หัวใจพงไพรหวนคืน

มุ่งหน้าไปที่โรงละคร

เด็กหญิงตัวน้อย: คน... คนพูดกันว่าคุณมีกรงเล็บ...

เด็กหญิงตัวน้อย: เราได้ยินมาว่าคุณฉีกมอนสเตอร์เป็นชิ้นๆ ได้...

???: อยากดูมั้ยล่ะ?

เด็กชายตัวน้อย: อยากสิ! ขอดูหน่อย!

???: ถ้าอย่างนั้น! เอาละนะ...

เด็กหญิงตัวน้อย: ว้าย...

เด็กชายตัวน้อย: ละ...ลูกกวาด!

???: ลองชิมสิ! หวังว่าลูกกวาดจะชดเชยที่ไม่กางกรงเล็บเจ๋งๆ ให้ดูได้นะ

เด็กชายตัวน้อย: เห็นมั้ย? เขาไม่เห็นน่ากลัวเลย!

เด็กหญิงตัวน้อย: ขอบคุณ L...Lingyang!

???: ไม่เป็นไร! พรุ่งนี้มาชมการแสดงเชิดสิงโตของเราด้วยนะ!

เด็กหญิงตัวน้อย: มาแน่!

เด็กชายตัวน้อย: แล้วเจอกันนะ!

???: คุณคงเป็นผู้พเนจรที่เขาร่ำลือกัน

???: ไง! ฉันได้ยินเรื่องคุณมาเยอะเลย ได้เจอตัวจริงซะที

Lingyang: คุณดูต่างจากคนอื่นจริงๆ...

Lingyang: อืม... แม้แต่คุณก็กลัวฉันสินะ...

Lingyang: ใช่ คณะเชิดสิงโต เราแสดงการเชิดสิงโตตระการตาในขบวนพาเหรด

Lingyang: อ้อ การเชิดสิงโตละครเพลงไท่ผิงเป็นประเพณีอย่างหนึ่งของจินโจวน่ะ

Lingyang: อ๋อ การเชิดสิงโตละครเพลงไท่ผิงเป็นประเพณีอย่างหนึ่งของจินโจว

Lingyang: เรามีคนหลายกลุ่มที่จัดการเรื่องเชิดสิงโตโดยเฉพาะ อย่างคณะเรา

Lingyang: ในจินโจวมีกิจกรรมเพียบ ฉันอยากพาคุณไปดูแล้วสิ!

Lingyang: (เสียงท้องร้อง...)

Lingyang: โอ้! อุ๊ย เอ่อ... ขอโทษที ฉันคงหิวนิดหน่อยหลังซ้อมมาทั้งวัน

Lingyang: จะว่าไป... ก็ใช่นะ! ชาวจินโจวชอบเลี้ยงอาหารแขกผู้มาเยือน! เป็นการแสดงมิตรไมตรีของเราน่ะ

Lingyang: เตรียมตื่นตะลึงกับอาหารหลากรสของที่นี่ได้เลย!

Lingyang: อย่าเข้าใจผิดนะ นี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติต่อแขกของเราที่จินโจว

Lingyang: รับรองได้ว่าคุณถูกใจการต้อนรับของเราแน่!

Lingyang: ปะ...เปล่านะ! เชื่อฉันเถอะ ฉันแค่จะเลี้ยงอาหารคุณ เพราะคุณคือแขกคนพิเศษของพวกเรา

Lingyang: เดี๋ยวคุณจะได้เห็นว่าเราดูแลแขกของเรายังไง!

Lingyang: แต่ตอนนี้ ฉันยังมีธุระอื่นต้องสะสาง...

Lingyang: ช่วงนี้ฉันได้รับคำขอให้แสดงเชิดสิงโตแบบส่วนตัวหลายงานเชียวละ บางงานชนกับการแสดงใหญ่ของคณะเราวันพรุ่งนี้ด้วย

Lingyang: คุณก็รู้ว่าการเชิดสิงโตน่ะสำคัญต่อชาวจินโจวแค่ไหน! ปฏิเสธไม่ได้หรอก

Lingyang: ฉันเลยคิดได้ว่า ทำไมไม่รวมคำขอส่วนตัวทั้งหมดเป็นการแสดงชุดใหญ่ไปเลยล่ะ? แบบนั้นทุกคนคงพอใจ

Lingyang: ปรับการแสดงตามความต้องการของลูกค้าแต่ละคนก็ยังได้

Lingyang: แต่ต้องสำรวจความต้องการของลูกค้าก่อน!

Lingyang: ผู้พเนจร มาด้วยกันมั้ย?

Lingyang: เราจะไปเยี่ยมเยือนลูกค้าระหว่างทางไปหาอะไรกิน ฉันจะพาคุณเที่ยวชมและทำความรู้จักกับขนบประเพณีท้องถิ่นของเราโดยตรง

Lingyang: เยี่ยม! ไปกันเลย!!

เอาละ ฉันขอคิดก่อน.. ลูกค้ารายแรกอยู่ใกล้ๆ นี่เอง คุณอาจเคยพบเขาแล้ว

แค่ข้ามสะพาน ไปตามทาง เดี๋ยวก็ถึง!

ไปพบลูกค้ารายแรกกับ Lingyang

Ganxue: เอ่อ คุณคือ...

Lingyang: ขอโชคลาภจงมีแด่ท่าน ขอให้พรห้าประการมาเยือน!

Ganxue: โอ้ คำอวยพร... คุณต้องมาจากคณะเชิดสิงโตแน่ๆ ยินดีที่ได้พบ!

Ganxue: มาเรื่องงานเลี้ยงวันเกิดปู่ฉันเหรอ?

Ganxue: นึกว่าจองไว้พรุ่งนี้ซะอีก คุณจำเวลาผิดรึเปล่า?

Lingyang: เอ้อ เรื่องนั้น วันที่คุณจองมีคนจากที่ว่าการเมืองจองการแสดงเชิดสิงโตสำหรับทหารที่จะออกนอกเมืองไว้แล้วน่ะ

Ganxue: งั้นเหรอ...

Lingyang: แต่เราอาจจะเพิ่มการฉลองของคุณในการแสดงนี้ได้...

Ganxue: ปู่ฉันชอบสังสรรค์กับผู้คน เขาคงดีใจมากถ้าคุณทำแบบนั้น

Lingyang: ดีเลย! ขอถามย้ำนะ จะฉลองวันเกิดครบ 60 ปีของปู่คุณใช่มั้ย?

Ganxue: ใช่แล้ว

Lingyang: ได้เลย ฉันจะจำไว้

Lingyang: หมายความว่าฉันจะเชิดรอบดาววันเกิดบนเสาไง! เป็นการเชิดฉลองวันเกิดสุดพิเศษ

Lingyang: หมุนหนึ่งรอบต่อหนึ่งทศวรรษที่ล่วงผ่าน สุขภาพยืนยาว กำลังวังชายืนยง!

Ganxue: ขอบคุณมาก ฉันมั่นใจว่าปู่ต้องยินดีรับพรนั้นแน่!

ไปพบลูกค้ารายที่สองกับ Lingyang

Lingyang: ผูกพันเป็นหนึ่ง ซาบซึ้งสุดพรรณนา เสน่หาเป็นนิรันดร์!

Linling: อุ๊ยตาย ดูซิใครมา! Lingyang มานี่เลย!

Lingyang: ขอบคุณที่ให้ลูกกวาดนะ! ที่จริงฉันมาเพราะเรื่องที่คุณขอให้แสดงเชิดสิงโต...

Lingyang: ที่ว่าการเมืองจองการแสดงเชิดสิงโตไว้วันเดียวกับคุณน่ะ ก็เลย...

Linling: จริงเหรอ? เลยแสดงให้เราไม่ได้ใช่มั้ย?

Lingyang: มันเป็นพิธีแต่งงานแบบร่วมแสดงน่ะ

Lingyang: เจ้าบ่าวเจ้าสาวจะยืนประกบข้างนักเชิดสิงโต ตอนที่หัวสิงโตอ้าปาก พวกเขาจะยื่นมือเข้าไปในปาก แล้วสิงโตก็งับ

Lingyang: นั่นเรียกว่า ให้คำมั่น สื่อถึงพันธะที่ไม่เสื่อมคลาย!

Lingyang: ฉันรู้ว่างานแต่งนี้มีความหมายกับพวกคุณมาก ไม่อยากให้นึกเสียใจภายหลัง

Lingyang: ฉันมองออกว่ารักของพวกคุณมั่นคงดุจหินผา เชิดสิงโตสักขีพยาน เป็นเพียงพิธีกรรมที่ช่วยส่งเสริมพันธะที่ไม่เสื่อมคลายของพวกคุณ

Lingyang: แบบนี้ดีมั้ย? ให้พวกคุณทั้งสองแลกเปลี่ยนของแทนใจตอนที่หัวสิงโตเชิดสูงสุดในการแสดงวันพรุ่งนี้ บรรยากาศจะคึกคักด้วยเสียงกลอง ฆ้อง และประทัดที่จุดเพื่อเฉลิมฉลอง...

