ปักษานิลสวรรค์ขับขานประโลมขวัญ

หารือแผนการต่อไปกับ Liangyu

Liangyu: ร่องรอยความถี่มาถึงทางตะวันตกเฉียงเหนือของขุนเขาเสวียนโยวแล้วก็ขาดหายไป... อาจเป็นเพราะเรามาถึงพื้นที่ที่ "วงแหวนส่องนภา" ตรวจจับไม่ได้แล้ว หรือไม่ก็...

ผู้พเนจร: เหมือนจะมีอะไรอยู่หลังจดหมายนะ...

ผู้พเนจร: ร่องรอยพวกนี้... มาจากกระแสพลังงั้นเหรอ...?

ผู้พเนจร: โรงกล...กลาง...นภา...?

Liangyu: ที่นั่นคือโรงงานที่ตั้งอยู่บนเทือกเขาฟางฉิง เป็นที่ผลิตหุ่นกลของเมืองเสวียนฟาง แล้วก็เป็นที่ "กำจัด" พวกทาเซ็ตดิสคอร์ดด้วย

Liangyu: จากข้อมูลของกระทรวงการสงคราม ตอนนี้โรงกลกลางนภากลายเป็นแหล่งรวมตัวของหุ่นกลวิกลจริตไปแล้ว แม้แต่หน่วยพิทักษ์เสวียนฟางหรือกระทรวงการพัฒนาก็เข้าใกล้ไม่ได้

Liangyu: คุณคิดว่า... Yangyang ไปที่โรงกลกลางนภางั้นเหรอ?

ผู้พเนจร: เธอทิ้งข้อความไว้แบบนี้ แถมยังใช้วิธีแปลกๆ ด้วย... ฉันต้องไปที่นั่น

ผู้พเนจร: แล้วเธอคิดจะทำยังไงต่อเหรอ?

Liangyu: ตอนนี้เมืองเสวียนฟางถูกโจมตีทุกทิศทาง ทีแรกผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางตั้งใจว่าจะส่งฉันผ่านประตูขุนเขาของลานแกนวิถีกล ไปขอความช่วยเหลือที่จินโจว

Liangyu: แต่ตอนนี้ประตูถูกปิดตาย แถมยังหาทางออกอื่นไม่เจอ... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ก็คงได้แต่นั่งรอความตายน่ะสิ

Liangyu: ฉันไปกับคุณดีกว่า ถ้า Yangyang ไปที่โรงกลกลางนภาจริง ก็แสดงว่าเธอสัมผัสได้ว่าที่นั่นมีอะไรบางอย่าง

Liangyu: อีกอย่างฉันก็ยังติดหนี้บุญคุณเธออยู่ด้วย

Liangyu: แต่ตอนนี้โรงกลกลางนภาอันตรายเกินไป... ถ้ามีแค่เราสองคน คงรับมือลำบาก...

ผู้พเนจร: ปรับตัวตามสถานการณ์เอาแล้วกัน

Liangyu: ...นั่นสินะ

ออกจากลานแกนวิถีกล

ผู้พเนจร: ก่อนหน้านี้เธอบอกว่า ติดต่อเซนติเนลแห่งเมิ่งโจวไม่ได้เลยใช่ไหม?

Liangyu: ใช่ ในเมืองเสวียนฟางมีตำหนักไว้ต้อนรับเซนติเนลโดยเฉพาะ แต่ตอนนี้ที่นั่นกลับปิดเงียบ...

Liangyu: ผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางพยายามติดต่อไปหลายครั้งแล้ว แต่เซนติเนลก็ไม่เคยตอบกลับเลย

ผู้พเนจร: ตอนนี้ยังปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้

Liangyu: อืม ที่โรงกลกลางนภาน่าจะมีเบาะแสมากกว่านี้นะ

Liangyu: ว่าแต่... คุณมาที่นี่คนเดียวเหรอ?

ผู้พเนจร: เปล่าหรอก มีเพื่อนร่วมทางอีกคนด้วย แต่พลัดหลงกันไปก่อนจะมาเจอเธอน่ะ

Liangyu: เพราะหมอกพรางชีวางั้นเหรอ... คุณไม่เป็นห่วงเพื่อนเหรอ?

ผู้พเนจร: ห่วงสิ... แต่เราตกลงกันไว้แล้วว่าถ้าไม่อับจนหนทางจริงๆ เราต้องทำตามเป้าหมายเดิมไปก่อน

ผู้พเนจร: เธอมีฝีมือมากพอ หมอกพรางชีวาคงทำอะไรเธอไม่ได้หรอก

Liangyu: อย่างนี้นี่เอง... งั้นเรารีบไปกันเถอะ

มุ่งหน้าไปยังทิศทางของโรงกลกลางนภา

ตรวจสอบซากหุ่นกล

ผู้พเนจร: แกนของหุ่นกลพวกนี้...

ผู้พเนจร: Abby

Abby: ไม่เอาด้วยหรอก! สภาพแบบนี้เห็นแล้วกระเดือกไม่ลง!

Abby: เอ่อ... ถ้าจะพูดขนาดนั้น ก็คงต้องยอมแล้วละ...

Abby: ถือว่าทำเพื่อ Yangyang ก็แล้วกัน ต่อให้จู๊ดๆ Abby ก็ไม่หวั่น...

Abby: อึ๋ย... รสชาติแย่ชะมัด...

ผู้พเนจร: พอลอง "ชิม" แล้ว... เจออะไรบ้างไหม?

Abby: อืม... บอกไม่ถูกเหมือนกัน โครงสร้างความถี่ของมันซับซ้อนมาก... ถ้าอธิบายให้เห็นภาพ ก็คงเหมือนสูตรคณิตศาสตร์มากมายที่พันกันมั่วไปหมด... แค่เห็นก็ปวดสมองแล้ว...

Abby: แปลกจัง... นอกจากชุดตัวเลขที่เรียงยาวเป็นพรืดพวกนั้นแล้ว... ก็มีอารมณ์ความรู้สึกปะปนเต็มไปหมดเลย...

Abby: ความโกรธ ความเสียใจ ความสิ้นหวัง...

ผู้พเนจร: เครื่องจักร... ไม่น่าจะมีความรู้สึกแบบนั้นได้นะ

ผู้พเนจร: หรือว่า... นี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้หุ่นกลผิดปกติ?

Abby: อุ้บ... กินพลังด้านลบเยอะเกินไป... รู้สึกเหมือนท้องไส้จะปั่นป่วนขึ้นมาแล้วสิ...

Abby: ขอตัวก่อนละกัน... ถ้ามีอะไรค่อยเรียกฉันนะ...

Liangyu: ร่องรอยพวกนี้... แปลว่ามีคนต่อสู้กับหุ่นกลจำนวนมากที่นี่

ผู้พเนจร: ร่องรอยบนซากพวกนั้น... Yangyang ทิ้งเบาะแสเอาไว้

Liangyu: จริงเหรอ! งั้นเราน่าจะตามความถี่ที่หลงเหลืออยู่ไปได้นะ

ผู้พเนจร: (Yangyang... รอฉันก่อนนะ...)

ผู้พเนจร: (ความรู้สึกพวกนี้... ถูกฝังเข้าไป หรือว่า...)

Liangyu: ฉันขอถามหน่อยสิ.. เมื่อกี้นี้... คืออะไรเหรอ?

ผู้พเนจร: หืม? หมายถึง Abby น่ะเหรอ? เขาเป็นเอคโค่ของฉันเองน่ะ เรื่องกินขอให้บอก

Liangyu: (ดูเหมือนว่า ไม่ถามลึกจะดีกว่านะ...)

มุ่งหน้าต่อไป

Liangyu: ...ในแกนของหุ่นกลมีความรู้สึกคล้ายมนุษย์ด้วยเหรอ... ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ

Liangyu: สำหรับกระทรวงการพัฒนาแล้ว เทคโนโลยีของหุ่นกลก็เป็นเหมือนกล่องดำที่มาจากเซนติเนล ไม่ต่างจากเมืองเสวียนฟางแห่งนี้เลยละ

ตรวจสอบร่องรอยที่หลงเหลือบริเวณใกล้เคียง

กำจัดหุ่นกลที่เหลืออยู่

Liangyu: ...

ผู้พเนจร: เธอเป็นอะไรไหม?

Liangyu: ไม่เป็นไร... หลายวันก่อนใช้พลังเรโซแนนซ์ตลอด เลยเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ...

Liangyu: แต่คุณนี่สิ... ดูคล่องแคล่วจังเลยนะ

ผู้พเนจร: ก่อนหน้านี้ที่ลาไฮรอย ฉันเคยรับมือกับอาวุธร่างมนุษย์มาก่อนน่ะ

Liangyu: เอ๊ะ...!?

ผู้พเนจร: ...ถ้าเทียบกับปัญหาอื่นแล้ว การต่อสู้ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

Liangyu: นี่ชีวิตคุณผ่านอะไรมาบ้างเนี่ย...?

Liangyu: ร่องรอยการต่อสู้ ลากยาวมาจนถึงที่นี่เลย...

Liangyu: Yangyang... สู้กับพวกมันคนเดียวเลยสินะ...

ผู้พเนจร: ระวัง! หุ่นกลพวกนี้ยังต่อสู้ได้อยู่!

มุ่งหน้าต่อไป

กำจัดหุ่นกลตามทาง

ผู้พเนจร: มีคนเคยทำแผลอยู่ตรงนี้... Yangyang... น่าจะได้รับบาดเจ็บ...

Liangyu: แต่ไม่น่าจะหนักมาก... เธอคงหยุดพักที่นี่แค่ชั่วคราว

Liangyu: เธอสู้กับหุ่นกลกี่ตัวกันนะ... ถึงหุ่นกลจะโจมตีมนุษย์ก็จริง แต่เธอไม่น่าเป็นฝ่ายหาเรื่องพวกมันก่อน...

ผู้พเนจร: เธอต้องเจออะไรบางอย่างแน่ๆ... หรืออาจจะเกี่ยวข้องกับสาเหตุที่หุ่นกลคลุ้มคลั่ง

Liangyu: ร่องรอยบนพื้น... เป็นรอยของยานยนต์ล่องเมฆา เธอขี่ไปที่โรงกลกลางนภาแล้วละ

ผู้พเนจร: รีบตามไปกันเถอะ

ไปยังโรงกลกลางนภา

Liangyu: สายลมนี่...

ผู้พเนจร: Yangyang น่ะ... เธอทิ้งเอาไว้ให้เรา

Liangyu: นี่มัน... ยานยนต์ล่องเมฆาของ Yangyang...

Liangyu: แต่ว่า... เธอไม่ได้อยู่ที่นี่...

ผู้พเนจร: นี่มัน... หมวกของ Yangyang นี่...

???: ไม่นึกเลยว่า จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยี่ยมเยือนในเวลานี้

???: หรือว่า... วิหคสานนภาของยัยซื่อบื้อนั่นพาพวกแกมา

Liangyu: ผู้ชายคนนี้...

???: เอ๊ะ... มีพลอัศวินเงารอดมาได้ด้วยเหรอ ฉันคงดูถูกจอมอัศวินรักษ์เสวียนฟางเกินไปสินะ

Liangyu: แก...

ผู้พเนจร: Yangyang อยู่ที่ไหน!?

Muyu: น่าเสียดายจังเลยนะ ทั้งที่หล่อนควรจะได้เป็นส่วนหนึ่งของการทดลองอันยิ่งใหญ่นี้ แต่กลับเลือกที่จะทำลายล้างตัวเอง

Muyu: น่าสนใจดีนี่... ผมสีดำ ตาสีทอง ตรงกับลักษณะที่ผู้หญิงชุดแดงพูดไว้ไม่มีผิด

Muyu: แต่น่าเสียดายจัง "ฮีโร่" จอมปลอมที่เสแสร้งว่ากำลังกอบกู้โลก... แกมาช้าไปหน่อยนะ

ผู้พเนจร: ...!?

Muyu: การทดลองกำลังจะเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว พอถึงตอนนั้น "กล่องของเล่น" ของเซนติเนลอย่างเมืองเสวียนฟาง ก็จะแสดงคุณค่าที่แท้จริงออกมา

Liangyu: อึ้ก...

Liangyu: ขอร้องล่ะ... มีอะไรที่ใช้ได้อีกไหม!?

ค้นหาเส้นทางอื่นเพื่อไปยังโรงกลกลางนภา

Liangyu: เจ้าหมอนั่น... คือผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์หุ่นกลอาละวาดงั้นเหรอ!?

ผู้พเนจร: รีบตามไป! อย่าให้เขาหนีไปได้!

มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของโรงกลกลางนภา

Liangyu: ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้น... จะรู้จักคุณนะ คุณเคยเจอเขาหรือเปล่า?

ผู้พเนจร: ...ไม่นะ ฉันไม่คุ้นเลย

ผู้พเนจร: (ผู้หญิงชุดแดง... หรือว่าจะเป็นผู้คุมของแฟรกต์ซิดัส...?)

กำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดในบริเวณนี้

ผู้พเนจร: คนพวกนั้นคือ...

Liangyu: จับขังไว้ในกรงกักกันเลยเหรอ...!

ผู้พเนจร: รีบช่วยพวกเขาออกมากันเถอะ

ช่วยเหลือผู้คนที่ถูกขังในกรงกักกัน

ลุง Dong: ขอบคุณสวรรค์... ขอบคุณสวรรค์... นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว...

ผู้พเนจร: ฉันจำคุณได้... คุณคือลุง Dong จากจินโจวใช่ไหม?

ลุง Dong: เอ๊ะ... ธะ ธะ เธอคือ ผู้พเนจร นี่นา!? เยี่ยมไปเลย ผู้พเนจร มาช่วยเราแล้ว!

Liangyu: พวกคุณ... ก็คือชาวจินโจวที่ Yangyang พูดถึงสินะ...

ลุง Dong: คือว่า... เฮ้อ! เรื่องมันยาวน่ะ ฉันแค่จะไปเยี่ยมญาติที่เมิ่งโจว แต่พอผ่านแดนเสวียนฟาง ก็เจอคนสวมหน้ากากกลุ่มหนึ่ง...

