ลมโหมก่อนมรสุมกระหน่ำ

รับพัสดุที่จัดส่งโดยลอลโล่โลจิสติกส์

Abby: หืม? พัสดุจากหวงหลงเหรอ? มันคืออะไรน่ะ? มีคนส่งของกินมาให้ใช่ไหม?

ผู้พเนจร: จดหมายจาก Yangyang ต่างหาก

Abby: อ๋อๆ... Yangyang นี่เอง ถึงช่วงเวลาที่เธอต้องติดต่อมาพอดีเลยนะ...

ผู้พเนจร: แล้วก็มีขนมกล่องใหญ่ให้เธอด้วยนะ

Abby: เอ๊ะ... หรือว่า Ovathrax จะกลับมาก่อเรื่องอีกแล้ว? คงไม่ใช่หรอกเนอะ

Abby: ห๊ะ!? Yangyang มีพี่สาวด้วยเหรอ? พี่สาวเธอเป็นคนแบบไหนกันนะ อยากรู้จัง...

ผู้พเนจร: งั้นก็เขียนจดหมายถามเธอดูสิ

ผู้พเนจร: (ไปหาที่เขียนจดหมายดีกว่า)

ตอบกลับจดหมาย Yangyang

ผู้พเนจร: (ความฝันที่ Yangyang เล่ามา...)

ผู้พเนจร: (ตั้งแต่ที่เธอปลุกฉันตื่นขึ้นมา ฉันก็ได้ฝันเห็นอะไรมากมาย ทั้งฝันดี... และฝันร้าย บางความฝันก็เหมือนกับสายลมที่พอตื่นมาก็เลือนหายไป แต่บางความฝันกลับฝังลึกอยู่ในใจไปแสนนาน)

ผู้พเนจร: (แต่นั่นก็เป็นแค่ความฝัน เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง และเป็นแค่เสียงที่เรายังไม่เคยเปล่งออกมา)

ผู้พเนจร: (แต่ตอนที่เราเจอกันที่หุบเขาแห่งวิญญาณเป็นครั้งแรก... นั่นคือเรื่องจริงของพวกเรา ต่อให้มีความฝันมากมายแค่ไหนก็ลบเลือนความจริงนี้ไปไม่ได้)

ผู้พเนจร: (บางทีชีวิตฉันอาจจะต้องพเนจรไปเรื่อยๆ และการเดินทางของฉันอาจจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เหมือนกับชื่อที่เธอตั้งให้ฉันก็ได้นะ)

ผู้พเนจร: (แต่นั่นก็หมายความว่า...)

Yangyang: แต่นั่นก็หมายความว่า...

Yangyang: ในอนาคตอันยาวไกล เส้นทางของเรา...

Yangyang: ก็มีโอกาสมาบรรจบกันนับครั้งไม่ถ้วนเช่นเดียวกัน

Chixia: เฮ้! Yangyang ไปกันได้แล้วนะ!

Yangyang: อื้ม มาแล้วจ้ะ

Chixia: ไหนดูซิ... ผ่านด่านตรวจข้างหน้าไปก็เป็นแดนเสวียนฟางแล้ว ไม่นึกเลยว่าพอตามเบาะแสมาเรื่อยๆ จะมาโผล่ได้ไกลขนาดนี้

Yangyang: คนที่หายตัวไป มาที่นี่กันหมดเลยสินะ...

Chixia: เพราะกระแสพลังของ Yangyang เลยนะเนี่ย! ถ้าไม่ได้เธอช่วยเชื่อมโยงเบาะแสพวกนั้น สงสัยเราคงต้องเดินวนทั่วจินโจวอีกกี่รอบก็ไม่รู้!

Yangyang: ไม่ขนาดนั้นหรอก Chixia... จากผลการสืบสวนของเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน พวกเขาก็มีเหตุผลที่ต้องไปเมิ่งโจวกันทั้งนั้น แล้วแดนเสวียนฟางก็เป็นทางผ่านพอดี

Yangyang: แต่ดันกลายเป็นว่าไม่มีใครไปถึงเมิ่งโจว แล้วก็ไม่มีใครกลับมาเลย... ถ้าฉันจำไม่ผิดละก็ แดนเสวียนฟางน่ะ...

Chixia: ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองแหละว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันยื่นเรื่องขออนุญาตสืบสวนไปแล้วนะ แค่ยื่นเอกสารให้ด่านตรวจดู ก็น่าจะเข้าเมืองได้แล้วละ

Chixia: เฮ้อ... ฉันเพิ่งเคยออกมาทำภารกิจไกลขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ ยังไงก็ต้องพาคนที่หายตัวไปกลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้! ใช่ไหม Yangyang?

Yangyang: อื้ม ไปกันเถอะ

มุ่งหน้าต่อไป

Chixia: ว่าแต่ เมื่อกี้ยืนดูอะไรอยู่คนเดียวเหรอ? ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ตั้งนาน... ไม่ค่อยเห็นเธอยิ้มแบบนั้นเท่าไหร่เลยนะ

Yangyang: เอ๊ะ? ปกติฉันก็ไม่ได้ดูเป็นคนจริงจังขนาดนั้นสักหน่อย... นี่นา?

Chixia: มันเหมือนกันซะที่ไหนล่ะ ใครเห็นก็คงดูออกกันทั้งนั้นแหละ รอยยิ้มมีตั้งหลายแบบ... อย่างเช่นยิ้มตามมารยาทกับยิ้มจากใจจริงเนี่ย มันคนละเรื่องกันเลยนะ สิ่งที่ทำให้ Yangyang ยิ้มแบบนั้นได้... ฉันว่าน่าจะเป็น...

Yangyang: ...ตั้งใจทำภารกิจก่อนดีกว่านะ Chixia

Chixia: แปลกจัง... คนที่นี่หายไปไหนหมด? ปกติต้องมีทหารเฝ้าอยู่สิ...

Yangyang: ...ระวังตัวด้วยนะ Chixia

ไปยังด่านตรวจใกล้ประตูเขตแดนเสวียนฟาง

Yangyang: Chixia ...ที่นี่มีอะไรไม่ชอบมาพากล เตรียมอาวุธไว้นะ

Chixia: Yangyang? เธอสัมผัสอะไรได้เหรอ!?

Yangyang: ทาเซ็ตดิสคอร์ด... หนึ่งตัว สองตัว... กำลังหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด...!

Chixia: เป็นไปได้ยังไง...! ที่นี่เป็นถึง...

Yangyang: ...เตรียมสู้กันเถอะ

เอาชนะทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ปรากฏตัวกะทันหัน

Chixia: พวกทหารเมืองเสวียนฟางล่ะ...!? หรือว่าโดนพวกทาเซ็ตดิสคอร์ด...

Yangyang: ไม่รู้เหมือนกัน... แต่ทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนี้ดูผิดปกตินะ...

Yangyang: ปกติทาเซ็ตดิสคอร์ดที่เกิดตามธรรมชาติ จะไม่รวมฝูงกันเยอะขนาดนี้...

Chixia: ถ้าไม่ได้มาจากนอกเมือง... งั้นก็แปลว่า... มาจากในเมือง...

Yangyang: ...

Chixia: อึก...! บ้าเอ๊ย!

Yangyang: Chixia! เป็นอะไรหรือเปล่า!?

Chixia: ไม่เป็นไร... แผลแค่นิดหน่อย... ฉันยัง...

Yangyang: ...Chixia

Chixia: Yangyang?

Yangyang: ต้องมีใครคนหนึ่งกลับไป...

Yangyang: กลับไปบอกจินโจวว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่

Chixia: Yangyang!

Chixia: Yangyang? Yangyang... เธอจะทำอะไร!?

Chixia: Yang...yang...

กลับไปยังจินโจว

Abby: ฮือ... รู้สึกใจมันโหวงๆ ยังไงไม่รู้แฮะ...

Abby: ขนมหนวดมังกร เค้กวัธเธอร์ เค้กดอกสายน้ำผึ้ง... ของหวานที่รินาซิตากับลาไฮรอยก็อร่อยดีนะ แต่ขนมที่หวงหลงถูกปาก Abby ที่สุดเลย...

Abby: ช่วยไม่ได้นี่นา! ขนมที่ Yangyang ส่งมาให้อร่อยซะขนาดนี้ ฉันก็เลยนึกถึงความทรงจำดีๆ ที่จินโจว ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย!

ผู้พเนจร: ก็จริงนะ... ไม่ได้กลับจินโจวนานแล้วเหมือนกัน

ผู้พเนจร: (จดหมายตอบกลับของ Yangyang ก็ยังมาไม่ถึง... Yangyang, Chixia, Baizhi... แล้วก็ Jinhsi พวกเธอจะสบายดีไหมนะ?)

ผู้พเนจร: เรื่องของสถาบันก็คลี่คลายแล้ว บางที...

ผู้พเนจร: (แล้วก็ของที่เจอบนดาวเทียมก่อนหน้านี้... น่าจะเป็นของสภาซาวานเทย์...)

Abby: มังกรผงาด สตาร์เฟลกส์ เม่าช่ายจินโจว ไก่ฉีกน้ำมันพริก... งั่มๆ ๆ... อิอิ...

ผู้พเนจร: (เพ้อไปไกลสุดกู่แล้ว...)

ผู้พเนจร: (แต่ก็ดีเหมือนกันนะ)

ผู้พเนจร: (ไปบอกลาทุกคนที่สถาบันก่อน แล้วค่อยกลับจินโจวกันเถอะ)

ออกจากห้องสมุด

Luuk Herssen: อ๊ะ ผู้พเนจร มาได้จังหวะพอดี เรากำลังคุยกันอยู่เลยว่า ถ้าคุณยังไม่มา คงต้องไปตามตัวแล้วละ

ผู้พเนจร: นี่พวกคุณมา...

Hiyuki: แค่มาบอกลาเฉยๆ น่ะ

Mornye: รุ่นพี่ ฉัน...

Mornye: ...ไม่ว่าจะเจอปัญหาอะไร สถาบันสตาร์ทอร์ชจะคอยสนับสนุนรุ่นพี่เสมอ ฉัน... เราทุกคนจะรอรุ่นพี่อยู่ที่นี่นะคะ

Mornye: เพราะฉะนั้น ไปเถอะไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ

Hiyuki: หวงหลง... เสียดายจัง ถ้ามีโอกาสค่อยไปเยี่ยมบ้างก็แล้วกัน

Hiyuki: ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็ติดต่อมาได้เลยนะ

Luuk Herssen: พอกลับไปถึงหวงหลงแล้ว ก็อย่าลืมเล่าเรื่องราวที่นั่นให้เราฟังบ้างล่ะ

Luuk Herssen: เดินทางปลอดภัยนะ ว่างๆ ก็ส่ง WavesLine มาหากันด้วย

ผู้พเนจร: ขอบคุณนะ งั้น... ฉันไปก่อนล่ะ

Hiyuki: จริงสิ เหมือน Lucilla จะเตรียมของ "พิเศษ" บางอย่างไว้ให้ด้วยนะ เตรียมตัวรอรับก็แล้วกัน

บอกลาเพื่อนๆ ในสถาบันสตาร์ทอร์ช

ดำเนินการต่อ

ไปพบเพื่อนๆ ที่จินโจว

Abby: อื้ม... จินโจวยังเหมือนเดิมเลยนะ บรรยากาศชวนให้นึกถึงวันเก่าๆ เลย...

ผู้พเนจร: แต่เหมือน... บรรยากาศในเมืองไม่ค่อยสดใสเลยนะ... หรือจะเกี่ยวกับเรื่องที่ Yangyang เขียนในจดหมาย...?

Abby: จริงด้วยแฮะ... ทำไมทุกคนทำหน้าเครียดกันหมด... ทั้งที่วันนี้อากาศออกจะดี

ผู้พเนจร: เอาเป็นว่าไปหาพวก Yangyang ก่อนดีกว่า...

Zhezhi: เอ๊ะ? คุณไม่รู้หรอกเหรอ? Chixia หมดสติ จนป่านนี้ยังไม่ฟื้นเลยค่ะ ส่วน Yangyang... ก็หายตัวไป ตอนนี้...

ผู้พเนจร: ...Zhezhi เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

Zhezhi: ดะ...ได้ค่ะ... ฉันก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี้เอง เพราะมีภาพวาดชิ้นหนึ่งเลยกำหนดส่งแล้ว แต่ไม่มีคนมารับ...

Zhezhi: ฉันเลยออกไปถามข่าว ถึงได้รู้ว่านายจ้างของฉันหายตัวไป ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวนะ เหมือนคนในจินโจวจะหายตัวไปอีกหลายคนเลย...

Zhezhi: Chixia กับ Yangyang กำลังสืบเรื่องนี้อยู่ แต่เมื่อสองวันก่อน หลังจากพวกเธอออกไปนอกเมือง... Chixia ก็บาดเจ็บสาหัส และได้มิดไนท์เรนเจอร์ช่วยพาเธอกลับมา แต่ Yangyang... ไม่ได้อยู่กับเธอ...

Zhezhi: ที่ฉันรู้ก็มีแค่นี้แหละค่ะ... ฉันลองไปถามที่สถานีลาดตระเวน แต่พวกเขากลับไม่ยอมบอกอะไรเลย...

Abby: ยะ...อย่าเพิ่งคิดไปในทางเลวร้ายสิ...

Abby: ยังไง Yangyang ก็ต้อง... ต้องปลอดภัยอยู่แล้ว...

ผู้พเนจร: ไม่เป็นไรนะ Zhezhi เธอช่วยได้มากแล้วละ

ผู้พเนจร: เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง... ถ้างั้น... ฉันไปก่อนนะ

Zhezhi: ผู้พเนจร... ได้โปรด...

Abby: ผู้พเนจร... ตอนนี้เราจะไป...

ผู้พเนจร: ...ไปหา Jinhsi ก่อน

ผู้พเนจร: ...

ไปยังที่ว่าการ

มุ่งหน้าต่อไป

ไปยังที่ว่าการ

???: องครักษ์ Sanhua คะ ฉันนั่งรอมาสองชั่วยามแล้วนะ พาฉันไปพบท่านเจ้าเมืองได้หรือยัง?

Sanhua: อย่างที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้ ท่านเจ้าเมืองไม่อยู่ในที่ว่าการค่ะ... ขออภัยด้วยนะคะ

???: งั้นก็ช่วยบอกหน่อยว่าตอนนี้ท่านเจ้าเมืองอยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเธอเอง

Sanhua: เรื่องนั้น... ฉันบอกไม่ได้ค่ะ

ผู้พเนจร: ไม่เจอกันนานเลยนะ Sanhua

Sanhua: ผู้พเนจร...!? คุณ... กลับมาแล้วเหรอ...?

???: (คนนี้คือ...?)