Lingyang: ถึงจะไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิดไว้ซะทีเดียว แต่ก็เป็นวิธีแสดงคำมั่นแบบพิเศษต่อหน้าแขกผู้เป็นที่รักของพวกคุณ

Lingyang: และเป็นสัญลักษณ์ว่า... สองใจผูกพันตราบสิ้นหล้า สองชะตาผูกกันสุดขอบฟ้า!

Linling: โอย ปากหวานจังเลย

Linling: คนรักของฉันอยู่ระหว่างซ้อมรบ อีกไม่นานก็จะออกไปป้องกันชายแดน การแสดงเชิดสิงโตให้กับทหารที่กำลังจะจากเมืองต้องมีความหมายกับเขามากแน่นอน

Linling: Sheng เธอว่าดีมั้ย?

Shengmao: ได้สิ เธอจะเอายังไงฉันได้หมด

Linling: ได้เลย อืม เราขอเวลาใคร่ครวญอีกหน่อยนะ

Lingyang: ไม่มีปัญหา ฉันจะรอฟังคำตอบนะ!

เรียบร้อย! คราวนี้ก็ลูกค้ารายถัดไป... อืม ฉันจำได้ว่าเป็นคู่รักวัยสร้างตัว

ไปพบลูกค้ารายที่สามกับ Lingyang

เอาละ! เหลือลูกค้าอีกรายเดียว! เขาอยู่ในที่ที่เราจะไปกินมื้อค่ำกัน!

เอ่อ... ท้องฉันร้องโครกครากอีกแล้ว รอกินมื้อใหญ่ไม่ไหวแล้ว!

Lingyang: ถึงแล้ว ที่นี่แหละ!

Lingyang: หวัดดีครับ! พริกสิงโตแขวนคาน กำไรบานฉ่ำ!

Shuncai: อ้าว! พ่อหนุ่ม Lingyang ใช่มั้ยนั่น?

Shuncai: มีธุระอะไรเหรอ? เรื่องแสดงเชิดสิงโตล่ะสิ? ได้ยินว่านายได้รับคำขอล้นหลาม หวังว่าจะยังรับคำขอของฉันได้นะ

Shuncai: ฟังนะ ฉันมีพริกสิงห์คำรามแล้ว แค่รอนายสวมหัวสิงโตแล้วมางับตอนฉันเปิดร้านเท่านั้นเอง!

Lingyang: คือว่า ฉันมีเรื่องต้องบอกคุณ...

Shuncai: อ๋อ ฉันรู้แล้ว วันนัดฉันตรงกับวันแสดงให้พวกทหารใช่มั้ย? ต้องยกเลิกเลยรึเปล่า?

Lingyang: ถูกเผง ฉันเลยคิดว่าเราน่าจะเอา พริกสิงห์คำราม มาประกอบการแสดง เพื่อชดเชยให้แทน...

Shuncai: โอ๊ย ไม่ต้องห่วงร้านเล็กๆ ของฉันหรอก ตั้งใจกับการแสดงใหญ่ของนายไปเถอะ!

Shuncai: ฮ่าฮ่า Lingyang ได้เพื่อนใหม่แล้วสินะ

Shuncai: เอ้า มาแล้วก็ลองชิมนี่สิ! ของว่างสูตรใหม่ที่ฉันเพิ่งคิดขึ้นมา!

Lingyang: เชิญเลย ผู้พเนจร ฉันเป็นเจ้าภาพมื้อค่ำเอง คุณ Shuncai เป็นเชฟฝีมือดีนะ!

Lingyang: อร่อยจัง! คุณครับ เราเสิร์ฟของว่างนี้ให้ผู้ชมระหว่างการแสดงรอบค่ำได้มั้ย? ขาดของว่างไปจะแสดงได้ไง!

Lingyang: ให้ฉันช่วยสักเรื่องเถอะ อะไรก็ได้! ที่จะช่วยเรียกลูกค้าเพิ่ม

Shuncai: โอ้โห เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลย!

Shuncai: แต่...

Lingyang: มีอะไรเหรอ?

Shuncai: ได้ข่าวมั้ย? ช่วงนี้มีมอนสเตอร์เพ่นพ่านในป่า คนเรียกกันว่าอสูรกรุ๊งกริ๊ง...

Lingyang: อสูรกรุ๊งกริ๊ง...

Shuncai: ใช่ ชื่อฟังดูน่ารักเชียว!

Shuncai: แต่รู้มั้ย? มันทำเรื่องร้ายกาจสารพัด!

Lingyang: มัน... เป็น... เพื่อนฉันเอง

Shuncai: คือว่า ที่จริง... ฉันต้องการวัตถุดิบชนิดหนึ่งเพื่อปรุงของว่างสูตรใหม่ แต่อสูรกรุ๊งกริ๊งดันทำเสียเรื่อง ตอนนี้หาเนื้อคุณภาพดีไม่ได้เลย

Lingyang: มีทางอื่นที่จะหาวัตถุดิบมั้ย?

Shuncai: ยังหาได้จากอีกที่หนึ่ง แต่ที่นั่นมีกลุ่มผู้ถูกเนรเทศชื่อ แก๊งอันธพาล คุมอยู่

Shuncai: ชัดเจนว่าพวกมันสมคบกับอสูรกรุ๊งกริ๊ง เลยยังมีเนื้อวางขายอยู่

Shuncai: แต่ขายแพงระยับ โขกราคาสูงกว่าปกติห้าเท่า! บ้าไปแล้ว!

Shuncai: ร้านฉันเป็นแค่ร้านเล็กจะสู้ราคาได้ยังไง?

Lingyang: ฉันเหรอ? เอ่อ... ฉันสบายดี...

Lingyang: เพิ่งนึกได้ว่ายังมีอีกงานที่ต้องจัดการ... น่าจะอยู่ถัดจากร้านน้ำชาไม่ไกลจากที่นี่ ตอนนี้ต้องขอตัว ไปก่อนนะ!

Lingyang: ขอโทษนะ ผู้พเนจร เดี๋ยวฉันมา!

Shuncai: เดี๋ยวก็ชินกับเขาเองแหละ

Shuncai: เขาใจเร็วแบบนี้แหละ คิดอะไรออกก็ลงมือทำทันที

Shuncai: เขาแค่ชอบช่วยเหลือผู้คนน่ะ

Shuncai: คุณจะเห็นเขาซอกแซกไปตามซอยบ่อยๆ แล้วยื่นมือช่วยทุกคนที่เดือดร้อน

Shuncai: เขาทั้งปราดเปรียวและเข้มแข็ง ไม่กลัวอะไรสักอย่าง มีเขาอยู่ถือเป็นโชคดีของพวกเรา

Shuncai: พวกเรารู้สึกแย่นะเวลาเขาบังเอิญได้รับบาดเจ็บ... เขาทำเหมือนเป็นเรื่องเล็กและบอกว่าไม่ต้องใส่ใจ ถึงเขาจะบอกว่าไม่ต้องห่วง เราก็ยังห่วงอยู่ดี

Shuncai: ขอบคุณ!

Shuncai: ได้เลย ตามสบาย

Shuncai: ร้านน้ำชาที่ Lingyang พูดถึงอยู่ในเขตพักอาศัย เลยจัตุรัสไป เดินไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอ...

มองหา Lingyang แถวร้านน้ำชา

Bei Shi: ขอโทษนะ แต่ฉันไม่ใช่คนที่คุณตามหา ฉันไม่เคยขอให้แสดงเชิดสิงโต...

Lingyang: ฉันได้รับคำขอประหลาดจากครอบครัว Bei แต่ไม่ได้ระบุความต้องการแน่ชัด

Lingyang: มาจากพ่อแม่เธอรึเปล่า?

Bei Shi: ...เป็นไปไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะ

Lingyang: เดี๋ยวก่อนนะ! Bei Shi... เธอมีพี่ชายใช่มั้ย?

Bei Shi: รู้ได้ยังไง...?

Lingyang: เสียงลูกค้าที่คุยกับฉันเป็นเสียงชายหนุ่ม

Lingyang: ในเมื่อเขาบอกว่ามาจากครอบครัว Bei ก็เหลือความเป็นไปได้แค่อย่างเดียว...

Lingyang: Bei Shi เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า?

Bei Shi: ......

