอะ? เขาไม่ได้ซื้อขายกันแบบนี้หรอกนะ ไปเถอะ กลับไปซะ

Zhezhi: ทะ...ที่จริงแล้ว เรามาที่นี่เพื่อดูภาพวาดของ Mingyan เธอไม่ได้อยู่ที่สตูดิโอ เราเลยคิดว่าจะมาลองถามดูแถวนี้

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: ...ไม่เป็นไร รอเธอที่นี่ได้เลย ปกติเวลาที่เธอออกไปข้างนอก ไม่นานก็กลับมา

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: รู้จักเธอเหรอ? ตั้งนานแสนนานมาแล้ว เธอ... ถือว่าโอเคสำหรับเรา ถึงชีวิตเธอจะไม่ได้ราบรื่นนัก แต่เธอก็เคยช่วยพวกเราเมื่อสักพักใหญ่ๆ มาแล้ว

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: จะเรียกว่าเป็นเพื่อนก็คงได้แหละ เธอเคยมอบภาพวาดให้เราเป็นของขวัญด้วยนะ อยู่ไหนสักที่ แถวนี้นี่แหละ...

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: เอ้อ นี่ไง! เราไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญอะไรหรอกนะ แต่ขนาดเรายังบอกได้เลยว่าเด็กสาวคนนั้นวาดรูปเก่ง!

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: นึกอะไรที่เด่นๆ ไม่ออกเลย...

ผู้ถูกเนรเทศที่ซื่อตรง: ถ้าให้เดานะ เธอน่าจะกำลังลองทำงานศิลปะใหม่แบบลับๆ ฉันเห็นเธอเสี่ยงไปลองวาดกลางแจ้งโน่น

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: นี่พอพูดถึงก็จำได้ เธอเคยพูดเรื่องทำงานศิลปะที่เราสามารถ "ก้าวเข้าไป" หรืออะไรทำนองนั้นได้ด้วย

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: แต่การเดินทางสั้นๆ เพื่อศิลปะของเธอนั้นทำให้เกิดความถี่ที่ไม่เสถียรขึ้นมา เราเตือนเธอแล้ว แต่เธอฟังมั้ย? ก็ไม่

ผู้ถูกเนรเทศที่คอยคล้อยตาม: ใช่แล้ว! ฉันเห็นภาพวาดของเธอมาด้วยตัวเอง! พยายามเตือนให้เธอระวัง แต่ผลลัพธ์คืออะไร? โดนสอนไง! ศิลปินนี่ทำอะไรตามใจตัวเองเสมอเลย

Zhezhi: ขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่ขอถามหน่อยว่าปกติทำมาหากินอะไรเหรอเนี่ย?

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: ไม่หรอก งานไม่ได้เยอะขนาดนั้น แค่พอกินพอใช้

ผู้ถูกเนรเทศที่เป็นกลาง: เอ่อ... อ๋อ! ใช่ ฮ่าๆ คุณทำให้ฉันนึกได้ เราเองก็ทำสีขายเป็นครั้งคราว

ผู้ถูกเนรเทศที่คอยคล้อยตาม: อ๋อ ใช่ Mingyan มาซื้อที่เราบ่อย เราขายถูกสุดๆ เลย ราคามิตรภาพน่ะ!

Zhezhi: ใช่แล้ว ฉันว่า... ทั้งผู้ถูกเนรเทศพวกนี้และ Mingyan ต่างก็ไม่ได้บอกความจริง

Zhezhi: ฉันเห็นมือของผู้ถูกเนรเทศบางคนมีสีดำติด... ก็เลยคิดขึ้นมาว่า หรือจะเป็นเพราะต้องสัมผัสน้ำหมึกอยู่บ่อยๆ กันนะ?

Zhezhi: ภาพวาดกับผลงานศิลปะที่พวกนั้นให้เราดู... เหมือนกับที่ Mingyan อธิบายไว้ในไดอารี่ของเธอเลย

Zhezhi: ไดอารี่นั้นทำให้เรารู้ว่า Mingyan มีอารมณ์แปรปรวนหนัก ซึ่งส่งผลต่อภาพวาดของเธอมาก

Zhezhi: ดีนะ

Zhezhi: เข้าท่าเลย

คุณทั้งสองเฝ้ารออย่างอดทนจนกระทั่งท้องฟ้ามืดลง

เข้าไปหาผู้ถูกเนรเทศ

Zhezhi: โอเค เดี๋ยวฉันจะใช้เทอร์มินัลบันทึกไว้กันพลาด

"ผู้ถูกเนรเทศ" ที่ซื่อตรง: เฮ้อ คุณ Baici แวะมาบ่นอีกแล้ว เรื่องที่ส่งภาพวาดของ Mingyan ไปหอศิลป์ซานหยุนล่าช้า...