ผู้พเนจร: Sanhua พาฉันไปหา Jinhsi หน่อยได้ไหม?

???: เดี๋ยวก่อน... เรื่องแบบนี้มันต้องตามคิวสิ อีกอย่างเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับน้องสาวของฉันด้วย...

ผู้พเนจร: ขอโทษนะ ฉันเองก็ต้องช่วยคนสำคัญเหมือนกัน...

??? & ผู้พเนจร: ฉันต้องรู้ให้ได้ว่า Yangyang...

???: กำลังตกอยู่ในอันตรายแบบไหนกันแน่... เอ๊ะ...?

ผู้พเนจร: หรือว่า... เธอคือ...?

Jinhsi: ...ได้โปรดอย่าถือสา Sanhua เลยนะ ฉันไม่ได้บอกเธอเองแหละ ว่าฉันไปไหน

Jinhsi: ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ แค่แผลถลอกเล็กน้อยน่ะ ถ้าเทียบกับสิ่งที่ได้จากการเดินทางครั้งนี้ นี่ก็แค่เรื่องขำๆ ที่ "ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้น" หยอกฉันเล่นเท่านั้นเอง

Jinhsi: ขอโทษที่ไม่ได้ออกมาต้อนรับนะคะ คุณ Suisui มาเยือนจินโจวครั้งแรกกลับต้องเจอเรื่องแบบนี้ซะได้

Suisui: ...ในเมื่อองครักษ์ Sanhua พูดความจริง ฉันก็ต้องขอโทษที่เสียมารยาท ฉันมาหาน้องสาวที่จินโจว แต่เธอกลับหายตัวไป ความรู้สึกนี้... หวังว่าพวกคุณจะเข้าใจนะ

Jinhsi: ฉันรู้ค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องเร่งด่วน ในเมื่อ ผู้พเนจร ก็อยู่ด้วย งั้นฉันขออธิบายทีเดียวเลยนะ

Jinhsi: ช่วงนี้มีคนในจินโจวหายตัวไปหลายคน เบาะแสทั้งหมดชี้ไปที่แดนเสวียนฟาง Yangyang กับ Chixia จึงออกเดินทางไปสืบที่เมืองเสวียนฟาง แต่ Chixia กลับบาดเจ็บสาหัสกลับมา ส่วน Yangyang ก็ขาดการติดต่อไปเลย

Jinhsi: หลังรู้เรื่องนี้ ฉันก็ส่งทูตส่งสารไปที่ว่าการเมิ่งโจวทันที แต่ก็ไม่มีการตอบกลับ ฉันจึงลองให้มิดไนท์เรนเจอร์เข้าไปตรวจสอบเมืองเสวียนฟางอีกครั้ง แต่ตอนนี้ประตูเมืองปิดตาย คนนอกไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน

Suisui: เมืองเสวียนฟาง... ที่นั่น...

ผู้พเนจร: แต่เธอคงมีวิธีใช่ไหม

Jinhsi: ใช่ค่ะ... เพราะฉันไม่ได้เป็นแค่เจ้าเมือง แต่ยังเป็นเรโซเนเตอร์ของ Jué ด้วย

Jinhsi: ผู้ก่อตั้งเมืองเสวียนฟางไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ "Hsin" จิ้งจอกจันทรา... เซนติเนลแห่งเมิ่งโจว เมิ่งโจวกับจินโจวมีพรมแดนติดกัน เซนติเนลของทั้งสองจึงมีข้อตกลงร่วมกันสามประการ และหนึ่งในนั้นก็คือเรื่องของเมืองเสวียนฟาง

Jinhsi: หากเกิดเหตุฉุกเฉินในเมืองเสวียนฟาง เรโซเนเตอร์ของทั้งสองฝ่ายจะไปยังสถานที่ที่กำหนด แล้วรับ "ของแทนตัว" ที่พวกเขาทิ้งไว้

Jinhsi: ส่วนรายละเอียดระหว่างไปรับสิ่งนี้กลับมา... คงไม่สำคัญหรอก เพราะมันจบลงแล้ว ส่วนสิ่งที่ฉันได้มา พูดง่ายๆ ก็คือ "กุญแจสำรอง" น่ะ

Suisui: ...ดูก็รู้ว่า คุณต้องลำบากมากเลยนะ

Jinhsi: มันเป็นของที่ใช้ได้เฉพาะ "สถานการณ์ฉุกเฉิน" เท่านั้น ส่วนกรณีไหนถึงจะนับว่าเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน นั่นคือสิ่งที่ฉันจะต้องประเมินเอง

Jinhsi: ผู้พเนจร คุณมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับ Jué ก็น่าจะใช้ของที่ท่านทิ้งไว้ได้เหมือนกันนะคะ

Jinhsi: ไม่มีเวลาแล้ว ผู้พเนจร พวกเราไปกันเถอะค่ะ คุณ Suisui ได้โปรดอดทนรออีกนิดนะคะ...

Jinhsi: แดนเสวียนฟางอยู่ภายใต้การดูแลของเมิ่งโจว อีกอย่างเมืองเสวียนฟางก็เป็นเขตทหารด้วย โดยปกติแล้วเพื่อนบ้านอย่างเราจะเข้าไปยุ่งไม่ได้...

Jinhsi: ถึงฉันจะไม่มีกำลังคน แต่ฉันก็ไปในฐานะเรโซเนเตอร์ของ Jué ได้

Jinhsi: แต่ว่า...

ผู้พเนจร: เชื่อฉันเถอะ

Suisui: เขาพูดถูกนะ ถ้าเรื่องนี้พัวพันกับผู้คนมากมายเกินกว่าที่เราคิดไว้ เมื่อถึงเวลานั้นจินโจวก็ต้องมีเจ้าเมืองคอยดูแล

Suisui: อีกอย่าง พวกคุณคิดว่าฉันจะนั่งเฉยๆ ได้งั้นเหรอ?

Jinhsi: ...ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้น ผู้พเนจร คุณ Suisui ฉันขอสัญญาในฐานะเจ้าเมือง ทุกสิ่งที่พวกคุณทำในเมืองเสวียนฟาง ฉันจะรับผิดชอบเองทั้งหมด

Jinhsi: ช่วยพา Yangyang... และชาวจินโจวกลับมาอย่างปลอดภัยด้วยนะ

Jinhsi: ผู้พเนจร คะ ตอนนี้ Chixia รักษาตัวอยู่ที่สถาบันหัวซวี ก่อนออกเดินทาง ไปเยี่ยมเธอหน่อยเถอะนะ ถ้าอยากรู้ข้อมูลเพิ่มเติมของเมืองเสวียนฟาง ก็ไปถามหัวหน้า Xiangli กับ Baizhi ที่นั่นได้นะคะ

Jinhsi: ส่วนคุณ Suisui...

Suisui: ขอรบกวนเวลาหน่อยได้ไหมคะ? ฉันมีเรื่องอยากถามคุณหน่อย

Jinhsi: ได้สิคะ ฉันยินดีช่วยเต็มที่

Suisui: ผู้พเนจร งั้นเราไปเจอกันที่หน้าสถาบันหัวซวีนะ

Sanhua: ...ผู้พเนจร ฝากด้วยนะคะ

ไปยังสถาบันวิจัยหัวซวีเพื่อดูอาการของ Chixia

Baizhi: ผู้พเนจร คุณมาแล้ว

ผู้พเนจร: Baizhi... Chixia ล่ะ...

Baizhi: เธออยู่นี่ ยังต้องรักษาอยู่น่ะ

Chixia: Yang...yang...

ผู้พเนจร: ...ไม่ต้องห่วงนะ Chixia ฉันจะพา Yangyang กลับมาให้ได้

Baizhi: เราออกไปกันเถอะ เธอยังต้องพักอีกสักระยะ

Baizhi: เมื่อกี้ตอนที่ Zhezhi มาเยี่ยม Chixia เธอเล่าเรื่องของคุณให้ฉันฟังแล้วละ คุณคงเจอท่านเจ้าเมืองแล้วสินะ

Baizhi: เรื่องของ Chixia... จากที่มิดไนท์เรนเจอร์เล่าให้ฟัง เธอฝ่าถ้ำนิมิตออกมาพร้อมบาดแผลเต็มตัว พอเล่าเรื่องของ Yangyang จบ ก็หมดสติไปเลย

ผู้พเนจร: Chixia...

Baizhi: ไม่ต้องกังวลหรอกนะ ตอนนี้เธอพ้นขีดอันตรายแล้วละ เมื่อคืนเครื่องตรวจวัดพบว่าเธอเริ่มรู้สึกตัวแล้ว แต่... ตอนนี้น่าจะยังไม่ได้สติ

Xiangli Yao: ใช่แล้วละ นักวิจัย Baizhi ถ้าไม่มีคุณ อาการของ Chixia คงไม่ดีขึ้นเร็วขนาดนี้หรอก บางทีอาจจะมีผลข้างเคียงด้วยซ้ำ

Xiangli Yao: ผู้พเนจร องครักษ์ Sanhua เล่าให้ฉันฟังแล้ว คุณกำลังจะออกเดินทางไป เมืองเสวียนฟางสินะ

Xiangli Yao: เพราะมันเป็นผลงานชิ้นเอกของ Hsin และเหตุผลที่ Hsin สร้างมันขึ้นมา ก็เพื่อใช้เมืองกลไกแห่งนี้กักขังและกำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ด เพื่อปกป้องเมิ่งโจวนั่นเอง

Xiangli Yao: เมืองเสวียนฟางตั้งอยู่บนชายแดนระหว่างสองภูมิภาคมากว่าสองร้อยปี โดยไม่เคยเกิดปัญหาอะไรเลย นี่คือเมืองอัจฉริยะที่มี "ชีวิต" ไม่ต้องพึ่งพามนุษย์ แต่ใช้สิ่งที่เรียกว่า "หุ่นกล" ต่อสู้กับทาเซ็ตดิสคอร์ด

Xiangli Yao: ตามทฤษฎีแล้ว เมืองเสวียนฟางคือป้อมปราการที่แข็งแกร่งของเมิ่งโจว ฉะนั้นถ้าเกิดเหตุผิดปกติขึ้นที่นั่น หมายความว่าสาเหตุที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นั้น รวมถึงผลกระทบที่จะตามมา คงต้องร้ายแรงเกินคาดเลยละ

Baizhi: ตามที่ Chixia เล่ามา ตอนที่ Yangyang ถูกทาเซ็ตดิสคอร์ดล้อมไว้ ประตูเมือง เสวียนฟางก็เปิดออกโดยไม่รู้สาเหตุ แล้ว Yangyang ก็เข้าไปในนั้นคนเดียว เพื่อให้ Chixia กลับมาได้อย่างปลอดภัย

Baizhi: ตอนนี้... Yangyang น่าจะยังอยู่ในเสวียนฟาง

Xiangli Yao: ตั้งแต่ฉันเข้ามาที่สถาบันหัวซวี ก็เคยยื่นขอศึกษาทฤษฎีทางเทคนิคของเมือง เสวียนฟางอยู่หลายครั้ง แต่กลับถูกเมิ่งโจวปฏิเสธอยู่ตลอด ฉันเลยไม่ค่อยรู้รายละเอียดเกี่ยวกับเมืองเสวียนฟางเท่าไรนัก ขอโทษด้วยนะ

Xiangli Yao: แต่ว่า... ตอนที่ค้นเอกสารเก่าของสถาบันวิจัย ฉันเจอรายงานฉบับหนึ่งเกี่ยวกับเมืองเสวียนฟางด้วย

Xiangli Yao: เนื้อหาค่อนข้างคลุมเครือ แต่ก็มีเบาะแสหนึ่งที่อาจจะพอช่วยคุณได้

Xiangli Yao: สภาซาวานเทย์

Xiangli Yao: ไม่ต้องห่วง Chixia หรอกนะ สถาบันหัวซวีจะดูแลเธอเป็นอย่างดี

ออกจากสถาบันวิจัยหัวซวี

คุยกับ Suisui

Suisui: พอได้แล้วน่า... เจ้าเกี๊ยวต้ม อย่าดื้อสิ

ผู้พเนจร: เกี๊ยวต้ม...?

Suisui: มาแล้วเหรอ ไม่มีอะไรหรอก ฉันเลี้ยงเจ้านกซื่อบื้อตัวนี้มาหลายปีแล้ว มันชื่อเกี๊ยวต้มน่ะ

Suisui: มัน... อารมณ์ไม่ค่อยดี คงเพราะไม่ได้เจอ Yangyang ละมั้ง

Suisui: ตอนอยู่ที่บ้าน มันสนิทกับ Yangyang มากเลยนะ มีอยู่ครั้งหนึ่ง Yangyang...

Suisui: ...ขอโทษนะ พูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้คงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่

ผู้พเนจร: เมื่อกี้เธอคิดอะไรอยู่เหรอ?

Suisui: ไม่มีอะไรหรอก... แค่คิดถึงเรื่องในอดีตนิดหน่อย

Suisui: นึกถึงวันที่ Yangyang บอกฉันกับแม่ว่าจะมาจินโจว ตอนนั้นฉันบอกเธอว่า ถ้าเจอเส้นทางที่อยากเดินแล้ว ก็ไม่ต้องสนใจอย่างอื่น ก้าวเท้าแล้วลุยไปได้เลย

Suisui: ก่อนจะมาที่จินโจว ฉันก็แอบกังวลนะ เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์จะยังเหมือนเดิมไหม แต่ไม่คิดเลยว่า...

ผู้พเนจร: Yangyang ก็เคยพูดแบบนี้เหมือนกันนะ

Suisui: หืม? Yangyang น่ะเหรอ...

ผู้พเนจร: พวกเธอคล้ายกันมากเลย

Suisui: ...งั้นเหรอ? คล้ายกัน... แต่ก็ไม่เหมือนเป๊ะๆ หรอกน่า

ผู้พเนจร: เธอเป็นคนเข้มแข็ง ไม่เคยท้อ และไม่เคยสงสัยในการตัดสินใจของตัวเองเลย

Suisui: เหมือนคุณจะเข้าใจ Yangyang มากเลยนะ?

ผู้พเนจร: การเดินทางของฉันเริ่มต้นขึ้น หลังจากที่ฉันเจอกับ Yangyang

ผู้พเนจร: ไม่ว่าฉันจะไปไกลแค่ไหน หรือไปมาแล้วกี่ที่ แต่วันที่เจอเธอ ก็คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่างเสมอ

ผู้พเนจร: เพราะฉะนั้น... ไม่ว่าจะเพื่อทุกคนที่ห่วงใยเธอ หรือเพื่อตัวฉันเอง ฉันจะต้องตามหาเธอให้เจอ และพาเธอกลับมาให้ได้

Suisui: ...งั้นเราไปกันเถอะ

Suisui: จากจินโจวไปแดนเสวียนฟาง ต้องผ่านถ้ำนิมิตที่อยู่ทางตอนเหนือของหุบเขาแห่งวิญญาณ คุณยังไม่เคยไปสินะ งั้นฉันนำทางเอง

ไปยังถ้ำนิมิต

มุ่งหน้าต่อไป

ผู้พเนจร: ว่าแต่ เธอกับ Jinhsi คุยอะไรกันเหรอ?

