ฝันมายาสุดปลายขอบ

ตรวจสอบข้อความจาก Mornye

Abby: ถ้าเป็นทางเข้าแดนมายา ประตูแดนจิตนิมิตก็ควรโผล่ขึ้นมาในที่ที่ห่างไกลผู้คนไม่ใช่เหรอ... แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ผู้พเนจร: ผู้พิทักษ์ประตู Ivory อาจจะรู้รายละเอียดนะ เดี๋ยวคุยกับ Mornye เสร็จแล้ว เราลองติดต่อเขาดู เผื่อจะมีเบาะแสอะไรบ้าง

ไปพบ Mornye

Mornye: รุ่นพี่ Abby มากันแล้วเหรอคะ

Abby: ไม่เจอกันนานเลยนะ... *ฟุดฟิด* หืมม?

Abby: แปลกจัง... ทำไมรอบตัวเธอถึงมีกลิ่นแปลกๆ ล่ะ?

Abby: กลิ่นเหมือนทาเซ็ตดิสคอร์ดเลย แอบคล้ายเครื่องจักรนิดๆ... แต่ไม่ได้เหมือน Exoswarm ซะทีเดียว...

Abby: เอ่อ... จะอธิบายกลิ่นนี้ยังไงดีนะ ฉันก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

Mornye: ใช่ค่ะ เรากำลังวิเคราะห์กันอยู่ หวังว่าจะได้ข้อมูลเพิ่มนะ

Mornye: รุ่นพี่คะ ฉันลองหาข้อมูลแดนจิตนิมิตที่คุณพูดถึงแล้ว... เหมือนมันจะเกี่ยวข้องกับความฝันใช่ไหมคะ?

ผู้พเนจร: ปกติที่นั่นจะมีผู้พิทักษ์เฝ้าอยู่สองคน เพื่อป้องกันไม่ให้ความถี่หรือทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองในนั้นส่งผลมาถึงโลกความเป็นจริง

ผู้พเนจร: เมื่อก่อนตอนที่มันเกิดปัญหา เราก็เป็นคนจัดการมาตลอด

ผู้พเนจร: แต่เราไม่เคยเจอความถี่ที่เขียนทับพื้นที่ได้แบบนี้มาก่อน... ตอนนี้สถาบันได้รับผลกระทบอะไรบ้างไหม?

Mornye: ตอนนี้ผลกระทบจากประตูยังมีไม่มากนักค่ะ

Mornye: สถาบันกำหนดเขตอันตรายไว้แล้ว และเตือนทุกคนไม่ให้เข้าใกล้

Mornye: ฉันขอให้ Lynae เอาตัวอย่างกลับมาด้วย แล้วจะหารือวิธีรับมือร่วมกับสหพันธ์สเปซเทรคค่ะ

Mornye: แต่ว่า... เราคงทำได้แค่ถ่วงเวลาเท่านั้น เพราะเราหยุดความถี่ผิดปกตินี้ไม่ได้เลยค่ะ

ผู้พเนจร: ฉันจะไปตรวจสอบประตูให้เอง ฉันอยากจัดการให้เร็วที่สุด ก่อนที่มันจะเป็นอันตรายต่อสถาบัน

Mornye: ...อื้ม เข้าใจแล้วค่ะ

Mornye: ตำแหน่งของประตู... ฉันส่งไปที่เทอร์มินัลของคุณแล้ว รุ่นพี่... โปรดระวังตัวด้วยนะคะ

อ่านข้อความของผู้พิทักษ์ประตู Ivory

ดูข้อความสนทนากลุ่มใน WavesLine

ไปตรวจสอบแดนจิตนิมิตที่เกิดความผิดปกติ

Abby: ไม่ผิดแน่ ความถี่ผิดปกติที่ฉันได้กลิ่นมาจากตรงนี้นี่แหละ!

ผู้พเนจร: ความถี่กำลังแผ่ออกมาจากด้านหลังประตู เหมือนที่ Mornye พูดจริงๆ ด้วย

ผู้พเนจร: Abby เราเข้าไปดูกันเถอะ

เข้าสู่แดนจิตนิมิตที่ผิดปกติ

สำรวจแดนจิตนิมิตที่ผิดปกติ

ผู้พเนจร: ความถี่ที่ผิดปกติเพิ่มมากกว่าเดิมอีก... Abby ยังไหวไหม?

Abby: เอ่อ... เวียนหัวนิดหน่อยน่ะ เหมือนตัวจะหนักขึ้นด้วย...

ผู้พเนจร: อย่าฝืนนะ ถ้าไม่ไหวให้บอกฉันทันทีเลย

สำรวจข้างหน้า

เอาชนะทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยอง

ผู้พเนจร: เจ้าพวกนี้คือ... ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองเหรอ?

Abby: อึ๋ย... พวกมันมีกลิ่นพิลึกชอบกล อย่างกับเจ้าพวกหุ่นกระป๋องในสถาบันเลย

Abby: ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะ!

Abby: ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองพวกนี้ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เรางั้นเหรอ?

ผู้พเนจร: ฉันก็คิดเหมือนกัน เหมือนพวกมันตามหาอะไรอยู่ก่อนที่จะเจอพวกเราซะอีก

สำรวจข้างหน้า

ตรวจสอบที่มาของเสียงปืน

Abby: เสียงปืน! มาจากข้างหน้า!

???: ...บัดซบเอ๊ย!

ผู้พเนจร: แถวนี้น่าจะปลอดภัยแล้วละ ยังไหวอยู่ไหม?

???: มีแผลนิดหน่อย.. แต่ไซเบอร์แวร์ของฉันยังไม่เป็นอะไร

ผู้พเนจร: (...ไซเบอร์แวร์?)

ผู้พเนจร: (ร่างกายของเธอมีร่องรอยการดัดแปลง เป็นฝีมือของแฟรกต์ซิดัสงั้นเหรอ?)

ผู้พเนจร: (...ไม่สิ ถ้าสังเกตดีๆ เธอดูไม่เหมือนมนุษย์ดัดแปลงของเจ้าพวกนั้นเลย)

ผู้พเนจร: (เธออาจจะมีเบาะแสอะไรบางอย่าง... และเธอเองก็ไม่ได้มีทีท่าตั้งตัวเป็นศัตรูด้วย คอยสังเกตไปก่อนแล้วค่อยตัดสินใจดีกว่า)

???: ขอบใจนะที่ช่วยฉันไว้ แต่ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการอีก...

ผู้พเนจร: แผลของเธอยังไม่หายดี อย่าเพิ่งฝืนดีกว่านะ

???: ทำไม... ทุกอย่างถึงดูสมจริงจัง... ถ้านี่ไม่ใช่ความฝันละก็...

ผู้พเนจร: พวกเขาเป็นเพื่อนของเธอเหรอ?

ผู้พเนจร: แดนจิตนิมิตซับซ้อนมาก ถ้าไม่มีคนนำทางอาจจะหลงทางได้นะ

ผู้พเนจร: พักก่อนเถอะนะ ไว้พอเธอมีแรงแล้ว เดี๋ยวฉันจะช่วยตามหาพวกเขาเอง

???: ...แดนจิตนิมิตเหรอ?

???: ...ทำไมถึงยอมช่วยคนแปลกหน้าอย่างฉันล่ะ?

ผู้พเนจร: เพราะนี่คือวิธีที่ดีที่สุดน่ะสิ เธออยากตามหาเพื่อน ส่วนฉันก็อยากตรวจสอบความผิดปกติที่เกิดขึ้นที่นี่

ผู้พเนจร: สภาพของเธอตอนนี้ ไปตามหาพวกเขาคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ

ผู้พเนจร: ถือว่าเป็นการร่วมมือกันชั่วคราวก็แล้วกัน ถ้าความเห็นเริ่มไม่ตรงกันเมื่อไหร่ เธอก็แยกออกไปได้ทุกเมื่อเลย

???: ฉันก็ไม่ได้เชื่อใจนายร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ... แต่...

Lucy: ฉันจะจำไว้ก็แล้วกัน... ทั้งชื่อของนาย... แล้วก็บุญคุณที่ช่วยชีวิตด้วย

ผู้พเนจร: ทำไมทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองตัวนั้นถึงโจมตีเธอล่ะ?

Lucy: ...ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองคืออะไร?

ผู้พเนจร: ก็สัตว์ประหลาดที่ไล่ตามเธอเมื่อกี้ไง

Lucy: ฉันไม่รู้... ถ้าไม่มี David กับ Rebecca ตอนนั้นฉันคง...

Lucy: ...ต้องรีบไปช่วยพวกเขาด่วนเลย

Lucy: แล้วต้องไปทางไหนต่อล่ะ?

ผู้พเนจร: ส่วนลึกของแดนจิตนิมิต อาจจะมีเบาะแส... ตามฉันมาสิ

ตามหาเพื่อนของ Lucy

Lucy: ...รถไฟเหรอ? ทำไมประตูบานนี้ถึงเชื่อมกับรถไฟของไนท์ซิตี้ได้ล่ะ?

ผู้พเนจร: ไนท์ซิตี้?

Lucy: ...

ผู้พเนจร: ถ้าไม่อยากอธิบายก็ไม่เป็นไรหรอก

ผู้พเนจร: แดนจิตนิมิตคือสถานที่ที่ความฝันมากมายมารวมกัน ที่นี่อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

Lucy: ...อะไรก็เกิดขึ้นได้งั้นเหรอ? เข้าใจแล้วละ

ทะลุผ่านรถไฟปริศนา

สำรวจข้างหน้า

Lucy: เธออยู่ตรงนั้น!

เข้าใกล้เพื่อนของ Lucy

Lucy: ...Rebecca!

Rebecca: แจ๋วเลย ดูเหมือนเธอจะปลอดภัยดีนะ

Rebecca: ว่าแต่... เฮียคนนี้เป็นใครกัน? พวกเธอรู้จักกันเหรอ?

Lucy: เขาชื่อ ผู้พเนจร เป็นคนช่วยฉันจากทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองตัวนั้น...

Rebecca: **เอ๊ย! **! **! ถ้าได้เจออีกรอบ ฉันจะส่งมันไปเฝ้ายมบาลแน่!

Rebecca: ขอบใจนะ ที่ช่วย Lucy เอาไว้

Rebecca: เรียกฉันว่า Rebecca ก็พอ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยละกันนะพรรคพวก!

Lucy: ...แล้ว David ล่ะ? เขาไม่ได้อยู่กับเธอเหรอ?

Lucy: นี่มันคือ... อะไร?

Rebecca: พอควันจางหายไป ฉันก็เจอแค่เจ้านี่ เขาปกป้องเราเอาไว้ แต่ดันปกป้องตัวเองไม่ได้

Rebecca: ฉันก็มองเห็นอะไรไม่ชัดหรอก แต่โดนอัดเข้าไปขนาดนั้น หมอนั่นคง...

Lucy: David... ตายแล้วงั้นเหรอ?

Lucy: อึก!

Rebecca: หนวกหูโว๊ย! นี่มันเสียงบ้าอะไรเนี่ย! ที่นี่จะถล่มแล้วหรือไงกัน!

Rebecca: ...Lucy? เฮ้ ตั้งสติหน่อยเซ่!

ผู้พเนจร: ความถี่ผิดปกตินี้รุนแรงขึ้นแล้ว ที่นี่อันตรายมาก ฉันจะพาพวกเธอออกไปเอง

Rebecca: ...คงต้องอย่างนั้นแหละ! Lucy จับฉันไว้แน่นๆ ล่ะ!

เข้าสู่แดนจิตนิมิตที่ผิดปกติ

สำรวจบริเวณรอบๆ

Lucy: ความรู้สึกประหลาดนี้... คืออะไรกัน?

Lucy: รอยสัก? ฉันมีรอยนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...

Lucy: ทั้งหมดนี้... คือความฝันเหรอ?

Lucy: แต่สัมผัสที่ใต้ฝ่าเท้ามันสมจริงเกินไปนะ...

สำรวจข้างหน้า

Lucy: ...David? ทำไมถึง...

ตามหาเงาร่างที่คุ้นเคย

Lucy: เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไปสิ!

สำรวจข้างหน้า

สำรวจบริเวณรอบๆ

Lucy: ถึงจะเชื่อมเน็ตไม่ได้ แต่ไม่รู้ทำไม... เหมือนฉันจะแฮ็กอุปกรณ์นี้ได้

Lucy: ลองดูหน่อยแล้วกัน

เจาะระบบกลไกเพื่อเปิดประตู

Lucy: ลื่นไหลกว่าเมื่อก่อนอีกนะเนี่ย... เป็นเพราะรอยสักนี้งั้นเหรอ?

Lucy: สภาพแวดล้อมดูแตกต่าง... อย่างกับหลุดเข้ามาในพื้นที่อื่นเลยนะ

Lucy: ...

Lucy: ระวังหน่อยดีกว่า

แฮ็กกล้องวงจรปิด

ทำให้เซิร์ฟเวอร์โอเวอร์โหลด เพื่อปิดเลเซอร์

Lucy: หรือว่าทั้งหมดนี่จะเป็นการจำลองของ BDเบรนแดนซ์...

Lucy: ...ไม่สิ ฉันไม่เห็นร่องรอยของ BD เลย

Lucy: ติดต่อ Misty ไม่ได้ การเชื่อมต่อเครือข่ายก็ถูกปฏิเสธ...

Lucy: มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

สำรวจข้างหน้า

Lucy: นี่คือ... รอยแยกของไซเบอร์สเปซงั้นเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

Lucy: ...ถ้าแค่ระดับนี้ ลองแฮ็กเข้าไปดูก็น่าจะได้

สำรวจไซเบอร์สเปซ

Lucy: ที่นี่... ไม่เหมือนไซเบอร์สเปซที่ฉันรู้จักเลย

สำรวจข้างหน้า

Lucy: ดำลึกไปกว่านี้ไม่ไหวแล้วนะ... ทำไมต้องให้ฉันเห็นอะไรพวกนี้อีก?

???: พึมพำอะไรอยู่คนเดียวน่ะ?

Lucy: Re... becca?

Rebecca: ทำอย่างกับเห็นผีงั้นแหละ? หน้าฉันมีอะไรแปลกๆ ติดอยู่หรือไงยะ?

Lucy: แต่ว่า... เธอน่าจะ...