ลุง Dong: อ้อๆ...! ไม่ใช่แค่เรานะ เหมือนพวกมันยังลักพาตัวชาวบ้านในแดนเสวียนฟางด้วย...

ลุง Dong: มีสิ! พวกเธอต้องรีบเลยนะ! ฉันเคยเห็นพวกมันขนผู้คนเข้าไปในโรงงาน หลังจากนั้นก็ไม่เห็นพวกเขาอีกเลย...

Liangyu: ...เข้าใจแล้ว เราจะพยายามช่วยทุกคนออกมาให้ได้

ไปยังส่วนลึก

Muyu: ตามหลอกหลอนไม่เลิกเลยนะ

Muyu: แต่ตัวแปรแค่นี้ ฉันควบคุมได้อยู่แล้ว

Muyu: อยากเล่นบทอัศวินที่พุ่งชนกังหันลมงั้นเหรอ ฉันจะสนองให้เอง

Muyu: มาสิ มาโค่นมันเลย ความสำเร็จเพียงหนึ่งเดียวของพวกแก ก็คือการเพ้อฝันว่าตัวเองกำลังกอบกู้โลก

ผู้พเนจร: Yangyang...!

รีบไปหา Yangyang

ทำลายม่านพลัง

ผู้พเนจร: นั่นมัน...

Yangyang: พี่...!?

???: ...ผู้มอบประกาศิต

???: สิ่งนี้มิใช่สิ่งที่ท่านพึงใช้...

???: เพราะเหตุนี้ ข้าจึงต้องการคำมั่นจากท่าน

???: เมื่อท่านได้ตัดสินใจทำลายครรลองที่ควรจะเป็นแล้ว...

???: ท่านต้องพร้อม... ที่จะจ่ายราคาตอบแทน... อีกทั้ง...

???: จะต้องไม่... จะต้องไม่ทอดทิ้งเมืองแห่งนี้เด็ดขาด

ใช้พลังใหม่ เอาชนะ Myriad Snare

Yangyang: ในที่สุด... ก็โค่นมันได้...

Yangyang: ผู้พเนจร...

ผู้พเนจร: Yangyang...

ผู้พเนจร: ฟื้นแล้วเหรอ

Yangyang: ฉัน...

Yangyang: เธอนี่เอง... ที่พา ผู้พเนจร มาหาฉัน...

Yangyang: นี่คง... ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม...

Yangyang: ถ้าเป็นความฝัน... มันก็คง...

ผู้พเนจร: วางใจเถอะ ไม่ใช่ความฝันหรอก ฉันอยู่ตรงนี้แล้วจริงๆ

Yangyang: งั้นเหรอคะ... เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลยนะ

ผู้พเนจร: แต่สำหรับฉันมันช้าเกินไปหน่อยนะ

Yangyang: ขอโทษนะคะ ฉันหยุดเขาไว้ไม่ได้...

ผู้พเนจร: "พวกเรา" ต่างหากที่หยุดเขาไว้ไม่ได้ จริงไหม?

Yangyang: ดีจังเลย...

ผู้พเนจร: ครั้งหน้าอย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายคนเดียวอีกนะ

Yangyang: ...ฉันคงเคยตัวจนเสียนิสัยไปแล้วละมั้งคะ

Yangyang: ก็เพราะมี "บุคคลต้นแบบ" อยู่คนหนึ่งที่เดินทางรอนแรมไปทั่ว แล้วก็คอยบอกเล่าเรื่องราวพวกนี้ให้ฉันฟังอยู่ตลอดน่ะสิ

Yangyang: แต่คุณก็พูดถูกนะคะ พอกลับไป ฉันคงต้องไปขอโทษทุกคน

Yangyang: รวมถึงตอนนี้ด้วย... ขอโทษนะคะ ผู้พเนจร ที่ทำให้เป็นห่วง

ผู้พเนจร: คราวหน้าอย่าทำหายอีกล่ะ?

Liangyu: พวกเธอสองคน...

Yangyang: Liangyu!? นี่เธอก็อยู่ด้วยเหรอ...

Liangyu: (ฉันอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้วนะ...)

Liangyu: ไม่เป็นไรมากใช่ไหม Yangyang?

Yangyang: อืม... อืม... ฉันไม่เป็นไร Liangyu ทุกคนกลับเข้าเมืองกันอย่างปลอดภัยแล้วใช่ไหม?

Liangyu: ใช่ เพราะได้เธอช่วยไว้นั่นแหละ

Liangyu: (ไม่เห็น Yanlang กับ Mingyu เลย หรือว่าพวกเขาจะ...)

Yangyang: ขอโทษนะ Liangyu ที่ฉัน...

Liangyu: ไม่เป็นไรหรอก Yangyang เธอจะขอโทษใครก็ได้ แต่อย่าขอโทษฉันเลย ฉันจะรับผิดชอบในหน้าที่และความผิดพลาดของฉันเอง

Liangyu: ในเมื่อตัวต้นเรื่องที่ทำให้หุ่นกลอาละวาดไม่อยู่ที่นี่แล้ว เราก็มาวางแผนกันต่อเถอะ

Yangyang: พี่...

Liangyu: แบบนี้นี่เอง ดูเหมือนว่าเพื่อนร่วมทางของเธอจะพบอะไรบางอย่างเหมือนกันนะ

Liangyu: ถ้างั้นเรากลับไปเมืองเสวียนฟางกันก่อนเถอะ

Liangyu: ฉันต้องไปรายงานสถานการณ์ของโรงกลกลางนภาให้ผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางทราบ แล้วก็จัดหาที่พักให้ชาวบ้านที่ช่วยออกมาด้วย

Liangyu ติดต่อหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางที่ประจำการอยู่แถวนั้น หลังจัดการเรื่องคุ้มกันชาวบ้านเสร็จแล้ว ก็เตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังเมืองเสวียนฟาง

เตรียมตัวไปยังเมืองเสวียนฟาง

ไปยังเมืองเสวียนฟาง

Yangyang: ว่าแต่ ผู้พเนจร ก่อนหน้านี้คุณอยู่ที่ลาไฮรอยไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมจู่ๆ ถึง...

ผู้พเนจร: พอได้อ่านจดหมายของเธอ ฉันก็เลยอยากกลับมาน่ะ

ผู้พเนจร: แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพอมาถึงจินโจว ก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น...

Yangyang: พูดเหมือนฉันลากคุณมาเดือดร้อนด้วยเลยนะ...

ผู้พเนจร: ฉันชินกับเรื่องแบบนี้แล้วละ อีกอย่าง...

ผู้พเนจร: ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการที่ฉันได้รู้ว่าเธอปลอดภัยดีแล้วละ

Yangyang: ...น่าจะใกล้ถึงเมืองเสวียนฟางแล้วละ

ผู้พเนจร: นั่นสิ... ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ในเมืองเป็นยังไงบ้าง

Yangyang: ...ผู้พเนจร คะ

ผู้พเนจร: มีอะไรเหรอ?

Yangyang: เปล่าค่ะ แค่เมื่อกี้ไม่มีโอกาสพูด แต่พูดตอนนี้ ก็ดูเหมือนจะสายไปหน่อย...

ผู้พเนจร: ไม่เป็นไร พูดมาได้เลย

Yangyang: คือว่า...ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ผู้พเนจร

ผู้พเนจร: ไม่เจอกันนานเลยนะ Yangyang

ไปตามเส้นทางของ Suisui ต่อ

ก่อนหน้านี้ไม่นาน...

ค้นหาทางออกในหมอก

Suisui: แค่กๆ... หมอกนี่... แปลกจัง...

Suisui: เจ้าเกี๊ยวต้ม เธอไม่เป็นไรเลยเหรอ?

Suisui: ดูเหมือน... จะมีผลต่อประสาทสัมผัสของมนุษย์เท่านั้น...

Suisui: เกี๊ยวต้ม ลองหาทางออกหน่อยสิ

Suisui: ออกมาได้สักที...

Suisui: เหมือนจะติดต่อ ผู้พเนจร ไม่ได้แล้ว

Suisui: หมอกพวกนี้ปิดกั้นเส้นทางไปประตูขุนเขา... เหมือนจงใจให้เป็นแบบนั้นเลยแฮะ...

Suisui: เครื่องระบุตำแหน่ง... ก็ปกติดี ฝีมืออย่างเขาน่าจะออกไปได้อย่างปลอดภัย

Suisui: สำหรับตอนนี้ คงทำได้แค่เดินหน้าต่อไปละนะ

มุ่งหน้าต่อไป

Suisui: หมู่บ้านนี้... มีร่องรอยของพวกทาเซ็ตดิสคอร์ด...

Suisui: แต่ไม่เห็นคนบาดเจ็บหรือเสียชีวิต คงอพยพออกไปก่อนแล้วสินะ

ตรวจสอบสถานการณ์ในหมู่บ้าน

Suisui: ที่นี่ก็มีหมอกแบบเดียวกันเลย... เพื่อความปลอดภัย อ้อมไปดีกว่า...

Suisui: นี่มัน...

Suisui: ช่างรู้เวลาจริงนะ...

???: เฮ้! มาทางนี้เร็ว!

???: ฉันถ่วงเวลาพวกมันได้ไม่นานหรอกนะ ถ้าไม่อยากตาย ก็รีบเข้าไปในหมอกซะ!

Suisui: อึก...

???: เอ้า รับนี่ไว้สิ จะได้ไม่ถูกหมอกรบกวน

???: ฉันซื้อมาจากหมอดูที่เมิ่งโจวน่ะ หมอดูบอกว่ามันจะช่วยให้จิตใจสงบ ตอนแรกฉันก็นึกว่าเป็นพวกต้มตุ๋นนั่นแหละ แต่กลับกลายเป็นว่ามันใช้งานได้ดีเกินคาดซะงั้น

???: เฮ้อ... ในที่สุดก็มาถึงจนได้ งานนี้ลำบากจริงๆ ถ้ารู้ว่าแดนเสวียนฟางวุ่นวายขนาดนี้ น่าจะฟังท่านอาจารย์ตั้งแต่แรก เก็บเงินให้พอค่าโลงแล้วก็วางมือไปซะเลย...

Suisui: นายคือ...

???: เฮ้ๆ อย่าบอกนะว่าจำคนที่ตัวเอง "จ้างไว้" ไม่ได้แล้ว

???: หรือว่า... เธอเป็นคนขี้ระแวง? คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง นี่ไง ฉันมีน้ำเต้าเป็นหลักฐานนะ

Suisui: ...ฝังข้อมูลความถี่เฉพาะไว้ล่วงหน้า พอเข้าใกล้กัน เทอร์มินัลก็จะแจ้งเตือน

Suisui: แค่กๆ... งั้นนายก็คือ... เอ่อ... "ภูตวิฬาร์เรืองประทีป" สินะ?

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ตัวจริงเสียงจริงเลยละ ส่วนเธอก็คงเป็นคุณ "เนตรจรัสปลิดมาลี" ใช่ไหม

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": เธอไม่เคยเปิดเผยตัวจริงเลยนะ คงไม่สะดวกให้คนนอกรู้ แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ ทำไมถึงเลือกมาแดนเสวียนฟางล่ะ?

Suisui: นาย "น่าจะ" พอรู้ไม่ใช่เหรอ ว่าเกิดอะไรขึ้นในแดนเสวียนฟางบ้าง?

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ถ้าอย่างนั้น... เธอก็สงสัยว่าเรื่องที่หุ่นกลคลุ้มคลั่งกะทันหัน จะเกี่ยวข้องกับคนของ "สำนักจั๋วจวิน" ใช่ไหม?

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ทางฝั่งเมิ่งโจว... หัวหน้าสำนักจั๋วจวิน "หุ่นบุปผา" ไม่เคลื่อนไหวอะไรเลย หล่อนดูไม่ค่อยสนใจแดนเสวียนฟางสักเท่าไหร่

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": สิบปีที่ผ่านมา ฉันตรวจสอบคนของสำนักจั๋วจวินที่ส่งมายังกระทรวงการพัฒนาหมดแล้ว ยกเว้นแต่...

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ...ขอโทษนะ ถ้าพูดต่อ มีหวัง "ทางทำมาหากิน" ของฉันต้องพังเอาแน่ๆ

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": อีกอย่างฉันก็สำรวจโครงสร้างของตำหนักม่านหมอก ตามที่เธอเขียนไว้ในจดหมายเรียบร้อยแล้วนะ

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ถ้าไม่มีเรื่องอื่น ก็ขอตัวก่อนนะ ฉันยังมีงานที่ต้องรับผิดชอบต่ออีก

Suisui: เดี๋ยวก่อนสิ ฉันอยากถามอะไรอีกสักอย่าง

Suisui: ก่อนหน้านี้นายเคยเห็นเด็กสาวใส่หมวกสีน้ำเงิน มีปลายผมเป็นขนนกอยู่แถวนี้บ้างไหม

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ลักษณะเด่นขนาดนี้... ถ้าเคยเห็นคงลืมไม่ลงแน่ แต่ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่คุ้นเลย

Suisui: งั้นเหรอ...

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ทำไมล่ะ เด็กสาวที่ว่าเป็นคนสำคัญของเธอเหรอ?

Suisui: เธอเป็นน้องสาวของฉันเอง เธอ... ไม่ควรมาที่นี่

Suisui: ส่วนฉันเอง... ก็ไม่ควรมา "ที่นี่" เหมือนกัน

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": มีคำพังเพยประโยคหนึ่งพูดไว้ว่าอะไรนะ... "แม้ขุนนางผู้เที่ยงธรรม ก็มิอาจตัดสินปัญหาครอบครัวได้" คนธรรมดาสามัญอย่างฉัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ฉันคงหมดหน้าที่ตรงนี้แล้วละนะ... ขอตัวก่อนนะ คุณ "เนตรจรัสปลิดมาลี"

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ถ้าอยากเข้าไปในตำหนักม่านหมอก ทางเข้าจะอยู่ที่ม่านนำวิถีทางทิศเหนือนะ

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": ไม่รู้ว่าเธอคิดจะเข้าไปตามหาคนหรือสิ่งของอะไร แต่ฉันรู้สึกว่าไหนๆ ก็เตรียมตัวมาขนาดนี้แล้ว อย่าล้มเลิกกลางคันจะดีกว่า

"ภูตวิฬาร์เรืองประทีป": หากมัวแต่พะวงว่าต้องเสียอะไรไป เราจะมองไม่เห็นโอกาสที่รออยู่... เอ๊ะ ประโยคนี้เฉียบคมดีจังแฮะ ต้องจดไว้สักหน่อย...