Suisui: แลกเปลี่ยนข้อมูลบางอย่างน่ะ ฉันต้องโน้มน้าวอยู่พักใหญ่ กว่าเธอจะยอมแบ่งสิทธิ์ให้ฉัน

Suisui: นอกนั้นก็คุยเรื่องของคุณนั่นแหละ

ผู้พเนจร: ฉันเหรอ?

Suisui: ถึงเราจะมีเป้าหมายเดียวกัน แต่ฉันก็ต้องรู้ว่าเพื่อนร่วมทางของฉันไว้ใจได้แค่ไหน

Suisui: อีกอย่าง Yangyang พูดถึงคุณในจดหมายบ่อยมาก ฉันเลยอดสงสัยไม่ได้ ว่าคนแบบไหนกันนะ ที่ทำให้น้องสาวฉันคิดถึงได้ขนาดนั้น

ผู้พเนจร: แล้วตอนนี้ได้คำตอบหรือยังล่ะ?

Suisui: ...คงต้องดูจากผลงานคุณแล้วละ

ผู้พเนจร: ไปกันเถอะ

ผู้พเนจร: นั่นก็คือเมืองเสวียนฟาง...

Suisui: พอมองจากตรงนี้แล้ว ดูยิ่งใหญ่มากเลยนะ

ทะลุผ่านประตูเขตแดนเสวียนฟาง

Suisui: ตอนนี้ยังราบรื่นดีอยู่

ผู้พเนจร: อืม... เรายังไม่เจอ "หุ่นกล" ที่ Xiangli Yao พูดถึงเลย

Suisui: ไปที่ลานแกนวิถีกลก่อนเถอะ อยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก กระทรวงกิจการภายนอกของแดนเสวียนฟางตั้งอยู่ที่นั่น น่าจะมีเบาะแสอะไรบ้าง

ผู้พเนจร: เธอดูคุ้นเคยกับที่นี่ดีนะ?

Suisui: ...ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เคยมาทำการค้าบ้าง แต่ไม่ได้รู้ลึกอะไรมาก

Suisui: ปกติเมืองนี้คุ้มกันแน่นหนามาก คนนอกที่เข้ามาจะต้องผ่านการตรวจสอบหลายขั้น แม้แต่แมลงวันแปลกหน้าสักตัวก็ยังบินเข้าไม่ได้

Suisui: ถ้าเรื่องที่เกิดครั้งนี้ไม่ใช่ภัยธรรมชาติ แต่เป็นฝีมือมนุษย์ล่ะ...

ผู้พเนจร: ...ระวังตัวหน่อยดีกว่า

มุ่งหน้าต่อไป

Suisui: คิดไว้ไม่ผิด... พอเข้ามาในแดนเสวียนฟาง ก็ใช้งานเทอร์มินัลไม่ได้เลย

Suisui: เครื่องระบุตำแหน่งน่ะ ใช้ดูตำแหน่งและสัญญาณชีพของผู้ใช้ แต่ข้อเสียคือสื่อสารไม่ได้น่ะสิ

Suisui: สถานการณ์ที่นี่ซับซ้อนมาก ถึงเราจะไปด้วยกัน แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอด ถือว่าเป็นหลักประกันที่ช่วยให้อุ่นใจขึ้นบ้างก็แล้วกัน

Suisui: เป็นนิสัยที่ติดมาจากตอนค้าขายน่ะ ฉันชอบเตรียมเผื่อไว้กันเหนียวเสมอแหละ

Suisui: เพราะภารกิจหลักของเราคือตามหา Yangyang เราคงไม่อยากว่อกแว่กไปกับเรื่องอื่น ใช่ไหมล่ะ?

Suisui: ถือว่าเป็นของขวัญจากฉันนะ อย่าทำหายซะล่ะ

ผู้พเนจร: (ของขวัญแบบนี้ พิเศษเกินไปมั้ง...)

Suisui: แถวลานแกนวิถีกลน่าจะยังมีร่องรอยเหลืออยู่ ลองสำรวจกันเถอะ

ค้นหาเบาะแสบริเวณลานแกนวิถีกล

ผู้พเนจร: นี่คือ... หุ่นกลของเมืองเสวียนฟางสินะ...

ผู้พเนจร: โครงสร้างต่างจากหุ่นซีรีส์ Twin Nova ของสถาบันสตาร์ทอร์ชมาก แต่ "ความซับซ้อน" ของเทคโนโลยีกลับเหนือกว่าซะอีก...

ผู้พเนจร: แล้วก็ รอยดาบนี่คือ...

Suisui: นี่มัน...?

Suisui: ลายมือนี้... หรือว่า...

ผู้พเนจร: เธอเจออะไรเหรอ?

Suisui: ผู้พเนจร ดูนี่สิ...

Suisui: หมอกงั้นเหรอ...?

ผู้พเนจร: หมอกนี้... ผิดปกติ...

Suisui: หุ่นกล! ซุ่มโจมตีงั้นเหรอ...!?

ผู้พเนจร: (นี่คงเป็น "หุ่นกลวิกลจริต" ที่ Chixia พูดถึง...)

ผู้พเนจร: อย่าประมาท เตรียมรับมือเถอะ

ไปยังพื้นที่ต่อสู้

กำจัดหุ่นกลที่โผล่ออกมาจากหมอก

ผู้พเนจร: หมอกหนาขึ้นเรื่อยๆ แล้ว...

ผู้พเนจร: หมอกนี้... แย่แล้ว มันทำให้ประสาทสัมผัสชาไปหมด...

ผู้พเนจร: Suisui เราต้องอยู่ใกล้กันไว้...

ผู้พเนจร: Suisui? แย่แล้ว...

เอาชนะศัตรูในหมอก

ค้นหาทางออกในหมอก

ผู้พเนจร: (ไม่ไหว... ต้องหาทางออกไปก่อน...)

ผู้พเนจร: นี่มัน... นกจักรกลตัวนั้นเหรอ?

ผู้พเนจร: เหมือนมัน... กำลังนำทางฉันอยู่?

ผู้พเนจร: ลองตามไปดูดีกว่า

ตามวิหคสานนภาไป

??: บ้าจริง... ที่นี่ก็ถูกหมอกพรางชีวาปกคลุมเหมือนกัน...

??: แม้แต่ทางออกไปจินโจวก็ถูกปิดตาย... แค่กองกำลังในเมือง... คงต้านไว้ได้ไม่นานแน่...

??: จะทำยังไงดี... ทำไมในเวลาแบบนี้... ท่านเซนติเนลถึง...

คุยกับคนแปลกหน้า

??: ใครน่ะ!?

ผู้พเนจร: ใจเย็นก่อนนะ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย

??: คุณ... ไม่ใช่คนที่นี่สินะ คุณเป็นใครกัน แล้วมาที่นี่ทำไม?

ผู้พเนจร: ฉันมาตามหาคนจากจินโจวน่ะ

??: จินโจวเหรอ...? คุณเข้ามาในแดนเสวียนฟางจากประตูขุนเขาทางใต้เหรอ? หรือว่า... จินโจวจะรู้เรื่องแล้ว? ก็เลยส่งกำลังเสริมมาช่วย!?

??: ชื่อนี้... คุ้นๆ แฮะ... ผมสีดำ ตาสีทอง รอยสัญลักษณ์ทาเซ็ตบนหลังมือ...

??: อย่าบอกนะว่า... คุณคือ ผู้พเนจร คนที่กำจัดเธรโนเดียน Ovathrax ร่วมกับแม่ทัพ Jiyan ในศึกทุ่งร้างนอร์ฟอลล์ครั้งก่อนน่ะ?

ผู้พเนจร: ฉันมาที่นี่ ก็เพราะเจ้าเมืองจินโจวไหว้วานมา ช่วยเล่าสถานการณ์ที่นี่ให้ฟังหน่อยได้ไหม?

Liangyu: ...ฉันชื่อ Liangyu สังกัดหน่วยไตรอัศวินเงาของกระทรวงการสงครามเมืองเสวียนฟาง ถึงจะเรียกอย่างนั้น แต่ตอนนี้เหลือฉันแค่คนเดียวแล้วละ...

Liangyu: สามวันก่อน มีการตรวจพบปฏิกิริยาทาเซ็ตดิสคอร์ดที่รุนแรงผิดปกติในลานกักกันแห่งหนึ่งของแดนเสวียนฟาง กำลังหลักของหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางจึงไปกำจัดพวกทาเซ็ตดิสคอร์ดที่เหลืออยู่

Liangyu: ในตอนแรกก็เหมือนเป็นภารกิจปกติของกระทรวงการสงคราม แต่วันนั้น...

Liangyu: ทันทีที่เราเข้าไปในลานกักกัน หุ่นกลที่ประจำการอยู่ที่นั่นกลับโจมตีเรา...

Liangyu: นี่เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เพราะชาวเสวียนฟาง... โดยเฉพาะหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางเชื่อใจหุ่นกลอย่างมาก มันคือกำลังหลักในการกำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ด และยังเป็นสิ่งที่เซนติเนลสร้างขึ้นมา...

Liangyu: พอรู้ตัวอีกที... ทุกคนก็... ไตรอัศวินเงาอีกสองคนยังไม่ทันชักอาวุธเลยด้วยซ้ำ...

Liangyu: นอกจากฉันแล้ว ก็มีแค่ไม่กี่คนที่หนีออกมาได้ จากนั้น...

ผู้พเนจร: พวกหุ่นกลก็อาละวาดเหรอ?

Liangyu: พอหุ่นกลโจมตีเรา ลานกักกันที่ใช้ขังทาเซ็ตดิสคอร์ดก็ไร้ประโยชน์ ทาเซ็ตดิสคอร์ดต่างหลั่งไหลกันออกมา จนกระทรวงการสงครามแทบจะรับมือไม่ไหว...

Liangyu: ไม่ใช่แค่นั้นนะ ทั้งที่แดนเสวียนฟางเกิดเหตุร้ายขนาดนี้ แต่ไม่ว่าหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางขอความช่วยเหลือจากเมิ่งโจวไปกี่ครั้ง ที่ว่าการหรือแม้แต่ เซนติเนลก็ไม่เคยตอบกลับมาเลย...

Liangyu: ตอนนี้หมอกพรางชีวาปิดกั้นเส้นทางออกนอกเขตแดนหมดแล้ว หน่วยพิทักษ์ เสวียนฟางจึงต้องถอยหลักมาป้องกันในเมืองเสวียนฟาง แต่ก็ทำได้แค่ยื้อเวลาเท่านั้นแหละ...

ผู้พเนจร: (ทุกคนออกมาไม่ได้... งั้น Yangyang ก็น่าจะอยู่ในเมือง...)

ผู้พเนจร: นอกจากฉันแล้ว เธอเคยเจอคนอื่นที่มาจากจินโจวอีกไหม?

Liangyu: คนที่คุณพูดถึง... หรือว่าจะเป็น...

Liangyu: มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อ Yangyang เธอบอกว่าเป็นเอาท์ไรเดอร์ของมิดไนท์เรนเจอร์จากจินโจว สองวันก่อนตอนอพยพชาวบ้านออกนอกเมือง เธอเคยร่วมทางกับเราอยู่ ช่วงหนึ่ง

ผู้พเนจร: เธอคนนั้นแหละ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนเหรอ?

Liangyu: ไม่รู้สิ... เธอ... อาสาเป็นเหยื่อล่อพวกหุ่นกลเพื่อคุ้มกันชาวบ้านอพยพเข้าเมือง สุดท้ายก็พลัดหลงกับเราไป

Liangyu: หลังจากนั้น ฉันส่งหน่วยสอดแนมไปค้นหาบริเวณขุนเขาเสวียนโยว แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเธอเลย...

ผู้พเนจร: อย่างนั้นเหรอ... แบบนี้เบาะแสก็ขาดอีกแล้ว...

Liangyu: ...คุณมีสิ่งของอะไรที่เกี่ยวกับเธอติดตัวมาบ้างไหม?

ผู้พเนจร: (จะว่าไป ก่อนหน้านี้ Suisui ก็ให้... จดหมายมาฉบับหนึ่งนี่นา?)

Liangyu: นี่คือ...?

Liangyu: คุณน่าจะมีเทอร์มินัลใช่ไหม รอเดี๋ยวนะ ฉันจะแชร์สิทธิ์เข้าถึงให้คุณ

Liangyu: เพื่อเฝ้าระวังพวกทาเซ็ตดิสคอร์ด เมืองเสวียนฟางเลยติดตั้ง "วงแหวนส่องนภา" ไว้ทั่วพื้นที่ มันสามารถติดตามความเปลี่ยนแปลงของความถี่ที่หลงเหลืออยู่ได้ ตอนนี้... ยังพอฝืนใช้งานได้

Liangyu: จดหมายฉบับนี้มีความถี่ของเธออยู่ น่าจะใช้ติดตามเส้นทางบางส่วนของเธอได้นะ ฉันจะพาคุณไปปล่องจตุสำเนียง ที่นั่นมีอุปกรณ์ที่ใช้เชื่อมต่อกับ "วงแหวนส่องนภา"

ตาม Liangyu ไป

ผู้พเนจร: (ค่าบนเครื่องระบุตำแหน่งยังปกติ แปลว่า Suisui ยังปลอดภัยดี...)

ผู้พเนจร: (เธอบอกว่า ภารกิจหลักของเราคือตามหา Yangyang...)

ผู้พเนจร: เธอบอกว่า เคยร่วมทางกับ Yangyang อยู่ช่วงหนึ่งงั้นเหรอ?

Liangyu: ใช่แล้ว ฉันก็หวังว่า... เธอจะปลอดภัยนะ

ไปยังปล่องจตุสำเนียง และเชื่อมสิทธิ์

Liangyu: เป็นยานพาหนะที่สถาบันหัวซวีของเมิ่งโจวพัฒนาขึ้นมา เอาไว้ขับขี่ในภูมิประเทศที่ซับซ้อนน่ะ

Liangyu: มอเตอร์ไบค์สำรวจภูมิทัศน์... ที่อื่นก็มีเทคโนโลยีคล้ายกันด้วยเหรอ?

Liangyu: อืม... ในเมื่อคุณมียานพาหนะของตัวเองอยู่แล้ว งั้นฉันแค่แชร์ฟังก์ชันให้คุณก็พอ

ตามหาความถี่ที่หลงเหลือของ Yangyang

ดูเงาความถี่ที่หลงเหลือของ Yangyang

เงาความถี่ของ Yangyang...

ดูเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง...

ไปยังแดนเสวียนฟาง

ไปยังลานแกนวิถีกล

กำจัดหุ่นกล

Yangyang: พ่อคะ แม่คะ พี่ Suisui... ผู้พเนจร...

Yangyang: ฉันไม่คาดหวังว่าทุกคนจะได้เห็นข้อความนี้ เพราะฉันอยากเล่าให้ฟังด้วยตัวเองมากกว่า

Yangyang: ว่าฉันเจออะไรบ้าง และฉันจะต้องเผชิญกับอะไรอีก...

หลบหนีจากการปิดล้อมของหุ่นกล

กำจัดหุ่นกลที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

Yangyang: มาไกล... พอแล้วสินะ...

Yangyang: แบบนี้... Chixia ก็น่าจะปลอดภัยแล้ว...

Yangyang: อึก...

??: Liangyu... หุ่นกลพวกนี้มัน...

??: ระวัง! อั่ก!!!

??: เกิดอะไรขึ้น!? ทำไมพวกมันถึง... อึก...

??: Duzhong!? Qingzhi!?

??: ...ไปซะ ฉันจะรั้งท้ายให้เอง

??: จอมอัศวิน Qingxiao... ท่าน...

??: ...ฉันจะไปช่วยคนที่เหลือเอง ไม่ต้องกังวล

??: แต่ว่า...!

??: ...คนที่ยังไหว ฝ่าออกไปกับฉัน!

??: เราต้อง... ส่งข่าว... ไปให้ถึงเมืองเสวียนฟาง

Yangyang: เสียงพวกนี้... คือ...?

???: วิหคสานนภา...? บินมาที่นี่ได้ยังไง...อ๊ะ! นั่นคือ...

???: พลอัศวิน Liangyu... ตรงนั้นมีคนสู้กับหุ่นกลอยู่!

??: สถานการณ์แบบนี้ ทำไมถึง...

??: ทุกคนเตรียมรับมือ! อย่าให้หุ่นกลเข้าใกล้หมู่บ้านได้!

??: นี่!? เธอไม่เป็นไรใช่ไหม!

Yangyang: ฉัน...

ออกจากบ้าน

Yangyang: ขอถามหน่อยค่ะ...

??: หืม? ฟื้นแล้วเหรอ เธอเกือบจะโอเวอร์คล็อก หมดสติไปตั้งหลายชั่วโมง เป็นยังไงบ้าง ยังไหวหรือเปล่า?

Yangyang: ฉันไม่เป็นไร... แค่ยังงงๆ กับสถานการณ์อยู่...

Liangyu: ...ฉันชื่อ Liangyu พลอัศวินเงาสังกัดกระทรวงการสงครามเมืองเสวียนฟาง ที่นี่คือหมู่บ้านเสียนหลิง อยู่ติดขุนเขาเสวียนโยว คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนท้องถิ่นของแดนเสวียนฟาง

Yangyang: Liangyu... พลอัศวินเงา... หมู่บ้านเสียนหลิง...

Liangyu: ถึงตาฉันถามบ้างแล้วนะ เธอเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วทำไมถึงสู้กับหุ่นกลล่ะ?

Yangyang: ...ฉันชื่อ Yangyang ค่ะ เป็นเอาท์ไรเดอร์ของมิดไนท์เรนเจอร์จากจินโจว มาที่นี่เพื่อช่วยเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนสืบคดีคนหายตัวไปในจินโจว

Yangyang: ฉันกับเพื่อนตามเบาะแสผ่านถ้ำนิมิตมา แล้วก็เจอกับฝูงทาเซ็ตดิสคอร์ดที่นอกประตูขุนเขา... พอประตูเปิดออก ฉันก็เข้ามาในเมืองคนเดียว เพื่อช่วยให้เพื่อนหนีออกไปได้

Yangyang: หลังจากนั้น... เรื่องก็เป็นอย่างที่คุณรู้

Liangyu: จินโจว... คดีคนหาย... ทาเซ็ตดิสคอร์ดหลุดออกมา... แล้วก็ประตูขุนเขาเปิดเอง...

Liangyu: จินโจวยังไม่รู้เรื่อง ฝั่งเมิ่งโจวก็ยังไม่ตอบกลับ ทั้งหมดนี้มัน... หึ!

Yangyang: เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉันจำได้ว่า... หุ่นกลของเมืองเสวียนฟางควรเป็นอาวุธช่วยทหารรับมือกับทาเซ็ตดิสคอร์ดไม่ใช่เหรอ ทำไมมันถึงโจมตีคนล่ะ?

Liangyu: ฉันก็ไม่รู้... ไม่มีใครรู้ว่าทำไม...

Liangyu เล่าเหตุการณ์ให้ Yangyang ฟังคร่าวๆ

Yangyang: หุ่นกล... ก่อกบฏงั้นเหรอ?

Liangyu: ...ไม่มีใครอยากเชื่อเหมือนกัน เพราะพวกมันเป็นสิ่งรังสรรค์ของเซนติเนล ปกติแล้วไม่มีทางทำร้ายผู้บริสุทธิ์แน่ๆ

Liangyu: แต่ถ้ามีใครควบคุมมันอยู่เบื้องหลัง พยายามก่อเรื่องวุ่นวายในแดนเสวียนฟาง... มันยิ่งเหลือเชื่อกว่าเดิมอีก! เพราะนั่นหมายความว่ามีคนที่สามารถแทรกแซง หรือถอดรหัสสติปัญญาของเซนติเนลได้...

Yangyang: ถ้าทั้งหมดนี้มีคนวางแผนอยู่เบื้องหลัง... คนที่ทำแบบนี้ได้ เท่าที่ฉันรู้ก็มีแค่...

Yangyang: ...เป็นฝีมือของแฟรกต์ซิดัสหรือเปล่า?

Liangyu: แฟรกต์ซิดัส... องค์กรก่อการร้ายชื่อเสียงฉาวโฉ่นั่นน่ะเหรอ? ไม่แน่ใจเหมือนกัน... แต่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเห็นคนชุดแดงเคลื่อนไหวในพื้นที่นะ...

Liangyu: ในเวลาแบบนี้ ถ้าสำนักจั๋วจวินส่งผู้เชี่ยวชาญมาสักคนสองคนก็คงดีนะ... ไม่สิ คงหวังอะไรไม่ได้หรอก

Yangyang: สำนักจั๋วจวิน? พวกเขาคือใครเหรอ?

Liangyu: องค์กรจักรกลอัตโนมัติของเมิ่งโจวน่ะ ช่างฝีมือเกือบครึ่งของเมิ่งโจวต่างมีภูมิหลังมาจากสำนักจั๋วจวิน เรียกได้ว่าเป็นองค์กรที่เข้าใจจักรกลอัตโนมัติดีที่สุด รองจาก เซนติเนลกับกระทรวงการพัฒนา

Liangyu: แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ในความดูแลของที่ว่าการเหมือนกระทรวงการพัฒนาหรือสถาบันหัวซวี พวกระดับสูงแทบไม่เคยปรากฏตัวเลย แถมตอนนี้แดนเสวียนฟางก็ขาดการติดต่อกับเมิ่งโจวแล้ว...

Liangyu: ...แต่ไม่ว่ายังไง ก็ต้องปกป้องชาวบ้านก่อน

Liangyu: ขอโทษด้วยนะ เรื่องคนหายจากจินโจว กระทรวงการสงครามก็ไม่ได้รับข้อมูลเลย แถมตอนนี้... คงไม่มีกำลังคนมาช่วยเธอสืบสวนหรอกนะ

Yangyang: ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ถึงจะยังไม่มีหลักฐาน แต่ฉันรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น... อาจจะเกี่ยวข้องกันก็ได้

Yangyang: อีกอย่าง เราเป็นพี่น้องร่วมรบ ก็ควรต้องช่วยเหลือกัน ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกฉันได้เลยนะ

Liangyu: ...ขอบคุณนะ เราต้องการคนอยู่พอดี

Liangyu: ทหารหลายคนบาดเจ็บจากการต่อสู้กับหุ่นกล ต้องใช้เวลาพักฟื้นสักระยะ

Liangyu: พอหน่วยสอดแนมเจอเส้นทางที่ปลอดภัยแล้ว เราจะคุ้มกันทุกคนกลับเข้าเมืองทันที

Yangyang: งั้นฉันขอไปดูสถานการณ์ของทุกคนก่อนนะ

Liangyu: ...อื้ม ฝากด้วยนะ

ตรวจสอบสถานการณ์ของชาวบ้าน

Yangyang: ไม่รู้ว่าหุ่นกลจะบุกมาอีกเมื่อไหร่...

Yangyang: ต้องให้ทุกคนไปรวมตัวกันในที่ปลอดภัย...

Yangyang: แล้วก็ลองถามเรื่องแดนเสวียนฟางกับหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางด้วยดีกว่า

Huamei: เธอหมายความว่า... Zhong เขา...

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่อดกลั้นความเสียใจ: ต้องขอโทษด้วย... ท่านป้า เราพาเขากลับมาไม่ได้... เสียใจด้วยจริงๆ...

Yangyang: ...

Qiuyan: ...ใครน่ะ?

Yangyang: ...รีบหน่อยนะคะ หน่วยพิทักษ์เสวียนฟางเรียกให้ไปรวมตัวกันที่ลานหมู่บ้านแล้ว

Qiuyan: โอเค... เข้าใจแล้วละ

Qiuyan: Xiaoyi เก็บของเร็ว เราจะเข้าเมืองกันแล้ว

Xiaoyi: เข้าเมืองเหรอ? งั้นผมจะได้ไปหาลุง Qiu แล้วสิ?

Qiuyan: อย่าไปกวนลุงเขาละ งานเขาเยอะจนล้นมือแล้ว...

Yangyang: (บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่แล้ว...)

Qiaochai: เอ๊ะ! เธอมาจากจินโจวใช่ไหม? รู้จักลุง Dong ไหม?

Yangyang: (ลุง Dong... หนึ่งในรายชื่อคนที่หายตัวไป...!)

Yangyang: รู้จักค่ะ คุณเคยเจอเขาเหรอ?

Qiaochai: ใช่แล้ว ตอนนั้นเขาจะไปเมิ่งโจว เลยแวะพักที่หมู่บ้านเรา เขาเล่านิทานสนุกมากเลยนะ

Qiaochai: แต่เขาพักที่นี่แค่คืนเดียวเอง วันรุ่งขึ้นก็รีบออกเดินทางไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะเจอกันอีกเมื่อไหร่...

Qiaochai: เฮ้อ... สถานการณ์แบบนี้ เขาคงกลับมายากแล้วละ ฉันอยากฟังเขาเล่านิทานอีกจังเลย...

Yangyang: (เธอไม่รู้ว่าลุง Dong หายตัวไป...)

Yangyang: (แต่ดูเหมือนคนจากจินโจวจะหายตัวไปในแดนเสวียนฟางจริงๆ...)

Gaoyun: โอ้... แม่หนู นี่คือวิหคสานนภาของเธอเหรอ? ดูมีชีวิตชีวาและงดงามมากจริงๆ ฝีมือระดับปรมาจารย์เลยนะ

Yangyang: (วิหคสานนภา... คือชื่อของเธอเหรอ?)

Yangyang: เปล่าค่ะ คุณลุง... แต่ไม่รู้ทำไม เหมือนมันอยากจะพาฉันไปที่ต่างๆ

Gaoyun: โอ้? น่าสนใจจริงๆ... แม่หนู ดูจากขนปักษาที่ปลายผม กับสัญลักษณ์ทาเซ็ตบนหน้าผาก เธอคงเป็นเรโซเนเตอร์สินะ? ฮ่าๆ วิหคสานนภาตัวนี้อาจจะเข้าใจผิด คิดว่าเธอคือปักษานิลสวรรค์ก็ได้นะ

Yangyang: ปักษานิลสวรรค์... ขอโทษนะคะท่านลุง ฉันไม่ใช่คนที่นี่ ช่วยเล่าเรื่องปักษานิลสวรรค์ให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ?

Gaoyun: เฮ้อ... อย่าว่าแต่พวกเธอเลย เดี๋ยวนี้แม้แต่คนหนุ่มสาวในท้องถิ่นก็ไม่ค่อยรู้จักตำนานนี้แล้วละ...

Gaoyun: สมัยก่อนที่นี่ยังไม่ขึ้นกับเมิ่งโจว เคยมีฝูงภูตนกกระจอกอาศัยอยู่ที่แดนเสวียนฟาง... มันมีขนสีฟ้าคราม ปีกสีดำ ผู้คนจึงเรียกว่า "ปักษานิลสวรรค์"

Gaoyun: ถึงจะไม่มีสติปัญญาแบบมนุษย์ แต่ก็สามารถรับรู้อารมณ์และถ่ายทอดความรู้สึกได้ ตอนนั้นเขตแดนทุรกันดาร เดินทางลำบาก ผู้คนก็เลยใช้พวกมันเป็นสื่อกลางส่งต่อความรู้สึก บอกเล่าความในใจให้กันและกัน...

Gaoyun: แต่น่าเสียดาย... เมื่อสองร้อยปีก่อน สงครามครั้งนั้นทำให้ทุกอย่างพังพินาศ... และปักษานิลสวรรค์ก็สูญพันธุ์ไป...

Yangyang: (สองร้อยปีก่อน... หมายถึงศึกเหวเมฆาที่ทำให้จินโจวถูกสถาปนาขึ้นมาสินะ...)

Gaoyun: ต่อมาพอก่อตั้งเมืองเสวียนฟาง จักรกลอัตโนมัติของเมิ่งโจวก็เริ่มเข้ามา ช่างฝีมือท้องถิ่นจึงสร้างวิหคสานนภาเลียนแบบขึ้นมา เพื่อรำลึกถึงปักษานิลสวรรค์ และใช้ส่งจดหมาย

Gaoyun: แม่หนู เธอกับมันดูมีวาสนาต่อกันนะ ดูแลมันให้ดีๆ ล่ะ เพราะถ้าผู้คนลืมปักษานิลสวรรค์ไปแล้ว... คนที่สร้างวิหคสานนภาก็คงน้อยลงเรื่อยๆ...

Yangyang: (ก่อนหน้านี้... มันพาพวก Liangyu มาช่วยฉันสินะ...)

สอบถามรายละเอียดจาก Qingdai

Qingdai: ตั้งแต่ที่ Liangyu กลับมา... เขาก็หายไป...

Qingdai: ฉันลองถามเด็กคนอื่นดูแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ไหน...

