พันธะชะตาแห่งสุรเสียง

รอสองวัน

อ่านข้อความจากสถาบันหัวซวี

ไปยังสถาบันหัวซวี

Yangyang ได้เข้ารับการทดสอบหลายอย่าง โดยมีเจ้าหน้าที่จากสถาบันหัวซวีคอยชี้นำ

Luoqing: การทดสอบเสร็จสิ้นแล้วนะคะ แต่ผลลัพธ์ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักถึงจะออกมา รบกวนคุณรอสักครู่นะ

Yangyang: พี่ มาที่นี่ได้ยังไงคะ?

Suisui: เมื่อกี้เจอ ผู้พเนจร ในเมืองน่ะ เขาบอกว่าเธออยู่ที่นี่ พี่ก็เลยรีบมา

Yangyang: ฉันกำลังรอผลการตรวจสอบสเปกตรัมอยู่น่ะค่ะ

Suisui: ตอนที่เธอกับ ผู้พเนจร กลับมา แล้วเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนั้น พี่นี่ตกใจแทบแย่เลยนะ...

Yangyang: ฮะๆ... ฉันเองก็งงเหมือนกัน... พอรู้ตัวอีกที ก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว

Yangyang: แต่ฉันก็ยังเป็นฉันคนเดิมนะคะ พี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ

Suisui: ไว้ปีไหนได้กลับบ้านตอนปีใหม่ ท่านพ่อท่านแม่ต้องตะลึงกันทั้งคู่แน่ๆ เลยละ

Yangyang: ...จะว่าไป ก็ไม่ได้กลับบ้านนานแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าท่านพ่อท่านแม่ แล้วก็หมิงถิงตอนนี้เป็นยังไงบ้างนะ

Suisui: พี่เพิ่งแวะไปเยี่ยมเมื่อไม่นานนี้เอง พวกท่านแข็งแรงดีมากเลยละ ได้ยินว่าเดือนหน้าจะไปเที่ยวฉงโจวด้วยนะ

Suisui: อ้อใช่... ท่านแม่ฝากของมาให้เธอด้วยชิ้นหนึ่ง ตอนแรกว่าจะเอาไปให้ที่จินโจว แต่ดันเกิดเรื่องวุ่นวายหลายอย่างซะก่อน เกือบลืมไปแล้วนะเนี่ย

Suisui: รับไว้สิ Yangyang

Yangyang: นี่คือ...

Suisui: ลืมแล้วเหรอ? ธรรมเนียมของบ้านเราน่ะ เมื่อลูกหลานบรรลุนิติภาวะ พ่อแม่จะมอบเครื่องดนตรีให้หนึ่งชิ้น

Suisui: สิ่งที่ท่านพ่อท่านแม่เลือกให้เรา ก็คือ "หอยสังข์" นี่แหละ จะบอกว่ามีความหมายก็ได้ หรือจะบอกว่าเป็นไอเดียที่ฉลาดก็ได้เหมือนกันนะ...

Suisui: ของพี่น่ะได้รับจากท่านพ่อแล้ว ส่วนหอยสังข์ขอนนี้ ท่านแม่ตั้งใจไปเดินหาที่ริมทะเลหนึ่งวันเต็มๆ เพื่อเลือกให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ

Suisui: โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยินดีด้วยนะ Yangyang

Yangyang: ฉัน...

Yangyang: รู้สึกยังกับว่า มันไม่ใช่เรื่องจริง...

Yangyang: ตั้งแต่ออกจากบ้านมา ฉันเติบโตขึ้นมากแค่ไหนกันนะ?

Suisui: มากสิ จนพ่อแม่แทบจะจำไม่ได้แล้วละ

Suisui: แต่ว่า... พูดจริงๆ นะ Yangyang เธออาจจะยังไม่รู้สึกตัวก็ได้

Suisui: พอได้เจอเธออีกครั้ง ถึงพี่จะ... ไม่อยากยอมรับเท่าไหร่...

Suisui: แต่น้องสาวสุดที่รักของพี่ได้เติบโตขึ้น จนไม่จำเป็นต้องให้พี่สาวคอยปกป้องอีกต่อไปแล้ว

Yangyang: พี่คะ...

Yangyang: ไม่ว่ายังไง ฉันก็ยังเป็นน้องสาวของพี่ เรื่องนี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงหรอกค่ะ

Suisui: งั้นเหรอ? ฮิๆ แบบนี้พี่ก็สบายใจแล้วละ แต่พี่ว่า ยังมีบางอย่างที่เปลี่ยนได้นะ

Suisui: อย่างเช่น สิ่งที่เธอเขียนในจดหมายที่ส่งให้พี่น่ะ ไม่อยากลองพูดกับเจ้าตัวเขาจริงๆ ดูหน่อยเหรอ?

Yangyang: พี่!