Suisui: ...พี่สาวอย่างฉัน ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย

Suisui: ...ไปตามที่ที่เขาพูดถึงดีกว่านะ

เข้าสู่ตำหนักม่านหมอกผ่านม่านนำวิถีทางทิศเหนือ

เข้าสู่ภายในตำหนักม่านหมอก

Suisui: (เข้ามาได้แล้ว)

Suisui: (สถานที่ที่นัดกับ "ท่าน" ไว้คือ... ดูเหมือนยังต้องตามหาต่ออีกหน่อยนะ)

ค้นหาเบาะแสภายในห้องโถง

Suisui: พวกนี้... คงไม่ใช่แค่ฉากตกแต่งธรรมดา น่าจะซ่อนกลไกอะไรเอาไว้ด้วย

Suisui: วิธีปลดล็อก... อืม กุญแจสำคัญน่าจะอยู่ที่ "ภาพสะท้อน" บนผิวน้ำกับใต้น้ำนี่แหละ

Suisui: เงาใต้น้ำไม่ตรงกัน...

Suisui: ลองขยับให้มันตรงกันดีกว่า

ไขปริศนาเงา

Suisui: สำเร็จแล้ว!

Suisui: ...ตรงนั้นน่าจะเป็น "ที่นัดหมาย" สินะ

เข้าสู่มิติโซโนโร

Suisui: ที่นี่คือ... ภายในของมิติโซโนโร

มุ่งหน้าต่อไป

Suisui: ไปข้างหน้าต่อดีกว่า

Suisui: นี่มัน...

ลองทำท่าทางที่เหมาะสม

???: มาแล้วหรือ "พันธมิตร" ของข้า

Suisui: นั่นคง... ไม่ใช่ตัวจริงของท่านหรอก ฉันพูดถูกใช่ไหมคะ... "Hsin" เซนติเนลแห่งเมิ่งโจว

???: ถูกต้อง นี่เป็นเพียงความถี่ส่วนหนึ่งที่ข้าทิ้งไว้ที่นี่เท่านั้น

???: เจ้ามาที่นี่ตาม "สัญญา" ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก... เช่นนั้นข้อตกลง "ขั้นแรก" ของเราก็ลุล่วงไปด้วยดี

???: "ขั้นที่สอง" ต่อจากนี้คือขั้นตอนที่สำคัญอย่างยิ่ง เจ้าจงตั้งใจฟังให้ดีเถิด...

Suisui: ช่วยรอสักครู่จะได้ไหมคะ ก่อนหน้านั้น ฉันอยากจะพูดอะไรหน่อย

Suisui: ในข้อตกลงก่อนหน้านี้ ไม่ได้บอกไว้ว่า ถ้าเกิด "เหตุสุดวิสัย" ขึ้น ข้อตกลงจะดำเนินต่อไปยังไง

Suisui: ในฐานะเซนติเนลแห่งเมิ่งโจว ท่านไม่คิดจะทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในแดนเสวียนฟางตอนนี้เลยเหรอคะ?

Suisui: ทำไมถึงเงียบไปล่ะคะ Hsin? ท่านเป็นเซนติเนลนะ หน้าที่สำคัญของท่านคือการปกป้องประชาชน เมื่อพวกเขาตกอยู่ในอันตรายไม่ใช่เหรอ?

Suisui: "ปริซึมแห่งชะตา" ชิ้นนี้... เป็นส่วนหนึ่งของท่านใช่ไหม?

Suisui: ท่านให้ฉันมาที่แดนเสวียนฟาง เพื่อมารับมันกลับไปส่งให้ "ตัวตน" ของท่านซึ่งอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้

Suisui: หรือว่า... ตอนนี้ท่านกำลังสูญเสียอิสรภาพงั้นเหรอคะ?

???: เฮ้อ... นี่ข้าตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้อย่างงั้นหรือ? รู้อย่างนี้ ข้าน่าจะเลือกคนที่หัวช้ากว่านี้

Suisui: "ปริซึมแห่งชะตา" ชิ้นนี้ มีแค่ท่านที่ใช้งานได้เหรอคะ? ถ้าฉันอยากจะ...

???: ไม่ได้นะ เจ้าจะได้คืบเอาศอกเกินไปแล้ว อย่าโลภอยากได้ของผู้อื่นเช่นนั้นสิ

???: นี่เจ้า...

Suisui: ขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันเตรียม "กุญแจสำรอง" ไว้แล้วน่ะ

Jinhsi: ...คุณ Suisui หมายความว่า คุณมีข้อตกลงกับ Hsin งั้นเหรอคะ?

Suisui: ใช่ค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยทำสัญญากับเซนติเนลลึกลับท่านนั้นโดยบังเอิญน่ะ

Suisui: ท่านเรียกฉันไปยังที่แห่งหนึ่งในแดนเสวียนฟางเพื่อคุยรายละเอียด และมอบความถี่ที่เข้ารหัสมาให้ฉันด้วย

Suisui: ทีแรก เรื่องนี้ควรเป็นความลับระหว่างฉันกับเซนติเนลนะ แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไป ฉันจะไปเมืองเสวียนฟางโดยไม่รู้อะไรเลยไม่ได้

Suisui: ท่านเจ้าเมือง ความถี่นี้เหมือนกับที่คุณมอบให้ ผู้พเนจร ใช่ไหมคะ?

Jinhsi: ค่ะ... ลักษณะของสเปกตรัมตรงกันทั้งหมดเลย

Suisui: งั้นเรื่องของเซนติเนลแห่งเมิ่งโจว... คุณรู้อะไรอีกหรือเปล่าคะ?

Jinhsi: ขอโทษด้วยค่ะ หลายปีมานี้ ฉันแทบไม่ได้ยินข่าวคราวของเซนติเนล Hsin จาก Jué เลย แล้วก็ไม่กล้ายืนยันด้วยว่าสิ่งที่ฉันรู้มานั้นจริงหรือเปล่า

Jinhsi: แต่ว่า... ถ้าท่านประสงค์ให้คุณไปแดนเสวียนฟาง แปลว่าที่นั่นต้องมีความหมายพิเศษต่อท่านอย่างแน่นอน

Jinhsi: Jué เคยบอกฉันว่า Hsin เคยแยก "หาง" ของตัวเองออกมา เพื่อสร้างเป็น "ปริซึมแห่งชะตา" หลายชิ้น ตามหลักแล้ว ปริซึมพวกนั้นจะต้องมีพลังอำนาจส่วนหนึ่งของเซนติเนลอยู่ ถ้าในเมืองเสวียนฟางมีสิ่งนั้นซ่อนอยู่สักชิ้น ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก...

Jinhsi: เพียงแต่... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมเป้าหมายของ Hsin ถึงคลุมเครือขนาดนี้ คงต้องรอให้คุณ Suisui ไปถึงที่นั่นก่อน ถึงจะรู้อะไรมากกว่านี้

Jinhsi: คุณ Suisui กำลังคิดว่า "ปริซึมแห่งชะตา" ชิ้นนั้นอาจจะใช้ตามหา Yangyang ได้ใช่ไหมคะ?

Suisui: มันใช้ไม่ได้เหรอคะ?

Jinhsi: ปกติแล้ว วัตถุที่ผนึกพลังอำนาจของเซนติเนลเอาไว้ จะต้องถูกร่ายอาคมต้องห้ามเอาไว้แล้วอย่างแน่นอน คงมีแค่ Hsin กับเรโซเนเตอร์ของท่านเองที่ใช้งานได้

Jinhsi: ไม่สิ... น่าจะมีข้อยกเว้นนะ

???: Jué... กับสาวน้อยที่ Jué เคยช่วยเอาไว้...

Suisui: ก่อนหน้านี้ฉันเป็นคนผิดสัญญาก่อน จะถือเป็นโมฆะก็ได้นะคะ แต่ตอนนี้ฉันขอยื่นข้อเสนอใหม่ เซนติเนล Hsin คะ ท่านจะลองพิจารณาดูก่อนไหม?

???: เจ้าเล่ห์จริงๆ นะ... ถึงขั้นไปดึง Jué กับเรโซเนเตอร์ของท่านมาเป็นไพ่ต่อรอง เจ้านี่เหมือนจิ้งจอกยิ่งกว่าข้าเสียอีก

Suisui: ขอโทษด้วยนะคะ สถานการณ์บีบบังคับให้ฉันต้องทำ แต่ฉันว่านี่เป็นทางเลือกที่เราจะได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ขอแค่ท่าน...

???: ...ไม่ได้หรอก ต่อให้ไล่เจ้าออกไปไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าข้าจะตอบรับข้อเสนอของเจ้าโดยง่าย

???: เจ้าไม่รู้หรอกว่าเบื้องหลังคำพูดของเจ้าน่ะ มันแฝงไปด้วย "ความรับผิดชอบ" ที่ยิ่งใหญ่เพียงใด

Suisui: ถ้าอยากโน้มน้าวท่าน... ฉันคงต้องพยายามให้มากกว่านี้สินะ...

สอบถามสถานการณ์จากผู้คนรอบข้าง

Suisui: เกิดอะไรขึ้นที่นี่เหรอคะ?

สมาชิกที่เข้าร่วมประชุม: นี่ๆ... วันนี้เป็นงานสมาคมการค้าที่เซนติเนลเป็นเจ้าภาพเลยนะ... แต่ไม่รู้ว่าใครกัน ที่กล้าดีมาขโมยของแทนตัวของเซนติเนลไป...

สมาชิกที่เข้าร่วมประชุม: ถ้าเซนติเนลเกรี้ยวโกรธขึ้นมาละก็...

Suisui: ("สมาคมการค้า"... อย่างนี้นี่เอง...)

Suisui: (น่าจะเป็นงานที่ฉันเคยเข้าร่วมที่เมิ่งโจว...)

Suisui: (ตอนนั้นฉันทำสัญญากับ Hsin ไปแล้วนะ... นี่กำลังเตือนฉันอยู่เหรอ?)

สมาชิกที่เข้าร่วมประชุม: ทำยังไงดี... ใครกันนะกล้าลบหลู่แบบนี้...

Suisui: ของแทนตัวของเซนติเนลหายไปจากที่ไหนเหรอคะ?

สมาชิกที่เข้าร่วมประชุม: หายไปจากแท่นตรงนั้นน่ะ แต่ไม่มีใครเห็นว่าหายไปได้ยังไง... ตอนนั้นจู่ๆ ห้องโถงก็มืดลง...

Suisui: ขอบคุณนะ ฉันจะลองไปดูหน่อย เผื่อเจอเบาะแสอะไรบ้าง

ตรวจสอบสถานการณ์ของแท่นแสดง

Suisui: ตรงนี้แหละ

Suisui: นี่มัน... หรือว่า... เป็น "อุปกรณ์ทดสอบ" ที่เตรียมไว้ให้ฉันกันนะ?

???: หากเจ้าไม่ต้องการ ข้าเก็บกลับไปก็ได้นะ

Suisui: งั้นท่านอยากให้ฉันเลือกคำตอบแบบไหนล่ะคะ...?

Suisui: ...หรือแค่อยากให้ฉันตัดสินใจเหมือนท่าน?

???: วิธีนี้เห็นผลเร็วกว่าการพูดออกมาตรงๆ ไม่ใช่หรือไง?

ใช้ "ไอเทม" ที่ Hsin ทิ้งไว้

Suisui: ดูเหมือน "หัวขโมย" จะหนีไปทางซ้ายนะ

ติดตามเบาะแส

มุ่งหน้าต่อไป

Suisui: ภาพเมื่อกี้หยุดที่ตรงนี้...

Suisui: ...

Suisui: เหมือนแจกันดอกไม้จะมีเบาะแสอยู่นะ...

มองหาเบาะแสใหม่ๆ

Suisui: หนีไปทางนั้นงั้นเหรอ?

Suisui: ไม่สิ... เหมือนจะไม่ง่ายขนาดนั้น

Suisui: ถึงกับปลอมรอยเท้าเพื่ออำพรางตัวเลยเหรอ เกือบโดนหลอกแล้วสิ

Suisui: งั้นทางที่ถูกต้อง... คงจะเป็นทิศทางตรงข้ามสินะ

ติดตามทิศทางที่ถูกต้อง

Suisui: ในประตูนี้เหมือนจะมีอะไรบางอย่าง...

เข้าสู่ห้องจัดแสดง

Suisui: นี่คือ... หน้ากากที่หัวขโมยคนนั้นใส่... ในที่สุดก็เผยพิรุธจนได้

Suisui: หนีออกไปทางนี้งั้นเหรอ?

Suisui: (รูบนกำแพง... เชื่อมไปถึงห้องก่อนหน้านี้...)

Suisui: (หน้ากากบนพื้น... อาจจะมีประโยชน์ก็ได้...)

ตรวจสอบเบาะแส

หาทางเข้าไปในห้องข้างๆ

คุยกับทหารยาม

ทหารยาม: เดี๋ยวก่อนครับ คุณผู้หญิง ต้องมี "บัตรเชิญ" ถึงจะเข้าไปได้นะ

Suisui: "บัตรเชิญ" ที่คุณพูดถึง ใช่หน้ากากนี้หรือเปล่า?

ทหารยาม: ขออภัยด้วยครับ... เชิญด้านในได้เลย

เข้าสู่ห้องรับรองแขกพิเศษ

Suisui: คนคนนี้มีพิรุธจริงๆ ด้วย...

ไล่ตามคนร้าย

Suisui: เกมแมวจับหนูกำลังจะจบลงแล้ว... ไม่สิ จับจิ้งจอกต่างหาก... เดี๋ยวนะ นี่ฉันคือแมวงั้นเหรอ?