Gaoyun: เจ้า Yan น่ะเหรอ... ไม่เห็นเลยนะ หรือว่าเขาจะ... เฮ้อ...

Yangyang: ขอโทษนะคะ มีเด็กหายไปเหรอคะ?

Qingdai: ใช่ๆ! เขาอายุประมาณ 8-9 ขวบ ตัวเล็กๆ ผอมๆ... ผมยุ่งๆ หน่อย...

Yangyang: ฉันจะช่วยหาอีกแรงนะคะ ฉันค่อนข้างถนัดเรื่องนี้เลยละ

Qingdai: ขอบใจนะ ขอบใจแม่หนู...

คุยกับพลพิทักษ์เสวียนฟางในหมู่บ้าน

Yanlang: เธอนี่เอง สู้กับหุ่นกลเป็นสิบตัวได้คนเดียว ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ

Yanlang: ได้ยิน Liangyu บอกว่า เธอเป็นเอาท์ไรเดอร์จากจินโจวใช่ไหม? สมแล้วที่เป็นแนวหน้ารับมือกับทาเซ็ตดิสคอร์ด สุดยอดจริงๆ

Yangyang: ฉัน... ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่ตอนที่ฉันสู้กับทาเซ็ตดิสคอร์ดของที่นี่ พวกมัน... เหมือนเคยผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน ว่องไว ดุดัน ต่างจากทาเซ็ตดิสคอร์ดข้างนอกลิบลับเลย

Yanlang: ...สองร้อยปีที่ผ่านมา ลานกักกันของเมืองเสวียนฟางคอยกำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดอยู่ตลอด ตัวที่รอดจากการเฝ้าระวังของหุ่นกลกับหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางมาได้ ก็มีแต่พวกเจ้าเล่ห์และร้ายกาจทั้งนั้น

Yanlang: แต่กำลังหลักของเมืองคือหุ่นกล หน่วยพิทักษ์เสวียนฟางอย่างเราก็แค่คอยสนับสนุนเท่านั้น

Yanlang: คนที่ต่อกรกับทาเซ็ตดิสคอร์ดแสนร้ายกาจด้วยตัวคนเดียวได้ นอกจากผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางแล้ว ก็มีแค่ไตรอัศวินเงา และจอมอัศวินรักษ์เสวียนฟางที่ลึกลับผู้นั้น...

Yanlang: แต่ตอนนี้... หุ่นกลกลับแปรพักตร์ จอมอัศวินรักษ์เสวียนฟางต้องติดอยู่ในลานกักกัน ส่วนไตรอัศวินเงาก็เหลือแค่ Liangyu คนเดียว... พูดตามตรงนะ ต่อให้ถอยไปตั้งรับในเมือง เราก็หยุดพวกมันไม่ได้อยู่ดี

Yangyang: เอ่อ...

Yanlang: ไม่ต้องปลอบใจฉันหรอก ฉันทำใจไว้แล้วละ เป็นทหารมาสิบกว่าปี ถ้าไม่รู้จักเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมก็คงอยู่ลำบาก เพียงแต่...

Yanlang: สหายร่วมรบเอ๋ย ถ้าเธอไม่รังเกียจ ฉันฝากดูแล Liangyu หน่อยได้ไหม

Yanlang: เธอมีพรสวรรค์ แต่อายุยังน้อย ปกติจะมีพลอัศวินอีกสองคนคอยดูแลเธอ เธอเองก็เห็นพวกเขาเป็นเหมือนพี่น้อง

Yanlang: ในสนามรบห้ามมีน้ำตา แต่เราดูออกว่า เธอเสียใจกับการตายของพวกเขามากแค่ไหน

Yanlang: คนเป็นผู้นำน่ะ ห้ามแสดงความหวาดกลัวต่อหน้าลูกน้อง เธอเป็นคนดื้อเงียบ คงเก็บความรู้สึกเอาไว้คนเดียว

Yanlang: พวกเธออายุไล่เลี่ยกัน แล้วเธอก็ไม่ใช่หน่วยพิทักษ์เสวียนฟางด้วย บางที... Liangyu อาจจะยอมเปิดใจก็ได้นะ

Yangyang: แบบนี้นี่เอง... เข้าใจแล้วค่ะ... ฉันจะลองหาวิธีช่วยเธอดูนะคะ

Yangyang: ดูเหมือนเธอจะสำคัญกับทุกคนมากเลยนะ

Yanlang: เรื่องธรรมดาแหละ... เธอเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก และโตมากับคนในหมู่บ้าน คนท้องถิ่นอย่างเรา ก็เห็นเธอเป็นน้องสาวไปแล้ว

Yanlang: ยังไงก็ฝากด้วยนะ

Yangyang: เราตรวจดูในหมู่บ้านแทบจะครบแล้ว...

Yangyang: ลองไปถามหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางดูดีกว่า

Yangyang: ว่าแต่ เมื่อกี้คุณเห็นเด็กที่ชื่อ Qingyan ไหมคะ?

Yanlang: Qingyan เหรอ... อ้อ น้องชายของ Qingzhi นี่เอง... ฉันเห็นอยู่นะ

Yanlang: เมื่อกี้เขาจะแอบเข้าไปในเต็นท์ทหาร เลยโดนไล่ออกมา หลังจากนั้น... ก็น่าจะเดินไปทางศาลบรรพบุรุษ

Yangyang: งั้นเหรอ... ขอบคุณนะคะ ฉันเข้าใจแล้ว

ตามวิหคสานนภาไป

Yangyang: (มัน... เหมือนอยากพาฉันไปที่ไหนสักแห่ง...)

Yangyang: (ลองตามไปดีกว่า)

ทำลายกล่องที่กองอยู่ แล้วตรวจสอบสถานการณ์หลังกล่อง

คุยกับเด็กชาย

Qingyan: เอ๊ะ! พี่หาผมเจอได้ยังไง!?

Qingyan: ขอร้องล่ะ... อย่าบอกคนที่บ้านว่าผมอยู่ที่นี่ได้ไหม...?

Qingyan: ผมจะไปที่ศาลบรรพบุรุษ... ผมจำได้ว่า... ที่นั่นมีดาบอยู่เล่มหนึ่ง...

Qingyan: ถ้าได้ดาบนั้นมา... ผมก็จะ...

ตามเด็กผู้ชายไป

Yangyang: (เด็กคนนี้... เหมือนมีอะไรในใจ...)

Yangyang: (เกิดอะไรขึ้นกับเขากันนะ...?)

Yangyang: (เอาเป็นว่า ลองตามเขาไปก่อนดีกว่า)

Yangyang: (เด็กคนนี้... น่าจะเป็นคนที่ผู้หญิงคนนั้นตามหาสินะ...)

Yangyang: (พี่สาวของเขา... น่าจะเป็นหนึ่งในสหายรบของ Liangyu...)

Yangyang: (เอาเป็นว่า ลองตามเขาไปก่อนดีกว่า)

ไปยังศาลบรรพชน

Qingyan: ถ้าไม่มีทางเลือกจริงๆ... ฉันคงต้องใช้ดาบเล่มนี้แล้วละ...

Yangyang: ระวัง! ดาบเล่มนี้ลับคมแล้วนะ!

Qingyan: อย่ามายุ่งนะ! ผมจะไปฆ่าพวกหุ่นกลกับทาเซ็ตดิสคอร์ด ผมจะแก้แค้นให้พี่รอง!

???: Ling... เจ้าจะทำแบบนี้ไปทำไมกัน... ยัยหนูยังแค่สามขวบเองนะ ถ้าเจ้าไปเป็นทหาร...

???: ขอโทษค่ะท่านย่า ข้าตัดสินใจแล้ว พ่อของยัยหนูจะไม่กลับมาอีกแล้ว... ปักษานิลสวรรค์บอกข้าว่า เขาถูกทาเซ็ตดิสคอร์ดสังหารที่หุบเขาแห่งวิญญาณ...

???: หากไม่ล้างแค้น คำมั่นสัญญาก็ไร้ความหมาย... ยิ่งไปกว่านั้น เขาใช้ทั้งชีวิตวาดแดนเสวียนฟางแห่งนี้ขึ้นมา ข้าจะยอมให้มันพังทลายในมือทาเซ็ตดิสคอร์ดได้ยังไงกัน

???: ท่านย่า ช่วยเอาพิณนี้ไปจำนำที่เมิ่งโจวเถอะค่ะ น่าจะได้เงินพอให้ท่านกับยัยหนูมีใช้อีกสักพัก

???: พอสงครามจบลง... ข้าจะไปรับพวกท่านกลับมา

???: ปักษานิลสวรรค์... พวกเจ้ารู้แล้วใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

???: ถ้ารู้แล้วก็ไปเถอะนะ ไม่ต้องคาบอะไรติดไป ให้ทุกอย่างมันจบลงที่นี่ซะ

???: พวกเจ้าเป็นที่พึ่งทางใจ เป็นสะพานเชื่อมโยงหัวใจของผู้คน

???: อย่าให้ผู้คนเห็นพวกเจ้าแล้วนึกถึงลางร้าย อย่าได้กลายเป็นทูตแห่งเหตุร้ายเลยนะ

???: ไปเถอะ! บินไปจากที่นี่ซะ!

???: ไปจากที่นี่ซะ... ก่อนที่มันจะกลายเป็นหุบเหวแห่งหายนะ

Qingdai: Yan! เจ้าเด็กคนนี้! มาทำอะไรที่นี่!?

Qingyan: พะ...พี่ใหญ่!? ผม...

Yangyang: เมื่อกี้นี้คือ...

Qiankun: แม่หนู... เป็นอะไรไปหรือเปล่า? สีหน้าดูเหม่อลอยนะ?

Yangyang: ท่านคือ... คนที่คุยกับ Liangyu เมื่อกี้...

Qiankun: ใช่... ฉันคือผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเสียนหลิง เห็นเจ้าหนู Liangyu โตมากับตานี่แหละ

Yangyang: ท่านผู้ใหญ่คะ ดาบที่บูชาอยู่ที่นี่คืออะไรหรือคะ...?

Qiankun: ก็แค่ดาบนิรนามเล่มหนึ่ง แต่เพราะไร้นามนี่แหละ มันจึงเป็นตัวแทนของเหล่านักรบที่เข้าร่วมในศึกครั้งนั้น

Qiankun: เมื่อสองร้อยปีก่อน ศึกเหวเมฆาได้ปะทุขึ้นในแดนเสวียนฟาง กองกำลังที่เข้าห้ำหั่นกันนั้นมิได้มีเพียงทหารจากเมิ่งโจวเท่านั้น ทว่าคนหนุ่มสาวของที่นี่ ก็หยิบอาวุธขึ้นสู้เพื่อปกป้องบ้านเกิดด้วย...

Qiankun: ในตอนนั้นฉันยังไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ ได้แต่ฟังเรื่องราวความทารุณของสงครามครั้งนั้นที่เล่าต่อกันมา... ว่ากันว่าท้องนภาถูกเปลี่ยนเป็นสีเลือด และแทบจะไม่มีผู้ใดมีชีวิตรอดกลับมาได้เลย

Qiankun: ดาบเล่มนี้ถูกเก็บมาจากในสนามรบนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของคือใคร แต่ทุกคนรู้ดีว่า ผู้ที่เคยแกว่งดาบเล่มนี้ คือวีรบุรุษที่สละชีวิตเพื่อแผ่นดินนี้

Qiankun: หลังสงครามสิ้นสุดลง ผู้คนที่อพยพไปเมิ่งโจวก็เริ่มทยอยกลับมา และศาลบรรพบุรุษแห่งนี้ ก็สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงวีรชนเหล่านั้น

Yangyang: (ผู้หญิงคนเมื่อกี้... กำลังจะไปเข้าร่วมศึกเหวเมฆาสินะ...)

Yangyang: (นั่นคือความทรงจำของดาบ... หรือว่า...)

คุยกับผู้ใหญ่บ้าน

Qiankun: เรื่องของ Qingyan... ฉันเข้าใจเขาดี เขาสนิทกับ Qingzhi มาก...

Qiankun: ฉันคิดว่าทุกอย่างเป็นแค่อดีตไปแล้ว คิดไม่ถึงว่า... แผ่นดินนี้จะต้องเผชิญกับเคราะห์ร้ายอีกครั้ง ถ้าเหล่าบรรพบุรุษได้มาเห็นเข้า จะรู้สึกยังไงกัน...

Yangyang: ...ถึงอย่างนั้น เราก็นิ่งเฉยไม่ได้นะคะ

Yangyang: ทุกอย่างลิขิตได้ด้วยมือเรา อย่างน้อยตอนนี้เราก็ยังมีแรงสู้

Yangyang: ท่านผู้ใหญ่คะ ฉันคิดว่าดาบเล่มนี้ไม่ได้มีไว้แค่รำลึกเท่านั้น แต่ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความตาย มันอาจจะมอบความกล้าหาญ... เพื่อปลุกขวัญกำลังใจให้ผู้คนรู้สึกเด็ดเดี่ยวก็ได้นะคะ

Qiankun: ...พูดได้ดีจริงๆ แม่หนู ทำเอาตาแก่อย่างฉันดูเหมือนพวกชอบโทษโชคชะตาไปเลย

Qiankun: ฉันอยากขอให้เธอช่วยอะไรหน่อยได้ไหม ช่วยเอาดาบเล่มนี้ไปให้ Liangyu เพื่อให้หน่วยพิทักษ์เสวียนฟางนำกลับไปที่เมืองเสวียนฟางได้หรือเปล่า?

Qiankun: พวกทาเซ็ตดิสคอร์ดจะทำลายทุกอย่างจนพินาศ ถึงดาบจะเป็นแค่สิ่งไม่มีชีวิต แต่มันก็เป็นมรดกของแดนเสวียนฟาง ฉันอยากเก็บรักษามันไว้ให้ดี

Yangyang: ได้เลยค่ะ ท่านผู้ใหญ่ ฉันจะไปบอก Liangyu ให้นะคะ

Qiankun: เฮ้อ... เธอพูดถูกนะ Yangyang... หุ่นกลคือของขวัญจากเซนติเนล ของขวัญชิ้นนี้ทำให้เรามีชีวิตที่สงบสุขมาได้กว่าสองร้อยปี

Qiankun: แต่สุดท้าย... ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับมนุษย์นั่นแหละ...

Qingdai: เจ้า Yan! อย่าดื้อสิ กลับไปกับพี่เดี๋ยวนี้นะ!

Qingyan: ผม... ผมไม่ไป! ถ้าผมไปกับพี่... แล้วใครจะล้างแค้นให้พี่รองล่ะ!?

Yangyang: ...ขอถามหน่อยนะ เธอเคยฝึกต่อสู้ไหม? รู้ไหมว่าจะสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าได้ยังไง? เธอมีความสามารถพอจะแก้แค้นให้พี่สาวตัวเองจริงๆ เหรอ?