"ผู้ถูกเนรเทศ" ที่เป็นกลาง: ถ้า Yinfeng ไม่กดดันเธอล่ะก็ เธอคงไม่เจ็บตัวหรอก ตอนนี้เธอถึงกับวาดภาพไม่ได้ อย่างนี้เราทำตามออเดอร์ไม่ทันแน่

Yinfeng: เฮ้ ระวังปากหน่อย ฉันก็แค่ทำเหมือนที่เคยเองนะ

Yinfeng: ช่วงนี้เธอทั้งดื้อ ทั้งทำตัวฉลาดเกินเหตุ ฉันแค่อยากให้เธอก้มหน้าก้มตาทำงานไป ใครจะคิดว่าเธอจะสติแตกแล้วก่อเรื่องขึ้นมาแบบนั้น

Yinfeng: ดีที่ฉันหลบมาได้ พวกเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนไม่สงสัยสักนิด... ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ฉันป้ายความผิดให้ Mingyan หมดแล้ว พวกเราปลอดภัยแน่

"ผู้ถูกเนรเทศ" ที่เป็นกลาง: มีคนแวะมาถามเรื่องคดีของเธอเมื่อกี้เอง ไม่ใช่พวกเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนหรอก แต่... พวกเขาจะรู้เรื่องที่เราทำหรือเปล่า?

"ผู้ถูกเนรเทศ" ที่ซื่อตรง: ไม่น่าหรอก อย่างมากก็อาจรู้ว่าเรากำลังทำสีอยู่ แต่ก็คงแค่นั้น

Yinfeng: ถึงรู้ไปก็ไม่สำคัญหรอก ยังไงเราก็ปลอมตัวเป็นผู้ถูกเนรเทศ มีอะไรที่ผู้ถูกเนรเทศไม่ทำบ้างล่ะ?

"ผู้ถูกเนรเทศ" ที่ซื่อตรง: แต่เราก็ควรระวังตัวนะ จำเรื่องที่คุณ Baici เตือนเราไม่ได้หรือไง? ต้องเก็บเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด และถ้ามีคนรู้เข้า ก็ต้องอย่าให้สาวมาถึงหอศิลป์ซานหยุน

Zhezhi: งั้นหอศิลป์ซานหยุนก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีของ Mingyan มาตั้งแต่แรกแล้วสินะ

Zhezhi: Yinfeng... จริงด้วย...

ผู้พเนจร: ตอนที่ฉันถามเขาเรื่องเหตุการณ์ เขาก็โยนความผิดทั้งหมดให้ Mingyan บอกว่าเธอมีเจตนาแอบแฝง

ผู้พเนจร: พวกผู้ถูกเนรเทศที่เราสอบปากคำเมื่อตอนกลางวันก็เหมือนกัน พยายามเบี่ยงเบนความสนใจและปกปิดว่าตัวเองมีเอี่ยวกับเหตุการณ์ตั้งแต่แรก

ผู้พเนจร: หลอกให้เราไขว้เขว สนใจแต่กับ Mingyan จนลืมมองในมุมอื่นที่น่าจะเป็นไปได้หมดเลย

Zhezhi: ฉันเชื่อว่าเธอทำได้

เมื่อได้เสื้อผ้าของผู้ถูกเนรเทศมาแล้ว ทั้งสองคนก็รีบเปลี่ยนชุดเพื่อปลอมตัว

เอาชนะผู้ถูกเนรเทศ

สอบถามผู้ถูกเนรเทศ

Yinfeng: แกเป็นใครกันแน่?! ถึงโผล่มาหาเรื่องพวกเราแบบนี้... เห็นเราเป็นผู้ถูกเนรเทศแล้วคิดว่าจะรังแกได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?!

Yinfeng: ก็ได้ ก็ได้! ฉันจะบอกทุกอย่าง!