Lingyang: ฉันชื่อ Lingyang จากคณะเชิดสิงโต ส่วนนี่คือ ผู้พเนจร

Lingyang: เธอไว้ใจเราได้นะ

Bei Shi: ...เรื่องมีอยู่ว่า Bei Ji พี่ชายฉันน่ะ ไม่กลับบ้านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว

Lingyang: หนึ่งสัปดาห์ก่อน... ตอนที่ฉันได้รับคำขอนี่

Lingyang: ตอนที่เห็นครั้งสุดท้ายเขามีท่าทีแปลกไปรึเปล่า?

Bei Shi: หลังทะเลาะกันครั้งใหญ่ ฉันกับพี่ก็เลิกคุยกันมาสักพักแล้ว ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาออกจากบ้านครั้งสุดท้ายไปตอนไหน...

Bei Shi: แต่... เขายังส่งพัสดุมาอยู่เรื่อย มีแต่ของแปลกๆ ทั้งนั้น...

Lingyang: พัสดุชิ้นนี้มีดอกแองเจลิกาเก่าเก็บ กลิ่นหอมจางไปหมดแล้ว

Lingyang: ส่วนเนื้อพวกนี้... ใกล้จะเสียอยู่แล้ว ถึงจะแช่เย็นก็เถอะ... เขาบอกอะไรเธออีกรึเปล่า?

Bei Shi: ฉันไม่ได้บอกใคร เพราะกลัวพี่จะเดือดร้อนถ้าฉันแจ้งตำรวจ

Lingyang: ก็ใช่ พวกแก๊งอันธพาลดูไม่ชอบมาพากล ว่ากันว่าอสูรกรุ๊งกริ๊งพัวพันกับพวกนั้นด้วย

Lingyang: จริงด้วย... ผู้พเนจร หลักแหลมจัง!

Lingyang: Bei Shi ไว้ใจฉันได้เลย! ฉันจะช่วยตามหาพี่ชายเธอเอง

Bei Shi: ฉันไปด้วยได้มั้ย?

Lingyang: ฉันเข้าใจ Bei Shi เธออยากตามหาพี่ชายใจจะขาด

Lingyang: แต่ข้างนอกมันอันตราย เพราะการแพร่กระจายของทาเซ็ตดิสคอร์ดที่เกิดบ่อยขึ้น ฉันรับรองความปลอดภัยของเธอไม่ได้ถ้าเราบังเอิญเจอสนามทาเซ็ตขยายตัว

Bei Shi: ฉัน... ฉันรับมือได้ ฉันเคยเป็นสมาชิกสมาคมผู้บุกเบิกด้วย

Bei Shi: แต่... ฉัน...

Lingyang: ถ้าเธอยืนยัน... ก็ได้ แต่เราต้องถาม ผู้พเนจร ดูก่อน

Lingyang: เขาเป็นเรโซเนเตอร์ที่แข็งแกร่ง มีเขาอยู่ด้วย เราจะเดินทางปลอดภัยกว่า

Lingyang: ว่าตามตรง ฉันไม่อยากลากเพื่อนมาพัวพัน... แต่เรื่องนี้เร่งด่วน และ Bei Shi ก็อยากติดตามไปด้วย ฉันจึงต้องเอ่ยปากขอคุณ

Bei Shi: ผู้พเนจร ฉันรู้ว่ารบกวนคุณมาก...

Bei Shi: เยี่ยมไปเลย! ขอบคุณนะ ผู้พเนจร!

Bei Shi: คนที่ส่งพัสดุมาเป็นคนเดิมตลอด ฉันรู้ว่าเขาทำงานที่ไหน

เยี่ยม ไปกันเลย!

เราจะรอคุณที่นี่นะ

คุยกับ Lingyang และเตรียมตัวออกเดินทาง

เยี่ยม ไปกันเลย!

เราจะรอคุณที่นี่นะ

ไปที่สถานีโลจิสติกส์ข้างหน้า

มันน่าจะอยู่บริเวณนี้...

เดี๋ยวก่อน... มีคนร้องขอความช่วยเหลือ...

ตรงนั้น! พวก Hoochief โจมตีใครบางคนอยู่!

ไปตามทิศทางของเสียงที่ร้องขอความช่วยเหลือ

ช่วยเหลือคนส่งของ

คนส่งของที่เข้มงวด: เฮ้อ... ขอบคุณนะ! คุณช่วยชีวิตฉันไว้!

Lingyang: คุณเป็นไรมั้ย?

คนส่งของที่เข้มงวด: บ่อยสิ! คุณขอมา เราส่งให้! นั่นคือคำขวัญของลอลโล่โลจิสติกส์!

คนส่งของที่เข้มงวด: พัสดุทุกชิ้นต้องผ่านเข้าสถานีนี้ แต่ไม่ค่อยมีใครมาส่งพัสดุที่นี่ ถ้ามีคนมาส่งละก็ ฉันต้องจำได้แน่

Lingyang: พวกเรากำลังตามหาคนหายที่เคยใช้บริการของคุณ ช่วยเราได้มั้ย?

คนส่งของที่เข้มงวด: อืม ขอโทษด้วย นึกไม่ออกเลย...

Lingyang: แต่เราเพิ่งตรวจสอบข้อมูลติดตามพัสดุ มีแจ้งไว้ว่าคุณเป็นผู้นำส่ง...

คนส่งของที่เข้มงวด: ...อะ...อาจจะผิดพลาดก็ได้

คนส่งของที่เข้มงวด: "อสูรโกร๊งเกร๊ง"? หมายถึงมอนสเตอร์ที่ช่วงนี้ทุกคนพูดถึงน่ะเหรอ?

Lingyang: คุณหมายถึง อสูรกรุ๊งกริ๊ง ใช่มั้ย?

คนส่งของที่เข้มงวด: ใช่ นั่นแหละ เจ้าตัวอันตรายกินคน

คนส่งของที่เข้มงวด: ว่ากันว่ามันมีเขี้ยวยาวและกรงเล็บแหลมที่ฉีกทุกสิ่งให้กระจุยได้สบาย...

คนส่งของที่เข้มงวด: มีกลุ่มผู้ถูกเนรเทศที่ชื่อ แก๊งอันธพาล อ้างว่าคุยกับอสูรนั่นรู้เรื่อง

คนส่งของที่เข้มงวด: ผู้คนเลยจ่ายค่าคุ้มครองให้พวกนั้นไปกล่อม อสูรกรุ๊งกริ๊ง ไม่ให้โจมตีมนุษย์...

คนส่งของที่เข้มงวด: "แก๊งอันธพาล"... ใช่ คุ้นหูอยู่เหมือนกัน...

คนส่งของที่เข้มงวด: คุณรู้จัก อสูรกร๊องแกร๊ง มั้ย? มอนสเตอร์ที่ช่วงนี้ทุกคนพูดถึงกันน่ะ

Lingyang: คุณหมายถึง อสูรกรุ๊งกริ๊ง ใช่มั้ย?

คนส่งของที่เข้มงวด: ใช่ นั่นแหละ เจ้าตัวอันตรายกินคน

คนส่งของที่เข้มงวด: ว่ากันว่าพวกเขารู้วิธีสื่อสารกับอสูรร้ายตัวนั้น

คนส่งของที่เข้มงวด: ผู้คนเลยจ่ายค่าคุ้มครองให้พวกนั้นไปกล่อม อสูรกรุ๊งกริ๊ง ไม่ให้โจมตีมนุษย์...

คนส่งของที่เข้มงวด: ที่ฉันรู้ก็มีเท่านี้แหละ

Lingyang: ขอบคุณ แต่ฉันยังเหลืออีกหนึ่งคำถาม

Lingyang: รู้มั้ยว่าเราจะไปตามหาพวกแก๊งอันธพาลหรืออสูรกรุ๊งกริ๊งได้ที่ไหน?

คนส่งของที่เข้มงวด: ...ขอโทษนะ แต่พวกเรามีกฎต้องยะ...ยึดถือ... ฉันเปิดเผยข้อมูลลูกค้าไม่ได้

คนส่งของที่เข้มงวด: แต่ได้ยินว่ามีคนเห็นอสูรกรุ๊งกริ๊งเพ่นพ่านแถวค่ายพักบ่อยๆ ค่ายนั้นอยู่ใกล้ต้นไม้หักโค่นบนไหล่เขานั้น...

คนส่งของที่เข้มงวด: พวกที่ทำงานบนหอตรวจการณ์เห็นมันบ่อยเหมือนกัน

Lingyang: อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณที่ตอบคำถามนะ

คนส่งของที่เข้มงวด: ฉันขอเตือนนะ...

คนส่งของที่เข้มงวด: เจ้านั่นอันตรายมาก... ดุร้ายเกินกว่าที่พวกคุณจะจินตนาการได้ โปรดระวังตัวด้วย...