???: ไม่เจอกันนานเลยนะ Lucy

สัมผัสความทรงจำของ Lucy

Lucy: ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตั้งแต่มีรอยสักนี้... หรือที่พวกนายเรียกว่าสัญลักษณ์ทาเซ็ต ความสามารถในการแฮ็กของฉันก็เปลี่ยนไป

Lucy: แต่ก่อนมันใช้ได้แค่กับเครื่องจักร แต่ตอนนี้ใช้กับร่างกายมนุษย์ได้ด้วย

Abby: เข้าใจแล้ว... นี่คือพลังเรโซแนนซ์ของเธอสินะ?

Lucy: ...พลังอะไรนะ?

ผู้พเนจร: มองว่าเป็นพลังพิเศษอย่างหนึ่งก็แล้วกัน ตอนเราเจอกันครั้งแรก ฉันก็ใช้พลังนี้ไล่ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองออกไป

Lucy: ดูเหมือนพลังของแต่ละคนจะไม่เหมือนกันสินะ

Lucy: งั้นก็น่าเสียดายนะ... ฉันนึกว่าจะลอยไปมาได้เหมือนกันทุกคนซะอีก

Rebecca: พวกเธอตกลงกันได้แล้วเหรอ?

Lucy: คงงั้นมั้ง อย่างน้อยก็ปรับความเข้าใจกันได้บ้าง

ผู้พเนจร: แล้วต่อจากนี้คิดจะทำอะไรเหรอ?

Lucy: ...ฉันต้องไปสะสางทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองตัวนั้นก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันหลังจากจัดการมันเสร็จเถอะ

Lucy: ส่วน... David น่ะ...

Rebecca: ฉันก็เหมือนกัน! ถ้าไม่ได้ซัดมันให้เละ ฉันไม่หายแค้นแน่!

ผู้พเนจร: เหมือนเป้าหมายของเราจะตรงกันนะ ฉันก็อยากหยุดยั้งไม่ให้มันมากระทบโลกความจริงเหมือนกัน

Lucy: เริ่มจากแลกเปลี่ยนข้อมูลกันก่อนดีกว่าไหม โลกนี้... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

Lucy: พลังเรโซแนนซ์... แถบความถี่... ไหนจะสถาบันสตาร์ทอร์ชอีก... มีแต่อะไรที่ฉันไม่เคยได้ยินทั้งนั้น

Lucy: ฉันพอจะเข้าใจคร่าวๆ แล้วละ Rebecca ยังสงสัยอะไรอีกไหม?

Rebecca: เธอน่าจะถามว่ามันเข้าหัวฉันเท่าไหร่ดีกว่านะ

Rebecca: ช่างเถอะ อย่างน้อยรู้ว่าที่นี่คืออีกโลกหนึ่งก็พอละ

Rebecca: ยังไงก็ต้องทำเหมือนเดิมอยู่ดี ไม่ต่างกันหรอกน่า

Lucy: อึก!

Abby: ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองเหรอ? พวกมันไม่น่าออกจากแดนจิตนิมิตได้นี่นา แล้วมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ยังไง?

Rebecca: ...เอาจริงดิ? จะให้ฉันติวพื้นฐานก่อนเริ่มซัดเนี่ยนะ?

Lynae: ฮ่าๆ ก็ไม่ใช่เวลาจริงๆ นั่นแหละ!

Lynae: งั้นก็โฟกัสที่การต่อสู้ก่อน ไว้จบเรื่องเมื่อไหร่ ค่อยอธิบายส่วนที่ฉันพลาดไปให้ฟังด้วยล่ะ

Lucy: ฉันจะแฮ็กควบคุมพวกมัน ระวังตัวด้วยล่ะ

เอาชนะทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยอง

Lynae: เอ๊ะ... ทำไมความรู้สึกตอนโจมตีมันแปลกๆ พิลึก...

Rebecca: งั้นเหรอ? ฉันกำลังมันมือได้ที่เลย!

Rebecca: ย้ากกกก! ตายซะเถอะ เจ้าพวกเฮงซวย!

Lynae: ฟู่ว... โชคดีที่มาทัน

Lynae: ฉันเพิ่งเก็บข้อมูลได้ครึ่งทาง พอได้ยินเสียงทางนี้ก็เลยรีบมาดู ไม่คิดว่าจะเจอพวกเธอนะเนี่ย

Rebecca: ระเบิดกราฟฟิตี้เมื่อกี้ทำยังไงอะ!? เจ๋ง**เลย! กระป๋องสเปรย์นั่นเป็นอาวุธแบบใหม่เหรอ?

Lynae: เอ่อ... จะอธิบายยังไงดีนะ...

Lynae: จริงสิ ตอนต่อสู้เมื่อกี้ฉันสังเกตเห็น...

Lynae: ลายโฮโลกราฟฟิกบนปืนของเธอ... ได้แรงบันดาลใจมาจากกราฟฟิตี้ใช่ไหม?

Rebecca: อิอิ ตาถึงเหมือนกันนะเนี่ย

Rebecca: ฉันเลือกโทนสีเองเลยนะ... เป็นไง? เข้ากับฉันเป๊ะเลยใช่ไหมล่ะ?

Lynae: เข้ามากเลยละ เห็นปุ๊บก็รู้ปั๊บเลยว่าเป็นของเธอ!

Rebecca: อิอิ ชมต่ออีกหน่อยก็ได้นะ!

Rebecca: จะว่าไปปืนของเธอก็น่าสนใจเหมือนกันนะ... ขอดูหน่อยได้ไหม?

Lynae: ได้สิ นี่ไง!

Rebecca: เท่ระเบิดระเบ้อ... ไม่ใช่แค่สวยนะ ศูนย์เล็งกับบาลานซ์ก็ตั้งมาดีมาก...

Rebecca: ดีไซน์ปากกระบอกก็มีลูกเล่น... เซียนปืนตัวจริงเลยนะเนี่ย!

Rebecca: ฉัน Rebecca จะเรียกฉันว่า Becca หรือ Becs ก็ได้นะ

Lynae: ฉัน Lynae ยินดีที่ได้รู้จักนะ Rebecca!

Lucy: ฉันชื่อ Lucy เรามีธุระต้องอยู่ที่นี่สักพัก แต่ไม่ต้องห่วงนะ เราจะไม่สร้างปัญหาให้พวกเธอหรอก

Lynae: อื้ม ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ!

Lynae: อ่ะนะ ดูทำหน้าเข้าสิ เอาเถอะ ฉันไม่เซ้าซี้ต่อแล้วก็ได้

Lucy: อื้ม งั้นก็ดีแล้วละ

Rebecca: ต่อให้บอกว่าเราคือเอดจ์รันเนอร์จากไนท์ซิตี้ เธอก็คงไม่รู้จักอยู่ดีนั่นแหละ

Lynae: ไนท์ซิตี้? เอดจ์รันเนอร์?

Rebecca: ช่างเถอะ มิตรภาพสำคัญกว่าอยู่แล้ว ไม่ว่าจะที่ไหนหรือเมื่อไหร่ ใช่ไหมล่ะ?

Lynae: ถึงแม้การแพร่กระจายจะไม่เร็วนัก แต่ความถี่จากประตูก็ยังแผ่ออกมาเรื่อยๆ เลย

Lynae: เพื่อไม่ให้ทุกคนแตกตื่น ทางสถาบันเลยบอกว่าทุกอย่างยังปกติ จึงเปิดเรียนและฝึกซ้อมเหมือนเดิม

Lynae: แต่แบบนี้คงถ่วงเวลาได้ไม่นาน ฮึ่ม... หวังว่าจะจัดการเรื่องประตูได้ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มสงสัยนะ

Lynae: ว่าแต่ ผู้พเนจร คุณสังเกตบ้างไหม?

Lynae: ตอนสู้กับทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองเมื่อกี้ ฉันแทบจะรับมือไม่ไหว โจมตีพวกมันไม่เข้าเลย

Lynae: ...ถึงช่วงนี้ฉันจะมัวแต่เก็บหน่วยกิต เลยซ้อมน้อยลงก็เถอะ แต่อาการแบบนี้คงไม่ใช่เพราะสาเหตุนั้นหรอกมั้ง?

ผู้พเนจร: ฉันก็เหมือนกันนะ ก่อนหน้านี้ฉันเจอทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองตัวหนึ่งที่หลังประตู การโจมตีปกติแทบไม่มีผลเลย

ผู้พเนจร: ทาเซ็ตดิสคอร์ดในครั้งนี้ดูผิดปกติมาก Lynae เธอช่วยรายงานอธิการบดี Lucilla หน่อยได้ไหม? เราต้องขอให้เขาช่วยแล้วละ

ผู้พเนจร: แล้วเดี๋ยวเราไปหา Mornye ด้วยกัน ตอนที่ส่งข้อมูลจะได้เล่าเรื่อง Lucy กับ Rebecca ไปพร้อมๆ กันด้วย

Lynae: ได้เลย งั้นฉันไปเก็บตัวอย่างก่อนนะ แล้วจะส่งข้อมูลให้อธิการบดีด้วย!

Rebecca: งั้นฉันไปด้วย...

Lynae: Rebecca?

Rebecca: จู่ๆ ก็นึกได้ว่ามีเรื่องต้องคุยกับ ผู้พเนจร เธอไปก่อนเถอะ

Lucy: Lynae... งั้นเหรอ? เด็กคนนี้น่าสนใจดีนะ

Lucy: ว่าแต่ Mornye ที่นายพูดถึงคือใคร?

ผู้พเนจร: เธอเป็นศาสตราจารย์ของสถาบันสตาร์ทอร์ชน่ะ อาจจะรู้เรื่องทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองอยู่บ้าง

Lucy: คุยเรื่องทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองเหรอ... ก็ดี

Lucy: ...ก่อนจะออกเดินทาง ฉันขอเวลาแป๊บนะ

พูดคุยสถานการณ์กับ Lucy

Lucy: ...ฉันกำลังเรียบเรียงสถานการณ์ ดูว่าตรงไหนผิดปกติ หรือขาดข้อมูลอะไรไปบ้าง

Lucy: จำแถบความถี่ที่ Rebecca เจอได้ไหม? ฉันคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ต้องเกี่ยวข้องกับ David แน่

Lucy: ...แต่ฉันยังถอดรหัสข้อมูลของมันไม่ได้ คงต้องรอเจอ Mornye ที่พวกนายพูดถึงก่อน แล้วค่อยลองอีกที

Lucy: จริงสิ นายบอกว่าไม่ค่อยรู้จักโลกของฉันใช่ไหม? ตอนนี้ฉันมีเวลาเล่าให้ฟังแล้ว

Lucy: อาราซากะคอร์เปอเรชันเป็นบริษัทข้ามชาติขนาดใหญ่ ครอบคลุมตั้งแต่ด้านการรักษาความปลอดภัย อุตสาหกรรมอาวุธ ไปจนถึงการเงิน

Lucy: อาราซากะมีอิทธิพลมหาศาลในไนท์ซิตี้ ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วเมือง ไม่ว่าจะในแง่ดี... หรือแง่ร้ายก็ตาม

Lucy: ถ้ามีชีวิตรอดนานพอ ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเข้าไปพัวพันกับอาราซากะ... แม้แต่ฉันเองก็มีบัญชีแค้นที่ต้องสะสางกับพวกมัน

พูดคุยสถานการณ์กับ Rebecca

Rebecca: ก็เมื่อกี้ไง... อ้อ นายคงไม่ได้สังเกตตาฉันสินะ

Rebecca: นี่คืออิมแพลนท์ของคิโรชิ เวลาที่ฉันกับ Lucy ส่งข้อมูลหากัน มันจะสว่างขึ้นมา

Rebecca: เมื่อกี้ตอนฉันคุยกับ Lynae แล้วจู่ๆ ฉันก็นิ่งไป

Rebecca: น่าสนใจเหรอ? ที่ไนท์ซิตี้เป็นเรื่องธรรมดามากเลยนะ

Rebecca: นายแข็งแกร่งขนาดนี้ คงไม่ต้องติดไซเบอร์แวร์แล้วละมั้ง?

Rebecca: ฉันสนใจโลกของพวกนายนะ โดยเฉพาะเอคโค่ ฉันก็อยากเจอเอคโค่คู่หูแบบ Abby บ้างเหมือนกัน!

Rebecca: หมาที่ฉันเลี้ยงน่ะ มันเป็นเด็กดีมากเลยนะ นายต้องชอบแน่ๆ!

พูดคุยสถานการณ์กับ Lynae

Lynae: ฉันรายงานเรื่องประตูกับอธิการบดี Lucilla แล้วนะ

ผู้พเนจร: เธอว่ายังไงบ้างเหรอ?

Lynae: เธอเป็นห่วงสถานการณ์ของสถาบันมาก แต่ถึงจะอยากมาช่วยเรา ก็ปลีกตัวออกมาลำบากเพราะติดปัญหาเรื่องอื่นอยู่

Lynae: อื้ม ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องพูดแบบนี้!

Lynae: งั้นเราไปหาศาสตราจารย์ Mornye กันเถอะ

Lynae: ฉันจะรออยู่ตรงนี้ ถ้าพร้อมแล้วก็บอกนะ

ไปพบ Mornye

Rebecca: นี่ ฉันชอบสเปรย์ของเธอมากเลยนะ ซื้อแถวนี้เหรอ?

Lynae: ในสถาบันไม่มีร้านขายสเปรย์หรอกนะ ถ้าเธอชอบ ฉันให้เธอกระป๋องนึงก็ได้!

Rebecca: จริงเหรอ? เยี่ยมเลย! ฉันเซ็งตึกสี่เหลี่ยมทื่อๆ พวกนี้เต็มทนแล้ว ได้เวลาเติมสีสันให้พวกมันแล้วละ!

ผู้พเนจร: เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? อยากพักสักหน่อยหรือเปล่า?

Lucy: ...ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาพักหรอก

Lucy: ฉันรู้สึกได้ว่า... ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองตัวนั้นกำลังตามหาเราอยู่...

Rebecca: Lucy!

???: ทั้งหมดมันเป็นเพราะแก!

Rebecca: ...Lucy! Lucy!

Rebecca: บ้าเอ๊ย! ออกจากที่แบบนั้นมาแล้วยังโดนแฮ็กอีกเหรอ! เธอโอเคไหม?