"ผู้ถูกเนรเทศ" ที่เป็นกลาง: Yinfeng! เราไม่ควรที่จะ...

Yinfeng: อะไรเล่า? ไม่เห็นหรือไงว่าเราไม่มีทางสู้เขาได้? ถ้าอยากสู้ก็เอาเลย แต่ฉันจะไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงกับเรื่องนี้แน่

"ผู้ถูกเนรเทศ" ที่ซื่อตรง: ถ้า Yinfeng ไม่กดดันเธอหนักขนาดนั้นล่ะก็ เธอคงไม่เจ็บตัวหรอก ตอนนี้เธอหยิบพู่กันยังไม่ได้ อย่าว่าแต่จะวาดภาพชุดนี้ให้เสร็จเลย

Yinfeng: โอ้โห รีบโบ้ยความผิดให้ฉันเลยนะ! ฉันก็แค่เตือนให้เธอตั้งใจวาดภาพ

Yinfeng: ช่วงนี้เธอทั้งดื้อ ทั้งทำตัวฉลาดเกินเหตุ ฉันแค่อยากให้เธอก้มหน้าก้มตาทำงานไป ใครจะคิดว่าเธอจะสติแตกแล้วก่อเรื่องขึ้นมาแบบนั้น

แอบเข้าไปในค่าย

Baici: เรื่องที่เล่ามาน่าสนใจดีนี่ แต่อย่างมากมันก็แค่บอกได้ว่าเรามีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เท่านั้นเอง ตัวการที่แท้จริงยังไม่รู้ว่าเป็นใครอยู่ดี ข้อกล่าวหาของคุณน่ะไม่มีมูลสักนิด

Baici: ขอเตือนหน่อยนะ ว่า Mingyan ต่างหากที่เป็นคนสร้างภาพวาดพวกนั้น ยืนกรานจะขายมัน แล้วก็กุเรื่องทั้งหมดขึ้นมาจนกลายเป็นเหตุการณ์น่ากลัวพวกนี้

Baici: นี่เชื่อจริงๆ เหรอว่าภาพของ Mingyan จะทำเงินได้แม้แต่แดงเดียวถ้าไม่ได้ฉันเข้ามาช่วยน่ะ?

Zhezhi: ไม่... คุณ Baici คุณกำลังเปลี่ยนเรื่องอยู่

Baici: ช่างเนรคุณจริงๆ Mingyan ต่างหากที่ทำให้พวกเราซวย แล้วตอนนี้คุณยังกล้ามาโยนความผิดใส่เราอีกงั้นเหรอ?

Zhezhi: กะ...ก่อนที่เราจะไปต่อ ฉันขอนำเสนอบันทึกเสียงนี้ต่อศาล

เล่นเสียงบันทึก: เฮ้อ คุณ Baici แวะมาบ่นอีกแล้ว เรื่องที่ส่งภาพวาดของ Mingyan ไปหอศิลป์ล่าช้า...

เล่นเสียงบันทึก: ถ้า Yinfeng ไม่กดดันเธอล่ะก็ เธอคงไม่เจ็บตัวหรอก ตอนนี้เธอถึงกับวาดภาพไม่ได้ อย่างนี้เราทำตามออเดอร์ไม่ทันแน่

เล่นเสียงบันทึก: ช่วงนี้เธอทั้งดื้อ ทั้งทำตัวฉลาดเกินเหตุ ฉันแค่อยากให้เธอก้มหน้าก้มตาทำงานไป ใครจะคิดว่าเธอจะสติแตกแล้วก่อเรื่องขึ้นมาแบบนั้น

Zhezhi: ตอนแรก Mingyan แค่ทำภาพเลียนแบบเท่านั้น ทุกอย่างเปลี่ยนไปหลังจากที่คุณเข้ามาเกี่ยวข้อง

Zhezhi: ทั้งเล่ห์เหลี่ยม บิดเบือนข้อมูล และต่อมาก็ขู่บังคับ... เธอถูกลากเข้ามาพัวพันกับการปลอมแปลงผลงานศิลปะก็เพราะคุณ

Zhezhi: ฉันเข้าใจเรื่องนั้นดี... ถ้าใจเธอไม่หวั่นไหว เรื่องทั้งหมดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น... แต่ในตอนที่เธออยากจะถอนตัว ก็ไม่อาจหันหลังกลับได้แล้ว