คนส่งของที่เข้มงวด: และพวกมันอาจมีมากกว่าหนึ่งตัว...

Lingyang: ไม่ต้องห่วง! ถ้ามีอสูรกรุ๊งกริ๊งตัวที่สองจริงละก็... ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตาให้ได้!

คนส่งของกล่าวขอบคุณและจากไป...

Lingyang: ใช่ อย่างน้อยตอนนี้เราก็รู้ว่าพวกแก๊งอันธพาลพัวพันกับอสูรกรุ๊งกริ๊งแน่นอน

Lingyang: อีกอย่าง ได้สังเกตสีหน้าเขารึเปล่า?

Lingyang: อย่างน้อยเราก็ได้เบาะแสจากเขาบ้าง อย่างสถานที่ที่อาจพบอสูรกรุ๊งกริ๊ง

Bei Shi: ตะ...แต่ในป่ามีค่ายพักตั้งหลายแห่ง เราจะรู้ตำแหน่งที่แม่นยำจากคำพูดของเขาไม่กี่คำได้ไงล่ะ?

Lingyang: ตามฉันมานะ คอยจับตาดูสิ่งผิดปกติด้วย

ทำตามคำแนะนำของ Lingyang เพื่อหาค่ายที่น่าสงสัย

ค่ายพักใกล้ต้นไม้หักโค่น มองเห็นได้จากหอตรวจการณ์... ฉันว่าฉันรู้ตำแหน่งแล้วละ

ที่นั่นแหละ มาสำรวจรอบๆ กัน ระวังตัวด้วยนะ

Lingyang: ดูจากขนาดของค่ายนี้ ไม่น่าจะรองรับคนจำนวนมากได้

Lingyang: ต้นไม้หักโค่น... น่าจะอยู่ข้างหน้า เดินต่อกันเถอะ!

Lingyang: หืม? ฉันได้ยินเสียงคนคุยกัน ต้นเสียงมาจากบนเนินนั้น...

ชู่... ก้มต่ำไว้...

อย่าเหยียบพุ่มไม้นะ พยายามอย่าให้เกิดเสียง!

หาสถานที่ที่เหมาะสม และแอบฟังการสนทนาของพวก "แก๊งอันธพาล"

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: ไปได้สวยมั้ย?

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: หึหึ คุณนี่ฉลาดจริงๆ หัวหน้า! ข่าวลือ อสูรกรุ๊งกริ๊ง ได้ผลชะงัด!

Bei Shi: พวกมันอยู่ที่นี่จริงด้วย...

Lingyang: ชู่... เงียบไว้ เห็นพุ่มไม้พวกนั้นมั้ย?

Lingyang: พุ่มไม้พวกนั้นไม่น่าเติบโตได้ดีบนหน้าดินเปิดแบบนี้

Lingyang: คงมีคนเอามาวางไว้ อาจจะมีกับดักซ่อนอยู่ข้างใต้

Lingyang: ซุ่มดูเฉยๆ กันเถอะ คอยฟังว่าพวกมันคุยอะไรกัน

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: เออนี่ เจ้าคนใหม่นั่นน่ะ มันทำงานรวดเร็วมาก ฉันยอมรับเลย

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: เจ้านั่นมันสอดรู้ เอาแต่พูดเรื่อง อสูรกรุ๊งกริ๊ง ไม่หยุด

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: ถ้ามันรนหาที่นักก็ให้มันไปหาอสูรเถอะ

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: แล้วเราค่อยจัดการมัน

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: หัวหน้า ฉันได้ยินว่าเจ้าคนที่เราจะจัดการน่ะหัวดื้อ

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: มันคงไม่เชื่อข่าวลือเรื่อง อสูรกรุ๊งกริ๊ง

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: มาดูกันว่ามันจะรู้สึกยังไงหลังโดนเราสั่งสอนในความมืด

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: เข้าใจแล้วนะ?

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: แผนการล้ำลึก หัวหน้า คุณเด็ดขาดมาก

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: หึ ดูแล้วจำไว้ล่ะ นังหนู

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: เธอน่ะยังอ่อนต่อโลก ไม่รู้หรอกว่าอะไรทำให้ผู้คนหวาดกลัว...

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: แต่ครั้งนี้ฉันจะไปด้วย

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: เอาละทุกคน ไปกันเถอะ! หยิบสัมภาระ!

Bei Shi: เฮ่อ... พวกนั้นไปรึยัง?

Lingyang: เอ๊ะ... เดี๋ยวก่อน พวกมันยังอยู่ไม่ไกล

Lingyang: ยังได้ยินเสียงหายใจอยู่เลย พวกมันระวังตัวแจ

Lingyang: แต่ยังถือว่าอ่อนประสบการณ์เมื่อเทียบกับอสูร

Lingyang: โอเค ตอนนี้พวกมันไปไกลแล้ว

Lingyang: ไปตรวจดูกันเถอะ

งาของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก ซึ่งมีขนาดมหึมา

บิลที่ยุ่งเหยิงพร้อมรายการที่แทบจะมองไม่เห็น ค่าใช้จ่ายเกือบเป็นศูนย์

เศษเนื้อละลายน้ำแข็งที่กระจัดกระจาย เน่าเสียแล้วและส่งกลิ่นเหม็น

Bei Shi: เป็นไปได้ยังไง... พี่ฉันทำงานให้พวกคนเลวนั่นจริงๆ เหรอ?

Lingyang: Bei Shi เขาเป็นคนแบบไหนเหรอ?

Bei Shi: เขาขี้อาย ระแวดระวัง แต่ไม่ลับๆ ล่อๆ เขาอาจจะใจเสาะ แต่ก็รักฉันจริงๆ...

Lingyang: Bei Shi... บางครั้ง สิ่งที่เราเห็นหรือได้ยินก็เชื่อไม่ได้นะ

Lingyang: เราต้องใช้หัวใจและสมองในการค้นหาความจริง ซึ่งอาจไม่เด่นชัดเสมอไป

Bei Shi: ...ขอบคุณนะ ฉันเข้าใจแล้ว

Lingyang: มันก็แค่เขี้ยวของ Sabyr Boar ที่โตเต็มวัย ถึงจะใหญ่กว่าปกติ แต่...

Lingyang: พวกมันคงใช้ของแบบนี้มาหลอกให้คนเชื่อว่า อสูรกรุ๊งกริ๊ง มีจริง

Lingyang: ถึงจะแช่เย็นมาสักพัก แต่ข้างในเน่าเสียไปแล้ว... สภาพแบบเดียวกับของที่เราเจอในพัสดุเลย...

Lingyang: ฉันได้กลิ่นสารถนอมอาหารในนั้นด้วยซ้ำ...

Lingyang: แหวะ... ฉันก็ไม่ชอบใจเหมือนกัน

Lingyang: ตอนนี้สิ่งสำคัญอันดับแรกคือหาเบาะแสที่อยู่ของ Bei Ji

Lingyang: ตอนนี้เรามีอีกปัญหาหนึ่ง เราต้องเกาะติดพวก แก๊งอันธพาล เพื่อดูว่าพวกนั้นวางแผนอะไรอยู่

Lingyang: เข้าท่าดี พวกแก๊งอันธพาลระวังตัวแจ แต่ฉันรู้จักพื้นที่ดีกว่าพวกมัน ฉันแกะรอยพวกมันได้

Lingyang: ผู้พเนจร ฉันเข้าใจที่คุณโกรธ

Lingyang: แต่พวกนั้นระวังตัวแจ ถ้าคุณไปลำพังจะเสี่ยงเกินไป อีกอย่าง ฉันรู้จักพื้นที่ดีกว่าพวกมัน ฉันไปเองดีกว่า

Lingyang: ฉันอยากจะขอให้คุณพา Bei Shi ไปตามหาพี่ชาย

Lingyang: ขอบคุณ ผู้พเนจร คุณก็ระวังตัวนะ

Bei Shi: อืม... อ๊ะ! มีหนึ่งข้อความ!

Bei Ji (โฮโลกราฟิก): ขอโทษนะ Bei Shi... ฉันเป็นตัวขัดขวางความฝันของเธอ

Bei Ji (โฮโลกราฟิก): เธออาจพูดถูก... พี่ชายเธอก็แค่คนใจเสาะเห็นแก่ตัว

Bei Ji (โฮโลกราฟิก): ฉันไม่หวังว่าเธอจะยกโทษให้... แต่ว่า... ฉันอยากทำอะไรเพื่อเธอบ้าง

Bei Ji (โฮโลกราฟิก): ลาก่อน Bei Shi ฉันจะสังหารอสูรกรุ๊งกริ๊ง... เพื่อเธอ...

Bei Ji (โฮโลกราฟิก): (วิดีโอสิ้นสุดเท่านี้...)