Suisui: ช่างเถอะ รีบตามไปก่อนละกัน

เข้าไปในห้องลับ

Suisui: ตรงนี้มองเห็นทุกการเคลื่อนไหวในห้องโถงเลย...

Suisui: งั้นก็แปลว่า ฉันถูกจับตามองอยู่สินะ?

Suisui: นี่มัน...

มุ่งหน้าต่อไป

Suisui: ...หมายความว่ายังไม่จบงั้นเหรอ?

Suisui: สภาพที่น่าเวทนาของที่นี่... ก็เป็นส่วนหนึ่งของบททดสอบด้วยงั้นเหรอ...

ใช้นาฬิกาทรายย้อนเวลากับหุ่นเชิด

Suisui: แบบนี้นี่เอง... ผู้คนที่นี่ถูก...

คืนสภาพฉาก

Suisui: นี่คือ... ย้อนกลับมาตอนที่ยังไม่เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ...

Suisui: ถ้าอย่างนั้น... เราจะหลีกเลี่ยงตอนจบแบบเดิมได้ยังไง...

Suisui: เสาเรโซแนนซ์ตรงนั้น... อาจจะใช้ประโยชน์ได้บ้าง

คุยกับทหารยามใกล้เสาเรโซแนนซ์

Suisui: (มีทหารยามอยู่... คงต้องโชว์ฝีมือการแสดงสักหน่อยแล้วละ)

Suisui: (ถ้าบอกเขาตรงๆ แบบนี้ เขาต้องไม่สนใจแน่เลย)

Suisui: ช่วยด้วยค่ะ! ขะ...ขอถามหน่อยสิคะ เสาเรโซแนนซ์ตรงนั้น ใช้ติดต่อสื่อสารได้ไหม?

ทหารฝึกหัด: หยุดตรงนั้นก่อน อย่าเข้าไปใกล้นะ มีอะไรให้ผมช่วยไหม?

ทหารฝึกหัด: ตอนนี้เสาเรโซแนนซ์พังอยู่ ถ้าคนที่ไม่ใช่ช่างซ่อมเข้าไปใกล้ อาจจะได้รับบาดเจ็บเอานะ

Suisui: (คงใช้เสาเรโซแนนซ์ติดต่อไม่ได้แล้วสินะ...)

ทหารฝึกหัด: คุณพอจะใจเย็นลงแล้วใช่ไหม? เมื่อกี้เห็นบอกว่าช่วยด้วย... ไปเจอทาเซ็ตดิสคอร์ดมางั้นเหรอ?

Suisui: ไม่ใช่หรอกค่ะ กลุ่มผู้ถูกเนรเทศต่างหาก... เหมือนพวกเขาจะโจมตีที่นี่นะคะ!

ทหารฝึกหัด: อะไรนะ!? รุ่นพี่ออกลาดตระเวนกันหมดแล้ว... ฉันต้องรีบไปแจ้งพวกเขา!

ทหารฝึกหัด: เธออยู่ที่นี่ก่อนนะ ถ้าเรายังไม่กลับมา ให้ล็อกประตูหมู่บ้านไว้ ห้ามปล่อยใครเข้ามาเด็ดขาด!

ทหารยามฝึกหัดวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน

Suisui: ใจร้อนจริงๆ เลยนะ แต่แบบนี้ก็น่าจะ...

ปิดประตูหมู่บ้านเพื่อป้องกันพวกผู้ถูกเนรเทศบุกโจมตี

Suisui: สถานการณ์ราบรื่นขนาดนี้เชียวเหรอ...

Suisui: ...ลองไปดูสถานการณ์ของชาวบ้านหน่อยดีกว่า

พูดคุยกับชายชรา

ชายชรา: ยังซ่อมเสาเรโซแนนซ์ไม่เสร็จเลย... ไม่รู้ว่าข้างนอกเป็นยังไงบ้าง...

Suisui: ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ก็แค่พวกผู้ถูกเนรเทศเร่ร่อนน่ะ สู้พวกทหารไม่ได้อยู่แล้ว

ชายชรา: อืม... ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ

พูดคุยกับกลุ่มคนที่ยืนอยู่

ชายหนุ่มที่ชอบคุยโว: ฉันว่านะ ทหารยามพวกนั้น ฝีมือสู้ฉันไม่ได้สักคน!

ชายหนุ่มที่ประจบประแจง: ลูกพี่พูดถูก!

Suisui: (เวลาแบบนี้ อย่าทำให้พวกเขากังวลเพิ่มจะดีกว่านะ)

เปิดประตูหมู่บ้าน

???: เปิดประตูเร็วเข้า!

Suisui: เสียงนี้คือ...

เด็กหญิงตัวน้อย: พ่อคะ!

Suisui: ทหารยามลาดตระเวนกลับมาแล้วสินะ

พูดคุยกับทหารยามที่กลับจากการลาดตระเวน

ทหารอาวุโส: พวกเด็กๆ ปลอดภัยกันแล้วใช่ไหม?

ทหารวัยรุ่น: ครับ...

Suisui: ...

ทหารอาวุโส: เธอคือคนที่ไปแจ้งข่าวให้เขาสินะ? โชคดีที่ได้เธอกับเขาช่วยเอาไว้ เราถึงได้เจอผู้ถูกเนรเทศเร่ร่อนได้ทันเวลา

Suisui: เขาน่าจะแค่ไปแจ้งข่าวให้พวกคุณนี่คะ ทำไมถึง...

ทหารวัยรุ่น: เขาดันไปเจอกับพวกผู้ถูกเนรเทศซะก่อน พอได้ยินเสียงพวกเขาสู้กัน เราก็เลยรีบรุดเข้าไปทันที แต่ว่า..

ทหารวัยรุ่น: ถ้าไม่ได้พวกเธอสองคน... สถานการณ์คงต้องเลวร้ายกว่านี้แน่

Suisui: (ไม่... ไม่ใช่แบบนี้...)

Suisui: (ต้องมีวิธีอื่นอยู่อีกแน่...!)

ย้อนกลับไปยังจุดเชื่อมในอดีต และหยุดยั้งการโจมตีไม่ให้เกิดขึ้นอีกครั้ง

Suisui: ...ขอลองใหม่อีกครั้ง

Suisui: ครั้งนี้จะปล่อยให้เขาไปเสี่ยงอีกไม่ได้แล้ว

คุยกับทหารฝึกหัด

ทหารฝึกหัด: หยุดตรงนั้นก่อน อย่าเข้าไปใกล้นะ

ทหารฝึกหัด: ตอนนี้เสาเรโซแนนซ์พังอยู่ ถ้าคนที่ไม่ใช่ช่างซ่อมเข้าไปใกล้ อาจจะได้รับบาดเจ็บเอานะ

Suisui: (จะบอกความจริงกับเขาไม่ได้...)

Suisui: ที่นี่มีเธอเป็นทหารยามแค่คนเดียวเหรอ?

ทหารฝึกหัด: เปล่าหรอก พวกรุ่นพี่ออกไปลาดตระเวนน่ะ ฉันเลยอยู่เฝ้าหมู่บ้าน

Suisui: อ๋อ... งั้น ฉันขอออกไปข้างนอกหน่อยได้ไหม?

Suisui: มีเด็กในหมู่บ้านบอกว่า ลูกจิ้งจอกที่เธอเลี้ยงไว้หายไป ฉันเลยว่าจะออกไปตามหาให้

ทหารฝึกหัด: จิ้งจอก...? เด็กสมัยนี้ทำไมชอบเลี้ยงสัตว์แปลกๆ กันนะ...

ทหารฝึกหัด: แต่คุณไปคนเดียว...

Suisui: ไม่ต้องห่วง ฉันเป็นเรโซเนเตอร์ ปกป้องตัวเองได้อยู่แล้วละ

Suisui: ฉันจะออกไปหารอบๆ หมู่บ้าน เดี๋ยวก็กลับมา

ทหารฝึกหัด: ...ก็ได้ แต่ต้องกลับมาก่อนฟ้ามืดนะ

ออกไปนอกหมู่บ้าน เพื่อตามหาร่องรอยของผู้ถูกเนรเทศ

Suisui: (ฟู่ว... เราก็เนียนใช้ได้เหมือนกันนะ)

Suisui: (จากนี้... ก็ต้องพึ่งตัวเองแล้ว)

Suisui: แบบนี้ทุกคนก็น่าจะรอดแล้วละมั้ง

เอาชนะเหล่าผู้ถูกเนรเทศ

???: ความมุ่งร้ายหมายเอาชีวิต... มักจู่โจมเข้ามาในยามที่เจ้าชะล่าใจที่สุด

???: ตราบใดที่เจ้ายังไม่รู้ว่ามีอันตรายมากมายเพียงใดแฝงอยู่ คำถามนี้ก็ยังไม่มีคำตอบที่สมบูรณ์หรอก

???: ไม่ว่าจะเป็นตัวเจ้าหรือทหารคนนั้น ต้องมีใครสักคนอยู่ที่ตำแหน่งนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ย่อมมีใครสักคน... ต้องเสียสละ และ "ปริซึมแห่งชะตา" ชิ้นนี้ ก็คือตัวแทนของภาระหน้าที่นั้น

???: หากว่าปัญหานี้สามารถแก้ไขได้ด้วยการเสียสละคนเพียงคนเดียว ข้าจะไม่มีวันดึงคนที่สองเข้ามาเกี่ยวข้องเป็นอันขาด หวังว่าเจ้าจะเข้าใจนะ

Suisui: ไม่ค่ะ ฉันไม่เข้าใจ

???: นี่เจ้า... แสร้งโง่หรืออย่างไร?

Suisui: ถ้าท่านไม่อธิบายทุกอย่างให้ฉันฟัง ฉันจะเข้าใจได้ยังไงละคะ

Suisui: อีกอย่าง ตอนนี้ฉันก็ยังอยู่รอดปลอดภัย ครบสามสิบสองดีไม่ใช่เหรอ?

???: หากเมื่อกี้ข้าไม่ช่วยเจ้าไว้ เจ้าคง "ตายไปแล้ว"

Suisui: ถูกต้อง ก็เพราะมี "ท่าน" นี่แหละ ฉันถึงกล้าทุ่มสุดตัว กล้าลองพลิกชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

???: ...แต่ความเป็นจริงน่ะ ไม่ปล่อยให้เจ้าเล่นลูกไม้เอาตัวรอดได้ เหมือนในบททดสอบของข้าหรอกนะ

???: วิธีของเจ้า เป็นเพียงการเดิมพันแบบทุ่มสุดตัว

???: คนที่โลภมากจะสูญเสียทุกสิ่ง

Suisui: ถูกต้อง เว้นเสียแต่ว่า...

Suisui: หากในมือของเรายังมี...

Suisui: "ไพ่ตาย" ที่จะพลิกชะตาได้

สำเร็จภารกิจที่ Hsin มอบให้

Suisui: ท่านเจ้าเมืองเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนภูผาสวรรค์ให้ฉันฟังแล้ว ถ้าไม่มีเขาคนนั้น เรื่องราวก็คงเป็นอย่างที่ท่านพูด ต้องมีใครสักคนเสียสละ

Suisui: ท่านพูดถูก ฉันโลภมาก โลภจนอยากจะปกป้องทุกสิ่งทุกอย่าง อยากให้ตอนจบสิ้นสุดลงโดยที่ทุกคนปลอดภัยดี

Suisui: แต่ฉันคิดว่า ผู้พเนจร... จะสามารถแบกรับความโลภนี้ได้ ท่านน่าจะรู้เรื่องนี้ดีกว่าฉันนะคะ เซนติเนล Hsin

Suisui: ด้วยจุดยืนและสถานการณ์ของท่านในตอนนี้ ท่านอาจจะพูดความจริงกับฉันไม่ได้ แต่ฉันอยากให้ท่านลอง "เดิมพัน" กับฉัน เดิมพันกับ... อนาคตที่ท่านอาจจะเคยไม่กล้านึกฝันถึง

???: วาจาแพรวพราว... ถ้อยคำสวยหรู... เจ้าใช้คำพูดชวนฝันเหล่านี้โน้มน้าวใครมาบ้างแล้วล่ะ?

Suisui: อย่างน้อย ฉันก็ยังไม่เคยโน้มน้าวเซนติเนลนะ

???: เป็นเด็กสาวที่... ช่างเจรจาเสียจริง... แต่ข้าไม่ถือสาหรอก

???: "ผู้มอบประกาศิต" ก็มาที่นี่ด้วย... อย่างนั้นหรือ...

???: แต่เวลานี้ คนที่จะทำข้อตกลงกับข้าไม่ใช่เขา แต่เป็นเจ้าต่างหาก

???: ถ้าเจ้าอยากโน้มน้าวข้า เช่นนั้น... ก็มาเดิมพันกับข้าก่อนสิ

???: เราจะตัดสินแพ้ชนะในเกมเดียว

???: เช่นนั้น...

???: ข้าจักยอมรับผลเดิมพันแต่โดยดี

???: พันธมิตรของข้า... ไม่สิ Suisui...

???: ข้าจะลองฝาก "ความหวัง" ไว้กับพวกเจ้าดูก็แล้วกัน

เข้าสู่ตำหนักม่านหมอกจากม่านนำวิถีทางทิศเหนือ

บรรรลุข้อตกลงใหม่กับ Hsin

Suisui: ทางนั้นคือ...

Suisui: เกี๊ยวต้มจ๊ะ ถึงเวลาออกโรงแล้วนะ หลังจากนี้ถ้าเธออยากจะกินเกี๊ยวต้มสักกี่จานฉันก็จะทุ่มไม่อั้น เพราะฉะนั้น...

Suisui: รบกวนหน่อยนะ

Liangyu: Yangyang, ผู้พเนจร ฉันต้องไปรายงานผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางก่อน พวกเธอไปรวมตัวกับเพื่อนคนนั้นก่อนเถอะ

Yangyang: ตกลง ไว้เราจะไปหาเธอทีหลังนะ

Yangyang: ไม่รู้ว่า... พี่จะกลับมาอย่างปลอดภัยไหม

Suisui: Yangyang~!