Zhezhi: เพราะฉะนั้น การกล่าวหาว่าเธอเป็นผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด... แบบนั้นไม่ยุติธรรมเลย

ผู้พเนจร: หลักฐานนี้ชี้ชัดว่าภาพวาดพวกนี้ไม่ใช่เพียงแค่ผลงานลอกเลียนแบบทั่วไป แต่คือหนทางที่พวกคุณใช้ทำกำไร

Baici: เฮอะ ภาพวาดน่ะไม่มีของจริงของปลอมสักหน่อย อย่ามาหลอกคนอื่นเลย

Baici: ถ้าจะเรียกว่าของปลอม ก็ต้องมีศิลปินต้นฉบับอีกคนสิ แต่ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของ Mingyan ถึงเธอจะวาดภาพเลียนแบบเหมือนกันกี่สิบชิ้น มันก็ไม่ใช่ของปลอมอยู่ดี

Zhezhi: ...คุณ Baici จำภาพนี้ได้มั้ย?

Baici: ได้อยู่แล้ว นั่นคือภาพ "ความสงบแห่งหมู่บ้านเซี๋ยหัว" ผลงานของศิลปินลึกลับยังไงล่ะ

Zhezhi: ถ้าอย่างนั้น คุณแยกความแตกต่างระหว่างภาพนี้กับภาพอื่นออกมั้ย?

Baici: แน่นอนสิ ภาพนี้มีชีวิตชีวาดูสมจริงแบบไม่มีใครเทียบได้ เพราะพลังเรโซแนนซ์ของศิลปินลึกลับที่ชื่อ Mingyan ยังไงล่ะ

Zhezhi: แต่ดูจากภาพวาดพวกนี้ เห็นได้ชัดว่าพลังของ Mingyan ไม่เสถียรเอาเสียเลย ยกเว้นก็แต่ภาพต้นฉบับนี้เท่านั้น

Baici: แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ? คุณมีหลักฐานแน่ชัดที่จะพิสูจน์ว่าภาพเหล่านี้ต่างกันยังไงหรือเปล่า?

Baici: สิ่งที่คุณพูดมาก็เป็นแค่การคาดเดา ไม่มีอะไรรับประกันได้สักนิดว่าจิตรกรจะไม่ทำพลาด ใช่มั้ยล่ะ?

Zhezhi: ศิลปินที่แสวงหาความสมบูรณ์แบบ มักจะเลือกใช้สีที่ดีที่สุดสำหรับผลงานชิ้นสำคัญของตนเสมอ

Zhezhi: ตอนที่เราตรวจสอบในสตูดิโอ ฉันบังเอิญทำสีเลอะตัวเอง แล้วก็เจอเรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับวัสดุที่ใช้ในภาพวาดพวกนี้

Zhezhi: ภาพวาดต้นฉบับใช้สีที่บริสุทธิ์และสดกว่า ซึ่งสามารถผสมกลมกลืนกันได้เป็นธรรมชาติและติดทนนานกว่า

Zhezhi: ส่วนของปลอมกลับใช้เม็ดสีที่ทำจากเศษแร่ คุณภาพสู้ไม่ได้ แค่สัมผัสเบาๆ ก็เปื้อนเลอะเทอะ

Zhezhi: เราสามารถแยกแยะของจริงกับของปลอมได้ง่ายๆ เพียงแค่ตรวจสอบหมึกที่ใช้

Baici: แบบนั้นก็แค่เป็นการพิสูจน์ว่าวิธีสร้างสรรค์ "ภาพวาดต้นฉบับ" มันต่างจากภาพอื่นเฉยๆ เองนี่ คุณพยายามจะสื่อว่า Mingyan จะใช้แค่สีชนิดเดียวในการวาดภาพอย่างนั้นเหรอ?

Baici: แล้วจะเอาเรื่องนั้นมาพิสูจน์ว่าเราอยู่เบื้องหลังการปลอมแปลงได้ยังไง?!

Zhezhi: ...