Lucy: ...ฉันไม่เป็นไร ปวดหัวแค่นี้ ฉันชินแล้วละ

ผู้พเนจร: ฉันตัดการรบกวนของฝันสยองออกไปแล้ว แต่ยังเคลียร์ความถี่ที่หลงเหลืออยู่ไม่หมด

ผู้พเนจร: เพื่อความปลอดภัย เธอควรไปตรวจร่างกายนะ จะได้ไม่เป็นแบบนี้อีก

Lynae: ไปตรวจร่างกายที่ห้องพยาบาลดูหน่อยเถอะนะ... ฉันติดต่อหมอ Herssen ไว้แล้ว เขาพร้อมจะตรวจให้พวกเธอทันที

Rebecca: ก็รู้แล้วว่าเป็นฝีมือใคร ทำไมไม่ "ปัง!" สอยเจ้าตัวบัดซบนั่นให้ปลิวไปเลยล่ะ?

Lucy: ...มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นหรอกนะ

Lucy: ตอนที่ปะทะกันก่อนหน้านี้ ฉันกับ ผู้พเนจร แทบโจมตีมันไม่เข้าเลย... เธอก็คงไม่ต่างกันหรอก

Lucy: น่าจะเกี่ยวกับสนามบิดเบือนในตัวมัน ถ้ายังหาวิธีแก้ไม่ได้ ฝืนสู้กันไปก็เสียเวลาเปล่า

Rebecca: เชอะ ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไง?

Rebecca: ฉันเหรอ? ไม่ต้องหรอก ดูสิ ฉันยังกระโดดโลดเต้นได้ปกติอยู่เลย

Rebecca: ไม่ได้กลัวซะหน่อยย่ะ!

Rebecca: ก็แค่ตรวจร่างกายไม่ใช่เหรอ? ไปก็ได้!

Rebecca: ถ้าเธอกลัวหมอก็บอกฉันได้นะ ให้ฉันไปตรวจเป็นเพื่อนน่ะเรื่องจิ๊บจ๊อยอยู่แล้ว

Lucy: ...แค่ไปส่งฉันที่หน้าประตูก็พอ

Lynae: เมื่อกี้อธิการบดีติดต่อฉันมา ช่วงนี้เธอจะช่วยรับมือกับคำถามจากสหพันธ์สเปซเทรคให้เรา

Lynae: แถมเธอยังแจ้งข่าวร้ายมาด้วย

Lynae: หลังจากที่เราออกมา การกัดกร่อนแถวประตูก็เริ่มแพร่กระจายออกไปด้านนอก

Lynae: ถึงจะเร็วกว่าที่คาดไว้ แต่ตอนนี้ผลกระทบยังอยู่ในระดับที่ควบคุมได้

ผู้พเนจร: เดี๋ยวฉันจัดการทางนี้เอง เธอเอาข้อมูลไปให้ Mornye วิจัยต่อเถอะ

Lynae: ไม่มีปัญหา! เชื่อมือฉันได้เลย!

Rebecca: ว่าแต่ Lucy เข้าไปตั้งนานแล้ว ทำไมถึงหายเงียบไปเลยล่ะ?

ผู้พเนจร: ขอแนะนำหน่อยนะ นี่คือหมอ Herssen แพทย์ประจำสถาบันสตาร์ทอร์ช

ผู้พเนจร: Lucy เป็นยังไงบ้าง?

Luuk Herssen: สรุปง่ายๆ เลยก็คือ เราเคลียร์ความถี่ที่รบกวนเธอได้แล้ว

Luuk Herssen: เธอให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แต่ก็มีมุมที่ดื้อรั้นอยู่บ้างเหมือนกัน

Luuk Herssen: ฉันแนะนำให้พักผ่อน แต่เธออ้างว่าเวลากระชั้นชิด เลยปฏิเสธข้อเสนอของฉันไปน่ะ

Rebecca: เชอะ ชอบฝืนตัวเองเหมือนเจ้างั่ง David ไม่มีผิด

Rebecca: ช่างเถอะ ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว ฉันไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยนะ ถ้ามีอะไรก็เรียกละกัน

ผู้พเนจร: คุณยังกังวลเรื่องอื่นอยู่หรือเปล่า?

Luuk Herssen: ตอนตรวจร่างกายเมื่อกี้ ฉันสังเกตว่าสภาพจิตใจของ Lucy ไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่

Luuk Herssen: เธออ่อนไหวต่อการรบกวนจากคลื่นความถี่ภายนอก ดูเหมือนทาเซ็ตดิสคอร์ดที่คุณพูดถึง จะเล็งโจมตีจุดอ่อนนี้โดยเฉพาะเลยนะ เหมือนเอามือไปขยี้แผลเดิมให้แย่ลงไปอีก

ผู้พเนจร: พอจะมีวิธีรักษาดีๆ บ้างไหม?

Luuk Herssen: อาการแบบนี้คงรักษาให้หายภายในวันสองวันไม่ได้หรอก ต้องคอยอยู่เป็นเพื่อน ค่อยๆ เยียวยาและชี้แนะผู้ป่วย

Luuk Herssen: ตอนนี้เราทำได้แค่ช่วยเธออยู่ห่างๆ แต่ถ้าอยากหายดีจริงๆ ก็ต้องพึ่งตัวเธอเอง

Luuk Herssen: พวกเธอมีความเกี่ยวข้องกับแดนจิตนิมิตใช่ไหม?

ผู้พเนจร: เธอกับทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองมีบางอย่างเชื่อมโยงกัน ถ้าสืบหาความจริงได้ เราอาจจะเจอวิธีหยุดไม่ให้แพร่กระจายก็ได้

ผู้พเนจร: รอให้ Lucy ฟื้นตัวก่อนก็แล้วกัน ฉันอยากยืนยันข้อมูลของแดนจิตนิมิตอีกครั้ง

ผู้พเนจร: ลองถาม Rebecca ดูก่อนดีกว่า... หืม? ไปไหนแล้วล่ะ?

Luuk Herssen: เธอบอกว่าจะออกไปสูดอากาศ เหมือนจะไปทาง "ศูนย์รวมความบันเทิง" นะ

ผู้พเนจร: ...อ้างว่าออกไปสูดอากาศ เพื่อแอบหนีการตรวจร่างกายหรือเปล่านะ?

ผู้พเนจร: งั้นฉันไปหาเธอดีกว่า Luuk ช่วงนี้ฝากดูแล Lucy ด้วยนะ

Luuk Herssen: ได้เลย ถ้าคุณจะไปหา Rebecca ช่วยเอาเทอร์มินัลไปให้เธอด้วยสิ

Luuk Herssen: ฉันลงทะเบียนให้เธอกับ Lucy เป็นนักเรียนใหม่แล้ว จะได้ไปไหนมาไหนสะดวกไงล่ะ

ผู้พเนจร: ขอบคุณนะ Luuk

ตามหา Rebecca

Abby: ต่อให้เราเจอ Rebecca เธอก็คงไม่ยอมไปตรวจร่างกายอยู่ดี

ผู้พเนจร: ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

ผู้พเนจร: ถ้าเธอไม่ไป เราก็บังคับไม่ได้หรอก หาเธอให้เจอก่อนดีกว่า จะได้มั่นใจว่าเธอปลอดภัยดี

Rebecca: อักษรรูนอะไรนั่นน่ะ ฟังดูเพ้อฝันชะมัด... ฉันมองยังไงมันก็เหมือนกันหมด แยกไม่ออกสักอัน!

Sigrika: หืม... งั้นลองจินตนาการว่าพวกมันเป็นดวงดาวดูไหม?

Rebecca: ปล่อยฉันไปเถอะน่า ฉันเน้นใช้แรงน่ะ ไม่เน้นใช้สมอง!

Rebecca: แทนที่จะมานั่งเรียน ให้ฉันไปซัดคนเหมาะกว่าเยอะ!

Sigrika: ปืนสวยจังเลย... นี่อาวุธของเธอเหรอ?

Rebecca: แหงล่ะ ฉันดัดแปลงมันเองเลยนะ ถ้าไม่ได้พกติดตัวแล้วรู้สึกไม่อุ่นใจน่ะ

Sigrika: เอ๋? ที่ที่เธออยู่อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ?

Rebecca: ช่าย เราคุยกันถูกคอเลยแหละ

Rebecca: เมื่อกี้เธอเล่าเรื่องอักษรรูนกับเผ่าโรญาให้ฉันฟัง ก็น่าสนใจดีนะ!

Sigrika: ที่จริงฉันมีเรียน แต่จู่ๆ อาจารย์ก็ส่งข้อความมาเลื่อนเวลาเรียนออกไปน่ะค่ะ

Sigrika: Meliora อยากมาห้องเล่นเกมพอดี เธอเลยลากฉันมาด้วย

Sigrika: จริงๆ ฉันเล่นเกมพวกนี้ไม่ค่อยเก่งหรอก เล่นยังไงก็แพ้ตลอด แล้ว Rebecca ก็โผล่มาช่วยฉัน

Rebecca: ตอนแรกก็แค่แวะมาดูเฉยๆ แต่พอเล่นไปเล่นมา ก็ติดงอมแงมซะงั้น

Rebecca: แล้วฉันก็ช่วยเธอเล่นผ่านตั้งหลายด่าน ก็เลยซี้กันขึ้นมา... จะว่าไปเล่นสองคนมันส์กว่าเล่นคนเดียวเยอะเลยนะ!

Meliora: แพ้อีกแล้วเหรอเนี่ย! เฮ้อ... เกมนี้เดฟเขาสร้างมาเล่นเองหรือไงนะ?

Rebecca: เดี๋ยวนะ ที่นี่มีเกมยิงปืนด้วยเหรอ?

Sigrika: อื้ม! เพิ่งเปิดตัวไม่นานนี้เองนะ

Sigrika: ฉันลองเล่นแล้วละ แต่มันยากเกินไปหน่อย แพ้ตั้งแต่เริ่มเลย...

Rebecca: ยากมากงั้นเหรอ? งั้นก็เข้าทางฉันเลยสิ!

Meliora: หืม? พวกเขาเป็นเพื่อนเธอเหรอ?

Sigrika: ใช่ เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จักนะ! นี่คือรุ่นพี่ ผู้พเนจร ส่วนนี่ Rebecca

Sigrika: ว่าแต่รุ่นพี่ Fenella ไปไหนแล้วล่ะ?

Meliora: เธอมีธุระนิดหน่อย เลยกลับสถาบันไปกับรุ่นพี่ Verma แล้วน่ะ

Meliora: เฮ้อ ถ้าพวกเขาอยู่ด้วยก็ดีสิ... ไม่งั้นฉันคงไม่โดนเกมนี้ยำเละขนาดนี้

Meliora: ศัตรูตาสุดท้ายจะเยอะไปไหน ยิงไม่ทันเลย...

Rebecca: เกมนี้เล่นยังไงเหรอ? แค่นั่งบนเก้าอี้ก็ยิงได้แล้วใช่ไหม?

Meliora: ให้ฉันช่วยเธอดีกว่านะ อยากเล่นความยากระดับไหนล่ะ?

Rebecca: จัดแบบยากสุดมาเลย... ฉันจะเคลียร์รอบเดียวจบให้ดู!

Rebecca: ในที่สุดก็มีโอกาส ฉันจะโชว์ฝีมือให้ดูเป็นขวัญตา! หึ!

Rebecca: หึ! เรื่องยิงปืนฉันไม่แพ้ใครหรอกนะ!

Rebecca: เกมกระจอกแบบนี้ จะเคลียร์ให้จบในพริบตาเลย!

Sigrika: Rebecca ได้ยินฉันไหม?

Sigrika: คู่มือบอกว่าโหมดยากสุดจะจำลองพื้นที่ขึ้นมา ให้ผู้เล่นรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในเกมจริงๆ เลยนะ...

Rebecca: ก็เหมือนเบรนแดนซ์เลยสิ? ไม่ต้องห่วง ฉันเซียนอยู่แล้ว!

เล่น "Tacetite Invaders 3"

Rebecca: คอร์โป? พวกมันมาอยู่ในเกมได้ยังไง?

Meliora: คอร์โปเหรอ? เกมจะจำลองศัตรูจากความทรงจำของผู้เล่น อะไรก็โผล่มาได้ทั้งนั้นแหละ

Rebecca: งั้นก็ดี ฉันจะสอยพวกมันให้กระเด็น!

Rebecca: จะเป่าพวกแกให้พรุนเป็นรังผึ้งเลย!

Rebecca: วู้ฮู! เอาระเบิดไปกินให้หนำใจเลยพวก!

Sigrika: ระวังนะ จะถึงช่วงที่ยากที่สุดแล้ว

Meliora: ครั้งก่อนฉันตายตรงนี้แหละ... ศัตรูท่วมจอเลย คอยระวังจำนวนกระสุนด้วยล่ะ!

Rebecca: ศัตรูเยอะเหรอ? ถึงเวลาปืนกลออกโรง!

Rebecca: จบแล้วเหรอ? อะไรกัน ฉันยังวอร์มไม่เสร็จเลยนะ

ผู้พเนจร: รับไปสิ รางวัลที่เธอเล่นชนะ

Rebecca: เจ๋งเป้ง น่ารักดีนะเนี่ย

Rebecca: นี่ เอาไปสิ

Meliora: อ๊ะ? ให้ฉันจริงเหรอ? ขอบคุณนะคะอาจารย์!

Rebecca: ...อาจารย์กับผีอะไรล่ะ? หมายถึงฉันเหรอ?

Meliora: ใช่ค่ะ! อาจารย์ Rebecca!

Meliora: ฉันอยากเรียนยิงปืนกับอาจารย์ สักวันฉันจะเก่งเหมือนอาจารย์ให้ได้!

Meliora: ฝีมือยิงปืนของอาจารย์เก่งมากเลยนะ เคยฝึกกับชมรมไหนมาก่อนเหรอ?

Rebecca: เอ่อ... ชมรมไนท์ซิตี้ สาขาลาไฮรอยละมั้ง?

Meliora: แปลกจัง... ในสถาบันมีชมรมชื่อนี้ด้วยเหรอ?

Sigrika: เอาไว้ถามครั้งหน้าก็ได้ Meliora ศาสตราจารย์เพิ่งส่งข้อความมา เหมือนมีเรื่องอยากคุยกับเรานะ

Meliora: แย่แล้ว! งั้นต้องรีบไปแล้วละ!

Meliora: รุ่นพี่คะ ฉันขอตัวก่อนนะ! Sigrika รีบมาเร็ว!

Sigrika: โอเค ไปเดี๋ยวนี้แหละ!

Sigrika: คราวหน้ามาเล่นด้วยกันอีกนะ!

Rebecca: ว่าแต่นายมาหาฉันทำไมเหรอ?