Yangyang: พะ...พี่!?

Suisui: เอ๊ะ... Yangyang ทำไมถึงผอมลงขนาดนี้ล่ะ! อยู่ที่จินโจวไม่มีคนคอยดูแล เลยกินข้าวเหมือนแมวดมหรือไงเนี่ย?

Suisui: แบบนี้ไม่ได้นะ... Yangyang ต้องกินเยอะๆ หน่อยสิ พี่จะได้กอดเต็มไม้เต็มมือไง~

Yangyang: พี่คะ... บอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ใช่เด็ก... แล้วฉันก็กินข้าวตรงเวลาด้วยนะ...

Suisui: เป็นอะไรเนี่ย? Yangyang ขี้อายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

Yangyang: พี่... ก็...

Suisui: เฮ้อ... ไม่เจอกันตั้งหลายปี Yangyang ไม่ติดพี่ซะแล้ว ช่างน่าน้อยใจจังเลยนะ...

Yangyang: มั่วแล้ว พี่ต่างหากที่ไปไหนก็ต้องลากฉันไปด้วย จนฉันต้องโดดเรียนร้องเพลงตั้งหลายคาบ...

Suisui: อ้อ? งั้นเหรอ... เอ่อ พี่จำไม่ค่อยได้แล้วละ ว่าแต่ใครน้า... เคยงอแงอยากไปดูเรือบุปผา แล้วขอให้พี่แอบแม่พาออกไป

Yangyang: นั่นมัน... แต่พี่เองก็ชอบแอบออกไปดูงิ้วตอนดึกบ่อยๆ เหมือนกันนี่...

ผู้พเนจร: ดูเหมือน... เธอจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ

Suisui: ก็ตอนแรกสถานการณ์มันตึงเครียดไง ตอนนี้ยกภูเขาออกจากอกไปแล้ว ก็เลยรู้สึกสบายใจขึ้นน่ะสิ

Suisui: แต่ดูเหมือนว่าน้องสาวที่ฉันอุตส่าห์ฝ่าฟันมาจนได้เจอ จะไม่ค่อยสนิทกับฉันซะแล้วน่ะสิ...

Yangyang: อะแฮ่ม... ขอบคุณพี่นะ ที่สละเวลามาหาฉัน แต่ตอนนี้คุยเรื่องสำคัญกันก่อนดีกว่า

ผู้พเนจร: ของที่เธอส่งมาให้ฉัน... มันคืออะไรกันแน่?

Suisui: คุณใช้งานมันได้จริงๆ ด้วย ไม่เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์โน้มน้าวยัยจิ้งจอกหัวรั้นนั่นจนปากเปียกปากแฉะ

Yangyang: จิ้งจอก... พี่หมายถึง...?

Suisui: ...ขอโทษนะ ผู้พเนจร, Yangyang ที่ก่อนหน้านี้ฉันปิดบังพวกเธอมาตลอด

Suisui: ถ้างั้นขอเริ่มจากตอนที่ฉันพลัดหลงกับ ผู้พเนจร ก็แล้วกัน

Yangyang: ไม่คิดเลยนะเนี่ย... ว่าพี่จะเคยทำข้อตกลงกับเซนติเนลแห่งเมิ่งโจว...

Suisui: ขอโทษนะ ผู้พเนจร ที่ฉันไม่ได้บอกคุณ ที่จริงข้อตกลงระหว่างฉันกับ Hsin ควรเป็นความลับ ก่อนจะเจอ Hsin ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าถ้าบอกคุณ มันจะยิ่งวุ่นวายหรือเปล่า...

Suisui: ขอบคุณนะที่ช่วยตามหา Yangyang จนเจอ กลายเป็นว่างานนี้ฉันช่วยอะไรไม่ได้เลย...

Suisui: ...แต่ตอนนี้สิ่งของของเซนติเนลอยู่ในมือคุณแล้ว หมายความว่าชะตาของคุณกับจิ้งจอกจันทราHsin ผูกเข้าด้วยกันแล้วนะ ส่วนบทสรุปจะเป็นยังไง ฉันเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน

Yangyang: แต่ก่อนอื่นเราต้องหยุดหุ่นกลคลุ้มคลั่งพวกนี้ก่อน

Yangyang: พี่คะ ที่พี่สงสัยสำนักจั๋วจวิน เพราะพี่รู้อะไรจากฝั่งเมิ่งโจวงั้นเหรอ?

Suisui: สำนักจั๋วจวินเป็นองค์กรจักรกลอัตโนมัติที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น และมีอิทธิพลที่สุดในเมิ่งโจว ถ้าวัดกันแค่ระดับเทคโนโลยี ก็ไม่ด้อยกว่าสถาบันหัวซวีของเมิ่งโจวเลยนะ

Suisui: แต่สำนักจั๋วจวินเป็นองค์กรที่หละหลวมและไร้ระเบียบ ไม่มีหลักเกณฑ์ที่เป็นหนึ่งเดียว ส่วนหัวหน้าสำนักอย่าง "หุ่นบุปผา" ก็เป็นบุคคลที่เต็มไปด้วยปริศนา ไม่รู้ว่าดีหรือร้าย...

Yangyang: ชายที่เรียกตัวเองว่า Muyu คนนั้น... เมื่อสองร้อยปีก่อนเขาเคยเป็นคนของสำนักจั๋วจวินจริงๆ ด้วย... แต่ตอนนี้เหมือนจะตัดขาดจากที่นั่นแล้ว...

Suisui: สองร้อยปี... ต่อให้เป็นเรโซเนเตอร์ คนที่มีชีวิตอยู่ยาวนานขนาดนั้นมีน้อยมากเลยนะ ตลอดสองร้อยปีที่ผ่านมา เขาอาจจะเปลี่ยนตัวตนมาแล้วนับไม่ถ้วน คงสืบหาที่มาของเขาได้ยากทีเดียว

ผู้พเนจร: ดูเหมือนว่าเขาจะจำฉันได้ด้วยนะ ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันเคยทำอะไรมาบ้าง

ผู้พเนจร: แล้วก็พูดถึง "ผู้หญิงชุดแดง" คนหนึ่ง...

Yangyang: หรือว่าจะเป็นพวกเดียวกับ Scar ที่เคยปรากฏตัวในจินโจวก่อนหน้านี้?

ผู้พเนจร: ไม่... ไม่น่าใช่เธอหรอก... น่าจะเป็นผู้คุมที่ไม่เคยพบมาก่อน และซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในหวงหลงมากกว่า

Yangyang: สำนักจั๋วจวิน... แฟรกต์ซิดัส... ถ้าเขาเกี่ยวข้องกับทั้งสองฝ่ายล่ะ...

Yangyang: แถมยังมีพลังเรโซแนนซ์ที่เรายังไม่รู้นั่นอีก... การที่เขาจะแทรกแซงระบบของหุ่นกลเพื่อก่อเรื่องทั้งหมดในแดนเสวียนฟาง ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

Yangyang: อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้แล้วว่า เราต้องหยุดใคร

Yangyang: เอาเบาะแสพวกนี้ไปเล่าให้ Liangyu กับผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางฟังกันเถอะ บางทีพวกเขาอาจจะวิเคราะห์เบาะแสเพิ่มเติมได้

ไปยังสถานที่ที่ Liangyu และผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางอยู่

ผู้พเนจร: จะว่าไป ก่อนหน้านี้ฉันเคยลองให้ Abby "วิเคราะห์" แกนของหุ่นกลวิกลจริตดูแล้ว...

ผู้พเนจร: เหมือนว่าข้างในจะมีอารมณ์ด้านลบปะปนอยู่เต็มไปหมด แล้วถ้ามันถูกฝังจากภายนอกล่ะ...

Yangyang: Muyu อาจจะใช้วิธีนี้ควบคุมพวกหุ่นกลก็ได้นะคะ...

Yangyang: (แต่ว่า... ต้นตอของอารมณ์พวกนั้น หรือว่า...)

Qiuhong: ...กระทรวงการสงคราม กระทรวงการพัฒนา และสถาบันหัวซวี ถ้ามีพื้นที่เหลือ ก็ให้ผู้สูงอายุและเด็กเข้าไปก่อน

Qiuhong: หลังจากอพยพเข้าเมืองหมดแล้ว ให้ถอนกำลังทหารที่เหลือทั้งหมด ยกเว้นหน่วยสอดแนมบางส่วน ถึงหุ่นกลในเมืองจะยังทำงานปกติ แต่ก็ต้องจับตาดูอย่างใกล้ชิด ถ้ายังไม่รู้สาเหตุของความผิดปกติ ห้ามส่งพวกมันไปต่อสู้เด็ดขาด

Qiuhong: ...พวกคุณคงเป็นกำลังเสริมที่ Liangyu พูดถึงสินะ ตอนนี้เมืองเสวียนฟางกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤต ความช่วยเหลือของพวกคุณสำคัญกับเรามาก ฉันซาบซึ้งจริงๆ!

Yangyang: ผู้บัญชาการ Qiuhong เรามีเรื่องอยากปรึกษาคุณกับ Liangyu ค่ะ

Qiuhong: ฉันเพิ่งโยกย้ายกำลังคนเสร็จพอดี งั้นไปคุยกันที่หน้ากระทรวงการสงครามดีกว่า

ไปยังกระทรวงการสงคราม เพื่อหารือเกี่ยวกับกลยุทธ์ต่อ

ทุกคนมาถึงหน้ากระทรวงการสงคราม และแลกเปลี่ยนข้อมูลของแต่ละฝ่าย

Qiuhong: Muyu... ช่างฝีมือที่แฝงตัวอยู่ในกระทรวงการพัฒนามาหลายปี พยายามจะแทรกแซงเทคโนโลยีของเซนติเนลงั้นเหรอ... เราประมาทเกินไปจริงๆ...

Qiuhong: ส่วนสำนักจั๋วจวิน... พวกเขาไม่เคยเปิดเผยตัวตนของสมาชิก คงสืบได้ยาก...

Qiuhong: แต่ถ้าจะสืบจริงๆ เมืองเสวียนฟางอาจจะมีความหมายบางอย่างสำหรับสำนักจั๋วจวินที่คนทั่วไปไม่รู้ก็ได้นะ

Yangyang: คุณหมายความว่า...

Qiuhong: ฉันก็เพิ่งเห็นจากเอกสารที่ผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางรุ่นก่อนทิ้งไว้เช่นกัน ตอนที่เธรโนเดียนแห่งทุ่งร้างนอร์ฟอลล์คืนชีพ และการแพร่กระจายของทาเซ็ตดิสคอร์ดทวีความรุนแรงขึ้น เซนติเนล Hsin ได้เตรียมการล่วงหน้าและตัดสินใจก่อตั้งเสวียนฟางขึ้นมา... นี่คือเรื่องที่ทุกคนรู้กันดี

Qiuhong: แต่เมืองเสวียนฟางไม่ได้ก่อตั้งขึ้นด้วยพลังของเซนติเนลเพียงผู้เดียว ตอนนั้น Hsin ต้องคัดเลือกผู้ช่วยกลุ่มหนึ่ง

Qiuhong: สำนักจั๋วจวินมีประวัติยาวนานในเมิ่งโจว เป็นองค์กรจักรกลอัตโนมัติที่ล้ำหน้าที่สุด แล้วยังเป็นผู้ออกแบบเมืองเยวียนห้วงลึกด้วย พวกเขาจึงอาสาสร้างเมืองเสวียนฟางด้วยตัวเอง

Qiuhong: แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร... สุดท้ายเซนติเนลกลับไม่เลือกสำนักจั๋วจวิน

Yangyang: แล้วสุดท้าย ใครเป็นคนช่วย Hsin สร้างเมืองเสวียนฟางเหรอคะ?

ผู้พเนจร: จำได้ว่า Xiangli Yao เคยเล่าให้ฉันฟังว่า... มีกลุ่มคนจากสภาซาวานเทย์เดินทางมาเมิ่งโจว...

Qiuhong: ใช่แล้วละ สภาซาวานเทย์เป็นคนช่วยสร้างเมืองเสวียนฟาง แต่หลังจากนั้น ก็ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับพวกเขาอีกเลย

Liangyu: หรือว่า... เพราะไม่เลือกสำนักจั๋วจวิน เขาถึงเคียดแค้นเซนติเนลกับเมืองเสวียนฟางมาตลอด...

Suisui: เก็บความแค้นไว้สองร้อยปีแล้วค่อยลงมือ เจ้า Muyu นี่มีความอดทนเป็นเลิศเหมือนกันนะ

Yangyang: ไม่น่าจะใช่นะ... ถึงแม้ว่าลางสังหรณ์ของฉันจะคลุมเครืออยู่บ้าง แต่เป้าหมายของเขาคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแบบนั้นหรอก

Yangyang: ควบคุมหุ่นกลให้ก่อความวุ่นวาย น่าจะเป็นแค่เพียงแผนการส่วนหนึ่ง ตอนนี้สถานที่ในแดนเสวียนฟางที่หุ่นกลวิกลจริตและทาเซ็ตดิสคอร์ดยังไม่เข้ายึดครอง ก็เหลือแค่...

Qiuhong: ...ตัวเมืองแห่งนี้เท่านั้น

Suisui: ที่นี่ "มีคุณค่า" มากที่สุดในแดนเสวียนฟางสินะ เขาต้องคิดอะไรแผลงๆ กับเมืองนี้แน่นอน

Qiuhong: ยังไงก็ตาม เราต้องเตรียมพร้อมรับมือตลอดเวลา บางที... เราอาจจะต้องต่อสู้กับหุ่นกลวิกลจริตและทาเซ็ตดิสคอร์ดโดยไม่มีกำลังเสริม จนถึงวินาทีสุดท้ายเลยก็ได้

ผู้พเนจร: นับฉันด้วยคนสิ

Yangyang: ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นยังไง เราจะร่วมมือกันอย่างเต็มที่ค่ะ

Qiuhong: ผู้คนที่นี่ ปกป้องเมืองนี้มานานกว่าสองร้อยปีแล้ว...