Qingyan: ผม... ผมเคยเห็นหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางฝึกกัน...

Yangyang: พี่สาวของเธอเป็นหน่วยพิทักษ์เสวียนฟาง ต้องเก่งมากแน่ๆ แต่ถึงจะเก่งแค่ไหน ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะรอดออกมาจากสนามรบหรอกนะ

Qingyan: แล้ว... แล้วผมต้องทำยังไงล่ะ!? พี่สาว...ของผม... ไม่มีวันกลับมาแล้ว...

Yangyang: แล้วพี่สาวอีกคนล่ะ? ไม่คิดจะปกป้องพี่สาวคนนี้ด้วยเหรอ?

Qingyan: ผม...

Yangyang: ไปอยู่เคียงข้างพี่สาวคนนี้เถอะนะ ไปยังที่ที่ทุกคนรวมตัวกัน

Qingyan: พี่สาวครับ... พี่ก็เป็นทหารเหมือนกับพี่รองของผมใช่ไหม?

Yangyang: ใช่จ้ะ ฉันเป็นทหาร ก็เพื่อปกป้องคนที่ปกป้องตัวเองไม่ได้

Yangyang: ปณิธานนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จะทำสำเร็จได้ในวันเดียวนะ

Qingyan: ถ้างั้นพี่... ช่วยสอนผมบ้างได้ไหม? สอนวิชาดาบ! สอนวิธีกำจัดพวกทาเซ็ตดิสคอร์ดให้ผมที!

Yangyang: ได้สิ ฉันสัญญา แต่เธอก็ต้องสัญญากับฉันเหมือนกันนะ ว่าก่อนจะถึงวันนั้น เธอต้องปกป้องพี่สาวให้ดี

Qingyan: ...ครับ!

นำดาบออกมา

Yangyang: (ไปหา Liangyu ตามที่ผู้ใหญ่บ้านบอกก่อนดีกว่า)

Yangyang: (ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนนะ...?)

มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสียงเพลง

ตามหา Liangyu

Liangyu: ...

Liangyu: ใครน่ะ... เธอนี่เอง...

Liangyu: มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ถึงหน่วยสอดแนมยังไม่กลับมา แต่เราคงรอไม่ได้แล้ว

Liangyu: ชาวบ้านรวมตัวกันครบเมื่อไหร่ เราต้องออกเดินทางทันที

Yangyang: เมื่อกี้ฉันเจอผู้ใหญ่บ้าน เขาบอกว่าอยากให้หน่วยพิทักษ์เสวียนฟางช่วยเก็บรักษาดาบเล่มนี้เอาไว้น่ะ

Liangyu: ดาบเหรอ...? สถานการณ์แบบนี้ ยังจะมาสนใจดาบอีกเหรอ... เส้นทางอพยพนั้นอันตรายมาก ฉันอยากให้ทุกคนรักษาชีวิตตัวเองและคนรอบข้างให้รอดก็พอ ไม่ใช่มาปกป้องดาบเล่มเดียว

Yangyang: ...งั้นดาบเล่มนี้ ฉันจะเก็บไว้ให้ก่อนก็แล้วกันนะ

Liangyu: เธอ... ช่างเถอะ แล้วแต่เธอเลย

Yangyang: จะว่าไป ฉันยังไม่ได้ขอบคุณที่พวกเธอช่วยฉันไว้เลย แถมยังหาที่พักให้อีก

Liangyu: ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้กลับมาพักที่หมู่บ้านนานแล้ว บ้านที่ไม่มีคนอยู่ปล่อยทิ้งไว้ก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ

Yangyang: นั่นเป็นบ้านของเธอเหรอ...

Liangyu: ก็แค่บ้านเก่าๆ น่ะ... อีกไม่นานทาเซ็ตดิสคอร์ดก็คงจะถล่มหมู่บ้านนี้ จนเหลือแต่กองซากแล้วละ

Liangyu: บ้านพังยังสร้างใหม่ได้ แต่คนที่ลาจากโลกนี้ไปแล้ว จะไม่มีวันหวนกลับมา...

Yangyang: งั้นเรามาให้ความสำคัญกับคนที่ยังอยู่กันดีกว่านะ

Liangyu: ...

Liangyu: ...มีอะไรอีกหรือเปล่า?

Yangyang: เรามาคุยกันหน่อยไหม

Liangyu: ฉัน... ไม่มีอะไรจะคุย

Yangyang: ถ้าเป็นปกติ... ฉันก็คงไม่อยากฝืนใจเธอหรอกนะ

Yangyang: แต่ว่า Liangyu พวกเราเป็นทหาร พวกเรามีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ไม่ควรเอาแต่ใจในเวลาแบบนี้นะ

Yangyang: ...พลังเรโซแนนซ์ของฉัน ทำให้ฉันรับรู้ถึงข้อมูลที่สายลมพัดพามาจากแดนไกลได้

Yangyang: มันสะดวกและมีประโยชน์มาก... มันทำให้ฉันรู้ว่า ในที่ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มีคนกำลังรอคอยมือที่จะยื่นไปช่วยพวกเขาอยู่

Yangyang: แต่บางครั้ง มันก็... น่ารำคาญเหมือนกัน

Yangyang: เสียงสะท้อนของโศกนาฏกรรม เสียงกังวานของหายนะ... ทั้งที่ทุกอย่างจบไปแล้ว ทั้งที่ฉันทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว แต่มันก็ยัง... ดึงดันให้ฉันได้ยิน

Yangyang: แม้แต่ตอนนี้ ฉันก็ยังรู้สึกใจสั่นเวลาที่ได้ยินเสียงพวกนั้น

Liangyu: เธอ...

Yangyang: ไม่เป็นไร... ฉันรู้แล้วละ เพราะว่าฉัน... ได้ยินแล้ว

Liangyu: ...ฉันกลัวที่จะต้องสบตากับพวกเขา

Liangyu: ฉันรู้ว่าทุกคนคาดหวังอะไร เพราะฉันก็หวังว่าจะมีใครสักคนลุกขึ้นสู้

Liangyu: Duzhong กับ Qingzhi ก็เป็นคนแบบนั้นแหละ ถ้าไม่ได้มาเป็นพลอัศวินเงา พวกเขาก็ยังมีศักยภาพพอจะเป็นผู้นำที่ดีได้ แต่สุดท้ายพวกเขาก็จากไป ทิ้งให้ฉันเป็นคนเดียวที่ยังมีลมหายใจ

Liangyu: ตอนนั้น... ถ้าฉันรู้ตัวเร็วกว่านี้... ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต... ฉันก็จะ...

Yangyang: เป็นยังไงบ้าง... ได้พูดออกมาแล้ว รู้สึกดีขึ้นไหม?

Yangyang: ฉันคิดว่า... ไม่ต้องให้ใครมาบอกหรอก เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าตัวเองควรทำอะไร

Yangyang: เพียงแค่กลัวว่าจะทำได้ไม่ดีพอ เพราะเรื่องบางเรื่องไม่มีโอกาสให้ลองผิดลองถูก

Yangyang: แต่ถึงอย่างนั้น บางครั้งก็ต้องกัดฟันลุยบ้างใช่ไหมล่ะ?

Liangyu: ...ตอนศึกทุ่งร้างนอร์ฟอลล์ พวกเธอก็คิดแบบนั้นเหรอ?

Yangyang: ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคนอื่นคิดยังไง แต่พอถึงช่วงสุดท้าย หัวของฉันก็ว่างเปล่าไปหมด ทำได้แค่ต่อสู้ตามสัญชาตญาณน่ะ

Yangyang: สงครามครั้งนั้น เราชนะมาได้ก็เพราะมีผู้คนมากมายคอยช่วยเหลือ ในตอนนั้น... มีคนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าฉัน และทุกๆ คน...

Yangyang: แต่ฉันก็รู้ดีว่า เขาไม่มีวันอยู่เคียงข้างฉันได้ตลอดไป

Yangyang: ถ้ามัวแต่เฝ้ามองแผ่นหลังของใครสักคน ตัวเองก็จะย่ำอยู่กับที่

Yangyang: ฉันหวังว่าตอนที่ได้เจอเขาอีกครั้ง ฉันจะได้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา โดยที่ไม่ต้องหลบอยู่ข้างหลังแบบนี้

Yangyang: ถึงสถานการณ์ของเมืองเสวียนฟางจะยังไม่ชัดเจน แต่อย่างที่ฉันเคยบอกนั่นแหละ กระแสพลังพาฉันมาที่นี่ สิ่งที่ฉันต้องทำก็มีแค่...

Liangyu: ...เธอพูดถูกนะ ไม่ว่ายังไง ฉันก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

Yangyang: ว่าแต่ เพลงเมื่อกี้คือ...?

Liangyu: เพลงเหรอ? หรือฉันเผลอฮัมออกมากันนะ...

Liangyu: ...เป็นเพลงเก่าน่ะ แม่ฉันเคยสอนร้องตอนเด็ก...

Liangyu: แต่ฉันจำได้ไม่ครบหรอก ว่ากันว่าโน้ตเพลงนี้หายสาบสูญไปตั้งแต่สองร้อยปีก่อนแล้ว คนสมัยนี้ก็ฮัมได้แค่คร่าวๆ...

Yangyang: งั้นเหรอ...

Liangyu: เธอ... เคยเรียนร้องเพลงนี้มาก่อนเหรอ? หรือฟังแค่ครั้งเดียวก็จำได้แล้ว?

Yangyang: ...ฉันแค่คิดว่า ถ้าทุกคนได้ยินเพลงนี้ อาจจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง

Liangyu: ...อาจจะใช่แหละ เพราะเธอร้องเพราะกว่าฉันเยอะเลย

Mingyu: ท่าน Liangyu "วงแหวนส่องนภา" ตรวจพบว่าหุ่นกลกำลังมุ่งมาทางนี้ อีกประมาณสองชั่วโมงจะถึงหมู่บ้านเสียนหลิงแล้วครับ

Liangyu: เรารอไม่ได้แล้ว หน่วยสอดแนมก็ยังไม่ส่งข่าวคราวมาเลย งั้นเราคงต้องเคลื่อน กำลังพลและสังเกตการณ์ไปพร้อมๆ กันแล้วละ...

Yangyang: ให้ฉันไปเถอะ เอาท์ไรเดอร์มีหน้าที่ลาดตระเวนอยู่แล้ว แถมพลังเรโซแนนซ์ของฉันก็ช่วยหลีกเลี่ยงอันตรายได้ด้วย

Liangyu: ...ตกลง นี่คือพิกัดค่ายนอกเมืองของกระทรวงการสงคราม จะมีคนคอยรับเธออยู่ที่นั่น เมื่อถึงแล้วให้ทหารใช้วิหคสานนภาส่งแผนที่เส้นทางกลับมาที่นี่ แล้วพวกเราก็จะเริ่มเคลื่อนพล

Liangyu: ฉันจะให้ผู้ดูแลปลดล็อกสิทธิ์ใช้งาน "ยานยนต์ล่องเมฆา" ให้เธอ น่าจะช่วยประหยัดเวลาได้มาก

คุยกับ Mingyu เพื่อปลดล็อกสิทธิ์ยานยนต์ล่องเมฆา

Mingyu: มาแล้วเหรอครับ เอาเทอร์มินัลมาให้ผมหน่อย ผมจะเปิดสิทธิ์ใช้งาน "ยานยนต์ล่องเมฆา" ให้

Mingyu: นี่เป็นยานพาหนะที่สถาบันหัวซวีของเมิ่งโจวพัฒนาร่วมกับกระทรวงการพัฒนา เร็วกว่าเครื่องร่อนหลายเท่าตัวเลยละ

Mingyu: ถ้าจะไปที่ค่ายละก็ บริเวณนั้นจะมีทางลัดอยู่นะครับ

Mingyu: แต่ขุนเขาเสวียนโยวอันตรายมาก แถมยังมีหมอกพรางชีวาปกคลุมอยู่ด้วย โปรดระวังตัวด้วยล่ะ

ออกจากหมู่บ้านเสียนหลิง

Yangyang: ยังไงก็ต้อง... สำรวจพื้นที่แถวนี้ก่อน...

Yangyang: หาที่คอยสังเกตการณ์ก่อนดีกว่า

Yangyang: (ยานยนต์ล่องเมฆา... ใช้งานง่ายกว่าที่คิดนะเนี่ย...)

Yangyang: (Chixia น่าจะชอบมากเลย... ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอปลอดภัยหรือยังนะ...)

Yangyang: (...ต้องรีบแล้วละ)

สำรวจเส้นทางต่อ

กำจัดหุ่นกลอย่างรวดเร็ว

Yangyang: หุ่นกล... มีไม่มาก...

Yangyang: น่าจะจัดการได้!

กำจัดศัตรูตามทาง

สำรวจข้างหน้าต่อ

ตรวจสอบสถานการณ์ของหน่วยสอดแนม

Yangyang: นี่คือ... หน่วยพิทักษ์เสวียนฟาง...

Yangyang: หน่วยสอดแนมที่ Liangyu พูดถึง... น่าจะเป็นพวกเขา...

Yangyang: ไม่หายใจแล้ว...

มุ่งหน้าต่อไป

Yangyang: เยอะเกินไป... ถ้าปะทะกันอาจจะเป็นจุดสนใจได้...

Yangyang: หาทางอื่นดีกว่า

ค้นหาเส้นทางอื่น

มุ่งหน้าต่อไป

สำรวจข้างหน้าต่อ

Linnian: หยุดนะ! เธอเป็นใคร!? เปิดเผยตัวตนมาเดี๋ยวนี้!

Yangyang อธิบายเรื่องราวให้เธอฟังคร่าวๆ

Linnian: เข้าใจแล้ว... ท่าน Liangyu ส่งเธอมาสำรวจเส้นทางสินะ เยี่ยมไปเลย ในที่สุดก็มาสักที

Yangyang: แล้วก็... ระหว่างทางฉันเจอหน่วยลาดตระเวนหลายคน พวกเขา...

Linnian: งั้นเหรอ... ขอบคุณที่บอกนะ ฉันเห็นพวกเขาไม่มาสักที ก็เลย... ทำใจไว้แล้วละ

Linnian: ...รอช้าไม่ได้แล้ว พวกเราต้องรีบแจ้งท่าน Liangyu ทันที

Linnian: ขอบคุณนะ ค่ายอยู่ข้างหน้านี่เอง ฉันพาคุณไปพักก่อนก็แล้วกัน

พักผ่อนในค่ายสักครู่

Yangyang: (ทุกคนจะมาถึงอย่างปลอดภัยไหมนะ...)

Yuanzhi: ขอโทษนะครับ... คุณพาวิหคสานนภามาด้วยใช่ไหมครับ?