Bei Shi: คงเป็นเพราะฉันเข้าร่วมสมาคมผู้บุกเบิก

Bei Shi: พี่ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของฉันเลย...

Bei Shi: ฉัน... ฉันไม่รู้ เขาไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้เลย...

(กริ๊ง... กริ๊ง...)

Bei Shi: ไม่... ต้องเป็นอสูรกรุ๊งกริ๊งแน่!

Bei Shi: ฉันรู้... ฉันคุ้นกับเสียงนั้นดี

Bei Shi: ไม่นานมานี้ ตอนฉันออกปฏิบัติภารกิจในป่า พวกทาเซ็ตดิสคอร์ดลอบโจมตีฉัน...

Bei Shi: ฉะ...ฉันจำไม่ได้... ฉันกลัวมากจนจำอะไรไม่ได้เลย

Bei Shi: หลังได้ยินเสียงกระดิ่ง ฉัน...

Bei Shi: ฉันได้แต่วิ่งโดยไม่หันกลับไปมอง เสียงกระดิ่งดังไล่หลังฉันมา แล้วเงียบหายไปตอนฉันถึงสถานที่ปลอดภัย

Bei Shi: ถ้าฉันหนีไม่ทัน คงถูกอสูรกรุ๊งกริ๊งกินไปแล้ว...

Bei Shi: โอเค... ปะ...ไปกัน...

ไปตามทิศทางของเสียงระฆัง

คุยกับ Lingyang

Lingyang: เสียงกระดิ่งดังลั่น? ฉันว่าฉันได้ยินอะไรทำนองนั้นนะ แต่...

Lingyang: แต่ฉันไม่... ฉันไม่เห็นอะไรที่เหมือนอสูรกรุ๊งกริ๊งเลย

Lingyang: มาจดจ่อเรื่อง Bei Ji กันดีกว่า

Lingyang: จำที่เราแอบได้ยินจากในค่ายได้มั้ย? พวกนั้นพูดถึงคนใหม่ที่หมกมุ่นเรื่องอสูรกรุ๊งกริ๊ง

Lingyang: และเมื่อกี้นี้ พวกนั้นก็พาตัวเขาไปไว้ในถ้ำลึกที่ไหนสักแห่ง

Bei Shi: ฉันแน่ใจว่าได้ยินเสียงกระดิ่ง... แสดงว่าอสูรกรุ๊งกริ๊งอาจจะซ่อนตัวอยู่ในนี้ด้วย!

Lingyang: ก็... ในเมื่อมันตัวใหญ่ มันก็ไม่น่าจะอยู่ในถ้ำแบบนี้ได้นะ คุณว่าไง?

Lingyang: แต่ฉันรู้สึกได้ว่าถ้ำนี้มีอันตราย...

Lingyang: ...ผู้พเนจร ฉันรู้ดีว่าคุณแข็งแกร่งแค่ไหน

Lingyang: ฉันไม่อยากรบกวนคุณแล้ว แต่ Bei Ji ตกอยู่ในอันตราย สถานการณ์คับขัน เราต้องให้คุณช่วย

Lingyang: พอเจอตัวแล้ว เราต้องให้เขาอธิบายทุกอย่าง!

Lingyang: ใช่ น้องสาวเป็นห่วงเขามากด้วย!

Lingyang: แน่นอน! ฉันรับปากเลย!

Bei Shi: ฉะ...ฉันจะไปกับคุณด้วย!

Bei Shi: พี่ชายฉันอยู่ในนั้น ฉันอยากตามหาเขาให้เจอโดยเร็วที่สุด...

Lingyang: Bei Shi ฉันรู้ว่าเธอร้อนใจอยากหาพี่ชายให้เจอ

Lingyang: แต่ในถ้ำมืดสนิท เราไม่รู้เลยว่ามีอะไรซ่อนอยู่ เราจะเสียสมาธิเพราะต้องคอยระวังภัยให้กันนะ...

Lingyang: ยิ่งกว่านั้น ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าให้เธอทำ

Lingyang: ฉันอยากให้เธอกลับไปที่เมืองโดยเร็วที่สุด แจ้งเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ต่อเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน แล้วขอให้พวกเขาช่วย

Bei Shi: แต่... ฉันไม่อยากหนีจากอันตรายอีกแล้ว...

Lingyang: Bei Shi... ในฐานะนักสำรวจของสมาคมผู้บุกเบิก ฉันว่าเธอเข้าใจนะ

Lingyang: นักสำรวจที่มีประสบการณ์รู้ดีว่าควรตัดสินใจอย่างไรเมื่อเผชิญเหตุ

Lingyang: บางครั้ง การเลือกที่จะถอยไม่ได้หมายความว่าเราอ่อนแอ

Bei Shi: ...ได้ ช่วยเขาด้วยนะ!

Bei Shi: คุณสองคนก็ระวังตัวด้วยล่ะ!

Lingyang: อย่าห่วงเลย เราจะพาเขากลับมา!

เข้าไปในถ้ำ

ที่นี่... เต็มไปด้วยกลิ่น พืชพรรณ อสูร ทาเซ็ตดิสคอร์ด และ... มนุษย์

ฉันชำนาญเรื่องสืบเสาะเส้นทาง ให้ฉันจัดการเอง!

สำรวจร่องรอย

ดูนี่สิ Bei Ji น่าจะทำตกไว้

แต่ทำไมเขาถึงหมกมุ่นกับอสูรกรุ๊งกริ๊งนักล่ะ?

ทางไปคงมีแค่ทางนี้ทางเดียว ไปต่อกันเถอะ

เข้าไปในส่วนที่ลึกขึ้นของถ้ำ

Lingyang: เหมือนจะโผล่มาหนึ่งตัวแล้ว ฉันจัดการเอง ถอยไป!

พิชิตศัตรูทั้งหมด

สำรวจต่อไป

Lingyang: นี่ไง! ฉันจะทำลายหินนี้!

สลับเป็น Lingyang เพื่อทำลายหิน

สำรวจโลกใต้พิภพ

ใช้การโจมตีพุ่งลงเพื่อทำลายหิน

สำรวจโลกใต้พิภพต่อไป

Lingyang: เหวอ เจ้านี่ขวางทางเราไว้หมดเลย!

Lingyang: ถ้าจะสู้ก็คงไม่ยาก แต่มันมีพลังทำลายสูง ถ้าสู้กับมันที่นี่ ถ้ำอาจถล่มลงมาหมด

Lingyang: อ้อ ขนาดตอนหลับ Spearback ก็ยังเปิดรูจมูกไว้ข้างหนึ่งเพื่อรับกลิ่นอาหาร เราอาจใช้กลิ่นที่มันเกลียดไล่มันไปได้

Lingyang: ฟุดฟิด... ใช่เลย นั่นคือสะระแหน่ราตรี! ลองวางไว้ใกล้ๆ Spearback แล้วดูว่าเป็นไง

Lingyang: กลิ่นโชยมาจากด้านล่าง

ใช้การโจมตีพุ่งลงเพื่อทำลายหิน

ค้นหาสะระแหน่ราตรี

พิชิตมอนสเตอร์

Lingyang: ระวัง! พวกทาเซ็ตดิสคอร์ดมาเพิ่ม!

Lingyang: เอาละ ออกจากตรงนี้กันเถอะ!

กลับไปที่ Spearback

ล่อ Spearback ให้ออกห่าง

Lingyang: ตอนมันขยับ รู้สึกเหมือนแผ่นดินไหวเลย...

ไปยังตำแหน่งเป้าหมาย

Lingyang: ว้าว... นึกไม่ถึงว่าข้างในถ้ำจะมีลักษณะแบบนี้ สวยจังเลย

Lingyang: พืชชนิดนี้โตในที่มืดเท่านั้น ไม่ได้เห็นมานานแล้ว... คิดถึงนิดๆ แฮะ

Lingyang: ไปต่อกันเถอะ

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: จะหนีไปไหนล่ะ เจ้าหนุ่ม?

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: ไม่คิดเลยว่าแกจะรอดมาถึงที่นี่ น่าเสียดายที่พวกมอนสเตอร์จัดการแกไม่ได้

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: ก็ดี อย่างน้อยฉันจะได้ซากของแกเป็นรางวัล...

Bei Ji: ฉะ...ฉันไม่กลัวพวกแกหรอก!

Bei Ji: ฉันรู้เรื่องสกปรกทั้งหมดที่พวกแกทำ!

Bei Ji: ฉะ...ฉันส่งหลักฐานมัดตัวพวกแกแล้ว

Bei Ji: ถึงฆ่าฉันไป... ก็เปลี่ยนแปลงความจริงไม่ได้!

Bei Ji: ข้างนอกยังมีเหล่าผู้กล้า... พวกเขาจะต่อต้านพวกแก... พวกเขาทำแน่...