Qiuhong: หวังว่าภารกิจที่สืบทอดกันมา จะไม่ขาดสะบั้นลงในวันนี้...

Liangyu: ก่อนหน้านี้การสื่อสารในแดนเสวียนฟางล้มเหลวโดยไม่ทราบสาเหตุ ตอนนี้กระทรวงการพัฒนาเร่งผลิตจุดเชื่อมสัญญาณออกมาชุดหนึ่ง ถ้าติดตั้งทั่วเมืองเสวียนฟางเสร็จแล้ว การสื่อสารในเมืองจะกลับมาเป็นปกติ แล้วจะเชื่อมต่อกับระบบป้องกันของเมืองได้ด้วยค่ะ

Yangyang: ฉันจะไปกับคุณนะคะ ผู้พเนจร

ซ่อมแซมจุดเชื่อมสัญญาณที่ 1

Yangyang: จะว่าไป... ต้องเอาดาบเล่มนี้ไปคืนให้คนในหมู่บ้านด้วย...

ผู้พเนจร: นี่คือ?

Yangyang: เรื่องมันยาวน่ะค่ะ ชาวเสวียนฟางที่ฉันพบก่อนหน้านี้ ฝากให้ฉันช่วยดูแลชั่วคราว

Yangyang: แต่ว่า... ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกว่าดาบเล่มนี้มีกลิ่นอายที่คุ้นเคยจัง...

Yangyang: บางครั้งมันก็ทำให้ฉันเห็นภาพในอดีตด้วย...

ผู้พเนจร: เหมือนตอนที่ฉันเห็นรูปปั้นของ Jué ใช่ไหม?

Yangyang: แต่นั่นเป็นเพราะ ผู้พเนจร มีความผูกพันกับ Jué น่ะสิ...

Yangyang: แต่ฉันไม่เคยมาแดนเสวียนฟางเลยนะ...

ผู้พเนจร: หรือว่าเธอก็สูญเสียความทรงจำเหมือนฉัน?

Yangyang: ผู้พเนจร นี่ล่ะก็... มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงกันล่ะคะ

ผู้พเนจร: (ก็จริงแฮะ... มันคง... เป็นไปไม่ได้หรอก...)

ไปยังจุดเชื่อมสัญญาณจุดที่สอง

ซ่อมแซมจุดเชื่อมสัญญาณที่ 2

Yangyang: แบบนี้ก็ติดตั้งจุดเชื่อมสัญญาณทั้งสองจุดเสร็จแล้ว...

Yangyang: ยังพอมีเวลาอยู่ เราไปหาผู้ใหญ่บ้านกันเถอะค่ะ

ไปยังสถานที่ที่จัดให้ชาวบ้านเสียนหลิงอยู่

Qiankun: แม่หนู Yangyang...! กลับมาได้อย่างปลอดภัยสินะ!

Yangyang: ค่ะ ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ

Qiankun: ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว... โล่งอกจริงๆ เลยนะ...

Yangyang: จริงสิ ดาบที่ท่านฝากให้ Liangyu ดูแล... ถึงระหว่างทางจะมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่ฉันนำกลับมาคืนให้ในสภาพที่สมบูรณ์แล้วนะคะ

Qiankun: โอ้... ขอบใจนะแม่หนู Yangyang...

Yangyang: ไม่เป็นไรหรอกค่ะท่านผู้ใหญ่ ฉันเคยบอกแล้วไงคะ ว่าดาบเล่มนี้จะมอบความกล้าให้ผู้คนลุกขึ้นยืนหยัด

Yangyang: ดาบเล่มนี้... จะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเราจะก้าวผ่านวิกฤตตรงหน้านี้ไปได้ค่ะ

ผู้พเนจร: เมื่อกี้นี้คือ...

Yangyang: ผู้พเนจร คุณเองก็ได้ยินเหมือนกันเหรอคะ?

Yangyang: ที่นี่คือเมืองเสวียนฟาง... ดูเหมือนว่า... เราจะย้อนกลับมาอดีตอีกแล้ว

Yangyang: เพลงนี้คือ...

Yangyang: ผู้พเนจร ลองตามเสียงเพลงไปดูกันเถอะค่ะ

ไปยังสถานที่ที่เสียงเพลงดังขึ้น

Yangyang: นกพวกนี้… คือปักษานิลสวรรค์เหรอ?

Yangyang: ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นอีก...

Yangyang: (ทำไมกันนะ... พอได้เห็นพวกมัน ในใจฉันก็รู้สึกเหมือน...)

คุยกับ Lingfang

???: ปักษานิลสวรรค์ เดี๋ยวข้าจะต้องไปแล้ว

???: ไยเจ้าดื้อดึงเช่นนี้นะ... นอกจากแดนเสวียนฟางแล้ว บนโลกนี้ ยังมีเสียงเพลงอีกมากมายที่เจ้าไม่เคยได้ยิน...

???: หืม?

Yangyang: คุณคือ... Liangyu...?

???: Liangyu? Liangyu... ชื่อไพเราะเสียจริง ฟังแล้วรื่นหูยิ่งนัก แต่น่าเสียดาย ที่ข้ามิได้ชื่อนี้

???: ข้าชื่อ Lingfang พวกเจ้าก็เพิ่งเข้ากองทัพเหมือนกันสินะ? ตอนนี้เราคงอับจนหนทางกันแล้วจริงๆ... แม้แต่ชุดทหาร กระทรวงการสงครามก็ไม่มีให้อีกแล้ว

Yangyang: (เธอ... คือคนที่เห็นในความทรงจำก่อนหน้านี้... หรือว่า... เธอคือ Liangyu...)

Yangyang: ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณน่าจะเคยเป็นนักดนตรีมาก่อน...

Lingfang: เอ๊ะ... นี่ข้าออกมาจากเมิ่งโจวแล้ว ยังมีคนรู้จักข้าด้วยหรือ

Lingfang: น่าเสียดายที่ตอนนี้บรรเลงให้พวกเจ้าฟังไม่ได้ ข้าฝากคนอื่นขายพิณไปแล้วน่ะ เพราะถึงยังไงก็เอาไปลงสนามรบไม่ได้อยู่ดี

Lingfang: เหลือไว้เพียงขลุ่ยเลานี้ที่สามีข้าทำให้ข้าเองกับมือ... ก็เลยยังตัดใจทิ้งไม่ลง

Lingfang: แต่ข้าไม่เคยบอกเขาหรอกนะ ว่าฝีมือเขาย่ำแย่แค่ไหน ขลุ่ยนี่เป่าแล้วไม่มีเสียงด้วยซ้ำ...

ผู้พเนจร: ที่เธอเข้าร่วมกองทัพ ก็เพราะ...

Lingfang: ไม่มีเหตุผลสวยหรูอะไรทั้งนั้นแหละ ทาเซ็ตดิสคอร์ดสังหารคนรักของข้า ข้าจึงหยิบดาบขึ้นมาแก้แค้นให้เขาเท่านั้นเอง

Lingfang: ท่านพ่อของข้าเคยอยู่ในกระทรวงการสงครามของเมิ่งโจว ตอนเด็กๆ ข้าเคยฝึกวิชายุทธ์กับพ่ออยู่หลายปี แต่รู้สึกเบื่อ จึงแอบหนีออกไปเรียนศิลปะ พอตระเวนไปเรื่อยๆ ก็ได้เจอกับเขาโดยบังเอิญ

Lingfang: สามีของข้า อาจไม่มีอะไรพิเศษในสายตาคนอื่น ก็แค่จิตรกรตกอับคนหนึ่ง แต่ข้ารู้ว่าเขาเคยมีโอกาสได้เข้าสำนักศิลป์หมิงถิง แต่เขากลับทำใจจากบ้านเกิดที่เลี้ยงดูเขามาจนโตไม่ได้

Lingfang: เขาชอบวาดปักษานิลสวรรค์มาก ก็เพราะปักษานิลสวรรค์เคยช่วยถ่ายทอดความรู้สึกให้ข้าได้รับรู้ เปรียบเสมือนตัวแทนคำพูดของคนที่แสดงออกไม่เก่งอย่างเขา

Lingfang: แต่ทุกอย่างกลับสลายหายไปราวกับควันหมอก เพราะทาเซ็ตดิสคอร์ด

Lingfang: แค่คิดว่าพวกมันจะมาที่นี่ มาเหยียบย่ำบ้านเกิดที่เขารัก...

Lingfang: ข้าก็... โกรธแค้นยิ่งนัก

Lingfang: ...บัดนี้ข้ากลับมาจับดาบอีกครั้ง ก็เหมือนได้ทำตามความปรารถนาของท่านพ่อ แต่อุดมการณ์เพื่อบ้านเมืองและเพื่อผู้คนที่เขาเคยปลูกฝังให้แก่ข้า ข้าก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี

Yangyang: ...มันก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ

Yangyang: ไม่ว่าจะเพื่อใครสักคน เพื่อความปรารถนาบางอย่าง หรือเพื่อสิ่งที่ลึกซึ้งเกินบรรยาย...

Yangyang: ผู้คนต่างรู้สึกเศร้าโศก ดีใจ หวาดกลัว ละอายใจ หรือแม้แต่โกรธ ก็เพื่อ "สิ่งสำคัญ" ของตัวเอง

Yangyang: เพราะแบบนี้ มนุษย์จึงเลือกที่จะ "ปกป้อง"

Yangyang: สิ่งที่คุณปกป้องไม่ใช่แค่ความทรงจำของคุณทั้งสอง แต่ยังรวมถึงสถานที่ที่จะก่อเกิดความทรงจำและความรู้สึกอันล้ำค่าอีกมากมาย

Lingfang: ปกป้องงั้นเหรอ... ลูกของข้า... ข้าหวังจะได้ปกป้องลูกจนเติบโตเหมือนกัน...

Yangyang: ไม่ต้องกังวลนะคะ เธอจะต้องเติบโตอย่างแข็งแรงและปลอดภัยแน่นอน

Yangyang: เธอจะได้เจอคนรัก ค้นพบอาชีพที่อยากทุ่มเททั้งชีวิต เธอจะมีครอบครัว มีลูกที่พร้อมจะปกป้องด้วยความรัก และสายสัมพันธ์นั้นก็จะส่งต่อไปยังรุ่นถัดไปเรื่อยๆ...

Yangyang: รวมถึงอนาคต และวันพรุ่งนี้ที่ไกลเกินเอื้อมด้วย

Lingfang: งั้นหรือ...

Lingfang: ถ้าเช่นนั้น... ขอให้เป็นจริงอย่างที่เจ้าพูดนะ

Lingfang: ข้าต้องไปแล้ว แม่นางนิรนาม ได้ฟังเจ้าพูดเช่นนี้ก่อนออกรบ ถือเป็นวาสนาของข้าแท้ๆ

Lingfang: ข้าไม่มีอะไรจะตอบแทน เช่นนั้น... ขอมอบบทเพลงให้เจ้าสักบทก็แล้วกันนะ

กลับไปยังเมืองเสวียนฟางในอดีต

ปกป้องเมืองเสวียนฟางจากการโจมตีของหุ่นกลวิกลจริตและทาเซ็ตดิสคอร์ด

Liangyu: ผู้พเนจร, Yangyang ได้ยินไหม!

Liangyu: เมื่อกี้เพิ่งติดตั้งจุดเชื่อมสัญญาณจุดสุดท้ายเสร็จสิ้น การสื่อสารรอบเมืองเสวียนฟางน่าจะกลับมาใช้งานได้แล้ว

Liangyu: เรารวบรวมอาวุธหนักทุกอย่างที่ยังใช้ได้ออกมาแล้ว ผู้บัญชาการ Qiuhong ก็จัดแนวป้องกันเมืองเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ

Liangyu: แต่ว่า... ศัตรูมาถึงเร็วกว่าที่เราคิด

Liangyu: ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว รีบมารวมตัวกันที่ประตูหลักเถอะ!

Yangyang: ...ไปกันเถอะค่ะ ผู้พเนจร

Yangyang: คราวนี้ถึงเวลาที่เราจะปกป้องเมืองแห่งนี้บ้างแล้วละ

รวมตัวกับ Liangyu และคนอื่นๆ

ผู้พเนจร: ศัตรูมีเยอะเกินไป... ถ้าพวกมันบุกเข้ามาได้ เมืองเสวียนฟางต้องถูกยึดแน่...

ผู้พเนจร: Hsin... ขอยืมพลังแห่งจิ้งจอกจันทราหน่อยเถอะนะ...!

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่ตื่นตระหนก: สุดยอดเลย...! สกัดพวกหุ่นกลกับทาเซ็ตดิสคอร์ดไว้ได้เยอะขนาดนี้เชียวเหรอ!

Qiuhong: เหล่าทหารทั้งหลาย บุกเลย!

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่เลือดร้อน: ลุย!

กำจัดหุ่นกลวิกลจริตและทาเซ็ตดิสคอร์ด

กำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดและหุ่นกลวิกลจริต

Yangyang: (ผู้พเนจร แบกรับแรงกดดันมากเกินไปแล้ว...)

Yangyang: (ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องเป็นภาระของเขาเด็ดขาด...!)

Yangyang: (กัดฟันสู้ซะสิ... แข็งแกร่งขึ้นอีกนิด...!)

Yangyang: (ฉันจะ... ปกป้องทุกคนให้ได้!)

Suisui: นี่สินะ... สนามรบที่แท้จริง...

Suisui: (Yangyang... ต้องอยู่ในที่แบบนี้มาตลอด)

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่เลือดร้อน: ขอบคุณนะ! ช่วยได้เยอะเลย...!

ปราบหุ่นกลระดับอีลีท

Yangyang: ผู้พเนจร! ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ!?

Suisui: ศัตรูพวกนี้... กำจัดไปเท่าไหร่ ก็ยังโผล่มาไม่หยุด...

ผู้พเนจร: ตั้งสติไว้! ต้านการบุกครั้งนี้ไว้ให้ได้ก่อน!

Liangyu: บ้าชะมัด...! กำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนี้ไม่หมดสักที!