Yuanzhi: ไม่ทราบว่า... คุณพอจะช่วยส่งจดหมายถึงครอบครัวที่เมิ่งโจวให้ผมทีได้ไหม...

Yangyang: คุณอยากจะ...

Yuanzhi: เฮ้อ... ผมออกจากบ้านมาหลายปีแล้ว ไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ในเสวียนฟางครั้งนี้ จะทำให้ได้เจอหน้าครอบครัวอีกหรือเปล่า จดหมายนี้อาจเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมพอจะฝากถึงพวกเขาได้...

Yuanzhi: ผมลองถามทหารในเมืองดูแล้ว พวกเขาบอกว่าในช่วงสถานการณ์คับขันแบบนี้ วิหคสานนภามีไว้เพื่อส่งข่าวของกองทหารเท่านั้น... ได้โปรดช่วยผมหน่อยนะครับ...

Yangyang: อย่าก้มหัวขอร้องแบบนี้เลยค่ะ ส่งจดหมายมาให้ฉันเถอะนะคะ

Yuanzhi: ขอบคุณ... ขอบคุณมากเลยนะครับ...!

Yangyang: (ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากให้ครอบครัวของเขาได้เห็นตัวเขากลับไปอย่างปลอดภัย มากกว่าเห็นจดหมายฉบับนี้นะ...)

Yangyang: (พ่อ แม่ แล้วก็ ผู้พเนจร...)

Yangyang: (ใกล้ถึงวันที่พี่บอกว่าจะมาหาฉันแล้ว ถ้าไม่เจอฉัน พี่จะเป็นห่วงไหมนะ...)

Yangyang: (ฉันควรจะ... เขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี่ดีไหมนะ...)

Yangyang: (ถือซะว่าเป็นการรวบรวมเบาะแส... เผื่อจะเป็นประโยชน์กับคนที่ได้อ่าน)

เขียนจดหมาย

เขียนเรื่องราวที่พบเจอมาจนถึงตอนนี้

Liangyu: งั้นเหรอ... พวกเขาไม่รอดเลยสินะ...

Liangyu: Yangyang ต้องขอบคุณเธอมากเลยนะ ที่ช่วยเราหลบเลี่ยงหุ่นกลกับทาเซ็ตดิสคอร์ดมาได้อย่างปลอดภัย

Yangyang: ทุกคนปลอดภัยก็ดีแล้วละนะ

Liangyu: อีกไม่นานก็ถึงเมืองเสวียนฟางแล้ว พอพักจนหายเหนื่อย ฉันจะให้ทหารในเมืองเปิดเส้นทาง แล้วคุ้มกันทุกคนกลับเข้าเมือง

Liangyu: ส่วนคดีที่เธอกำลังสืบ... ผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางคอยส่งวิหคสานนภาไปรวบรวมข้อมูลในพื้นที่อยู่ตลอด ไว้เจอเขาแล้วเราค่อยวางแผนด้วยกันอีกทีนะ

Yangyang: ตกลง บางทีตอนนี้ทางเมิ่งโจวก็อาจจะส่งกำลังเสริมมาช่วยแล้วเหมือนกัน

Liangyu: อืม... งั้นก็ดีสิ...

Liangyu: ต่อไปก็...

Liangyu: เป็นไปได้ยังไง... เราน่าจะหลบพวกมันพ้นแล้วนะ...

Liangyu: ส่งสัญญาณเดี๋ยวนี้! แล้วให้คนในเมืองออกมาช่วยก่อน!

Liangyu: หึ... แบบนี้... ไม่ทันแน่... จัดขบวนทัพเตรียมรับศึก! ปกป้องชาวบ้าน ถ่วงเวลาให้พวกเขาถอยไป!

Yangyang: ไม่ไหว! กำลังของพวกเราน้อยกว่าพวกมันตั้งสามเท่า ขบวนป้องกันต้องพังแน่นอน!

Yanlang: Liangyu ดูท่าต้องมีคนคอยอยู่รั้งท้ายแล้วนะ...

Liangyu: งั้นฉันไปเอง...

Yangyang: Liangyu ตอนนี้เธอเป็นผู้บัญชาการของที่นี่นะ อย่าลืมหน้าที่ของตัวเองสิ

Yangyang: ฉันจะไปเป็นเหยื่อล่อเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมันเอง เชื่อฉันเถอะ ฉันมีประสบการณ์

Mingyu: พวกมันเยอะเกินไป แค่คนเดียวคงเอาไม่อยู่ ผมว่าอย่างน้อยต้องมีสักสามคนนะครับ

Liangyu: พวกเธอ...

Linnian: ท่าน Liangyu! ในเมืองตอบกลับมาแล้วค่ะ!

Liangyu: ฉัน...

Liangyu: ...Yanlang Mingyu ไปช่วย Yangyang ด้วยนะ

Liangyu: คนที่เหลือ... ถอนกำลัง! รักษารูปขบวนไว้ แล้วถอยออกไปให้เร็วที่สุด!

หน่วยพิทักษ์เสวียนฟาง: รับทราบ!

ถ่วงเวลาเพื่อถอยทัพ

Yangyang: ต้องล่อพวกมันออกไปทางอื่น...

Yanlang: เธอคนเดียวถ่วงพวกมันไม่ไหวหรอกนะ อย่าให้พวกมันล้อมเธอไว้ได้!

Mingyu: พวกเราหน่วยพิทักษ์เสวียนฟางรู้กลไกของหุ่นกลมากกว่า จะปล่อยให้มิดไนท์เรนเจอร์จากจินโจวไปเป็นเหยื่อล่อคนเดียวได้ยังไง?

Yangyang: พวกคุณ...

Yangyang: ...ขอบคุณมากนะคะ!

Mingyu: อึก...!

Yanlang: Mingyu! บ้าเอ๊ย... ตายซะเถอะ!

Yanlang: แค่ก... แค่ก... ในที่สุดก็จบแล้ว...

Yangyang: ขอโทษนะคะ... ถ้าฉันมาเร็วกว่านี้...

Yanlang: ฮ่าๆ... ทำไมพูดเหมือน... น้อง Liangyu เลยล่ะ...

Yanlang: ฉันไม่เป็นไร... แค่... ต้องพัก... สักหน่อย...

Yanlang: เสียดายก็แต่... เจ้า Mingyu นั่น...

Yanlang: มีสาวๆ ตั้งหลายคน... รอเขาอยู่นะ...

Yanlang: ...

Yangyang: ...

สำรวจข้างหน้าต่อ

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่บาดแผลเต็มตัว: แค่ก... แค่ก...

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่บาดแผลเต็มตัว: จบ... จบแล้วเหรอ

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่บาดแผลเต็มตัว: ปักษานิลสวรรค์... บอกข้าที... เมืองเยวียน... ปลอดภัยแล้วหรือยัง

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่บาดแผลเต็มตัว: ขอร้องล่ะ... ข้ายังมี... เรื่องที่อยาก...

ตรวจสอบสถานการณ์รอบสนามรบ

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่ได้รับบาดเจ็บ: เจ้า... ยังไหวไหม?

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่บาดเจ็บสาหัส: อึก... ขาของข้า... ดูเหมือนจะไร้ความรู้สึกซะแล้ว...

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่บาดเจ็บสาหัส: คน... คนอื่นล่ะ?

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่ได้รับบาดเจ็บ: ไม่รู้สิ... คงรอดแค่ไม่กี่คนหรอก...

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่ได้รับบาดเจ็บ: หยุดทาเซ็ตดิสคอร์ดระลอกแรกได้แล้ว แต่ระลอกต่อไป...

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่บาดเจ็บสาหัส: นี่... ปักษานิลสวรรค์... เจ้าคิดว่าเราจะชนะไหม?

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่ได้รับบาดเจ็บ: ไม่ว่ายังไง... เราสองคนก็คงไม่มีทางรู้หรอกนะ...

ผู้ใหญ่บ้านที่ใกล้สิ้นลม: ปักษานิลสวรรค์... ปักษานิลสวรรค์ใช่ไหม...

ผู้ใหญ่บ้านที่ใกล้สิ้นลม: ดีจังเลย... พวกเจ้ายังไม่...

ผู้ใหญ่บ้านที่ใกล้สิ้นลม: หนีไป... รีบหนีไปซะ... ตอนนี้หมู่บ้าน...

ผู้ใหญ่บ้านที่ใกล้สิ้นลม: ขอร้องล่ะ... ไปดูว่า... ยังมี... คนรอดอยู่อีกไหม...

ผู้ใหญ่บ้านที่ใกล้สิ้นลม: พาพวกเขาออกไป... ออกไปจากที่นี่...

เดินผ่านสนามรบ

Yangyang: (ที่นี่... เคยเกิดสงครามมามากแค่ไหนกันนะ...)

Yangyang: (แล้ว... จะต้องมีสงครามอีกกี่ครั้ง...)

Yangyang: (เสียงจากสนามรบ... ยังคงดังเข้ามาไม่หยุดเลย...)

Yangyang: (ฉัน...)

ตามเสียงเพลงไป

เด็กสาว: ฮือ... ฮือฮือ... ท่านพี่... ท่านพี่คะ...

หญิงสาวที่บาดเจ็บสาหัส: ไม่ต้องร้องนะ... ไม่ต้องร้อง...

หญิงสาวที่บาดเจ็บสาหัส: ส่งเสียงเพลงของเจ้า... ไปให้ปักษานิลสวรรค์ได้ยิน

หญิงสาวที่บาดเจ็บสาหัส: พวกมันจะ... พาเจ้ากลับบ้าน...

Yangyang: ...

ช่างฝีมือวัยเยาว์: ทาเซ็ตดิสคอร์ดระลอกถัดไปจะมาถึงแล้ว...

ช่างฝีมือวัยเยาว์: อืม นั่นแปลว่าเรามาได้จังหวะพอดี

ช่างฝีมือวัยเยาว์: ภารกิจของเราคือเสริมกำลังแนวรบฝั่งตะวันตกที่สอง สหายกระทรวงการพัฒนาทั้งหลาย เตรียมเปิดใช้งานหุ่นดาบ!

ช่างฝีมือวัยเยาว์: หุ่นดาบชุดนี้คือผลงานวิจัยที่เราทุ่มเทมาหลายปี สนามรบจริงนี่แหละคือสถานที่ทดสอบที่ดีที่สุด

ช่างฝีมือวัยเยาว์: เมืองเยวียนเป็นเมืองของกระทรวงการพัฒนาและสำนักจั๋วจวิน เป็นผลึกแห่งภูมิปัญญาของมนุษย์ จะปล่อยให้ทาเซ็ตดิสคอร์ดโง่เง่าพวกนั้นมาทำลายง่ายๆ ได้ยังไงกัน!

เหล่าช่างฝีมือ: รับทราบ!

Yangyang: สำนักจั๋วจวิน... องค์กรจักรกลอัตโนมัติของเมิ่งโจว... ที่ Liangyu เคยพูดถึงสินะ...

???: เอ่อ คือว่า...

???: ปักษานิลสวรรค์โบยบิน... ใจโศกศัลย์ร้าวระทม...

???: นภากว้างใหญ่... ปฐพีไกลสุดขอบฟ้า...

คุยกับคนที่จู่ๆ ก็โผล่มา

Yangyang: นี่ฉัน... กลับมาแล้วเหรอ...?

???: แม่นาง ตอนนี้แดนเสวียนฟางไม่ค่อยสงบ รีบออกไปเถอะนะ

Yangyang: ถ้างั้น คุณก็ต้องรีบออกไปเหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ?

???: อ่อ... ขอโทษด้วยนะ เหมือนผมจะเข้าใจผิดไป คุณพกดาบทหารก็น่าจะเป็นคนของกองทัพสินะ? แต่ไม่คุ้นหน้าเลย แต่งตัวก็ไม่เหมือนหน่วยพิทักษ์เสวียนฟาง...

Yangyang: ...ฉันเป็นมิดไนท์เรนเจอร์จากจินโจว ยังไม่สะดวกจะอธิบายเหตุผลที่มาแดนเสวียนฟางค่ะ

Yangyang: คุณช่วยระบุตัวตนและที่มาที่ไปหน่อยได้ไหมคะ อย่างที่คุณว่า ตอนนี้แดนเสวียนฟางไม่ค่อยสงบ มีพลเรือนมาเดินเพ่นพ่านในหุบเขาแบบนี้ มันไม่ค่อยปกติเอาซะเลย

Muyu: ไม่มีปัญหา ผมชื่อ Muyu เป็นช่างสังกัดกระทรวงการพัฒนาของเมืองเสวียนฟาง ถ้าคุณไม่เชื่อละก็ ผมแสดงบัตรประจำตัวเพื่อยืนยันตัวตนได้นะ

Muyu: เมื่อวานนี้ กระทรวงการสงครามสั่งให้ผมไปทำงานซ่อมแซมที่ลานกักกันแห่งหนึ่งตามปกติ

Muyu: แต่ไม่คิดเลยว่า... ยังไปไม่ทันถึงลานกักกัน ก็เห็นหุ่นกลคลุ้มคลั่ง แล้วก็โจมตี หน่วยพิทักษ์เสวียนฟางอย่างบ้าคลั่ง...

Muyu: ผมโชคดีที่รอดตายมาได้ แต่ก็ต้องหนีเข้าไปในหุบเขาลึก รอจนแน่ใจว่าไม่มีพวกหุ่นกลแล้ว ถึงกล้าออกมาดูข้างนอก

Muyu: หลังจากนั้น ผมก็เห็นคุณยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนี้ ดูจากสภาพรอบๆ แล้ว คงเพิ่งผ่านศึกหนักมา... คุณเป็นคนกำจัดหุ่นกลพวกนี้งั้นเหรอครับ? น่าทึ่งจริงๆ เลยนะ...

Yangyang: (ชายคนนี้... แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้...)

Yangyang: ในเมื่อคุณเป็นช่างฝีมือของกระทรวงการพัฒนา งั้นฉันจะพาคุณกลับเข้าเมืองเองค่ะ

Muyu: ไม่ๆ ๆ ตอนนี้ยังกลับไม่ได้หรอกนะ ผมต้องไปเทือกเขาฟางฉิงก่อน เวลาไม่คอยท่า รอไม่ได้แล้วละ

Yangyang: เทือกเขาฟางฉิง... ทำไมล่ะ? ที่นั่นมีอะไรเหรอคะ?