Lingyang: นึกแล้วเชียว! Bei Ji ไม่ได้ร่วมมือกับพวกมัน

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: อ้าว? เหยื่อของเรามาถึงจนได้...

Bei Ji: ใครน่ะ? หนีไป! รีบหนีตอนที่ยังหนีได้! เป้าหมายของพวกมันคือฉัน...

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: หนีเหรอ? อย่าแม้แต่จะคิดเลย

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: คิดว่าแนบเนียนแล้วเหรอ?

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: เราเห็นพวกแกมาสอดแนมและสะกดรอยตามเรา เราแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เพื่อล่อพวกแกเข้ามา...

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: ...แล้วก็สำเร็จ ทำตัวลับๆ ล่อๆ อย่างนี้ต้องโดนลงโทษ!

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: หัวหน้า คุณเจ๋งสุดๆ!

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: ยอมจำนนซะตอนนี้ จะได้ตายแบบไม่ทรมาน!

Lingyang: ทำไมถึงเลือกใช้ชีวิตเหมือนอสูรล่ะ ทั้งที่เป็นมนุษย์ได้?

Lingyang: ถ้าแกเรียกตัวเองว่าอสูร ก็ควรจะรู้... อสูรทุกตัวมีวิธีล่าของตัวเอง

Lingyang: บางครั้ง อสูรแสร้งทำตัวอ่อนแอ... เพื่อหลอกให้เหยื่อตายใจว่าปลอดภัย และคิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่า

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: อะไรนะ?!

Lingyang: ฉันไม่ได้โกรธขนาดนี้มานานแล้ว

Lingyang: ผู้พเนจร เราจะไม่ปรานีพวกมัน

Lingyang: ในเมื่อพวกแกเลือกทำตัวเป็นอสูร... ฉันจะจัดการพวกแกแบบอสูร!

พิชิตแก๊งอันธพาล

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: บ้าเอ๊ย...

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: แย่แล้ว หัวหน้า... ฉันได้ยินมาว่าพอหางมันเริ่มกระดิกเร็ว มันจะเก่งจนหยุดไม่อยู่...

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: แล้วไงล่ะ?

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: ตอนนี้ หะ...หางมันแกว่งรัวเป็นบ้าเลย!

Bei Ji: ว้าว... พวกคุณแข็งแกร่งจริงๆ!

Lingyang: เฮอะ...

Lingyang: อยู่ในป่าพวกแกเทียบฉันไม่ติดหรอก ยอมแพ้ซะเถอะตอนที่ยังมีโอกาส

Lingyang: ...หรืออยากโดนฉีกเป็นชิ้นๆ ล่ะ?

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: ฮ่าฮ่า... แกปลุก พวกนั้น ให้ตื่นขึ้นมาแล้ว...

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: หัวหน้า... ทำไงกันดีล่ะ?!

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: ก็...

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: จะสู้กับพวกมันมั้ย?

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: แน่นอนว่าต้องเผ่นสิ!

Lingyang: ผู้พเนจร ระวัง!

Lingyang: อย่าคิดแตะต้องเขาเป็นอันขาด!

ขับไล่พวกศัตรู

Lingyang: ฮึ่ม... แกทำร้ายเพื่อนฉัน... แกตาย!

Lingyang: เรื่องนี้ขอให้รู้กันแค่เราสองคนนะ

Lingyang: ขอบคุณ เยี่ยมเลย

Bei Ji: ฉันยังรอด! ขอบคุณที่ช่วยนะ!

Bei Ji: ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น... ขอบคุณนะ

Bei Ji: อะไรนะ?! โธ่ Bei Shi... ขอโทษจริงๆ... ฉันเป็นพี่ที่แย่มาก

Lingyang และคุณเล่าเหตุการณ์โดยละเอียด

Bei Ji: ฉันไม่คิดว่าเธอจะ... ฉันขอโทษ

Bei Ji: คุณคงได้ฟังเรื่องบางส่วนจากเธอแล้ว...

Bei Ji: พ่อแม่พวกเราเป็นสมาชิกสมาคมผู้บุกเบิก พวกท่านเป็นนักสำรวจชื่อดัง จนกระทั่งจากไปเพราะอุบัติเหตุ

Bei Ji: ตั้งแต่นั้นมาเราต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด ฉันทำงานพาร์ตไทม์หลายอย่างเพื่อให้พอใช้จ่ายและดูแลน้องสาวไปด้วย

Bei Ji: แต่ Bei Shi... เธอบอกว่าอยากเข้าร่วมสมาคมผู้บุกเบิก และสานต่อความฝันของพ่อแม่ที่ยังไม่สมบูรณ์...

Bei Ji: เธอคือครอบครัวคนสุดท้ายที่ฉันเหลืออยู่ ฉันกลัวมากว่าจะเสียเธอไปด้วย

Bei Ji: ฉันพยายามกีดกันไม่ให้เธอเข้าร่วมสมาคมผู้บุกเบิก พวกเราเลยทะเลาะกันยกใหญ่ แล้วก็ไม่พูดจากันอีกเลยนับแต่นั้นมา...

Bei Ji: ว่าตามตรง... ตอนที่เธอได้รับการตอบรับให้เข้าร่วมสมาคม ฉันดีใจกับเธอมากจริงๆ

Bei Ji: เธอกล้าหาญ มองโลกในแง่ดี และเต็มใจลองสิ่งใหม่ๆ เสมอ ไม่เหมือนฉันเลย ในฐานะพี่ชาย ฉันดีใจที่เธอได้ออกไปเห็นโลกกว้าง

Bei Ji: ...ใช่ ฉันไม่ควรพยายามตัดสินใจแทนเธอ

Lingyang: ที่นี่อันตรายเกินไป เราออกไปกันก่อนเถอะ

Lingyang: น้องสาวเป็นห่วงคุณอยู่นะ

ออกจาก "ถ้ำเร้นลับ"

ผู้ถูกเนรเทศขี้ระแวง: ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

ผู้ถูกเนรเทศใจโหด: มีแต่เรื่องไม่หยุดหย่อน...

หน่วยลาดตระเวนเคร่งเครียด: ทำตัวดีๆ หน่อย!

Bei Shi: Lingyang! ผู้พเนจร!

หน่วยลาดตระเวนที่ซื่อตรง: ขอบคุณที่แจ้งเบาะแสนะสาวน้อย เพราะเธอเราถึงจับพวกมันทัน

Bei Ji: Bei Shi...

Bei Shi: Bei Ji!

Bei Ji: Bei Shi ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง...

Lingyang: ถึงจะปลื้มใจที่ได้เห็นพวกคุณอยู่พร้อมหน้า...

Lingyang: แต่ขอขัดหน่อย คุยกันที่นี่คงไม่เหมาะ เรากลับเข้าเมืองก่อนเถอะ

กลับไปยังย่านพักอาศัย

Lingyang: ก็คือ พอรู้ว่า Bei Shi สูญเสียความกล้าเพราะอสูรกรุ๊งกริ๊ง คุณเลยวางแผนกำจัดมันใช่มั้ย?

Bei Ji: ใช่... ฉันคิดว่าจะสังหารอสูรกรุ๊งกริ๊งได้และทำให้น้องสาวกลับมามีความสุข...

Bei Ji: และฉันได้ยินข่าวลือของกลุ่มผู้ถูกเนรเทศชื่อ แก๊งอันธพาล ที่อ้างตัวว่าคุยกับอสูรนั่นรู้เรื่อง...

Bei Ji: ใช่... ฉันอยากพิสูจน์ความกล้าของตัวเอง อยากให้เธอภูมิใจในตัวฉัน

Bei Ji: แต่สุดท้ายแล้ว ฉันก็ทำไม่สำเร็จสักอย่าง...

Bei Ji: ใช่ คุณพูดถูก...

Bei Ji: ฉันล้มเหลว หาอสูรกรุ๊งกริ๊งไม่เจอ เอาชนะพวกคนเลวไม่ได้ ได้แต่กลัวจนตัวสั่นงันงก... ทำได้แค่นั้นเอง

Bei Ji: ฉันมันแค่คนขลาดไร้ฝีมือ เป็นแบบนั้นมาตลอด!

Bei Shi: ไม่... ไม่จริงหรอก...