Suisui: เอาเถอะ ไม่แกล้งแล้ว คนของสมาคมการค้ากำลังจะถึงปล่องจตุสำเนียงแล้วละ พี่ต้องไปคุยเรื่องประสานงานส่งของกับพวกเขาอีก

Suisui: ว่างๆ ก็เขียนจดหมายส่งไปที่บ้านบ้างนะ Yangyang

Yangyang: พี่นี่ก็จริงๆ เลยนะ...

Yangyang: ท่านแม่...

Yangyang: ได้ยินมาว่า หอยสังข์จะเก็บเสียงของเกลียวคลื่นเอาไว้...

Yangyang: ...

???: ผู้สดับสุรเสียง...

???: สุดท้าย... เจ้าก็ยังเลือกเส้นทางของตนเอง

Yangyang: คุณคือ... คนที่ปรากฏตัวในลานกักกันเมื่อตอนนั้น...

???: ไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปยัง... สถานที่ที่ทุกสิ่งเริ่มต้น

Yangyang: ...

สำรวจบริเวณส่วนลึก

???: เร็วเข้า Yangyang Baizhi พวกเราใกล้จะถึงหุบเขาแห่งวิญญาณกันแล้วนะ!

???: อย่าเร่งรีบนักสิ Chixia เรามาสำรวจสภาพพื้นที่นะ ไม่ได้มาเที่ยว

???: แต่กระแสพลังของ Yangyang สัมผัสได้ไม่ใช่เหรอว่าจะมีสนามทาเซ็ตเกิดขึ้นที่นี่? ถ้าไม่รีบไป เกิดมีใครติดอยู่ในสนามทาเซ็ตจะทำยังไงล่ะ?

???: ที่นี่แทบไม่มีผู้คนสัญจร คงไม่ต้องกังวลมากนัก...

???: ...Chixia Baizhi ดูเหมือนว่า... ในกระแสพลังจะมีข้อมูลใหม่นะ...

???: ข้างหน้าไม่ไกล... เหมือนจะมีใครอยู่...

Yangyang: ที่นี่คือ... หุบเขาแห่งวิญญาณเหรอ...?

???: เขาผู้นั้นเป็นตัวแปรแรกเริ่ม เป็น "ระบบโกลาหล" ที่ทำให้โลกหลุดพ้นจากเหตุและผลที่กำหนดไว้

???: การที่เจ้ากับ ■■■ ได้มาพบกัน อาจกล่าวได้ว่าเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และอาจกล่าวได้ว่าเป็น "ปาฏิหาริย์" ที่แม้จะวนซ้ำเป็นล้านครั้งก็ไม่แน่ว่าจะเกิดขึ้นได้อีก

???: จุดจบที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงอาจพังทลายลงแล้ว จากนี้ไป หยาดฝนบนฟ้าจะตกไปสู่ทิศทางใด แม้แต่ข้าเองก็ไม่อาจรู้ได้

???: แต่มีเพียงสิ่งเดียว ที่เป็นความปรารถนาจากใจข้า...

???: ยามโลกผันผ่านสู่รุ่งอรุณอีกวัน ความหวังก็พลันถือกำเนิดขึ้น

Yangyang: คุณ... เป็นใคร... กันแน่?

???: ...เป็นเพียงเสียงของสายลมที่หลงเหลืออยู่

???: เป็นเพียง... เสียงนั้น ที่เจ้าเคยได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน

???: ขออภัย ตอนนี้ "ข้า" ยังไม่อาจบอกเจ้าได้มากกว่านี้

???: ผู้สดับสุรเสียง... ไม่สิ Yangyang อีกไม่นาน การเดินทางการจาริกของเจ้าจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว จากนี้ไป ขอให้เจ้ายังคง...

???: ...สดับเสียงลมรำเพย

Yangyang: การเดินทาง... ของฉัน...?

ไปยังสถานที่ที่ทุกสิ่งเริ่มต้น

???: ...นี่ Yangyang ทางนั้น! เหมือนจะมีคนอยู่นะ!

???: สัญญาณชีพดูเหมือนจะคงที่ดี... น่าจะไม่เป็นอะไรมากหรอก...

???: ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน ฉันจะไปเก็บข้อมูลตรงจุดที่เรากำหนดไว้แต่แรก Yangyang Chixia เธอสองคนอยู่ดูแลเขาที่นี่เถอะนะ

???: พอเขาฟื้นแล้ว เราไปเจอกันที่■■■■นะ

???: ได้จ้ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ

คุณ... ฟื้นแล้วเหรอ?

กลับไปยังหุบเขาแห่งวิญญาณในความทรงจำ

คุยกับ Luoqing

Yangyang: (เมื่อกี้มันอะไรกัน...)

Yangyang: ผู้พเนจร...?