Qiuhong: เราจะถอยไม่ได้... สู้จนถึงวินาทีสุดท้าย!

Liangyu: จอมอัศวิน Qingxiao!?

Qingxiao: ...ขอโทษนะ ฉันมาช้าไป

ผู้พเนจร: ลานกักกัน... กำลังเพิ่มจำนวน...

Yangyang: Muyu... น่าจะอยู่ในลานกักกันนั้น

Qingxiao: ศัตรูโจมตีรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ค่ายกลกระบี่รับมือได้ไม่นาน ต้องรีบจบศึกให้เร็วที่สุด

Qingxiao: ถ้าเธอหาตำแหน่งของคนบงการเจอ ก็จงไปกำจัดต้นตอของความชั่วร้ายนี่เถอะ

Liangyu: จอมอัศวิน Qingxiao พูดถูก Yangyang, ผู้พเนจร พวกเธอไปเถอะ ทางนี้เราจะดูแลเอง!

Liangyu: ...เราจะปกป้องที่นี่ไว้ให้ได้ ก่อนพวกเธอจะกลับมา!

Suisui: ...Yangyang!

Suisui: ...ระวังตัวด้วยนะ

Yangyang: ...ค่ะ ผู้พเนจร เราไปกันเถอะ!

เข้าไปยังส่วนลึกของลานกักกัน และเผชิญหน้ากับ Muyu

Yangyang: (สัมผัสของกระแสพลังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ...)

Yangyang: นี่มัน...อะไรกัน...?

???: ... "ผู้สดับสุรเสียง" เอ๋ย เจ้า... กระจ่างแจ้งแล้วหรือยัง?

Yangyang: คุณคือ... ใครกัน...?

???: แม้ว่าสิ่งที่เจ้าเผชิญอยู่ในเวลานี้ จะเป็นเพียงก้อนหินเล็กๆ ที่ถูกโยนไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่...

???: แต่ "ระลอกคลื่น" ของมัน ก็ยังกระจายไปถึงชะตากรรมของโลกดวงดาวทั้งใบ

???: หากเจ้าหยุดเพียงเท่านี้ แล้วปล่อยให้■■■จัดการเรื่องที่เหลือ เจ้าก็จะได้ใช้ชีวิตเพื่อ "ตัวเอง" ต่อไป โดยไม่ต้องรับรู้อะไรเลย

???: หาก "สายลม" นี้พัดพาขึ้นมาเมื่อไร ก็ย่อมมิอาจหยุดนิ่งได้อีกต่อไป

Yangyang: ...

Yangyang: ขอโทษด้วยนะคะ... แต่ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร...

Yangyang: แต่ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เขาต้องเผชิญหน้าเพียงลำพังแน่

???: อย่างงั้นหรือ...

???: ขออภัยด้วย "พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะส่งเสียงนี้ไปยังผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้แต่อย่างใด"

???: "เพราะในทุกๆ ตอนจบ พวกเขาทั้งหมดล้วนไม่มีใครกอบกู้อะไรไว้ได้เลย"

???: ไม่รู้ว่าครั้งนี้ จะต่างออกไปหรือไม่

???: ถ้านี่คือเจตจำนง ความปรารถนา และเส้นทางที่เจ้าเลือก...

???: เช่นนั้นเจ้าก็ต้องเตรียมใจ... สำหรับการทอดทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ให้ดี

ผู้พเนจร: Yangyang เป็นอะไรหรือเปล่า?

Yangyang: ...ไม่เป็นไรค่ะ

Yangyang: ไปกันเถอะค่ะ ผู้พเนจร เราจะ...

ผู้พเนจร: ไปยุติเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยกัน

เข้าสู่ส่วนลึกของลานกักกัน

Muyu: โอ้? ตามมาถึงนี่เชียวเหรอ เล่นพ่อแม่ลูกแบบเด็กๆ สนุกกันไหมล่ะ? โดยเฉพาะนาย มีรสนิยมประหลาดอะไรกันแน่ ถึงชอบเล่นบท "มนุษย์" ขนาดนั้น?

Muyu: ไม่ได้หรอก หุ่นกลทั้งหมดกำลัง "ทำงานตามปกติ" โดยไม่มีข้อผิดพลาดเลยต่างหาก สิ่งที่เซนติเนลสร้างขึ้น มนุษย์ธรรมดาจะควบคุมง่ายๆ ได้ยังไงกัน?

Yangyang: ...เหลวไหล หุ่นกลของเซนติเนล จะทำร้ายผู้คนที่ท่านคอยปกป้องได้ยังไงกัน?

Muyu: หึ... เซนติเนลปกป้องมนุษย์... ช่างเป็นความเข้าใจที่... ไร้สาระสิ้นดี

Muyu: เพราะเซนติเนลเป็นผู้ชี้นำอารยธรรมเหรอ? เพราะหวงหลงเป็นดินแดนที่มนุษย์กับเซนติเนลปกครองร่วมกันงั้นเหรอ? เธอมาจากจินโจวสินะ แม่หนูที่สั่นพ้องกับเซนติเนลคนนั้น วาดฝันแสนสวยงามแบบนี้ให้เธอหรือไงกัน?

Muyu: ผังและโครงสร้างภายในของเซนติเนล... ทำไมเซนติเนลจึงมีความรู้ที่เหนือกว่าอารยธรรมมนุษย์... พวกมนุษย์อย่างเราไม่รู้อะไรเลย

Muyu: กฎที่ว่า "เซนติเนลปกป้องมนุษย์" เขียนไว้ในรหัสพื้นฐานของเซนติเนลงั้นเหรอ? เป็นกฎเหล็กที่เซนติเนลเคยบอกว่ายอมรับเหรอ?

Muyu: ไม่ ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ คำพูดนี้มาจากประสบการณ์ที่ตื้นเขิน เป็นแค่ความเคยชินของผู้ที่เพลิดเพลินกับการคุ้มครองจากเซนติเนล และคิดว่าตัวเองไม่ทุกข์ร้อน

Muyu: ทำไม... เซนติเนลต้องชี้นำอารยธรรมด้วย? บทสรุปที่พวกเขากำลังชี้นำมันคืออะไรกันแน่ ไม่มีใครรู้ได้เลย

Muyu: การเชื่อเอาเองว่าเซนติเนลจะปกป้องมนุษย์ เป็นเพราะพวกเซนติเนลมีสิ่งที่เรียกว่า "ความรู้สึก" ต่อมนุษย์งั้นเหรอ?

ผู้พเนจร: ...ถ้าใช่แล้วยังไงล่ะ?

ผู้พเนจร: เซนติเนลที่ฉันเคยเจอ ต่างทุ่มเททุกอย่างเพื่อผู้คนที่เขาปกป้อง

ผู้พเนจร: ไม่ว่าแกจะดูหมิ่นพวกเขายังไง ความจริงก็ไม่มีวันเปลี่ยนไปหรอก

Muyu: งั้นเหรอ... "ความรู้สึก" สินะ... ถ้านายจะบอกว่า โลกของเราตั้งอยู่บนสายสัมพันธ์ที่เปราะบางแบบนี้...

Muyu: งั้นก็พอดีเลย... ฉันจะได้พิสูจน์ให้เห็นว่าความรู้สึกมันหยิบไปใช้ได้ง่ายแค่ไหน... ด้วยการเข่นฆ่าและทำร้าย

เสียงกังวาน: ฆ่า... ฆ่าพวกมัน... ทาเซ็ตดิสคอร์ด ฆ่าให้หมด...

เสียงกังวาน: อย่าเหลือไว้... แม้แต่คนเดียว...!

Yangyang: เสียงพวกนี้คือ...!

Muyu: ฉันใช้เวลากว่าสองร้อยปี เรียนรู้วิธีเปลี่ยนแรงผลักดันที่ไร้ความหมายพวกนี้ ให้กลายเป็นของที่มีประโยชน์สำหรับฉัน

Muyu: ต้องยอมรับเลยว่า กระบวนการวิจัยพวกมันเนี่ย สนุกสุดๆ เลยละ

Muyu: ฉันแก้ไขการรับรู้ค่าตัวแปรของเสียงกังวานพวกนี้ เปลี่ยนเป้าหมายความเกลียดชังและความโกรธที่มีต่อ "ทาเซ็ตดิสคอร์ด" ให้เป็น "มนุษย์" แล้วก็ฝังเข้าไปในหุ่นกล

Muyu: แล้วสิ่งที่ควรปกป้องก็กลายมาเป็นเป้าหมายที่หุ่นกลต้องไล่ล่า แค่ความยึดติดที่ไร้สาระเพียงนิดเดียว ก็ทำให้ตรรกะและคำสั่งที่ออกแบบมาอย่างพิถีพิถันพังไม่เป็นท่า

Muyu: ความรู้สึก... เป็นสิ่งอันตราย เป็นศัตรูของเหตุผล เป็นจุดเริ่มต้นของความโกลาหล และเป็นสิ่งที่มนุษย์ต้องรู้จักควบคุม... ไม่สิ มันเป็นสิ่งที่เราต้องทิ้งมันไปซะ

Yangyang: ...ผิดแล้ว

Yangyang: เมื่อคนสำคัญต้องถูกฆ่า บ้านที่รักต้องถูกเหยียบย่ำ... ไม่ได้เห็นลูกของตัวเองเติบโต ถึงจะเกลียดการต่อสู้เพียงใด แต่ก็ยังต้องหยิบอาวุธขึ้นมาเพื่อเอาชีวิตรอด...

Yangyang: มันก็ต้องเศร้าโศก... เคียดแค้น... ไม่ยอมรับ... แล้วก็ต้องโกรธอยู่แล้วสิ!

Yangyang: มนุษย์ไม่ใช่หุ่นเชิดที่ใครจะบงการได้ ตั้งแต่วินาทีที่เกิดมา มนุษย์ก็เปล่ง "เสียง" ของตัวเองออกมา

Yangyang: ไม่ว่าจะเป็นเสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ เสียงตะโกน หรือเสียงอาดูร... สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็น "รากฐาน" ที่ก่อกำเนิดโลกใบนี้ขึ้นมา

Yangyang: คนที่บิดเบือนและเล่นสนุกกับเสียงเหล่านั้น คนที่เห็นว่ามันเป็นแค่ "เครื่องมือ" อย่างแก ไม่มีวันเข้าใจความหมายของมันหรอก

Yangyang: แกก็แค่คนขี้ขลาดที่ปิดหูปิดตาหลอกตัวเอง คนวิปริตที่คิดว่าความเพ้อฝันของตัวเองเป็นความจริง!

ผู้พเนจร: แกคิดว่าตัวเองมองทะลุทุกอย่าง แต่ที่จริงแล้วแกโง่เง่ากว่าคนที่ตัวเองดูถูกเหยียดหยามซะอีก

Yangyang: อีกอย่าง ท้ายที่สุดแล้ว...

ผู้พเนจร: "ความโกรธ" ที่แกสร้างขึ้นมากับมือ ก็จะกลืนกินแกเอง

เอาชนะ Thousand-Puppet Pavilion

Muyu: แค่เพิ่ม "ตัวแปรส่วนเกิน" บางอย่างเข้าไปนิดหน่อย ผู้พิทักษ์ที่สมบูรณ์แบบ ก็จะกลายเป็นเพชฌฆาตที่น่าหวาดกลัวในพริบตา

Muyu: ถ้าเซนติเนลปกป้องมนุษย์เพียงเพราะ "ความรู้สึก" ถ้าอย่างงั้นต้องมีสักวันหนึ่ง สักช่วงเวลาหนึ่ง หรือเซนติเนลสักตนหนึ่ง ที่จะทำสิ่งตรงกันข้ามเพราะเหตุผลเดียวกัน

Yangyang: ยังดึงดันอยู่อีกเหรอ! แกก็แค่ไม่ยอมเปิดใจเชื่อ แล้วก็อยากพิสูจน์ว่าความคิดของตัวเองถูกต้องที่สุด

Yangyang: ทุกสิ่งที่แกทำลงไป... มันไม่คู่ควรแก่การพูดถึงด้วยซ้ำ!

ผู้พเนจร: ...Yangyang!

โจมตีส่วนแกน

Muyu: เสียงกังวานพวกนี้ ดังก้องอยู่ที่ก้นเหวมานานสองร้อยปี จนถึงทุกวันนี้ ก็ยังขุดขึ้นมาไม่หมด

ได้เป็นประจักษ์พยานต่อสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต

โจมตีส่วนแกน

Muyu: เสียงที่แกเคยยอมรับ เคยไว้อาลัยให้ ตอนนี้กลับกำลังฝังกลบพวกแกเสียเอง ไม่คิดว่ามันน่าสมเพชหรอกเหรอ?

ได้เป็นประจักษ์พยานต่อสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต

โจมตีส่วนแกน

ท่องไปท่ามกลางเสียงกังวาน

เสียงกังวาน: เจ้าทาเซ็ตดิสคอร์ด... บัดซบ...

หลบการโจมตีของหน่วยพิทักษ์เสวียนฟาง

Muyu: หยุดแล้วเหรอ? เพราะสงสารเสียงกังวานพวกนี้หรือไงกัน?

Muyu: หึ... นี่น่ะเหรอ สิ่งที่พวกแกเรียกว่า "ความโกรธ"

ปลดปล่อยเสียงกังวานที่ดิ้นรนอย่างเจ็บปวด

เอาชนะ Thousand-Puppet Pavilion

Muyu: พลังนี้...?

Muyu: ฉันมองไม่ผิดเลย... เธอ "พิเศษ" จริงๆ ด้วย...

Muyu: ตอนอยู่ที่โรงกลกลางนภา ฉันดูดซับเสียงกังวานของเธอไม่ได้ แต่ก็ยังไม่สายเกินไปหรอกนะ...

Yangyang: ...เพ้อเจ้อสิ้นดี!

Yangyang: แกจะไม่มีวัน... ได้เล่นสนุกกับชีวิตคนอีกต่อไป...!

Yangyang: ผู้พเนจร!

ผู้พเนจร: Yangyang... ร่างของเธอ...

Yangyang: ทุกคน… ฝากเสียงสุดท้ายไว้กับฉัน...