Rebecca: บอกก่อนเลยนะ ถ้าจะมากล่อมให้ไปตรวจร่างกายล่ะก็...เสียใจด้วย ฉันจะใส่เกียร์หมาเผ่นให้ดูต่อหน้าเลย

ผู้พเนจร: วางใจเถอะ ฉันเอานี่มาให้เธอต่างหาก

Rebecca: เจ้าของเล่นแปลกๆ นี่คืออะไรน่ะ?

ผู้พเนจร: เทอร์มินัลที่หมอ Herssen ขอมาให้เธอน่ะ มันจะระบุตำแหน่งที่เธออยู่ แล้วก็ติดต่อเธอได้ตลอดเวลา

Rebecca: ใจดีจังนะเนี่ย ขอบใจนะพวก

ผู้พเนจร: เมื่อกี้ Lucy ส่งข้อความมา บอกให้เรารอก่อน เธอยังต้องค้นข้อมูลอีกสักพัก

Rebecca: ...ก็ได้ แล้วแต่เลย

Rebecca: นายว่างไหม? ระหว่างรอ Lucy ฉันอยากเดินเล่นในสถาบันหน่อย อยากตรวจสอบอะไรให้แน่ใจด้วยน่ะ

Rebecca: จะได้... ลองใช้เจ้านี่ด้วย!

ตามหา Rebecca

Rebecca: หืม รสนิยมดีเหมือนกันนี่!

Rebecca: กฎมีไว้ให้แหกไม่ใช่หรือไง? ถ้าโดนจับได้ เราก็เผ่นสิ!

ผู้พเนจร: ฉันก็เคยเห็นสัญลักษณ์นี้ในความทรงจำของ Lucy เหมือนกัน มันสื่อถึงอะไรเหรอ?

Rebecca: เป็นตราสัญลักษณ์ของ David น่ะ หมอนั่นวาดเอาไว้บนแจ็กเก็ต เป็นเหมือนสัญลักษณ์ประจำตัวของเขา

ผู้พเนจร: ดูท่าทาง David จะเป็นคนสำคัญของพวกเธอนะ

Rebecca: แน่นอนสิ หมอนั่นเจ๋งเป็นบ้าเลยละ...

Rebecca: ...ก็แค่อารมณ์ชั่ววูบมั้ง? ยังไงฉันก็เอาตุ๊กตานั่นกลับไปไม่ได้อยู่ดี ทิ้งไว้ให้คนที่ดูแลมันได้จะดีกว่า

Rebecca: ช่างมันเถอะ ยิงศัตรูในเกมแบบนั้นไม่สมจริงเอาซะเลย น่าเบื่อจะตาย

Rebecca: เฮ้อ อุตส่าห์วางเหยื่อล่อไว้ขนาดนี้ ก็ยังไม่มางับซะที สงสัยเขาจะไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆ... เลิกหวังดีกว่า

ผู้พเนจร: "เขา" เหรอ? นอกจากพวกเธอแล้ว ยังมีคนอื่นมาที่สถาบันสตาร์ทอร์ชอีกเหรอ?

Rebecca: พี่ชายเฮงซวยของฉันน่ะ ถึงจะอยู่ทีมเดียวกัน แต่เขาก็เอาแต่ทำตัวเหลวไหล ปล่อยมุกไร้สาระ แล้วก็ขัดแข้งขัดขาจนเสียงานตลอด!

Rebecca: ...ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้คงแหกปากโวยวายว่าจะอาละวาดให้เละแน่ๆ

Rebecca: วันนั้น Pilar โดนเจ้าวิกลจริตไซเบอร์เป่าหัวจนม่องเท่ง... ผิดที่ผิดเวลาชะมัด

ผู้พเนจร: วิกลจริตไซเบอร์... เป็นโรคทางจิตเหรอ?

Rebecca: อื้ม คนที่เกิดอาการนั้นจะสติแตกจนเพี้ยนไปเลย

Rebecca: ถามอะไรแปลกๆ ยิ่งติดตั้งเยอะ ก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไงล่ะ

Rebecca: เท่าที่ฉันรู้ มีแค่สารกดภูมิคุ้มกันที่ช่วยยับยั้งอาการได้ชั่วคราว... แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่ามันทำแบบนั้นได้ยังไง

Rebecca: ส่วนไอ้พี่ชายบ้าของฉัน... ถึงจะรู้ว่าเขาตายไปแล้ว แต่ฉันก็ยังแอบคิดว่าเขาอาจจะโผล่มาที่นี่ก็ได้

Rebecca: มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นตั้งเยอะ จะเพิ่มมาอีกสักเรื่องสองเรื่อง ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน?

Rebecca: พูดตามตรง เราก็แค่คนที่หลงเข้ามาในโลกนี้ เหมือนกับข้อผิดพลาดบั๊กในระบบอย่างหนึ่งเท่านั้นเอง

Rebecca: ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราจะหายไปเมื่อไหร่...

Lucy: เธอพูดอะไรเหลวไหลแบบนั้น

Lucy: Mornye สอนฉันใช้ระบบระบุตำแหน่งของเทอร์มินัลน่ะ... สะดวกดีนะ

Lucy: อืม ทุกอย่างราบรื่นกว่าที่คิด อาการไม่สบายตัวก่อนหน้านี้ ก็แทบจะหายไปหมดแล้ว

Lucy: ฉันได้คุยเรื่องแถบความถี่กับ Mornye ด้วย

Lucy: เธอให้ข้อมูลที่มีประโยชน์เยอะมาก แถมยังนัดผู้พิทักษ์ประตู Ivory มาคุยกันด้วยนะ

Lucy: ไปกันเถอะ พวกเขารอเราอยู่ที่สถาบันวิจัย

ไปยังสถาบันวิจัย

Lucy: Mornye บอกว่า ผู้พิทักษ์ประตู Ivory เป็นแมวงั้นเหรอ?

Lucy: ไปสิ ไปเจอแมวนั่นสักหน่อย

Lucy: โอเค ถ้าพร้อมแล้วบอกฉันนะ

Rebecca: ว้าว! แมวเหมียว!

Lucy: นี่คือผู้พิทักษ์ประตู Ivory เหรอ?

ผู้พเนจร: ตอนนี้สถานการณ์แดนจิตนิมิตเป็นยังไงบ้าง?

Mornye: ความถี่ผิดปกติกำลังรุนแรงขึ้นค่ะ เมื่อเทียบกับครึ่งชั่วโมงก่อน พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวแล้ว

Mornye: ตอนที่ฉันกับผู้พิทักษ์ประตู Ivory กำลังหาวิธีรับมือ คุณ Lucy ก็ติดต่อเข้ามาพอดี...

Mornye: แถบความถี่ที่เธอพูดถึง ก็คือสิ่งที่เรากำลังตามหาอยู่ค่ะ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ขอบคุณที่มานะ เหมียว ฉันคือผู้พิทักษ์ประตู Ivory ปกติแล้วฉันกับผู้พิทักษ์ประตู Ebony จะคอยดูแลแดนจิตนิมิตด้วยกัน

Rebecca: ยินดีที่ได้รู้จักนะ เจ้าแมวเหมียวพูดได้!

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ไม่ใช่แมวนะ ฉันคือผู้พิทักษ์ประตู Ivory ต่างหาก เหมียว

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: พูดเรื่องสำคัญกันก่อนดีกว่า เรารู้วิธีรับมือกับทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองแล้วนะทุกคน

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: Lucy ชิ้นส่วนแถบความถี่ที่เก็บมา ยังอยู่กับคุณไหม?

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงด้วย เหมียว...

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ฉันจะอธิบายให้ฟังนะ เหมียว ชิ้นส่วนที่ Lucy เก็บมา ฉันกับเจ้าดำเรียกมันว่าแถบความถี่นิมิตมายา

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: มันคือความถี่ที่จับต้องได้ ปกติแล้วแทบจะไม่เจอในแดนจิตนิมิตเลยด้วยซ้ำ... ฉันเองก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เหมียว... จะอธิบายยังไงดีนะ ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองกับแถบความถี่นิมิตมายาก็เหมือนกับเหรียญสองด้านนั่นแหละ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ความถี่ของมันตรงข้ามกัน ถ้าพวกคุณใช้แถบความถี่นิมิตมายาให้ถูกทาง มันอาจจะรับมือกับการกัดกร่อนของทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองได้นะ เหมียว

Rebecca: นี่...เจ้าแมวเหมียว อย่าโกรธกันเลยนะ... แต่ช่วยเลิก "เหมียว เหมียว" แล้วพูดภาษาคนที่ฟังเข้าใจง่ายหน่อยจะได้ไหม?

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เหมียว... พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าปลุกพลังของมันได้ พวกคุณก็จะจัดการทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองตัวนั้นได้

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: แต่อันที่จริง มันควรจะอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์นะ ทำไมถึงได้แตกเป็นชิ้นๆ แบบนี้ล่ะ... จริงสิ พวกคุณไปเจอมันที่ไหนเหรอ?

Rebecca: ที่ที่ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองฆ่า David ตายตอนที่เขาปกป้องเราน่ะ... นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันพบ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถึงฉันจะไม่รู้จัก David ที่พวกคุณพูดถึง แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ เขาน่าจะเป็นตัวตนที่สร้างจากความฝันของ Lucy

Lucy: หมายความว่า... David คือกุญแจสำคัญในการรับมือกับทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองงั้นเหรอ?

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถูกต้องแล้วละ เหมียว

Rebecca: โธ่เอ๊ย! ถ้าตอนนั้นฉันรู้ตัวเร็วกว่านี้ละก็...

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก คุณยังมีโอกาสแก้ไขทุกอย่างได้นะ

Rebecca: ...หมายความว่าไง?

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: แถบความถี่นิมิตมายากับทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองเกิดจากความฝันของ Lucy มันเหมือนกับภาพลวงตานั่นแหละ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: การโจมตีทางกายภาพจะทำลายแค่รูปร่างภายนอก พูดอีกอย่างคือตอนนี้เพื่อนของพวกคุณกำลังหลับใหลอยู่ในรูปแบบของแถบความถี่ เขาไม่ได้หายไปไหนหรอก

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เอ่อ เหมียว... พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือถ้าพวกคุณรวบรวมชิ้นส่วนทั้งหมดครบ ก็จะได้เจอกับ David อีกครั้ง

Rebecca: เฮ้ Lucy ได้ยินไหม? นี่มันข่าวดีนี่หว่า!

Rebecca: ...เชอะ ไม่ดีใจสักนิดเลยเหรอ?

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: จริงด้วย เหมียว ดีใจหน่อยก็ได้นะ... เดี๋ยวนะ ท่าทางแบบนี้

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เอ่อ เหมียว เหมือนเรื่องนี้จะซับซ้อนกว่าที่ฉันคิดนะ Lucy คุณยังไม่ได้บอกความจริงกับ Rebecca เหรอ?

Rebecca: ความจริง? ความจริงอะไร?

Rebecca: เฮ้ Lucy! Lucy!

Rebecca: อย่าเงียบแบบนี้สิฟะ! บอกมานะว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

Lucy: ฉันบอกไม่ได้หรอก

Lucy: ...ถึงบอกไป ก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้อยู่ดี

Rebecca: ...

Lucy: ขอโทษนะ

Rebecca: เข้าใจแล้ว

Lucy: ...ขอโทษจริงๆ

Rebecca: แต่ว่า Lucy...

Rebecca: ถ้าไม่ยอมพูดตอนนี้ ต่อไปอาจจะไม่มีโอกาสแล้วก็ได้นะ

Lucy: พอทุกอย่างจบลงแล้ว... เราค่อยคุยกันนะ แค่เราสองคนเท่านั้น

Rebecca: เธอพักอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ เรื่องทางนั้นฉันจะจัดการเอง... ถือว่าเธอติดหนี้บุญคุณฉันก็แล้วกัน

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: จริงๆ แล้ว ยังมีเรื่องเกี่ยวกับแถบความถี่นิมิตมายาที่ต้องอธิบายเพิ่มเติมอยู่นะ

Mornye: แถบความถี่นิมิตมายามีพลังต่อต้านทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองก็จริง แต่... ตอนนี้มันยังไม่สมบูรณ์

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองเกิดจากความกลัวในใจของเจ้าของความฝัน ถ้าความกลัวยังไม่สลายหรือฝ่าฟันไปไม่ได้ มันก็จะไม่มีวันดับสูญ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: แน่นอนว่ามันไม่ได้เป็นอมตะขนาดนั้นหรอกนะ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้วละ เหมียว! ฉันถึงไม่พูดเรื่องนี้ต่อหน้า Lucy กับ Rebecca ไงล่ะ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เรารีบรวบรวมแถบความถี่นิมิตมายา เพื่อให้ David กลับมาก่อนดีกว่า ถ้าถึงตอนนั้นแล้วมันยังไม่ได้ผล ก็ค่อยหาวิธีอื่นกันอีกที

Rebecca: ฉันกลับมาแล้ว... คุยอะไรกันอยู่น่ะ?

???: แกคิดจะให้พวกพ้องต้องตายอีกครั้งหรือไง?

Lucy: ถ้าความถี่ของฉันหายไป ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองก็จะหายไปด้วย...

Lucy: ถ้ามันถึงจุดนั้นจริงๆ...

เสียงเตือน: แจ้งเตือน! ตรวจพบผู้บุกรุก! เราได้ปิดกั้นทางเข้าออกของพื้นที่บางส่วนแล้ว ขอให้บุคลากรที่ไม่เกี่ยวข้องอพยพออกไปโดยด่วน!

เอาชนะพวกคอร์โป

Lucy: พวกมันควบคุมประตูอยู่ ระวังตัวด้วย อย่าเข้าไปใกล้นะ

Verma: ขอโทษนะคะที่ฉันเป็นตัวถ่วง

Fenella: ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย

Fenella: รุ่นพี่... ใช่ไหมคะ? ให้ฉันต่อสู้ด้วยนะ

Lucy: ...เธอดูแลคนเจ็บเถอะ ฉันจะจัดการเอง

Lucy: ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองพวกนี้มันเล็งเป้ามาที่ฉัน เดี๋ยวฉันจะแฮ็กเปิดประตูให้ เธอพาเพื่อนหนีออกไปซะนะ

Fenella: แล้วคุณล่ะคะ? จะทำยังไง?

Lucy: ฉันจะพยายามถ่วงเวลาไว้ ผู้พเนจร... พวกพ้องของฉันกำลังมาแล้ว

???: Lu... cy...