Muyu: ที่นั่นเป็นที่ตั้งของโรงงานผลิตหุ่นกลที่ใหญ่ที่สุดในแดนเสวียนฟาง แล้วก็มีโรงกลกลางนภาซึ่งเป็นศูนย์กำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดด้วย ถ้าที่นั่นโดนยึด หุ่นกลกับทาเซ็ตดิสคอร์ดจะต้องทะลักเข้าไปในแดนเสวียนฟางแน่นอน

Muyu: ที่จริงแล้ว ตอนที่ผมตรวจดูแผนที่ลาดตระเวนของลานกักกันในเขตนี้ ผมก็เห็นว่ามีหุ่นกลบางตัวเบี่ยงเบนออกจากเส้นทางเดิมของตัวเอง

Muyu: หุ่นกลเป็นเครื่องจักรที่ทำงานได้ด้วยตัวเอง ตอนแรกผมคิดว่ามันแค่เสียหายเล็กน้อยจากการต่อสู้กับทาเซ็ตดิสคอร์ด แต่ดูเหมือนหุ่นกลจะเริ่ม "กบฏ" ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วละ

Muyu: และเส้นทางของหุ่นกลที่เบี่ยงเบนออกจากเส้นทางเดิม ก็มาบรรจบกันที่โรงกล กลางนภา

Yangyang: คุณเลยสงสัยว่า... ที่นั่นอาจจะมีเบาะแสเกี่ยวกับหุ่นกลคลุ้มคลั่งใช่ไหม?

Muyu: ถูกต้องแล้วละ

Yangyang: เรายังไม่รู้สาเหตุแน่ชัดว่าทำไมหุ่นกลถึงทำงานผิดปกติ ถ้าเป็นอย่างที่คุณบอกว่า หุ่นกลกับทาเซ็ตดิสคอร์ดไปรวมตัวกันที่โรงกลกลางนภา งั้นคุณไปที่นั่นคนเดียวจะปลอดภัยเหรอ?

Muyu: ฮ่าๆ กระทรวงการพัฒนาของเสวียนฟางน่ะ ต้องเดินทางฝ่าภูเขาสูงชันมาทั้งชีวิต เรียกได้ว่าเดิมพันชีวิตเพื่อพิชิตความสูงชัน ถึงได้มีเมืองเสวียนฟางในวันนี้ เรื่องแค่นี้ผมไม่กลัวหรอกนะ

Muyu: ยิ่งตอนนี้แดนเสวียนฟางกำลังวิกฤต ถ้าทุกคนคิดแต่จะเอาตัวรอด คงไม่ใช่ทางออกที่ดีแน่

Muyu: ...ว่าแต่แม่นางมิดไนท์เรนเจอร์ก็ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ ถ้าเราไปด้วยกัน ผมคงไม่ต้องคอยกังวลเรื่องความปลอดภัยแล้วละ

Yangyang: (คดีคนหายในจินโจว... ก็เกิดขึ้นช่วงนั้นพอดี... จะมองข้ามเบาะแสนี้ไปไม่ได้...)

Yangyang: (แล้วก็... ไม่ว่าสิ่งที่เขาเล่ามาจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง ก็ทิ้งเขาไว้แบบนี้ไม่ได้...)

Yangyang: ...ได้สิ ฉันจะไปกับคุณเอง

Muyu: เยี่ยมเลย งั้นอย่ามัวรอช้า ออกเดินทางกันเถอะ!

ตาม Muyu ไปยังเทือกเขาฟางฉิง

Yangyang: แต่ว่าระหว่างขุนเขาเสวียนโยวกับเทือกเขาฟางฉิง มีเมืองเยวียนที่ถูกทิ้งร้างกั้นอยู่ คุณจะไปที่นั่นยังไงกัน?

Muyu: เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหา เราคุ้นเคยกับโครงสร้างกลไกทั่วแดนเสวียนฟางเป็นอย่างดี แน่นอนว่ารวมถึงเมืองเยวียนด้วย

Muyu: ถึงจะไม่ค่อยมีคนใช้แล้ว แต่ผมรู้เส้นทางเก่าที่ผ่านเมืองเยวียนไปเทือกเขาฟางฉิงด้วยนะ

Muyu: ตรงนี้คือทางเข้า เมืองเยวียนน่ะถูกทิ้งร้างไปแล้ว ไม่ต้องกังวลว่าจะมีหุ่นกลหรอกนะ ผมจะนำทางให้เอง

Yangyang: ...ค่ะ ฝากด้วยนะ

เดินทางข้ามเมืองเยวียนโดยมี Muyu นำทาง

ตาม Muyu ไป

Yangyang: พวกนี้... คือร่องรอยจากศึกเหวเมฆาในอดีตงั้นเหรอ...

Muyu: ใช่แล้ว ตอนศึกเหวเมฆาปะทุขึ้น เหล่าทาเซ็ตดิสคอร์ดก็ทะลักเข้ามาในแดนเสวียนฟาง ส่วนสนามรบหลักก็คือเมืองเยวียน... ป้อมปราการที่เมิ่งโจวสร้างขึ้นมา

Yangyang: สัญลักษณ์บนกลไกพวกนี้...

Muyu: เมืองเยวียนเป็นป้อมปราการที่กระทรวงการพัฒนาและสำนักจั๋วจวินสร้างขึ้น เลยมีสัญลักษณ์ของสำนักอยู่ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เดินหน้าต่อไป

Yangyang: สนามรบเมืองเยวียน... ถึงจะผ่านมาหลายปีแล้ว ก็ยังคง...

Muyu: ตอนนั้นการบุกรุกของทาเซ็ตดิสคอร์ดทวีความรุนแรงขึ้น ท่าน Hsin จิ้งจอกจันทรา เซนติเนลแห่งเมิ่งโจวคิดว่า ถ้าอาศัยกำลังของเมืองเยวียนเพียงแห่งเดียวคงต้านทานพวกมันไม่ได้แล้ว

Muyu: ท่านจึงใช้พลังลึกลับเหนือมนุษย์ และอำนาจแห่งเซนติเนล สร้างเมืองเสวียนฟางขึ้นมาตั้งไว้บนเมืองเยวียน

Muyu: เมืองเสวียนฟางคือจุดสูงสุดของจักรกลอัตโนมัติ หากสร้างเสร็จก็จะสามารถแบ่งแยก และกำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดได้ด้วยตัวเอง ตามที่ท่านคาดหวัง

Muyu: นั่นคือเครื่องจักรที่ออกแบบอย่างแม่นยำ ทำงานได้สมบูรณ์แบบ และมีขนาดมหึมาเกินกว่ามนุษย์จะสร้างได้ด้วยสองมือ

Muyu: แต่น่าเสียดายที่ Ovathrax ฉวยโอกาสตอนเมืองเสวียนฟางใกล้จะสร้างเสร็จ บุกโจมตีแดนเสวียนฟางอย่างไม่ทันตั้งตัว

ตรวจสอบสถานการณ์ของซากเมืองเยวียน

กำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ขวางทาง

เดินหน้าต่อไป

ชมเสียงกังวานแห่งอดีต

Yangyang: พวกเขา... ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อทาเซ็ตดิสคอร์ดเข้าไปในกรงขัง...

Muyu: เมื่อเผชิญหน้ากับทาเซ็ตดิสคอร์ดจำนวนมหาศาล... กองกำลังที่ประจำการอยู่ในเมืองเยวียน รวมถึงหุ่นดาบของสำนักจั๋วจวิน ก็ไม่ต่างอะไรกับเศษดินที่พังทลายได้ทุกเมื่อ

Yangyang: ...แต่ก็เพราะพวกเขา ทำให้ผู้คนอีกมากไม่ต้องตกเป็นเหยื่อของสงคราม

เดินทางลงจากริมหน้าผา เพื่อเข้าสู่ เมืองเยวียน

ทะลุผ่านชั้นล่างของเมืองเยวียน

ตรวจสอบความเคลื่อนไหวในกรงกักกัน (ไม่บังคับ)

เดินหน้าต่อไป

เข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของเมืองเยวียน

Yangyang: ที่นี่... ไม่ได้ถูกทาเซ็ตดิสคอร์ดทำลาย แต่เหมือน... เคยเกิดเหตุระเบิดมากกว่า

Muyu: ...เหมือนแม่นางมิดไนท์เรนเจอร์จะไม่รู้นะ ว่าตอนจบของศึกเหวเมฆาเกิดอะไรขึ้น

Muyu: แต่ก็ไม่แปลก เพราะแม้แต่ชาวเมิ่งโจวส่วนใหญ่ก็รู้แค่ว่ามันเป็นสงครามที่โหดร้าย

ตรวจสอบแท่นจุดระเบิด

Muyu: เมื่อพวกเขาเห็นว่า ต่อให้ใช้กำลังคนมากเท่าไหร่ ก็ต้านทานทาเซ็ตดิสคอร์ดไม่ได้

Muyu: ในสถานการณ์ที่จนตรอก กองกำลังสุดท้ายของเมิ่งโจว เลยจุดชนวนระเบิดเมืองเยวียนทั้งเมือง

หลังจากนั้น... เทพเจ้าก็มาจุติในเสวียนฟาง และยุติสงคราม... อันน่าสยดสยองนี้

ยืนยันสถานการณ์ของหน่วยพิทักษ์เสวียนฟาง

ช่างฝีมือวัยเยาว์: ไม่... ไม่ใช่ ไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ...

ช่างฝีมือวัยเยาว์: ผิดตรงไหนกันนะ... อาวุธ? การเคลื่อนไหว? หรือว่า...

ช่างฝีมือวัยเยาว์: อึก...!?

พลพิทักษ์เสวียนฟางที่เด็ดเดี่ยว: เจ้าทาเซ็ตดิสคอร์ด... บัดซบเอ๊ย!

ช่างฝีมือวัยเยาว์: นี่มัน...?

ช่างฝีมือวัยเยาว์: น่าสนใจดีนี่...

ช่างฝีมือวัยเยาว์: นำส่วนที่ควบคุมไม่ได้ของมนุษย์... มาทำเป็นรากฐานของความสมบูรณ์แบบ...

ช่างฝีมือวัยเยาว์: ...นี่ถือว่าเป็นการใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุดเลยไม่ใช่หรือไง?

Muyu: มีอะไรเหรอ แม่นางมิดไนท์เรนเจอร์? โรงกลกลางนภาอยู่ข้างหน้านี่เอง เดี๋ยวเราก็จะรู้สาเหตุที่หุ่นกลคลุ้มคลั่งแล้วนะ

Yangyang: ตาขวา... ของคุณ

Muyu: หืม? ตาข้างนี้เหรอ? ไม่ต้องสนใจหรอก แผลเก่าจากตอนเจอทาเซ็ตดิสคอร์ดน่ะ

Yangyang: แผลเก่าที่ว่านี้... ได้มาจากสนามรบของศึกเหวเมฆาใช่ไหม?

Muyu: ...

Muyu: ...น่าสนใจดีนี่ เธอน่าจะไม่เคยเจอฉันมาก่อน และในแดนเสวียนฟางก็ไม่มีใครรู้เรื่องอดีตของฉัน

Yangyang: เวลาคนเราอยากปิดบังความจริง ก็มักจะเลือกเก็บงำคำพูดบางอย่างเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

Yangyang: แต่บังเอิญว่าฉันจับพิรุธเก่งน่ะ

Muyu: อ้อ? เธอมีความสามารถแบบนั้นด้วยเหรอ?

Muyu: งั้นเธอก็เห็นอะไรบางอย่างใน "มิติโซโนโร" แล้วใช่ไหม?

Yangyang: ...สองร้อยปีก่อน คุณเป็นคนของสำนักจั๋วจวิน

Muyu: สำนักจั๋วจวิน... พอได้ยินชื่อนี้ก็แอบคิดถึงอยู่เหมือนกันนะ

Muyu: มันคือโรงเรียนอนุบาล... ที่รวม "อัจฉริยะ" "คนบ้า" และ "คนเสียสติ" ไว้ด้วยกัน

Muyu: ในสายตาของ "เทพเจ้า" มนุษย์ที่ฉลาดที่สุด ก็ไม่ต่างจากฝูงมดที่ฉลาดที่สุดหรอกนะ

Muyu: ทั้งที่ "จุดหมายปลายทาง" อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เซนติเนล... กลับเอาแต่มองดูมดเรียงแถวและเดินวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอย่างไร้ความหมาย

Muyu: เปลวเพลิงเผาไหม้โลกใบนี้มานานแสนนาน จนผู้คนลืมไปแล้วว่า แรกเริ่มเดิมทีนั้น มนุษย์คือผู้ช่วงชิงเปลวเพลิงมาจากเทพเจ้าด้วยน้ำมือตัวเอง

Yangyang: แก... คือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดใช่ไหม?

Muyu: ฉันไม่ได้วางแผนอะไรสักหน่อย อย่ามองว่าฉันเป็นเหมือนนักวางแผนน่าเบื่อพวกนั้นสิ เธอน่าจะเคยได้ยินชื่อพวกเขามาก่อนนะ... อย่างเช่นแฟรกต์ซิดัส

Muyu: ฉันแค่กำลังทำ "โครงการวิจัย" บางอย่างให้สำเร็จ และเพื่อบรรลุผลลัพธ์ที่ต้องการ จึงจำเป็นต้องมี "การทดลอง" มาช่วยพิสูจน์

Yangyang: เรื่องพวกนี้เก็บไปเล่าให้กระทรวงการสงครามฟังเถอะ

Muyu: ฉันเป็นคนให้ความสำคัญกับประสิทธิภาพ เรื่องไหนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเป้าหมายของฉัน ฉันก็ไม่อยากจะเสียเวลากับมันแม้แต่วินาทีเดียว

Muyu: ที่ฉันปรากฏตัวต่อหน้าเธอตอนนี้ ก็เพราะฉันเห็นว่ามันจำเป็นยังไงล่ะ

Yangyang: ...

Muyu: ...เหมือนเธอจะใส่ใจคนอื่นมากเกินไป แต่กลับไม่เคยมองเห็นความพิเศษของตัวเองเลยนะ

Muyu: น่าเสียดาย วิถีการดำรงชีวิตของเธอไม่ต่างจากการเอาของล้ำค่ามาทำลายทิ้งเลยนะ

Muyu: ฉันรับรู้ได้ว่า "เสียงกังวาน" ที่เกิดจากความถี่ของเธอ คือวัตถุดิบสมบูรณ์แบบที่ฉันเฝ้าฝันหาอยู่

Muyu: เสียงกังวานของคนร้อยคน... ไม่สิต่อให้เป็นพันคน ก็ยังเทียบเธอคนเดียวไม่ได้เลย

Yangyang: แกเอาแต่พูดพล่ามอยู่ฝ่ายเดียวมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว...

Yangyang: ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่แกพูดหรอกนะ แล้วก็ไม่อยากเข้าใจด้วย

Yangyang: ฉันรู้แค่ว่า... สายลมจะไม่พัดพาคำพูดพวกนี้ไปไหนทั้งนั้น

Yangyang: คำพูดเพ้อเจ้อของแก จะจบลงที่นี่!