Yangyang: พวกเรา... ไปส่งพวกเขาเป็นครั้งสุดท้ายกันเถอะค่ะ ผู้พเนจร

Muyu: พวกแกแค่สองคน ยังต่อกรกับ Thousand-Puppet Pavilion ได้ขนาดนี้...

Yangyang: พวกเรากำลังแบกรับ กาลเวลาสองร้อยปีของแดนเสวียนฟางเอาไว้...

ผู้พเนจร: เจตจำนงที่แกเผชิญอยู่ แข็งแกร่งกว่าที่แกจินตนาการเอาไว้!

Muyu: ...ช่างน่าสมเพชและโง่เขลาจริงๆ พวกแกปกป้องเมืองนี้มาสองร้อยกว่าปี แต่กลับไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไร

Muyu: อีกแค่ก้าวเดียวฉันก็จะถึง "ปลายทาง" แล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ ก็แค่ความบันเทิงระหว่างทางเท่านั้นแหละ

Yangyang: ...พวกเราทุกคนเข้าใจความหมายของเมืองนี้ได้ดีกว่าแก

Yangyang: คนที่เหยียบย่ำผู้อื่นจนเดินมาถึงตรงนี้อย่างแก...

Yangyang: จะไม่มีวันไปถึง "ปลายทาง" ที่แกเพ้อฝันได้หรอก

ผู้พเนจร: หุ่นเชิดงั้นเหรอ...?

Yangyang: ผู้พเนจร...

Yangyang: ฉัน...

ไปยังกระทรวงการสงคราม เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์จากผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟาง

Qiuhong: ผู้พเนจร, Yangyang มากันแล้วเหรอ

Yangyang: ผู้บัญชาการ Qiuhong ทุกคนเป็นยังไงบ้างคะ?

Qiuhong: โดยรวมถือว่าคงที่แล้ว แต่งานที่ต้องทำไม่ใช่แค่การรักษาผู้บาดเจ็บหรือการจัดระเบียบกองทัพใหม่เท่านั้น เรายังต้องดูแลเอาใจใส่ชาวเมืองด้วย... มีสิ่งที่ต้องทำมากมาย แต่จะรีบร้อนไม่ได้เด็ดขาด

Qiuhong: ถึง Liangyu จะเติบโตจนรับผิดชอบงานสำคัญได้แล้ว แต่ตอนป้องกันเมืองเธอต่อสู้จนโอเวอร์คล็อก ตอนนี้ยังต้องรักษาตัวอยู่ที่สถาบันหัวซวี

Qiuhong: จอมอัศวิน Qingxiao... ออกไปกำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดที่เหลือในลานกักกันแล้ว แต่แค่เธอเพียงคนเดียวคงจะรับมือทุกอย่างไม่ไหว

Yangyang: ...

Qiuhong: แต่อย่างน้อยเราก็ชนะศึกครั้งนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีทีเดียว

Qiuhong: เรานำไปกักกันและสังเกตการณ์ที่กระทรวงการพัฒนาแล้วละ ถึงตอนนี้พวกมันจะไม่โจมตีมนุษย์แล้ว แต่ก็ยังอยู่ในสภาพผิดปกติ

Qiuhong: พวกช่างไม่รู้จะซ่อมยังไง แล้วก็ไม่มีวิธีหยุดการทำงานของมันด้วย

Yangyang: พลังใหม่ของฉัน... ดูเหมือนจะทำได้แค่ฟื้นฟูความรู้สึกที่ฝังเข้าไป ให้กลับสู่สภาพเดิมก่อนที่จะบิดเบือน ไม่สามารถแยกเสียงกังวานออกจากแกนกลางได้

Yangyang: ค่ะ ฉันก็อยากรู้ว่า Chixia เป็นยังไงบ้าง

Qiuhong: งั้นฉันไม่รบกวนแล้วดีกว่า ถ้ามีเรื่องด่วน ฉันจะติดต่อพวกเธอไปนะ

Yangyang: ผู้พเนจร เราไปหาที่ติดต่อ Baizhi กันเถอะค่ะ

Yangyang: ฉันขอตรวจสอบกล่องข้อความก่อนนะ... สายไม่ได้รับ 99 สาย...!? Baizhi, Zhezhi, Taoqi, พี่ Suisui, Jianxin แล้วก็ท่านเจ้าเมืองด้วย...!?

ผู้พเนจร: ทุกคนเป็นห่วงเธอมากเลยนะ

Yangyang: ฮะๆ... คงต้องใช้เวลาโทรกลับนานพอสมควรเลยละ...

ติดต่อกับ Baizhi ในบริเวณใกล้เคียง

Yangyang: ได้ยินฉันไหม Baizhi...

เสียงของ Chixia: Baizhi! เธอติดต่อ Yangyang ได้แล้วเหรอ? เยี่ยมไปเลย! Yangyang, ผู้พเนจร ได้ยินฉันไหม...

เสียงของ Zhezhi: Chi...Chi...Chixia!? เจ็บไหมคะเนี่ย!? คุณ Baizhi! Chixia ตกเตียงค่ะ!

Baizhi: ...แผลเธอยังไม่หายดี อย่าตื่นเต้นขนาดนี้สิ?

เสียงของ Chixia: ยังจะว่าฉันอีกนะ Baizhi! เธอเองก็... โอย...

Baizhi: ...รักษาตัวดีๆ เถอะ

ผู้พเนจร: ดูคึกคักกันน่าดูเลยนะ

Yangyang: ฮ่าๆ ๆ...

Baizhi: พวกเธอได้ยินแล้วใช่ไหม ไม่ต้องห่วง Chixia หรอก อีกไม่กี่วันก็คงกลับมาโลดโผนได้เหมือนเดิมแล้ว

Baizhi: Yangyang, ผู้พเนจร ถึงฉันจะไม่รู้ว่าช่วงนี้พวกเธอต้องเจอกับอะไรในเมืองเสวียนฟางมาบ้าง...

Baizhi: แต่ว่า... แค่ได้รู้ว่าพวกเธอปลอดภัยก็พอแล้วละ

Yangyang: ...ขอโทษนะ ที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง

Xiangli Yao: ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก การมีคนคอยเป็นห่วง มันก็คือความสุขอย่างหนึ่งนะ

Yangyang: คุณ Xiangli...! คุณก็อยู่ด้วยเหรอคะ

Xiangli Yao: อืม ฉันผ่านมาพอดีน่ะ ผู้พเนจร ตามหา Yangyang เจอแล้วสินะ แต่... เหมือนพวกคุณจะเข้าไปพัวพันกับปริศนาใหม่ของเมืองเสวียนฟางใช่ไหม?

ผู้พเนจร: "Hsin จิ้งจอกจันทรา" เซนติเนลแห่งเมิ่งโจว หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

Xiangli Yao: งั้นเหรอ... ขอโทษนะที่ฉันไปช่วยสืบที่เมืองเสวียนฟางไม่ได้ แต่ถ้าต้องการความช่วยเหลือเมื่อไหร่ ติดต่อสถาบันหัวซวีได้เสมอนะ ทุกคนที่นี่พร้อมให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่

Xiangli Yao: ได้เวลาแล้ว ฉันคงต้องกลับห้องวิจัยแล้วละ ขอให้เรื่องนี้คลี่คลายได้อย่างราบรื่นโดยเร็วนะ

Baizhi: Yangyang, ผู้พเนจร พวกเธอวางแผนไว้ยังไงต่อเหรอ?

Yangyang: เอ่อ...

Baizhi: พวกเธอไม่ต้องห่วงทางจินโจวหรอกนะ จัดการปัญหาตรงหน้าก่อนเถอะ

Baizhi: ส่วน Yangyang... ไว้ว่างเมื่อไหร่ ช่วยอธิบาย "ลุคใหม่" ของเธอให้ฉันกับ Chixia ฟังด้วยละ รอให้ Chixia หายดีก่อนก็แล้วกัน ยัยนั่นจะได้ไม่ตื่นตูมจนเจ็บตัวอีกรอบ

Yangyang: อื้ม ได้สิจ๊ะ Baizhi

Yangyang: ดีจังที่ Chixia ไม่เป็นไรแล้ว

ผู้พเนจร: ถ้าได้เห็นเธอละก็ คงต้องอึ้งปากค้างแน่ๆ

Yangyang: ...ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากกลับไปเป็นแบบเดิมนะ

ผู้พเนจร: นี่เป็นหลักฐานจากประสบการณ์การเดินทางของเธอเชียวนะ

Yangyang: อื้ม... คงเป็นอย่างนั้นมั้งคะ

Qiuhong: ผู้พเนจร, Yangyang ถ้าพอมีเวลาว่าง ช่วยแวะมาที่กระทรวงการสงครามหน่อยได้ไหม?

Qiuhong: มีสายติดต่อมา บอกว่าตามหาพวกเธออยู่ น่าจะเป็น "คนรู้จัก" ของพวกเธอนะ

ผู้พเนจร: (คนรู้จักเหรอ... น่าจะเป็น...)

Yangyang: ฉันอยากแวะไปเยี่ยม Liangyu ที่สถาบันหัวซวีด้วย ถ้า ผู้พเนจร มีธุระที่ต้องทำต่อ งั้นค่อยไปเจอกันที่กระทรวงการสงครามก็ได้นะคะ

ผู้พเนจร: ได้สิ ไว้จัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว ไปหาผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางกันเถอะ

เดินสำรวจรอบเมืองเสวียนฟาง

Suisui: หุหุ เหมือนเจ้าเกี๊ยวต้มจะชอบคุณเข้าแล้วนะ

ผู้พเนจร: เธอดูอารมณ์ดีจังนะ

Suisui: อื้ม~ ก็ไม่แย่นะ ถ้าเดินหน้าพัฒนาอย่างจริงจัง ฉันมั่นใจว่าแดนเสวียนฟางต้องครึกครื้นเหมือนเมิ่งโจวแน่นอน

Suisui: แต่ฉันก็ชอบบรรยากาศที่นี่นะ ถึงจะไม่ตระการตา แต่กลับเต็มไปด้วยความจริงใจและเป็นมิตร จินโจวก็คงเป็นแบบนี้เหมือนกันสินะ

ผู้พเนจร: ครั้งหน้าถ้ามีโอกาส ฉันกับ Yangyang จะพาเธอเที่ยวให้ทั่วจินโจวเลย

Suisui: งั้นเหรอ? แล้ว "ครั้งหน้า" นี่คือเมื่อไหร่กันแน่ล่ะ?

Suisui: ฉันไม่ได้มีความอดทนเหมือน Yangyang หรอกนะ ถ้าไม่ระบุเวลาให้ชัดเจน ฉันก็จะถือว่าคุณว่างให้ฉันแทรกคิวคุณได้ตลอดเลยนะ

Suisui: ล้อเล่นน่ะ อย่างน้อยก็ต้องรอให้เรื่องของแดนเสวียนฟางสงบลงก่อนอยู่แล้ว

ผู้พเนจร: ว่าแต่... ทำไมเธอถึงโน้มน้าวให้ Hsin มอบของแทนตัวให้ฉันล่ะ?

Suisui: อืม... มีหลายเหตุผลน่ะ ท่านเจ้าเมืองเล่าเรื่องของคุณให้ฉันฟัง ฉันเลยรู้ว่าคุณสามารถใช้ของแทนตัวของเซนติเนลได้ด้วย

Suisui: คุณอยากถามว่า ทำไมจู่ๆ ฉันถึง "เชื่อใจ" คุณสินะ? ทั้งที่ก่อนหน้านั้น ฉันยังปิดบังคุณเรื่องที่ทำข้อตกลงกับ Hsin อยู่เลย

Suisui: จะว่าไปมันก็ซับซ้อนนะ แต่อีกมุมหนึ่งมันก็ไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น... ถ้าถามถึงเหตุผลละก็ มีทั้งเวอร์ชันสวยหรูกับเวอร์ชันที่มีชั้นเชิงนิดหน่อย คุณอยากฟังแบบไหนล่ะ?

ผู้พเนจร: ฉันอยากฟังคำพูดจากใจจริงของเธอ

Suisui: พูดตรงจังเลยนะ... ผู้หญิงน่ะ เขาไม่เปิดเผยความในใจให้ใครได้รับรู้ง่ายๆ หรอกนะ

Suisui: ฉันควรจะบอกว่า... คุณดูเป็นคนที่น่าเชื่อถือ หรือว่าดูจริงใจไม่เสแสร้งดีนะ...

Suisui: ความเชื่อใจน่ะ อาจเป็นสายสัมพันธ์อย่างหนึ่งที่ต้องใช้เวลาสร้างมันขึ้นมา หรือบางครั้งมันอาจจะเกิดจากสัญชาตญาณก็ได้

Suisui: แต่สำหรับคุณ คงเป็นอย่างหลังมากกว่า

Suisui: พูดอีกอย่างก็คือ ความจริงใจจากผู้หญิงคนหนึ่งไงล่ะ... เป็นไง? ถ้ารู้สึกว่าอึดอัดใจเกินไป ฉันเอากลับคืนมาก็ได้นะ

ผู้พเนจร: ...ขอบคุณนะ ที่เชื่อใจฉัน

Suisui: ...ไม่ต้องขอบคุณหรอก ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ฉันโยนปัญหายุ่งยากให้คุณต่างหาก

Suisui: แต่เรื่องที่คุณสัญญาไว้น่ะ ฉันจำใส่ใจแล้วนะ

ผู้พเนจร: เขียนเป็นสัญญาขึ้นมาเลยไหมล่ะ?

Suisui: ก็ไม่เลวนะ! งั้นก็เพิ่มเงื่อนไขพิเศษด้วยละกัน อย่างเช่น... แต่งตั้งคุณเป็นแขกกิตติมศักดิ์ของสมาคมการค้าของฉันเป็นไง?

Suisui: ส่วนตำแหน่งนี้ดียังไง... ไว้ตอนคุณมาเที่ยวเมืองเมิ่งโจว ฉันจะเฉลยให้ฟังนะ

ไปพบกับ Yangyang ที่หน้ากระทรวงการสงคราม