Verma: ทาเซ็ตดิสคอร์ด... พูดได้ด้วยเหรอเนี่ย?

???: Lucy... แค่... แกยอมจำนน... ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นเอง

???: อยากเจอ David ไม่ใช่หรือไง? ถ้าแกจมอยู่ในความฝันตลอดไป ฉันจะทำให้ความปรารถนานั้นเป็นจริงเอง

Lucy: ...หุบปากซะ

???: เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว แกไม่อยากกลับไปหาความจริงที่หนาวเหน็บและว่างเปล่านั่นหรอก

???: ยอมรับข้อเสนอที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายนี้ซะ หรือว่า... อยากจะทำลายทุกคนอีกงั้นเหรอ?

Verma: คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?

Lucy: ไม่ต้องสนใจฉัน! หนีไปซะ... เร็วเข้า!

Fenella: ทาเซ็ตดิสคอร์ดมันพรากพ่อของฉันไป ที่ฉันตั้งใจฝึกฝนมาตลอด ก็เพราะไม่อยากให้โศกนาฏกรรมแบบนั้นเกิดขึ้นอีก

Fenella: ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมให้มันทำสำเร็จหรอก!

Rebecca: ไอ้**เอ๊ย! ถอยไปเลยนะเว้ย!

Rebecca: ...ฮึ่ย หนังเหนียวจริงนะ กระสุนทำอะไรไม่ได้เลย

Rebecca: ไอ้บัดซบนี่ตามหลอกหลอนไม่เลิก! แน่จริงก็ออกมาสิโว้ย เลิกแอบเล่นสกปรกอยู่ในกระแสข้อมูลได้แล้ว!

Rebecca: ไม่ว่าแกจะเป็นคอร์โปหรือไอ้สันดานที่ไหน ฉันก็จะเป่าหัวแกให้กระจุย!

???: ปากดีจังเลยนะ... ไซเบอร์พังก์

Lucy: Adam... Smasher!

Rebecca: ไอ้**นี่มาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี่ย!

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ไม่ใช่นะ เหมียว! มันเป็นแค่ภาพฝันมายาที่สร้างขึ้นจากความทรงจำ ไม่ใช่คนที่พวกคุณรู้จักจริงๆ หรอก!

Nightmare: Adam Smasher: พวกแกทุกคนจะต้องเจอกับความพินาศ ไม่ช้าก็เร็ว

Rebecca: ชิ ปล่อยมันหนีไปได้อีกแล้ว

ผู้พเนจร: เธอเป็นอะไรไหม?

Lucy: ฉันขอ... เวลาอีกหน่อย

Rebecca: ไอ้โรคจิตสุดโหดในไนท์ซิตี้ แถมยังเป็นมือสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดของอาราซากะ

Rebecca: หมอนั่นมันอัดไซเบอร์แวร์เต็มตัวจนแทบจะไม่ใช่มนุษย์อยู่แล้ว เป็นเครื่องจักรสังหารที่อำมหิตซะมากกว่า

Rebecca: มันจะส่งทุกคนที่ต่อต้านอาราซากะลงหลุมศพ ในไนท์ซิตี้...

Rebecca: เอาเป็นว่า อย่าไปแหย็มเจ้านั่นดีกว่า!

Mornye: สัญญาณเตือนยกเลิกแล้ว นักวิจัยที่อพยพออกไปไม่มีใครบาดเจ็บ... คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?

Lucy: ฉันไม่เป็นไร... พักสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้น

Mornye: นักเรียนที่คุณช่วยไว้ถูกส่งไปรักษาตัวแล้ว พวกเธอฝากฉันมาขอบคุณคุณด้วยนะคะ

Lucy: ...แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถึงฉันจะปิดผนึกรอยแยกข้อมูลและจำกัดการเคลื่อนไหวของทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองแล้ว แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ไม่ช้าก็เร็วมันคงหลุดออกมาได้อีก

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย เราต้องรีบรวบรวมแถบความถี่นิมิตมายาให้เร็วที่สุดนะ เหมียว

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถึงอยากจะพูดแบบนั้นก็เถอะ... แต่มันถูกความถี่ที่แผ่กระจายออกมาบังไว้จนมิด จนฉันระบุตำแหน่งที่แน่นอนไม่ได้เลย

ผู้พเนจร: เธอเคยบอกว่า แถบความถี่นิมิตมายามีความถี่ที่ตรงกันข้ามกับทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยอง

ผู้พเนจร: ถ้าเราวิเคราะห์ความถี่ของชิ้นส่วนนี้ได้ ก็แปลว่าเราจะตัดสัญญาณรบกวนของทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองออกไป แล้วระบุตำแหน่งย้อนกลับได้ใช่ไหม?

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เหมียว! ฟังดูมีเหตุผลนะ! ถึงจะยังไม่เคยลอง แต่ในทางทฤษฎีน่าจะทำได้จริงนะเหมียว

Mornye: เรื่องการวิเคราะห์... ให้สถาบันวิจัยช่วยได้ไหมคะ?

Mornye: เราอยากช่วยเรื่องแดนจิตนิมิตอีกแรง

Mornye: คุณ Lucy... ได้โปรดเชื่อใจเราเถอะนะคะ

Lucy: ...ขอบใจนะ

คุยกับผู้พิทักษ์ประตู Ivory

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เรามาคุยเรื่องที่ Lucy จะกลับโลกเดิมกันเถอะ เหมียว

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถึงฉันจะเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่จากที่ Lucy เล่าให้ฟัง เธอมาที่โซลาริสผ่านแดนจิตนิมิตในตอนที่นอนหลับอยู่

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถ้าเป็นแบบนั้น ระหว่างสองโลกนี้ต้องมีประตูเชื่อมกันแน่นอน ถ้าผ่านประตูนั้นไปได้ Lucy ก็จะกลับไปยังโลกเดิมได้

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ประตูนั้นน่าจะอยู่ในห้วงลึกของแดนจิตนิมิต ที่นั่นมีความทรงจำที่สำคัญที่สุดของผู้คนอยู่

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: แต่ฉันระบุตำแหน่งที่แน่นอนไม่ได้หรอกนะ... ถ้าอยากไปที่นั่น พวกคุณคงต้องพยายามหาทางกันเอง

ผู้พเนจร: แล้วเจ้าดำล่ะ? ตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอ?

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เขากำลังจัดการแดนจิตนิมิตอื่นอยู่ พื้นที่อื่นก็ได้รับผลกระทบเหมือนกัน ตอนนี้เลยยุ่งหัวหมุนสุดๆ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถึงจะช่วยพวกคุณไม่ได้ แต่ฉันจะเตรียมแผนเอาตัวรอดไว้ให้นะ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถ้าเกิดช่วงเวลาคับขันขึ้นมาจริงๆ ฉันจะใช้แผนนี้ช่วยให้พวกคุณหนีออกมาได้อย่างปลอดภัยเอง

ผู้พเนจร: แผนเอาตัวรอดงั้นเหรอ? ฟังดูเท่ไม่เบาเลยนะ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถึงตอนนั้นก็จะรู้เอง... ไม่สิ ฉันหวังว่าพวกคุณจะปลอดภัย และไม่ต้องใช้วิธีนั้นจะดีกว่า

Mornye: รุ่นพี่คะ... ก่อนจะออกเดินทาง ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อยค่ะ

Mornye: ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองที่ปรากฏในครั้งนี้มีลักษณะพิเศษ ความถี่บนตัวพวกมันลดทอนและต้านทานการโจมตีจากอาวุธได้ในระดับหนึ่ง

Mornye: ความถี่ผิดปกติยังคงแผ่กระจายเป็นวงกว้าง รอยแยกข้อมูลก็ปรากฏถี่ขึ้นเรื่อยๆ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เรื่องนั้นง่ายมาก ใช้ความถี่เดียวกันหักล้างก็พอแล้ว เหมียว!

Mornye: อาวุธของคุณ Lucy กับคุณ Rebecca ทำแบบนั้นได้ โดยเฉพาะอาวุธของคุณ Rebecca สามารถโจมตีทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองได้รุนแรงมากเลย

Rebecca: งั้นก็แปลว่าฉันโหดจัดเลยสินะ?

Mornye: เรื่องนั้น... เราก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ คาดว่าเป็นเพราะความสามารถในการ "แบ่งแยก" ของคุณ ที่บังเอิญตัดสัญญาณรบกวนของความถี่ออกไป

Mornye: เราวิเคราะห์พลังของคุณไม่ได้ แต่สามารถศึกษาความถี่จากอาวุธของคุณ Lucy กับคุณ Rebecca แล้วจำลองขึ้นมาได้ และเอามาประยุกต์ใช้กับอาวุธของเราแทน

Mornye: ทางสถาบันกำลังวางแนวป้องกัน เพื่อเตรียมรับมือกับการรุกรานครั้งใหญ่ที่อาจจะเกิดขึ้น แต่ตอนนี้เรายังขาดตัวอย่างความถี่ที่จะนำมาปรับแต่งอาวุธ...

Mornye: ...คุณ Rebecca คะ คุณช่วย...

Rebecca: จะเอาอาวุธไปศึกษาเหรอ? ได้สิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

Rebecca: เรื่องวุ่นวายพวกนี้มันเกิดจากเรานี่นา งั้นก็ควรเป็นเราที่ต้องปิดจ๊อบให้เรียบร้อย

Rebecca: งั้นฉันอยู่ที่นี่ต่อก็แล้วกัน ถ้าทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองโผล่มา ฉันจะซัดพวกมันให้กระเจิงเลย!

Rebecca: ...เจ้างั่งนั่นคงอยากตื่นมาแล้วเห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้ามากกว่านะ

Mornye: การวิเคราะห์แถบความถี่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็ใช้เทอร์มินัลระบุตำแหน่งของมันในแดนจิตนิมิตได้แล้วละค่ะ

Rebecca: พวกเธอออกไปหาแถบความถี่ก่อนเลยนะ เดี๋ยววิจัยอาวุธเสร็จแล้วฉันจะตามไปสมทบเอง

Lucy: เอาปืนของฉันไปใช้ป้องกันตัวก่อนสิ ถ้าทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองบุกสถาบัน อย่างน้อยก็ใช้รับมือได้ชั่วคราว

Rebecca: เชอะ ชอบห่วงไปเรื่อยตลอด... แล้วเธอล่ะ? เธอจะใช้อะไร?

Mornye: คุณ Lucy ยืมอาวุธของสถาบันไปใช้ก่อนก็ได้นะคะ... ถึงจะไม่ดีเท่าของคุณ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย

Lucy: ก็จริง อีกอย่างยังมี ผู้พเนจร อยู่ทั้งคน ฉันไม่เป็นไรหรอก

Rebecca: ฝากดูแลยัยซื่อบื้อนี่จนกว่าฉันจะไปหาด้วยนะ

สอบถาม Mornye

Mornye: เรายังต้องใช้เวลาวิจัยอาวุธอีกสักพัก คุณ Rebecca มีแผนอะไรไหมคะ?

Rebecca: เรียกแบบนั้นมันห่างเหินไปหน่อยนะ เรียกฉันว่า Rebecca ก็พอ

Mornye: ...ได้สิ Rebecca คิดว่าจะทำอะไรต่อไปล่ะ?

Rebecca: นั่งรอเฉยๆ เซ็งจะตาย ฉันว่าจะไปเดินเล่นในสถาบันสักหน่อย

Rebecca: หาโอกาสเอาสเปรย์ไปคืน Lynae หรือไม่ก็ไปเล่นเกมชิลๆ กับ Sigrika น่ะ

Mornye: อ๊ะ... รู้จัก Sigrika ด้วยเหรอเนี่ย

Mornye: ถ้าจำไม่ผิด ตอนนี้พวกเขาน่าจะกำลังตรวจสอบปัญหาความผิดปกติของพื้นที่อยู่

Mornye: ...ก่อนหน้านี้เราเพิ่งได้รับรายงานมา

Mornye: รายงานระบุว่ากำแพงและความถี่โดยรอบของพื้นที่บางแห่ง ถูกเขียนทับเป็นข้อมูลดิจิทัลแล้ว

Mornye: จากข้อมูลที่ Lynae ส่งมา ศูนย์กลางของพื้นที่นั้นมีสัญลักษณ์คล้ายกราฟฟิตี้... แต่รายละเอียดยังไม่แน่ชัด พวกเขายังตรวจสอบกันอยู่

Rebecca: ...กราฟฟิตี้เหรอ? คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง?

คุยกับผู้พิทักษ์ประตู Ivory แล้วกลับไปยังสถาบันวิจัย

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ตกลง เมี้ยว

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: อื้ม งั้นฉันจะรอตรงนี้นะ

คุยกับ Meliora

Meliora: อาจารย์คะ!

Rebecca: อย่าเวอร์นักเลย... เรียกชื่อฉันเฉยๆ ก็พอ

Meliora: ได้ค่ะ อาจารย์ Rebecca!

Rebecca: ...เอาเถอะ แล้วนี่เธอจะไปไหน?

Meliora: ฉันกำลังไปเยี่ยมรุ่นพี่ Verma กับรุ่นพี่ Fenella ค่ะ

Meliora: อ้อ จริงสิ อาจารย์ Rebecca นี่อาหารกระป๋องค่ะ!

Meliora: รสใหม่ของทางร้านเลยนะ คุณอาจจะชอบก็ได้!

Rebecca: ที่นี่ก็มีอาหารกระป๋องด้วยเหรอเนี่ย... งั้นก็ขอบใจนะ

Meliora: งั้นฉันขอตัวไปเยี่ยมรุ่นพี่ก่อน ไว้เจอกันนะคะ อาจารย์ Rebecca!

คุยกับ Sigrika

Lynae: ดูยังไงก็ไม่เหมือนอักษรรูนของเผ่าโรญาเลยนะ Sigrika เธอเคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้ไหม?

Sigrika: กราฟฟิตี้ลึกลับที่จู่ๆ ก็โผล่มา... แถมไม่ใช่อักษรลาไฮรอย แล้วก็ไม่ใช่อักษรรูนด้วย...

Sigrika: อืม... ฉันเริ่มได้กลิ่นแผนการชั่วร้ายบางอย่างแล้วละ

Rebecca: มีอะไรเหรอ? ทำไมหน้าตาเคร่งเครียดกันจัง?