Zhezhi: เพราะคนที่วาดภาพ "ความสงบแห่งหมู่บ้านเซี๋ยหัว" ต้นฉบับ คือฉันยังไงล่ะ

Baici: แหม เป็นเรื่องที่ฟังแล้วซึ้งทีเดียว แต่ฉันเกรงว่าแค่คำพูดอย่างเดียวคงไม่พอจะพิสูจน์ว่าคุณเป็นคนวาดภาพนี้หรอก

Zhezhi: ...มาดาม Juyao เพื่อเป็นการพิสูจน์คำพูดเหล่านั้น ท่านจะอนุญาตให้ฉันวาดลงบนภาพเลียนแบบพวกนี้สักภาพได้มั้ยคะ

Zhezhi: ใช่ ประสบการณ์ของ Mingyan ทำให้ฉันตระหนักอะไรบางอย่างได้

Zhezhi: หากจะสร้างผลงานที่สั่นสะเทือนใจผู้คนได้จริงๆ ฉันต้องยอมรับตัวเองให้ได้ก่อน

Zhezhi: ภาพที่ฉันเคยวาดในอดีต... ล้วนเป็นผลงานที่ฉันทุ่มเททั้งหัวใจ เป็นชิ้นส่วนในชีวิตฉัน หล่อหลอมตัวตนในอดีตและทำให้ฉันเป็นฉันในวันนี้

Zhezhi: นี่ไม่ใช่แค่การพิสูจน์ภาพวาดหนึ่งชิ้น... แต่มีความหมายมากกว่านั้น...

Zhezhi: ถ้าพลังเรโซแนนซ์ของฉันคือสาเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ ฉันก็ต้องรับผิดชอบ... ฉันไม่อาจปล่อยให้พลังนี้ทำร้ายคนอื่นต่อไปได้หรอก

เสียงของ Mingyan: เธอ... เธอนี่เอง... ฉันก็ทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว... ทำไมเธอยังเหนือกว่าฉันอีกล่ะ?!

เอาชนะทาเซ็ตดิสคอร์ด

เสียงของ Mingyan: เธอก็แค่โชคดีนั่นแหละ... ถ้าไม่ใช่เพราะมีพ่อแม่คอยช่วย... เธอไม่มีวันได้ในสิ่งที่ควรเป็นของฉันแต่แรกหรอก!

เสียงของ Mingyan: ถึงอย่างนั้น... ฉันก็ยังทำไม่สำเร็จ...

เสียงของ Mingyan: ทำไมกัน... ฉันก็ทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว...

เสียงของ Mingyan: ทั้งหมดเป็นเพราะพลังของเธอ...

Zhezhi: พลังของฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย...

Zhezhi: เธอสร้างผลงานชิ้นเอกที่ฉันเองยังหวังจะทำให้ได้บ้าง ช่างกล้าหาญ เป็นอิสระ...

Zhezhi: ฉันรู้ว่าภาพวาดของเรานั้นไม่เหมือนกัน แต่หัวใจและจิตวิญญาณที่เราทุ่มลงไปกลับไม่ต่างกันเลย

Zhezhi: เธอไม่ควรยึดฉันเป็นแบบอย่าง...

Zhezhi: งานศิลปะที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้ ก็ต่อเมื่อเธอสัมผัสถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองนะ!

ออกจากแกลเลอรีสีซีด

กลับไปที่สำนักงานความมั่นคงสาธารณะ

Zhezhi: ตอนที่ฉันได้รู้ความจริง หัวใจฉันแตกสลาย...

Zhezhi: ฉันเชื่อว่าถ้าผนึกพลังพิเศษเอาไว้ ก็จะไม่มีใครต้องเจ็บปวดเพราะภาพวาดของฉันอีก ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่ามันจะยังคงสร้างความเดือดร้อนต่อมาอีกหลายปี

Zhezhi: แต่คำพูดของ ผู้พเนจร ทำให้ฉันตระหนักอะไรบางอย่างได้

Zhezhi: แท้จริงแล้วภาพวาดไม่ได้ผิดหรอก แต่เป็นคนที่นำมันไปใช้ทำร้ายผู้อื่นต่างหาก

Zhezhi: คุณ Baici คุณบริหารสถาบันอักษรศิลป์และการวาดภาพอันทรงเกียรติ แต่คุณกลับลดทอนคุณค่าของงานสร้างสรรค์ และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและเจตนารมณ์ของศิลปินเหล่านี้ เพียงเพราะโลภในทรัพย์สมบัติ