Lingyang: อย่างน้อย คุณก็เลือกที่จะไม่ร่วมมือกับพวกคนเลว

Lingyang: ยอมจำนนต่อแรงปรารถนาและสังหารพวกเดียวกัน นั่นคือสิ่งที่พวกอสูรทำ

Lingyang: นิสัยที่เป็นเอกลักษณ์ของมนุษย์คือการต่อต้านสัญชาตญาณของตน กระทั่งเสียสละตนเองเพื่อผู้อื่น หรือเพื่อประโยชน์ส่วนรวม

Lingyang: มนุษย์อาจตกต่ำจนทำตัวเหมือนอสูรได้ในชั่วพริบตา

Lingyang: แต่การรักษาความเป็นมนุษย์ไว้ต้องใช้ความมุ่งมั่นและความกล้าหาญไม่สั่นคลอน

Lingyang: Bei Ji คุณได้พิสูจน์ความกล้าหาญของคุณแล้ว

Lingyang: ฉันว่าน้องสาวคุณก็ภูมิใจในตัวคุณนะ

Bei Ji: จะ...จริงเหรอ...?

Bei Shi: จริงสิ! ฉันรักพี่นะ แต่สัญญากับฉันสิว่าพี่จะไม่ทำอะไรโง่ๆ อีก

Bei Ji: ตกลง ฉันสัญญา... แต่อย่างน้อย ครั้งนี้ฉันก็เจออะไรบางอย่างนะ!

Bei Ji: ตอนนี้เรารู้แล้วว่าอสูรกรุ๊งกริ๊งที่เรียกกันเป็นแค่เรื่องปั้นแต่ง!

Bei Ji: ดังนั้น Bei Shi เธอไม่ต้องกลัวมันอีกแล้ว!

Bei Shi: แต่ฉันได้ยินเสียงกระดิ่งจริงๆ...

Bei Ji: หูแว่วไปเองรึเปล่า? อาจจะเป็นทาเซ็ตดิสคอร์ดก็ได้?

Bei Shi: ไม่มีทาง! ฉันได้ยินเสียงกระดิ่งชัดเจน ไม่ผิดแน่

Bei Ji: ผู้พเนจร Lingyang เราจะกลับบ้านกันแล้ว ขอโทษที่ฉันก่อเรื่องวุ่นวายนะ

Lingyang: อื้อ ไปพักผ่อนเถอะ อย่าลืมมาดูการแสดงเชิดสิงโตพรุ่งนี้นะ!

Bei Ji: เอ๊ะ? พรุ่งนี้?

Lingyang: อย่าบอกนะว่าลืมเรื่องคำขอให้แสดงเชิดสิงโตไปแล้ว?

Bei Ji: เปล่า ไม่ลืมหรอก...

Bei Ji: ขอโทษด้วย ที่จริงฉันส่งคำขอนั้นเพื่อจะสืบเรื่องอสูรกรุ๊งกริ๊งเพิ่ม

Bei Ji: แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้วละ

Lingyang: งั้นเหรอ...

Bei Ji: เข้าใจแล้ว พวกเราจะไปดูการแสดงนะ!

Lingyang: อื้อ มาให้ได้ล่ะ ตกลงนะ?

Bei Shi และ Bei Ji โบกมืออำลาก่อนกลับ

Lingyang: ผู้พเนจร ฉันรู้ว่าคุณยังมีเรื่องอยากถามอีกเยอะ...

Lingyang: และฉันก็มีหลายเรื่องที่อยากคุยกับคุณ

Lingyang: ช่วยตามฉันมาหน่อยนะ

ไปตามถนนนี้เรื่อยๆ ก็จะถึงโรงละคร แต่คุณคงเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้วแหละ...

ไหนๆ มาแล้วก็เดินเล่นกันสักพักเถอะ!

ไปที่โรงละครกับ Lingyang

Lingyang: คุณครับ! ขอให้ธุรกิจเฟื่องฟูนะ!

Shuncai: ขอบคุณนะ Lingyang!

Lingyang: หลังจากออกผจญภัยในป่า พอกลับมาเจอความพลุกพล่านจอแจแล้วก็รู้สึกอุ่นใจดีนะ

Lingyang: ฉันต้อง... ทำเท่าที่ทำได้เพื่อรักษาความรุ่งเรืองนี้ไว้

Lingyang: สุขสันต์มงคลสมรสนะ คุณ Linling!

Linling: ขอบคุณนะ Lingyang!

Lingyang: ฮ่าฮ่า ร้านของคุณ Ganxue ขายดีตลอด เราอย่าเพิ่งรบกวนเธอเลย!

Lingyang: ของที่ระลึกของเธอทุกชิ้นทำด้วยความพิถีพิถัน ทุกคนต้องชอบแน่!

Lingyang: เฮ้อ กลับมาซะที

Chie: Lingyang! มาซะทีนะ! อาจารย์ตามหานายอยู่แน่ะ!

Lingyang: แย่แล้ว! ลืมซะสนิทเลย!

Lingyang: ผู้พเนจร ช่วยดูหลังเวทีให้หน่อยได้มั้ย? เผื่อมีอะไรพอจะช่วย Bei Shi เอาชนะความกลัวได้บ้าง...

Lingyang: เดี๋ยวฉันกลับมา!

Chie: รีบหน่อย! อาจารย์เริ่มหงุดหงิดแล้ว!

Lingyang: มาแล้ว! มาแล้ว!

หาอุปกรณ์ประกอบฉากที่ถูกต้องหลังเวทีโรงละคร

แผ่นพับที่เขียนด้วยลายมือพาดหัวว่า คอลเลกชันคำอวยพร เห็นร่องรอยการแก้ไขอย่างสม่ำเสมอ

แผ่นพับนี้บันทึกคำอวยพรยอดนิยม รวมถึงคำที่ Lingyang พูดบ่อยๆ ด้วย

ซองอั่งเปา และลูกบอลผ้าไหมที่ยังทำไม่เสร็จ

นี่น่าจะเป็นอุปกรณ์ประกอบการเชิดสิงโต การออกแบบนั้นดูละเอียดอ่อน จนคุณสามารถสังเกตได้ถึงงานฝีมืออันประณีต

Lingyang: เฮ้ ผู้พเนจร ฉันกลับมาแล้ว!

Lingyang: อืม... เริ่มจากประวัติความเป็นมาของประเพณีนี้ก็แล้วกัน

Lingyang: เดิมทีการแสดงเชิดสิงโตเป็นวิธีปลอบขวัญทหารที่กลับมาจากสนามรบ

Lingyang: จากนั้นก็พัฒนาตามกาลเวลา จนกลายเป็นวิธีปลุกขวัญทหารก่อนออกศึก สื่อถึงความกล้าหาญและมุ่งหวังชัยชนะ

Lingyang: Bei Shi ถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง เธอคงหมดสติไปชั่วขณะ

Lingyang: สมองเธออาจจะสร้างความทรงจำปลอมเรื่องอสูรกรุ๊งกริ๊งน่ากลัวจากข่าวลือเพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป

Lingyang: Bei Ji ต้องการสังหารอสูรกรุ๊งกริ๊งเพื่อช่วยน้องสาว การกำจัดสิ่งที่เธอหวาดกลัวอาจช่วยได้

Lingyang: แต่ก็ไม่ได้แก้ที่ต้นตอของปัญหาอย่างแท้จริง

Lingyang: จากที่ได้ฟังระหว่างทางมาที่นี่...

Lingyang: อสูรร้ายถูกเรียกขานด้วยหลายชื่อ ตอนนี้เรากำจัดอสูรกรุ๊งกริ๊งได้ แต่อาจจะมีอสูรโกร๊งเกร๊งโผล่มาอีก

Lingyang: แค่กำจัดอสูรกรุ๊งกริ๊งยังไม่พอ ต้องมีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอสูรใดๆ ก็ตามด้วย

Lingyang: ฉันเลยอยากช่วย Bei Shi เอาชนะความกลัว ด้วยการแสดงเชิดสิงโตของเรา

Lingyang: ขณะที่การเชิดสิงโตพัฒนาไป ก็มีการนำรูปแบบและองค์ประกอบหลากหลายมาใช้ ซึ่งมีความหมายเฉพาะตามแต่ละบุคคล

Lingyang: เป้าหมายของเราคือปรับเปลี่ยนการแสดงเพื่อให้ช่วย Bei Shi ได้อย่างแท้จริง

Lingyang: เอาละ ต้องไปเตรียมตัวแล้ว! เจอกันที่การแสดงเชิดสิงโตพรุ่งนี้นะ!

ไปที่โรงละครในบ่ายวันถัดไป (15:00 - 17:00 น.)

มองหาเบจิและเบชิในพื้นที่สำหรับผู้ชม

คุยกับเบจิและเบชิ

ไง ผู้พเนจร มาแล้วสินะ!

ไม่ได้ชมการแสดงเชิดสิงโตยิ่งใหญ่แบบนี้มานานแล้ว ตื่นเต้นจังเลย

โอ้ การแสดงเริ่มแล้ว!