Lynae: เจอปัญหานิดหน่อยน่ะ เราอยากเจอตัวคนที่วาดกราฟฟิตี้นี้ให้เร็วที่สุด...

Rebecca: กราฟฟิตี้นี้เหรอ? หมายถึงบนกำแพงอ่ะนะ?

Rebecca: ผลงานชิ้นเอกของฉันเอง! เป็นไงล่ะ เฟี้ยวใช่เปล่า?

Lynae: งั้นก็หมายความว่า... ก่อนเธอจะจากไป กราฟฟิตี้นี้ยังปกติดีสินะ...

Lynae: หรือจะเกี่ยวข้องกับแดนจิตนิมิต? พอมาคิดดูแล้ว ความถี่ของมันก็คล้ายกันอยู่นะ

Sigrika: แค่ไม่ใช่กับดักก็พอแล้วละ! ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำก็คือแก้ปัญหาการแปลงข้อมูลให้ได้

Sigrika: เอ่อ... กราฟฟิตี้นี้มันสื่อถึงอะไรเหรอ?

Rebecca: มันเป็นตราสัญลักษณ์ของ David น่ะ หมอนั่นวาดเอาไว้บนแจ็กเก็ต ใช้เป็นสัญลักษณ์ประจำตัว

Sigrika: David?

Rebecca: ใช่ David เป็นพวกพ้องของเรา ตอนอยู่ที่ไนท์ซิตี้...

Rebecca: พวกเธอดูออกใช่ไหมว่าฉันไม่เหมือนพวกเธอ! ดูออกใช่ไหมว่าฉันไม่ใช่คนของโลกใบนี้?!

Rebecca: โว๊ะ เด็กที่นี่ฉลาดกันชะมัดเลย... แต่ก็ดี แบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย!

Rebecca: พวกเราคือเอดจ์รันเนอร์ ทำงานคล้ายกับทหารรับจ้าง เดินอยู่บนขอบเหวระหว่างความเป็นความตายกับผลประโยชน์

Rebecca: เรื่องพรรค์นี้มันจะฟังดูโหดเกินไปสำหรับเธอหรือเปล่านะ?

Sigrika: ไม่เลย! ฉันอยากรู้เรื่องไนท์ซิตี้ให้มากกว่านี้อีก!

Rebecca: พวกเธออยากฟัง... เรื่องของ David ไหม?

Rebecca: ตอนฉันเจอ David ครั้งแรก เขายังเป็นแค่มือใหม่ที่เพิ่งติดตั้งซานเดวิสทาน

Sigrika: ซานเดวิสทาน... คืออะไรเหรอ?

Rebecca: มันคือไซเบอร์แวร์ที่ฝังในร่างกาย พูดง่ายๆ คือมันจะทำให้ปฏิกิริยาของเธอเร็วขึ้นมาก จนทุกอย่างรอบตัวดูเคลื่อนไหวช้าลง

Rebecca: ถึงจะเจ๋งมากก็จริง แต่ก็ต้องแลกมาด้วยราคาที่หนักหนา

Rebecca: แต่ David ทำได้ เขาพิสูจน์ตัวเองด้วยการควบคุมซานเดวิสทานอย่างเชี่ยวชาญ จนเข้ากับทีมเราได้

Rebecca: แล้วหลังจากนั้น... ทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่า...

Rebecca: เริ่มจากไอ้พี่ชายเฮงซวยของฉัน เขาโดนเจ้ากุ๊ยข้างถนนเป่ากะโหลกดับกลางตรอกเพราะแค่เรื่องงี่เง่า

Rebecca: ต่อมาก็ Maine หัวหน้าทีมของเรา... ต้องมารับกรรมจากงานที่ผิดแผน

Rebecca: ต่อให้ติดตั้งไซเบอร์แวร์ไฮเทคชนิดที่หรูหราฟู่ฟ่าขนาดไหน... สุดท้ายเขาก็เอาชีวิตไม่รอดอยู่ดี

Rebecca: ฉันไม่ได้ทำภารกิจนั้น แต่ฉันไม่มีวันลืมสีหน้าของ David ในวันนั้นเลย

Rebecca: จากนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป David เริ่มติดตั้งไซเบอร์แวร์เพิ่ม เขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนรับตำแหน่งหัวหน้าทีมต่อจาก Maine

Rebecca: หมอนั่นฝืนตัวเองมากเกินไป ฉันเคยเตือนให้เขาเลิกติดตั้งไซเบอร์แวร์ได้แล้ว แต่เขาก็ไม่เคยฟัง

Rebecca: ฉันคิดว่า... เพราะเขาคงไม่อยากสูญเสียคนสำคัญอีกแล้วละมั้ง...

Rebecca: ...ฉันก็เหมือนกัน! ฉันจะปกป้องเจ้าทึ่มนั่นให้ถึงที่สุด!

Lynae: ฉันคิดว่าเธอจะชอบที่นี่นะ... อย่างน้อยช่วงนี้ก็หวังว่าเธอจะสนุกกับชีวิตในสถาบัน

Rebecca: แต่ยังไงฉันก็ไม่ใช่คนของที่นี่ อีกไม่นานก็ต้องจากไปอยู่ดีนั่นแหละ...

Lynae: ถ้างั้น... อุตส่าห์มาทั้งที จะไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลยได้ยังไงกันล่ะ!

Rebecca: ...จริงด้วย! พูดถูกเผงเลย!

Rebecca: คุยกันตั้งนานจนน้ำลายเริ่มแห้งแล้วแฮะ...

Rebecca: ได้เวลายืดเส้นยืดสายแล้ว!

เอาชนะทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยอง

Rebecca: Mornye? **เอ๊ย! โทรมาอะไรตอนนี้ฟะเนี่ย? ฉันกำลังตื้บพวกสวะให้จมดินอยู่เลย!

Mornye: เราเพิ่งวิเคราะห์อาวุธเสร็จน่ะ ฉันปรับจูนจากระยะไกลให้แล้วนะ Lynae Sigrika พวกเธอน่าจะโจมตีได้ผลแล้วละ

Lynae: จริงด้วยแฮะ... แจ่มแจ๋ว! จะได้โชว์ฝีมือสักที

Rebecca: ถอนคำพูดก็ได้... โทรมาได้จังหวะจริงๆ!

Rebecca: เจ้าพวก**! กล้าขัดจังหวะฉันเหรอ ไปตายซะ!

Nightmare: Armed Corpo: จมดิ่งสู่ฝันร้าย... แล้วหลับใหลไปตลอดกาล...

Rebecca: บ่นอะไรนักหนา หนวกหูโว้ย! หุบปากไปเลย!

Rebecca: ...แถบความถี่นิมิตมายาเหรอ? มิน่าเจ้าพวกบัดซบนี่ถึงได้แห่กันมา!

Rebecca: เห็นเงียบๆ แบบนี้... ฟาดเรียบเลยนะยะ!

Lynae: งั้นนี่ก็คือ... แถบความถี่นิมิตมายาที่ศาสตราจารย์พูดถึงเหรอ?

Rebecca: อืม ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองพวกนั้นมุ่งเป้ามาที่สถาบันก็เพราะเจ้านี่แหละมั้ง?

Rebecca: โทษทีนะ ที่ลากพวกเธอมาเดือดร้อนด้วย

Lynae: ทำไมพูดจาห่างเหินแบบนั้นล่ะ!

Sigrika: แทนที่จะขอโทษ เปลี่ยนเป็นขอบคุณเราน่าจะดีกว่านะ?

Rebecca: แล้วทำไมแถบความถี่นิมิตมายาอันนี้ถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ?

Sigrika: หรือว่า... David รู้สึกได้ว่ามีคนคิดถึงเขา ก็เลยมาปรากฏอยู่ที่นี่?

Lynae: อ๊ะ? ความคิดนี้ฉันซื้อนะ ชอบการอธิบายแบบนี้จัง

Rebecca: รู้สึกได้ว่ามีคนคิดถึงงั้นเหรอ... หึ ถือว่าใช่ก็แล้วกัน

Rebecca: งั้นเรื่องที่นี่ก็เสร็จซะที พอได้อาวุธคืนจาก Mornye ฉันก็ต้องไปช่วยพวก Lucy ต่อแล้วละ

Rebecca: ช่วงที่ฉันไม่อยู่ ฝากพวกเธอดูแลผลงานชิ้นเอกนี่ด้วยนะ

Lynae: ไม่มีปัญหา ไว้ใจฉันได้เลย! ฉันจะรอเธอกลับมาวาดกราฟฟิตี้ด้วยกันอีกนะ!

Sigrika: ถ้ากลับมาแล้ว เล่าเรื่องของตัวเธอให้เราฟังบ้างนะ

Sigrika: ว่าแต่... รุ่นพี่ออกเดินทางไปสักพักแล้วนี่นา...

Sigrika: เธอจะตามพวกเขาไปยังไงเหรอ?

Lynae: Rebecca คงเตรียมแผนเอาไว้แล้วใช่ไหม?

Rebecca: อ๊ากกก Falco กับรถซังกะบ๊วยของเขาดันไม่อยู่ในเวลานี้ซะด้วยสิ! บ้าเอ๊ย!

Lynae: ถึงฉันจะไม่รู้ว่า Falco ที่เธอพูดถึงคือใคร แต่ถ้าอยากตามพวกเขาไปให้ทันละก็... ฉันมีไอเดียอยู่นะ...

Lucy: ที่นี่คือ... ไนท์ซิตี้เหรอ? ไม่สิ มันไม่ค่อยเหมือนเมืองที่ฉันรู้จักเลย... เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ผู้พเนจร: ดูเหมือนว่าแดนมายาของเธอจะได้รับอิทธิพลจากลาไฮรอยนะ

ผู้พเนจร: ความถี่ซ้อนทับกัน ก็เลยกลายเป็นภาพที่เราเห็นตอนนี้

Lucy: ...เริ่มยุ่งยากแล้วสิ ข้อมูลหลายอย่างปะปนกันมั่วไปหมด จนรบกวนการตามหาแถบความถี่

Abby: เวียนหัวจนรู้สึกเหมือนโลกหมุน... แต่ก็ต้องกัดฟันสู้แหละ

Lucy: ขอบใจนะ

Lucy: ถึงจะเป็นเมืองไฮเทคเหมือนกัน แต่ที่นี่ให้ความรู้สึกต่างจากสถาบันสตาร์ทอร์ชมากเลย ว่าไหม?

Lucy: ไม่ได้ชอบ แล้วก็ไม่ได้เกลียด มีคนอยากปักหลักสร้างตัวที่ไนท์ซิตี้ แต่ก็มีคนอยากหนีออกจากที่นั่นเหมือนกัน

Lucy: ฉันเคยรู้สึกว่าที่นั่นคือบ้านของฉัน... แต่ตอนนี้มันกลายเป็นอดีตที่ฉันไม่อยากนึกถึงอีกแล้ว

Lucy: ฉันจำเส้นทางผ่านตลาดนี้ได้

Lucy: ไปทางนี้

Lucy: ...ล็อกไว้เหรอ แถมยังมีไฟร์วอลล์ป้องกันการแฮ็กด้วย เตรียมตัวมาดีจังเลยนะ

Lucy: แต่ถ้ากู้คืนไฟล์ล็อกที่ถูกลบออกไปได้ ก็น่าจะระบุพิกัดของกุญแจได้

Lucy: ข้อมูลบอกว่ามันอยู่แถวนี้ ลองหาดูดีกว่า

สำรวจข้างหน้าต่อ

Lucy: พวกเราคงเข้ามาอยู่ในระยะตรวจจับของทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองแล้วสินะ

Lucy: รีบจัดการพวกมัน ก่อนที่ Adam Smasher จะมาถึงเถอะ

เอาชนะทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยอง

สำรวจข้างหน้าต่อ

Abby: แถบความถี่ออกมาจากหลังประตูบานนี้ อึ๋ย เริ่มเวียนหัวอีกแล้ว

ผู้พเนจร: ขอบคุณมากนะ Abby

Lucy: ขอบใจนะ

Abby: ไม่เป็นไรหรอก งั้นขอพักสักแป๊บนะ มีอะไรก็เรียกฉันได้เลย!

ก้าวข้ามประตู

Lucy: เงาโปร่งใสพวกนั้น... ฉันเคยเห็นในข้อมูลแล้วละ

Lucy: จำได้ว่าพวกมันถูกเรียกว่าความถี่ เป็นสิ่งที่บันทึกข้อมูลในอดีตที่ไม่มีใครรู้สินะ

ผู้พเนจร: ใช่ เธอสนใจเหรอ?

Lucy: ก็นิดหน่อยนะ

ผู้อาวุโสไร้นาม: แน่ใจแล้วเหรอว่าจะเข้าร่วมการเก็บข้อมูลครั้งนี้? ช่วงนี้เกิดพายุสุญตาในลาไฮรอยบ่อยมาก ถ้าบังเอิญเจอพายุเข้า เราอาจจะกลับมาไม่ได้อีกเลยนะ

ผู้อาวุโสไร้นาม: พ่อใช้ชีวิตคุ้มแล้ว แต่ลูก... ยังหนุ่มอยู่เลย

วัยรุ่นผู้ไร้นาม: ถ้าบอกว่าไม่กลัวก็โกหกแล้วละครับ แต่ยังไงก็... อยากคว้าโอกาสนี้ไว้เหมือนกัน

วัยรุ่นผู้ไร้นาม: ถ้าการเดินทางครั้งนี้ทำให้เรารู้ตัวตนของเธรโนเดียน คนอื่นอาจจะคิดหาวิธีรับมือกับมันได้

วัยรุ่นผู้ไร้นาม: พ่อครับ ที่ผมเลือกทุ่มเทให้กับการวิจัย... ก็เพราะอยากให้ Rui ได้มีชีวิตที่ดีและมีความสุขในลาไฮรอย เหมือนพ่อนั่นแหละครับ

ผู้อาวุโสไร้นาม: ...เดี๋ยวนี้รู้จักพูดนะเนี่ย เจ้าลูกชายตัวแสบ เอาละ งั้นไปเก็บของเตรียมออกเดินทางกันเถอะ

Lucy: ...เธรโนเดียนเหรอ?

ผู้พเนจร: พิษภัยของอารยธรรมน่ะ... พวกเราต่อสู้กับมันมาตลอด

Lucy: นิยามซะหลุดโลกเลยนะ... นึกไม่ออกเลยว่าจะสู้กับมันได้ยังไง

ความถี่ของเจ้าหน้าที่ในชุดป้องกัน: จะว่าไป เด็กๆ ในสถาบันสตาร์ทอร์ชเรียนอะไรกันบ้างนะ?