Zhezhi: ทุกสิ่งที่พวกเขาหวงแหนถูกลดทอนให้เป็นแค่เครื่องมือแสวงหากำไร... ผลงานที่มีค่าไม่ว่าต่อศิลปินเจ้าของผลงานดั้งเดิมหรือจิตรกรที่สร้างเลียนแบบก็ตาม พวกเขากลายเป็นเพียงเครื่องมือทำเงินของคุณ เป็นการดูหมิ่นศิลปินทั้งหลายอย่างร้ายแรง

Zhezhi: เบื้องหน้าคุณคือภาพต้นฉบับเมื่อหลายปีก่อนและภาพที่ฉันเพิ่งวาดเสร็จ บัดนี้ทุกอย่างได้เปิดเผยออกมาแล้ว

Juyao: เราได้รับข้อความจากสำนักความมั่นคงเมื่อสิบนาทีก่อน ว่าควบคุมตัวผู้ถูกเนรเทศเอาไว้แล้ว และยังพบสถานที่ที่ซ่อนภาพวาดพวกนั้นด้วย

Juyao: คุณ Baici มีข้อแก้ต่างอะไรจะเสริมอีกมั้ย?

Baici: ...

Juyao: ถ้าอย่างนั้น เราจะพิจารณาข้อหาของ Mingyan ใหม่ ตรวจสอบว่าหอศิลป์ซานหยุนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่ และเร่งทำการสอบสวนอย่างละเอียดทันที

Juyao: สิ้นสุดการพิจารณาคดีเท่านี้

ออกจากสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ

คุยกับ Zhezhi

Zhezhi: หา? เปล่า ไม่ใช่หรอก... ฉันก็พูดไปเรื่อยตามที่คิดออกตอนนั้นนั่นแหละ มือฉันเหงื่อท่วมตลอดเวลาเลย...

Zhezhi: ฉันคงทำไม่สำเร็จแน่ถ้าไม่มีคุณอยู่ข้างๆ... พอนึกถึงความรู้สึกช่วงที่เราสืบคดีด้วยกันก็ทำให้ฉันสงบใจได้ตอนอยู่ในศาล

Zhezhi: ท...ที่ฉันตั้งใจจะบอกก็คือ ตอนนั้นทุกคำที่พูดออกมามันรู้สึกใช่ไปหมด เหมือนฉันเป็นตัวของตัวเองได้เวลาอยู่กับคุณ ได้สบายใจแบบนั้นมันรู้สึกดีมากเลย...

Zhezhi: ขอบคุณที่ช่วยให้ฉันผ่านเรื่องนี้มาได้นะ คุณ... คุณทำให้ฉันกล้าที่จะเชื่อมั่นในตัวเอง เป็นเพราะคุณ เรื่องทุกอย่างถึงสำเร็จ

Zhezhi: ตอนนี้หอศิลป์ซานหยุนกำลังถูกสอบสวน ธุรกิจของพวกเขาคงไม่รอดแน่... จิตรกรที่เคยถูกกดขี่จะได้เป็นอิสระสักที

Zhezhi: ฉันอยากไปเยี่ยม Mingyan สักหน่อย ถึงยังไงเธอก็มีส่วนพัวพันกับเรื่องทั้งหมดนี้ ฉันเลยอยากบอกทุกอย่างให้เธอรู้

ผู้พเนจร: งานที่ฉันรับมาก็เริ่มต้นจากเธอ แล้วเราสองคนก็ช่วยกันคลี่คลายคดีนี้ ถ้าอย่างนั้นเราไปด้วยกันดีมั้ย?

Zhezhi: งานว่าจ้างจบแล้วเหรอ?

ผู้พเนจร: ใช่ เรื่องนั้นฉันจัดการไปตั้งแต่วันที่เรารู้ความจริงแล้วล่ะ

Zhezhi: งั้นก็ไปกันเลย

ไปหาหมิงเยี่ยน

Mingyan: Zhezhi... ไม่ได้เจอกันนานเลย

Zhezhi: อาการบาดเจ็บของเธอ...