ไปที่หลังเวทีโรงละคร และมองหา Lingyang

Bei Shi: ฉันเคยถูกสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ไล่ล่าในป่า ฉันได้ยินแต่เสียงกระดิ่ง และคิดแค่ว่าต้องหนีให้พ้น

Bei Shi: พอได้ยินเรื่องอสูรกรุ๊งกริ๊ง ก็เลยคิดว่ามันคือสิ่งที่ทำร้ายฉัน

Bei Shi: แต่พอได้เห็นการแสดงของคุณวันนี้ ความทรงจำฉันก็กลับคืนมา! เสียงกระดิ่งเหมือนที่ฉันได้ยินตอนนั้นเลย!

Bei Shi: เสียงกระดิ่งนั้น... ช่วยฉันไว้สินะ

Bei Shi: เสียงกระดิ่งที่เหมือนไล่ล่าฉัน... ที่จริงแล้วนำทางให้ฉันพ้นอันตรายต่างหาก

Lingyang: การเชิดสิงโตสร้างแรงบันดาลใจและมอบพลังให้แต่ละคนต่างกันไป ฉันดีใจนะที่การแสดงของฉันมอบความกล้าหาญและสร้างแรงบันดาลใจให้เธอ

Bei Shi: ใช่! ฉันชอบการแสดงของคุณมาก! ตอนนี้ฉันว่าฉันทำงานเป็นนักสำรวจในสมาคมผู้บุกเบิกต่อได้แล้วละ!

Bei Ji: Bei Shi ยอดไปเลย!

Bei Ji: ตอนเธอเข้าร่วมสมาคมผู้บุกเบิก ที่จริงฉันภูมิใจมาก... ฉันดีใจที่เธอได้ไล่ตามความฝัน...

Bei Ji: และ เอ่อ ยกโทษให้ฉันด้วยนะ...

Bei Shi: ฉันน้อยใจนะ เพราะพี่ไม่เคยบอกอะไรฉันเลย... พี่แบกรับภาระไว้คนเดียวตลอด

Bei Shi: ไม่บอกแม้แต่เรื่องที่จะไปสังหารอสูรกรุ๊งกริ๊ง... อย่าทำแบบนั้นอีกนะ!

Bei Ji: สัญญา สัญญาเลย ฉันขอเลี้ยงอะไรเป็นการไถ่โทษแล้วกันนะ

Lingyang: ฉันรู้จักแผงอาหารดีๆ อยู่ในจัตุรัสนี่เอง น่าจะไปลองดูนะ

Bei Ji: เยี่ยมเลย! Bei Shi ไปกันเถอะ!

Lingyang: ฮิฮิ แค่ได้คำชมจากคุณฉันก็พอใจแล้ว!

Lingyang: คุณทำฉันเขินนะ ผู้พเนจร...

Lingyang: เอาเป็นว่า ฉันดีใจสุดๆ เลยที่คุณพูดแบบนั้น

Lingyang: ผู้พเนจร ขอบคุณมากนะที่ช่วย!

Lingyang: ได้สิ... ไปคุยในที่ส่วนตัวกว่านี้กันเถอะ

ตาม Lingyang ไป

Lingyang: เริ่มจากตรงไหนดี...

Lingyang: ผู้พเนจร เคยคิดเรื่องนี้มั้ย...?

Lingyang: ในเมื่อมนุษย์บางคนมีพลังเรโซแนนซ์...

Lingyang: อารมณ์ที่ไร้การควบคุมในเรโซเนเตอร์มนุษย์นำไปสู่หายนะโอเวอร์คล็อก หากเป็นอสูรก็ยิ่งอันตราย เพราะพวกมันทำตามสัญชาตญาณ

Lingyang: ผ่านไปนานเข้า พวกมันส่วนใหญ่ล้มตาย สูญพันธุ์เพราะควบคุมความปรารถนาของตัวเองไม่ได้

Lingyang: อสูรที่ควบคุมพลังได้นั้นหายากมาก แต่... พวกมันมีอยู่จริง

Lingyang: และอสูรกรุ๊งกริ๊ง... ก็เป็นหนึ่งในนั้น

Lingyang: นานแสนนานมาแล้ว อสูรกรุ๊งกริ๊งไม่ได้ถูกเรียกขานว่าอสูรกรุ๊งกริ๊ง มันเคยมีชื่อ...

Lingyang: ตอนนั้นภูตซวนหนีอยู่อย่างสงบในป่าลึก ห่างไกลจากมนุษย์

Lingyang: ทว่า เมื่อสนามทาเซ็ตขยายตัวอย่างรวดเร็ว เขตแดนของพวกมันก็ติดร่างแหไปด้วย

Lingyang: พวกมันบางตัวต้องรุกล้ำอาณาเขตของมนุษย์เพื่อหาทางรอด

Lingyang: มนุษย์ได้รับผลกระทบร้ายแรงจากภูตซวนหนี ทั้งจากรูปลักษณ์ที่น่าสะพรึงกลัว พลังเรโซแนนซ์ที่แข็งแกร่ง และสัญชาตญาณสัตว์ป่า...

Lingyang: เอ่อ... ฉันอ่านมาจากคัมภีร์โบราณในหวงหลง ว่ากันว่าพวกนั้นอาศัยอยู่ใต้ต้นไทรม่วงในป่าสลัว

Lingyang: หลายปีผ่านไป ภูตซวนหนีเกือบจะสิ้นเผ่าพันธุ์ ตอนนี้อาจจะมีเหลืออยู่แค่ตัวเดียว

Lingyang: และ... ฉันได้ฟังทฤษฎีที่น่าสนใจจากนักโบราณคดี...

Lingyang: ภูตซวนหนีตัวสุดท้ายอาจปรารถนาที่จะเป็นมนุษย์

Lingyang: เพื่อให้ดูเป็นมิตรยิ่งขึ้น มันจึงใช้ชื่อที่ก้าวร้าวน้อยลง... อย่าง อสูรกรุ๊งกริ๊ง

Lingyang: อาจเป็นเพราะ... มันติดใจในความพลุกพล่านและรื่นเริงของเมืองมนุษย์ มันคงอ้างว้างเดียวดายเพราะเป็นตัวสุดท้าย

Lingyang: อาจเป็นเพราะประทับใจที่มนุษยชาติกล้าต่อกรกับอาดูรการณ์ และอยากยื่นมือช่วย บางทีมันอาจต้องการต่อสู้มหันตภัยที่ล้างผลาญแผ่นดินเกิดของมัน

Lingyang: หรืออาจจะอดใจไม่ไหวกับอาหารมนุษย์ล่ะมั้ง?

Lingyang: ถ้ามันอยากเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง มันต้องเข้าใจแก่นแท้ของการเป็นมนุษย์ก่อน

Lingyang: ถ้าถามฉัน ฉันว่าแก่นแท้คือ 'ใจ' ของมนุษย์

Lingyang: "อสูรกรุ๊งกริ๊ง" จึงเลิกปฏิเสธรูปลักษณ์ของมันและเริ่มสานสัมพันธ์กับมนุษย์ในร่างสัตว์ เพื่อช่วยเหลือมนุษย์...

Lingyang: เป็นไปได้ว่าในระหว่างนั้น มันได้ช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในป่า

Lingyang: เหรอ... คุณคิดแบบนั้นเหรอ?

Lingyang: ฉันว่า อสูรกรุ๊งกริ๊ง ไม่สนอีกต่อไปแล้วว่ามันเป็นมนุษย์หรืออสูร มันใช้ชีวิตในแบบของมัน

Lingyang: โลกนี้มีสิ่งมีชีวิตที่รูปลักษณ์เป็นอสูรแต่วิญญาณเป็นมนุษย์ และมีสิ่งมีชีวิตที่รูปลักษณ์เป็นมนุษย์แต่วิญญาณเป็นอสูร มันแค่ต้องซื่อตรงต่อตนเอง

Lingyang: มันจะยังคงมุ่งมั่น และถ่ายทอดคุณสมบัติที่งดงามและสร้างแรงบันดาลใจซึ่งมันเห็นจากมนุษย์ ในแบบของมันเอง

Lingyang: โอ๊ะ มัวแต่พูดจนเกือบลืม เอ้า รับกระดิ่งนี้ไว้เป็นที่ระลึกนะ!

???: Lingyang! มานี่หน่อย!

Lingyang: กำลังไป!

Lingyang: ผู้พเนจร ฉันต้องไปเตรียมอุปกรณ์สำหรับการแสดงถัดไปแล้ว

Lingyang: คราวหน้ามาดูฉันแสดงอีกนะ! ฉันเลี้ยงอาหารเอง!

Lingyang: เก็บกระดิ่งนี้ไว้ด้วยล่ะ! มันจะนำโชคให้คุณ! โชคดีมีชัย สุขสมหวังไม่เสื่อมคลาย!