ความถี่ของเจ้าหน้าที่ในชุดป้องกัน: ครั้งก่อนฉันแอบดูตารางเรียนของพวกเขา แน่นเอี๊ยดเต็มไปหมด แถมยังเป็นวิชาที่ฉันไม่รู้จักทั้งนั้น

ความถี่ของคนในชุดศาสตราจารย์: แต่ละสาขาเรียนไม่เหมือนกันหรอกนะ ตอนเรียนอยู่วิทยาลัยราเบลล์ ฉันเรียนเอกวัสดุศาสตร์เลเยอร์เฟส

ความถี่ของเจ้าหน้าที่ในชุดป้องกัน: ...ฟังจากชื่อแล้วไม่ค่อยน่าสนใจแฮะ ว่าแต่เธอมีเรื่องสนุกๆ ตอนเรียนมาเล่าให้ฟังบ้างไหม?

ความถี่ของคนในชุดศาสตราจารย์: แพ้พนันแล้วไปสารภาพรักกับคนที่แอบชอบหน้าหอพัก แบบนี้น่าสนใจพอไหม?

ความถี่ของเจ้าหน้าที่ในชุดป้องกัน: ตาสว่างเลยละ รีบเล่าให้ฟังด่วนเลย!

Lucy: ตอนเรียนที่สถาบัน นายมีเรื่องสนุกอะไรบ้างไหม?

ผู้พเนจร: ...ก็เยอะนะ แต่ไม่มีเรื่องแนวนี้หรอก

ความถี่ที่อ่อนแอ: แม่คะ... แม่เห็นหรือเปล่า? ตอนนี้หนูมีพลังปกป้องคนอื่นได้แล้วนะ

ความถี่ที่อ่อนแอ: เหมือนที่แม่เคยปกป้องหนูไงคะ หนูช่วยเด็กคนหนึ่งจากพวกทาเซ็ตดิสคอร์ด แล้วส่งเธอไปที่แคปซูลหลบภัยด้วย

ความถี่ที่อ่อนแอ: แม่คะ... หนูเก่งไหม?... แม่ภูมิใจในตัวหนูหรือเปล่าคะ?

Lucy: David เขา... ก็เคยทำแบบนั้นเหมือนกัน

รอ Lucy

Lucy: ไม่นึกเลยว่าโลกหลังประตูจะเชื่อมมาที่นี่...

ผู้พเนจร: ที่นี่คือ...

Lucy: บ้านของฉันกับ David น่ะ หรือพูดให้ถูกก็คือสถานที่ที่เคยเป็นบ้านของเรา

Lucy: ถึงจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่โดยรวมก็ยังเหมือนในความทรงจำ

Lucy: ทีวีตอนดึกมักจะเปิดโฆษณาวนไปเรื่อยๆ มีโฆษณาเกี่ยวกับทริปท่องเที่ยวบนดวงจันทร์ด้วยนะ

Lucy: นายรู้ไหมว่าที่จริงค่าเดินทางไปดวงจันทร์น่ะ ไม่ได้แพงขนาดนั้นหรอก

Lucy: ...ก็แค่ตอนนั้น เรายังไม่พร้อมเท่านั้นเอง

Lucy: ที่จริง David ไม่ค่อยถูกกับน้ำอัดลม แล้วก็ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ด้วย

Lucy: แต่เขากลับซื้อน้ำอัดลมมาให้ฉันเต็มไปหมด แล้วก็วางไว้ตรงนี้ตลอด

Lucy: ...ส่วนบุหรี่ ฉันก็แทบจะไม่สูบแล้ว

Lucy: เวลานอนไม่หลับ David ชอบมานั่งตรงนี้

Lucy: บางครั้งเขาก็เปิดทีวี แล้วนั่งเหม่ออยู่หน้าจอคนเดียว

Lucy: ...ยิ่งเขาใส่ไซเบอร์แวร์มากขึ้น เขาก็ยิ่งเป็นแบบนี้บ่อยขึ้น

Lucy: Gloria คือแม่ของ David เธอทำงานหามรุ่งหามค่ำ แต่กลับต้องมาตายเพราะอุบัติเหตุ

Lucy: จากนั้น David ก็ออกจากโรงเรียน แล้วกลายเป็นสมาชิกของเอดจ์รันเนอร์

คุยกับ Lucy

Lucy: ...

ผู้พเนจร: คิดถึงเรื่องของ David อยู่เหรอ?

Lucy: ...อื้ม

Lucy: น่าเสียดาย... เขายังไม่ทันได้เห็นความฝันกลายเป็นจริง ก็ตายด้วยน้ำมือของ Adam Smasher ไปซะก่อน

ผู้พเนจร: ผู้พิทักษ์ประตู Ivory เคยบอกว่า จินตนาการในแดนจิตนิมิตไม่มีนิยามของคำว่าตาย

ผู้พเนจร: ถ้าเราหาแถบความถี่นิมิตมายาที่เหลือเจอ แล้วประกอบกันให้สมบูรณ์ เราก็จะได้เจอเขาอีกครั้ง

Lucy: ฉันไม่ได้พูดถึงความฝันหรอกนะ แต่กำลังพูดถึงความจริง

Lucy: Adam Smasher มือสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดของไนท์ซิตี้ แถมยังเป็นบอดี้การ์ดที่จงรักภักดีที่สุดของอาราซากะคอร์เปอเรชัน...

Lucy: ใต้อาราซากะทาวเวอร์ในวันนั้น... เขาเป็นคนฆ่า Rebecca กับ David

ผู้พเนจร: ถ้างั้น... Rebecca ตอนนี้คือ...

Lucy: ภาพฝัน... ไม่ต่างจาก David เลย เธอเป็นภาพฝันที่เกิดจาก... ความฝันของฉันเอง

Lucy: เรื่องที่เหลือ เราไปคุยกันที่อื่นดีกว่านะ

สำรวจข้างหน้าต่อ

ตามหา Lucy

Lucy: สวยงามจริงๆ นะ คุณว่าไหม?

Lucy: เมืองแห่งนี้ ทิวทัศน์ยามค่ำคืน และความฝันนี้

Lucy: มีผู้คนมากมายมาที่ไนท์ซิตี้เพื่อไล่ตามความฝันของตัวเอง คนธรรมดาที่ฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้เป็นตำนาน เป็นคนที่ทุกคนจดจำ

Lucy: นายไม่สงสัยเหรอ? ว่าทำไมทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองถึงกลายเป็น Adam Smasher กับพวกคอร์โป?

ผู้พเนจร: เพราะเธอกลัวพวกเขาใช่ไหม?

Lucy: ...นายนี่ฉลาดไม่เบาเลยนะ

Lucy: ฉันเคยคิดว่าถ้าหนีมาที่ไนท์ซิตี้ ฉันก็จะหลุดพ้นจากทุกอย่าง... แต่ฉันกลับสงบสุขได้แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น

Lucy: ช่วงที่ฉันเข้าร่วมทีมของ Maine ฉันได้เจอกับ David ที่นั่น...

Lucy: เพื่อทำให้ความหวังของแม่เป็นจริง เขายอมโดนเพื่อนรังแก แล้วทนเรียนที่โรงเรียนต่อไป

Lucy: ตอนที่ Maine เกิดเรื่องก็เหมือนกัน เขารับช่วงต่อจาก Maine อย่างไม่ลังเลเลยสักนิด เพียงเพราะคำชมแค่ประโยคเดียว

Lucy: ...เป็นคนดีที่แสนซื่อเหลือเกินนะ ว่าไหม? คนใสซื่อแบบนี้ ในไนท์ซิตี้ไม่ค่อยมีให้เห็นหรอกนะ

Lucy: และเพราะแบบนั้น เขาเลยไม่เคยหัวเราะเยาะที่ฉันฝันอยากไปดวงจันทร์ แต่กลับสัญญาว่าจะช่วยทำให้ความฝันของฉันเป็นจริง

Lucy: คำสัญญานั้นมันหนักอึ้งเกินไปสำหรับฉัน... แล้วก็ยังงดงามจนเกินเอื้อม

Lucy: ...ใช่

Lucy: David ชอบพูดว่าเขาพิเศษ คนที่ใช้ซานเดวิสทานแล้วยังไม่เสียสติแบบเขา แทบจะไม่มีเลยละ

Lucy: แต่ในไนท์ซิตี้ มีแค่วิธีเดียวเท่านั้นที่นายจะเป็นตำนานได้

Lucy: ...ความตายไงล่ะ

Lucy: ไนท์ซิตี้ไม่ได้จดจำว่านายจะใช้ชีวิตยังไง แต่จดจำว่านายตายยังไงต่างหาก

Lucy: David บุกขึ้นไปช่วยฉันบนยอดตึกอาราซากะทาวเวอร์อย่างไม่คิดชีวิต...

Lucy: สุดท้ายฉันรอดมาได้ แต่เขากับ Rebecca กลับตายในคืนนั้น

Lucy: จากนั้นฉันก็เดินทางไปถึงดวงจันทร์... เพียงลำพัง

Lucy: รู้ไหม David...

Lucy: ...ดวงจันทร์ที่ไม่มีนาย มันเงียบเหงาเหลือเกิน

Lucy: ไนท์ซิตี้ไม่เคยขาดแคลนตำนาน อีกไม่นานก็คงไม่มีใครจำเรื่องของ David ได้อีกแล้วละ

Lucy: แต่ฉันจะไม่มีวันลืม

Lucy: ถึงจะต้องเจ็บปวดแสนสาหัสแค่ไหน... ฉันก็ไม่อยากจะลืม

ก้าวข้ามประตู

ค้นหาประตูของแดนจิตนิมิต

Lucy: ตำแหน่งของประตูกับแถบความถี่เหมือนจะเป็นจุดเดียวกันแล้ว... ไปทางนี้

ผู้พเนจร: ...ระวัง!

ซัพพอร์ต Rebecca

Rebecca: มีปาร์ตี้แบบนี้ ไม่เรียกฉันได้ยังไงยะ!

Rebecca: ฮึ่ม!

ขัดขวางการปิดประตู

Rebecca: เอาปืนคืนไปสิ เป็นไงล่ะ? ท่าเปิดตัวลงจากฟ้าอย่างคูล เท่สุดๆ เลยใช่เปล่า!

Lucy: ตามหาเราเจอได้ยังไง?

Rebecca: เหมือนที่เธอเคยทำไง ล็อกตำแหน่งจากเทอร์มินัลของพวกเธอน่ะ

Rebecca: อ้อ แถมฉันยังหาแถบความถี่นิมิตมายาเจออีกชิ้นนึงด้วย! ตอนตามหาเจ้านี่บันเทิงใช่ย่อยเลยนะ!

ผู้พเนจร: Rebecca...

Rebecca: ไว้ค่อยคุยทีหลัง พวกทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองตามมาแล้ว! ระวังด้วย!

กำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยอง

เปลี่ยนแปลงทิศทางรถไฟ

กำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยอง

Rebecca: เจ้าเวรนั่นตามมาแล้ว!

Rebecca: ระวังตัวด้วย!

กำจัด Nightmare: Adam Smasher

หลบหลีกการโจมตีของขีปนาวุธ

กำจัด Nightmare: Adam Smasher

Rebecca: **เอ๊ย! เจ้าตัวเฮงซวยนั่นระเบิดสะพานพังหมดแล้ว!

ผู้พเนจร: ด้านล่างยังไม่พัง ไปทางนี้เร็ว!

ค้นหาอีกเส้นทางหนึ่ง

หลบหลีกการโจมตีของ Nightmare: Adam Smasher

Rebecca: **เอ๊ย! ปืนของฉันทำอะไรมันไม่ได้เลยสักนิด!

Lucy: ไม่มีเวลาเปลี่ยนเส้นทางแล้ว! ทำไงดี?!

ผู้พเนจร: ...ตามฉันมา!

ยิงโจมตีตึกที่ถล่ม

ทะลุผ่านเส้นทางที่ยิงโจมตี

Rebecca: เห็นประตูแล้ว!

Rebecca: ...ซวยละ!

Lucy: Rebecca!

Nightmare: Adam Smasher: มดปลวกน่ารำคาญนั่นหายไปได้สักที

Nightmare: Adam Smasher: แกไม่มีทางเอาชนะความกลัวได้หรอก... ยอมแพ้ซะ แล้วฉันอาจจะไว้ชีวิตก็ได้

Nightmare: Adam Smasher: ...ใจเด็ด แต่โง่เขลาสิ้นดี

Nightmare: Adam Smasher: งั้นฉันจะดูแกดิ้นรนจนทรมานให้หนำใจเลย!

เอาชนะพวกคอร์โป

Nightmare: Adam Smasher: สู้ไปก็เหนื่อยเปล่า

Lucy: ...หุบปากซะ

Nightmare: Adam Smasher: ยอมรับซะเถอะ เจ้าพวกนั้นไม่มีวันกลับมาแล้ว

Nightmare: Adam Smasher: หลอมรวมกับฝันร้ายซะ ฉันจะปลดปล่อยแกจากความเจ็บปวดเอง!

Lucy: ฉันบอกว่า... หุบปากซะ!

Nightmare: Adam Smasher: ฉันเริ่มเบื่อที่ต้องทนดูแกดิ้นรนแล้ว

Nightmare: Adam Smasher: เจอกันในนรกนะ มดปลวกเอ๋ย!

Lucy: (ขอโทษนะ...)

ก้าวผ่านดาร์กดรีม

เสียงจากอดีต: รีบหนีไป! เร็วเข้า! พวกมันตามมาแล้ว!

เสียงจากอดีต: ฉันโดนยิง! ขอร้องล่ะ... อย่าทิ้งฉันนะ...

เสียงจากอดีต: ช่วยฉันด้วย Lucy! ช่วยฉันที...

Lucy: อึก...

เสียงในอดีต: ...เพื่อนร่วมทีมต้องตายเพราะแก

เสียงในอดีต: ถ้าไม่ใช่เพราะแก คืนนั้น David กับ Rebecca ก็คงไม่ตายหรอก...

Lucy: ...หุบปากซะ

เสียงจากปัจจุบัน: ...ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป แดนจิตนิมิตคงกลืนกินทั้งสถาบันแน่

เสียงจากปัจจุบัน: โจมตีไม่เข้าเลย... แบบนี้คงรับมือไม่ได้แล้ว...

เสียงของทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยอง: แกทำให้พวกเขาตกอยู่ในอันตราย... ทั้งหมดนี่เป็นเพราะแก

Lucy: หุบปาก!

Lucy: ...David?

Lucy: รอฉันด้วย... อย่าทิ้งฉันเอาไว้!

David: Lucy...

David: ฉันจะรอเธออยู่ที่██

Lucy: ...

Lucy: ทำไม... ฉันถึงมาอยู่ที่นี่?

Rebecca: ต้องขอบคุณเจ้าเหมียวนั่นแหละ

Rebecca: ตอนที่เราตกเข้าไปในไซเบอร์สเปซ ฉันนึกว่าจะจบเห่ซะแล้ว แต่โชคดีที่เจ้าเหมียวกับรถไฟโผล่มารับเราไว้ทัน

ผู้พเนจร: จากนั้นเราก็ใช้รถไฟนำทาง จนเจอตำแหน่งของเธอ

ผู้พเนจร: ตอนนั้นเธอกำลังต่อสู้กับทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองอยู่ ฉันเลยต้านพวกมันเอาไว้ จนได้จังหวะช่วยเธอออกมา

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เหมียว... ไม่คิดว่าจะได้ใช้แผนเอาตัวรอดที่ฉันเตรียมไว้จริงๆ

Rebecca: แผนเอาตัวรอดของเธอก็คือรถไฟเก่าๆ นี้งั้นเหรอ? ฉันนึกว่าจะเวอร์วังอลังการกว่านี้ซะอีก

Rebecca: นี่มันรถไฟที่เราใช้เดินทางกันก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ?

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เห็นใจแมวเหมียวบ้างสิ! รู้ไหมว่าการใช้อุ้งเท้าขับรถไฟมันยากขนาดไหนกัน!

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: แถมรถไฟขบวนนี้ก็ยังไม่สมบูรณ์ด้วยนะ ฉันต้องซ่อมไปขับไปเพื่อรีบพุ่งมารับเลยนะ... อุ้งเท้าระบมไปหมดแล้วเนี่ย

ผู้พเนจร: แล้ว... รถไฟขบวนนี้จะไปที่ไหนเหรอ?

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ก็ขึ้นอยู่กับ Lucy นั่นแหละ... เพราะที่นี่คือแดนจิตนิมิตของเธอ

Rebecca: ดีมาก เจ้าเหมียว! ขอบใจนะ! มาลูบหัวหน่อยสิ!

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: เหมียว~

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ถึงเราจะหนีรอดจากทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองได้ชั่วคราว แต่มันต้องรอเราอยู่ที่ปลายทางแน่นอน

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: พอลงจากรถไฟ พวกคุณต้องเตรียมตัวรับมือกับมันด้วยล่ะ

Lucy: ...ถ้าฉันตาย ทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยองก็จะหายไปด้วยใช่ไหม?

Rebecca: เลิกพูดจาเลอะเทอะแบบนั้นได้แล้ว! ฟังนะ ตอนนี้เธอก็แค่ถูกความถี่ของเจ้าตัวบัดซบนั่นรบกวนต่างหาก

Rebecca: ถ้าเรารวบรวมแถบความถี่ครบ David ก็จะกลับมา แล้วเราจะอัดเจ้า**นั่นให้เละเป็นโจ๊ก!

Lucy: David... ไม่กลับมาแล้วละ

Rebecca: เธอพูดอะไรเนี่ย?

Lucy: ในโลกความจริง... David ตายไปแล้ว เธอก็เหมือนกัน Rebecca... คืนนั้นพวกเธอทั้งคู่ตายด้วยน้ำมือของ Adam Smasher

Rebecca: ...

Lucy: ตั้งแต่นั้นมา... ฉันก็โดนฝันร้ายตามหลอกหลอนจนนอนไม่หลับทุกคืน

Lucy: ฉันเคยพยายามต่อต้านมัน เคยเอาชนะภาพลวงตานั่นได้ด้วยซ้ำ... แต่แล้วยังไงล่ะ สุดท้ายมันก็ไร้ประโยชน์?

Lucy: พอได้ฝันอีกครั้ง ฉันก็ยังคงกลับไปที่ไนท์ซิตี้ แล้วเห็นฝันร้ายนั่นเหมือนเดิม

Lucy: เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย...

Rebecca: เธอนี่ดื้อด้านจริงๆ นะ... เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้วละ

Rebecca: คนเราสุดท้ายก็ต้องตาย จะตายเร็วหรือตายช้ามันไม่สำคัญหรอก ฉันแค่อยากให้ตัวเองตายไปอย่างมีความหมายมากกว่า

Rebecca: ตั้งแต่ฉันรับปากกับ David ว่าจะขึ้นไปบนอาราซากะทาวเวอร์กับเขา ฉันก็เตรียมใจไว้แล้ว ถึงจะรู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่ในเมื่อตายไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก

Rebecca: ฟังนะ Lucy ความจริงที่ว่าฉันกับ David ตายไปแล้วน่ะ มันเปลี่ยนไม่ได้หรอก

Rebecca: ที่เรามาอยู่ที่นี่ก็เพราะเธอยังจำเรื่องราวของเราได้ และยังมีสิ่งที่อยากพูดกับเรา

Rebecca: นั่นก็เพราะว่า... เธอยังมีชีวิตอยู่ไงล่ะ

Rebecca: แต่นี่ก็เป็นแค่ความฝัน ไม่ว่าความจริงจะโหดร้ายแค่ไหน เธอก็ต้องตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับมันอยู่ดี

Rebecca: ...ถึงแม้เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว เธอจะต้องอยู่เพียงลำพังก็ตาม

ผู้พเนจร: Lucy ฉันรับปากไม่ได้หรอกนะว่าหลังจากนี้ เธอจะยังจมอยู่ในฝันร้ายไหม...

ผู้พเนจร: แต่อย่างน้อยครั้งนี้ เราจะเผชิญหน้าไปด้วยกัน

Lucy: ...ดวงจันทร์?

Rebecca: มาเลย เจ้า****ของก๊อปเกรดต่ำ! พร้อมจะโดนอัดหรือยัง!

เอาชนะ Nightmare: Adam Smasher

Rebecca: บ้าเอ๊ย! รอยกระสุนสักรูยังไม่มี!

ผู้พเนจร: พวกเธอไปเอาแถบความถี่นิมิตมายาเถอะ ฉันจะยันมันไว้เอง

Rebecca: ฉันอยู่ด้วย ฉันจะคอยระวังหลังให้!

Rebecca: ฝาก David ด้วยนะ วิ่งไปเลย Lucy!

ผู้พเนจร: ฉันได้ยิน Rebecca กับ Lucy เล่าเรื่องของนายให้ฟังเยอะเลย

David: ตอนตื่นขึ้นมา ฉันเห็นความทรงจำการผจญภัยของพวกนาย เห็นพวกนายร่วมมือกันต่อสู้กับฝันร้ายด้วย

David: ขอโทษนะ ที่ทำให้พวกนายเดือดร้อน... ขอบคุณมาก

Rebecca: นายสร้างวีรกรรมไว้ตั้งเยอะ เพิ่มมาอีกสักเรื่องจะเป็นไรไป

David: แปลกจังแฮะ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเธอนะเนี่ย

Rebecca: อยากโดนต่อยหรือไงยะ?

Rebecca: พอเหอะ รำลึกความหลังแค่นี้พอ นายยังมีเรื่องสำคัญต้องไปทำไม่ใช่เหรอ?

David: Rebecca ฉัน...

Rebecca: ไปเถอะน่า อย่ามัวแต่ลีลา

Rebecca: ยังไม่ได้คิดเลย อาจจะไปเดินเล่นที่ไหนสักที่ หรือหาเอคโค่สักตัวมาเป็นคู่หูมั้ง?

Rebecca: ฉันก็ชอบสถาบันอยู่นะ หรือจะให้ Sigrika กับ Lynae พาไปลองใช้ชีวิตแบบนักเรียนก็เข้าท่าดี

Rebecca: อุตส่าห์ได้ใช้ชีวิตอีกครั้ง ก็ต้องหาอะไรสนุกๆ ทำ หาคนบ๊องๆ หัวเราะไปด้วยกันสิ

Rebecca: ว่าไง สนใจมาเป็นเอดจ์รันเนอร์ไหมล่ะ?

Rebecca: พูดตามตรง ผู้พเนจร ฉันว่านายมีพรสวรรค์นะ

ตามหา David และ Lucy

Lucy: ...หลังจากวันนั้น ฉันก็เดินทางไปดวงจันทร์เพียงลำพัง

David: Lucy...

Lucy: นายรู้ไหมว่าแสงอาทิตย์บนดวงจันทร์เจิดจ้ากว่าใน BD อีกนะ

David: Lucy...

Lucy: ฉันมีที่พักบนดวงจันทร์ด้วยนะ ถึงจะไม่ใหญ่โต แต่ฉันก็ชอบมากเลยละ

David: Lucy

David: ฉันเป็นแค่ความฝันของเธอ

David: และตอนนี้... ก็ถึงเวลาที่เธอต้องตื่นจากฝันแล้ว

Lucy: ...ฉันยังมีเรื่องอยากจะคุยกับนายอีกเยอะแยะเลยนะ

David: ฉันก็เหมือนกัน

David: แต่ฉันเชื่อว่า ตัวเธอในตอนนี้ไม่ต้องการคำปลอบใจแบบนั้นอีกแล้วละ

David: ขอบคุณนะ Lucy

Rebecca: คุยกันเสร็จแล้วเหรอ?

Rebecca: อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ... ฉันไม่ชอบการร่ำลาที่ดูหดหู่แบบนี้เลยนะ

Rebecca: บ๊ายบายนะ ยัยบื้อ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ

Lucy: ยังพอมีเวลาอยู่ ฉันอยากกลับไปจัดการเรื่องทาเซ็ตดิสคอร์ดฝันสยอง ที่สถาบันสตาร์ทอร์ชให้เรียบร้อยก่อน

Lucy: เรื่องต่อจากนั้น... พรุ่งนี้ค่อยคิดก็แล้วกัน

Lucilla: ฉันอ่านรายงานที่พวกเธอส่งมาแล้ว ขอบใจทุกคนมากเลยนะ

Lucilla: แมว สุนัข หรือ Soliskin ฉันยังพอเข้าใจ แต่ตราสัญลักษณ์นี้... มันหมายความว่าอะไรเหรอ?

Lynae: อิอิ เรื่องนั้นน่ะ...

Sigrika: อธิการบดี Lucilla เคยได้ยินเรื่องไนท์ซิตี้ไหมคะ?

Meliora: ฉันต้องตั้งใจฝึก แล้วคว้าที่สองมาให้ได้!

Fenella: ที่สองเหรอ? ทำไมไม่เอาที่หนึ่งเลยล่ะ?

Meliora: ถ้างั้นฉันก็ทำลายสถิติของอาจารย์น่ะสิ... เอาแค่ที่สองก็พอแล้วละ

Verma: ที่สองก็ไม่ง่ายเลยนะ... ถ้าอยากทำได้จริงๆ ก็อย่ามัวเสียเวลาอยู่ตรงนี้สิ

Meliora: รุ่นพี่ Fenella รุ่นพี่ Verma ว่างไปลานฝึกฝนกับฉันหรือเปล่า?

Fenella: ได้สิ แต่บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ออมมือให้หรอก

Mornye: ความถี่ผิดปกติที่แผ่กระจายออกมา... เคลียร์หมดแล้ว พื้นที่ที่ถูกกัดกร่อนก็กลับมาเป็นปกติแล้ว

Lucy: แค่ฉันคนเดียวคงทำไม่ได้หรอก เธอช่วยได้มากจริงๆ... ขอบคุณนะ

Mornye: ...ไม่คิดเลยว่าส่วนลึกของแดนจิตนิมิตจะกลายเป็นดวงจันทร์จริงๆ

Lucy: ก็จริง นั่งรถไฟไปดวงจันทร์... ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ฉันก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน

Lucy: ...แต่ก็เป็นตัวอย่างวิจัยที่น่าสนใจใช่ไหมล่ะ?

ผู้พเนจร: เธอบอกลาพวกเขาเรียบร้อยแล้วหรือยัง?

Lucy: ตอนแรกฉันกะว่าจะไปเงียบๆ แต่เพราะเจ้าแมวนั่นแหละ ทำฉันเสียแผนหมด

Lucy: ...ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ

ผู้พเนจร: สีหน้าของเธอ... ไม่เหมือนกำลังบ่นอยู่เลยนะ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ใกล้ถึงเวลาที่คุณจะตื่นแล้วละ...

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: พอผ่านประตูที่ลึกสุดนั้นไปแล้ว คุณก็จะกลับไปโลกเดิม หลังจากนั้นเรื่องราวในลาไฮรอยจะกลายเป็นแค่ความฝัน และค่อยๆ เลือนหายไปจากสมองของคุณ

Lucy: อื้ม เรียบร้อยหมดแล้วละ ทั้งเรื่องสถาบัน แล้วก็เรื่องของฉัน

Lucy: ความฝันนี้... มันช่างยาวนานจริงๆ

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ...

ผู้พิทักษ์ประตู Ivory: ที่จริงก็มีวิธีที่สามารถทำให้คุณอยู่ที่ไหนสักแห่งของแดนจิตนิมิตต่อได้นะ...

Lucy: ขอบใจนะ แต่ฉันก็อยากกลับไปอยู่ดี

Lucy: นี่คือความปรารถนาของพวกเขา และเป็นความปรารถนา... ของฉันด้วย

Lucy: ...ของขวัญจาก Lucilla น่ะ ฉันเอากลับไปด้วยไม่ได้ ฝากไว้ที่นายก็แล้วกัน

Lucy: ...ขอบใจนะ

Lucy: ถึงสถานีแล้ว... ไปกันเถอะ

อำลา Lucy

Lucy: ...ฉันเผลอหลับไปงั้นเหรอ?

Misty: ได้ยินเสียงหลับปุ๋ยชัดแจ๋วเลยแหละ

Misty: เสียงเธอเปลี่ยนไปนะ รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?

Lucy: อืม... เหมือนฉันจะฝันไป

Misty: ฝันเหรอ?

Lucy: จำรายละเอียดไม่ได้แล้วละ

Lucy: แต่ฉันรู้สึกได้นะว่า... มันเป็นความฝันที่วิเศษมาก

เข้าสู่ "แดนจิตนิมิต"