Mingyan: ฉันรู้เรื่องที่คุณทำทุกอย่างแล้ว ขอบคุณที่ช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากฝันร้ายนั้นนะ

Mingyan: ฉันรู้นะ Zhezhi ถึงแม้ภายนอกเธอจะดูอ่อนโยน แต่ถ้ามีใครมาล้ำเส้น ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครเลย

Mingyan: แล้ว... ฉันก็ติดค้างคำขอโทษเธออยู่

Mingyan: อภัยให้ฉันนะ เพราะมัวแต่หมกมุ่นอยากจะเป็นแบบเธอ... อยากจะเหนือกว่าเธอ เลยทำให้เธอต้องลำบากขนาดนี้...

Mingyan: ...ความเจ็บปวดจากบาดแผลพวกนี้ทำให้ฉันเลิกหมกมุ่นกับการลอกเลียนภาพวาดของเธอไปได้

Mingyan: เฮ้อ... บางที ฉันอาจไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นจิตรกรตั้งแต่แรกแล้ว...

Zhezhi: ฉันมีของขวัญจะให้...

Mingyan รับม้วนภาพวาดจาก Zhezhi แล้วจ้องอยู่นานหลังจากกางออกดู

Mingyan: ฮิฮิ เห็นมั้ย...? มีแต่เธอเท่านั้นที่สร้างภาพวาดที่มีชีวิตชีวาแบบนี้ได้ ฉันยังต้องเรียนรู้อีกมาก

Zhezhi: นี่คือภาพวาดของเธอต่างหาก

Zhezhi: เธอมอบภาพนี้ให้ฉันตอนที่เราเจอกันครั้งแรก

Mingyan: ฉัน... หึหึ... ช่างน่าขันเสียจริง พยายามเลียนแบบเธอมาหลายปี จนตอนนี้ถึงขั้นแยกแยะผลงานของตัวเองไม่ออกแล้ว

Zhezhi: ผลงานของเธอไม่เคยด้อยไปกว่าของฉันเลย ดูงานชิ้นนี้สิ แม้แต่เธอยังยอมรับคุณค่าของมัน ใครเป็นคนวาดน่ะไม่สำคัญหรอก

Zhezhi: Mingyan ฉันหวังว่าเธอจะได้พบตัวตนที่แท้จริงของตัวเองนะ ไม่ว่าตัวตนนั้นจะเป็นแบบไหน ฉันรู้ว่าเธอทำได้

Mingyan: ...ขอบคุณนะที่นำภาพนี้มาให้ฉัน... ขอบคุณจริงๆ

Mingyan คลี่ม้วนภาพวาดออกอีกครั้ง แล้วจ้องมองรายละเอียดทุกส่วนอยู่นาน ราวกับจมอยู่ในห้วงความคิด หลังจากเห็นเช่นนั้น คุณกับ Zhezhi ก็ค่อยๆ เดินจากมาเงียบๆ

Zhezhi: ฉันมั่นใจว่าเธอจะต้องเอาเรื่องนี้กลับไปคิดแน่

Zhezhi: ตลอดช่วงเวลาที่เราเจอกันสองสามครั้ง เธอมักจะกระตือรือร้นเวลาคุยเรื่องศิลปะกับฉันเสมอ ฉันว่าไฟในใจเธอคงไม่มอดง่ายๆ

Zhezhi: พอมานึกดูแล้ว ทั้งการพูดคุยกันอย่างจริงจังและการประลองวาดภาพในตอนนั้น ล้วนให้ความรู้สึกว่าเป็นมิตรภาพที่แท้จริง

Zhezhi: ดังนั้น... พอเห็นเธอเจ็บปวดมาก ฉันก็ต้องช่วยเธอ

Zhezhi: พูดตามตรงนะ ที่ฉันตั้งใจไขคดีนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อแก้ไขความผิดพลาดหรือช่วยเหล่าศิลปิน ลึกๆ แล้ว... ฉัน... ฉันไม่อยากทำให้คุณผิดหวัง

ผู้พเนจร: ถึงฉันจะยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร มาจากไหน แต่ทุกช่วงเวลาที่อยู่กับเธอล้วนเป็นความทรงจำใหม่ที่ล้ำค่าสำหรับฉัน

ผู้พเนจร: ขอบคุณที่ช่วยนะ Zhezhi ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้ฉันเข้าใจเธอและโลกใบนี้มากขึ้นอีกนิดนึงแล้วล่ะ

Zhezhi: อืมม... ก็...

Zhezhi: ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก่อนแล้วกัน

ตรวจสอบวัตถุ