Yangyang: ...ไม่มีอะไรหรอก แค่เหม่อไปนิดหน่อยน่ะ

Yangyang: จริงๆ แล้ว ก่อนที่คุณจะฟื้น ฉัน...

Luoqing: Yangyang รายงานการประเมินของเธอออกมาแล้วนะ อยากดูตอนนี้เลยไหม?

ผู้พเนจร: ผลเป็นยังไงบ้าง?

Luoqing: ...ปกติดีค่ะ แต่ก็แปลกอยู่เหมือนกัน

Yangyang: เทียบกับรายงานครั้งที่แล้ว กราฟสเปกตรัมสอดคล้องกันสูงมาก เส้นโค้งราเบลล์ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจน...

Yangyang: นี่หมายความว่า... ไม่มีอะไรเปลี่ยนจากเดิมเลยงั้นเหรอคะ?

ผู้พเนจร: แต่ Yangyang ได้รับพลังเรโซแนนซ์ใหม่นี่นา

ผู้พเนจร: ตามหลักแล้ว ผลการประเมินน่าจะเป็นผลจากการสั่นพ้องกับปักษานิลสวรรค์สิ

Luoqing: ฉันก็ไม่แน่ใจนะ แต่รายงานไม่น่าจะผิดพลาดหรอก

Luoqing: ปักษานิลสวรรค์เป็นสิ่งมีชีวิตแห่งเสี้ยวความถี่ที่สูญพันธุ์ไปนานแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเทียบความถี่ของมันกับ Yangyang

Luoqing: หรืออาจเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง ก็คือการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับ Yangyang น่ะ วิธีการตรวจสอบของสถาบันหัวซวีในปัจจุบันยังพิสูจน์ไม่ได้ว่ามันคืออะไรกันแน่

Yangyang: ขนาดสถาบันหัวซวียังไม่รู้เลยเหรอคะ...

Luoqing: เทคโนโลยีของสถาบันหัวซวีเป็นมาตรฐานเดียวกันทุกที่นะคะ ต่อให้ไปที่หมิงถิง ก็คงได้ผลลัพธ์ไม่ต่างกัน

Luoqing: เท่าที่ฉันรู้ มีแค่สหพันธรัฐใหม่เท่านั้นแหละ ที่วิจัยเรื่องเรโซเนเตอร์ลึกซึ้งกว่าหวงหลง พวกเขาอาจจะพอรู้อะไรเกี่ยวกับปรากฏการณ์แบบนี้ก็ได้นะ

Luoqing: แต่โดยรวมแล้ว ค่าชี้วัดทุกอย่างปกติดี ไม่น่าจะมีผลต่อการใช้ชีวิตประจำวันหรือการต่อสู้หรอก

Luoqing: ถือรายงานฉบับนี้ไปรายงานตัวที่กระทรวงการสงครามได้เลยค่ะ ขอให้โชคดีนะ พลอัศวิน Yangyang

คุยกับ Yangyang

Yangyang: ...ดูท่าเรื่องนี้คงต้องค่อยว่ากันทีหลังสินะคะ

ผู้พเนจร: ไม่เป็นไรแน่เหรอ?

Yangyang: อื้ม ก็เรื่องที่เมืองเสวียนฟางยังไม่เรียบร้อยเลยนี่นา

Yangyang: พลังนี้... ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่...

Yangyang: แต่หลังจากมีพลังนี้แล้ว ฉันก็รู้สึกว่า... ฉันเหมือนจะปกป้องผู้คนได้มากกว่าแต่ก่อนนิดหน่อยแล้วนะ

Yangyang: บางที... สักวันหนึ่ง ฉันจะ...

Yangyang: ไม่สิ ฉันไม่อยากให้ความปรารถนานี้ กลายเป็นแค่ฝันลมๆ แล้งๆ ที่ฝากไว้กับคำว่า "สักวันหนึ่ง" เพราะฉะนั้น ฉันจะพูดตอนนี้เลย

Yangyang: ผู้พเนจร คะ ฉันอยากยืนเคียงข้างคุณ ไม่ว่าจะสุขหรือเศร้า ไม่ว่าในยามที่ราบรื่นหรือยากลำบาก ฉันก็อยากเผชิญหน้าไปพร้อมกับคุณ

Yangyang: ถ้าคุณเป็นสายลมที่ล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมาย เช่นนั้น ฉันจะเป็นนกที่โบยบินไปตามสายลม

Yangyang: ปีกของฉันอาจยังไม่แข็งแกร่งพอในตอนนี้ และบางทีอาจยังมีหนทางอีกยาวไกล กว่าจะไล่ตามแผ่นหลังของคุณได้ทัน

Yangyang: แต่คำปฏิญาณนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนไป และความรู้สึกนี้... จะเป็นแสงสว่างนำทางให้กับฉัน...

Yangyang: ...ตราบจนถึง สุดปลายทางของโลกนี้