ใต้ม่านราตรีที่หลอมละลาย

อ่านข้อความของ Sigrika

ไปดูสถานการณ์ของ Denia

Denia ตื่นจากฝันร้าย

Nivora: หล่อนพูดถูกนะ เจ้าตัวจ้อย... แกอาจจะมีโอกาสรอดก็ได้

Nivora: เพราะความเจ็บปวดของแกไม่เหมือนหล่อน ถึงจะทำให้แกแข็งแกร่งขึ้นไม่ได้ แต่คงไม่ทรมานแกไปมากกว่านี้หรอก...

Nivora: เลิกจ้องนกตัวนั้นได้แล้วนะ Denia

Denia: คุณฆ่ามันทำไม?

Nivora: สิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่าน่ะไม่สมควรมีชีวิตอยู่ต่อ เธอเข้าใจใช่ไหม? นี่คือความเมตตาต่างหากล่ะ

Nivora: ไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอเป็นสิ่งมีชีวิตคนแรกของโลกที่ได้รับของขวัญจาก Aleph-1 ช่วยบอกฉันหน่อยสิว่าเธอรู้สึกยังไงบ้าง?

Denia: รู้สึก... ว่างเปล่า

Nivora: เธอหมายถึงความว่างเปล่าและความมืดมิดสินะ... อืม เพื่อนเก่าของเรานั่นเอง

Nivora: แล้วทำไมเธอตัวสั่นแบบนั้นล่ะ Denia? ทุกสิ่งถือกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่าทั้งนั้น โดยเฉพาะเธอ เธอควรรู้สึกผูกพันกับมันมากกว่าคนอื่นนะ...

Denia: คุณฆ่ามัน... ทำไม?

Nivora: หึ... จิตสำนึกที่ไร้ความหมาย ความผิดพลาดที่น่าสมเพชของวิวัฒนาการแห่งเผ่าพันธุ์

Nivora: เงยหน้าขึ้นสิ Denia บอกฉันมาว่าเธอเห็นอะไร?

Denia: ...ความว่างเปล่า... และความมืดมิด

Nivora: ดีมาก จดจำไว้ให้ขึ้นใจล่ะ

Nivora: เธอต้องรู้จักยอมรับมันและหลอมรวมเข้ากับมันนะ Denia นี่คือของขวัญชิ้นแรกและชิ้นสุดท้ายที่โลกมอบให้เธอ

พื้นหลังสีดำตัวอักษรสีขาว

แล้วสักวันหนึ่ง เราจะได้พบกันใหม่ในความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์

Denia ตื่นจากฝันร้าย

Denia: ไม่...

N.A.N.A.: ตรวจพบสัญญาณชีพกำลังฟื้นตัวอย่างต่อเนื่อง ยังไม่พบความผิดปกติของอนุภาคสุญตา... ความถี่เป้าหมายยังไม่กลับสู่ระดับการประสาน เตรียมเริ่มดำเนินการแผนที่สอง

N.A.N.A.: ได้ยินเสียงฉันไหม นักเรียน Denia?

อ่านข้อความ

ไปยังห้องพยาบาล

Abby: อืม... Denia เธอเป็นไงบ้างนะ?

ผู้พเนจร: (Denia... เธอฟื้นแล้ว แต่แฟรกต์ซิดัสก็ยังไม่เคลื่อนไหวอะไรเลย พวกนั้นคิดจะทิ้งผลงานที่อุตส่าห์หมายมั่นปั้นมือ หรือเพราะมีจุดประสงค์อื่นกันแน่นะ?)

ผู้พเนจร: ไปตรวจสอบให้แน่ใจก่อนดีกว่า

รับคำขอ

Arman: ผู้พเนจร มาแล้ว เข้าใจแล้วครับ ท่านอธิการบดีวางใจได้เลยครับ

Arman: ขอโทษที่เรียกคุณมาพบกะทันหันนะครับ ผู้พเนจร ผมคือคนที่ส่งข้อความไปหาคุณ สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คาดไว้ เราพูดเข้าประเด็นกันเลยดีกว่านะ

ผู้พเนจร: Denia เป็นยังไงบ้าง?

Arman: เธอฟื้นแล้วครับ แต่... เป็นอย่างที่เรากังวลเลย แฟรกต์ซิดัสทำอะไรบางอย่างกับเธอจริงๆ

Arman: ไม่รู้เลยครับ เรายังไม่ทันได้วินิจฉัยด้วยซ้ำว่ามันเป็นปัญหาทางกายภาพ หรือว่า... เกิดจากเธรโนเดียนกันแน่

Arman: ตอนนี้สหพันธรัฐใหม่ใช้เรื่องที่สไตรเดอร์เกตและความถี่ที่หลงเหลืออยู่ในที่ราบดิมร์เป็นข้อกล่าวหา เรียกร้องให้เราส่งตัว Denia ไปให้พวกเขาทันที

Arman: แน่นอนว่าเราไม่เห็นด้วย เพราะเธอเคยเป็นนักเรียนของสถาบันสตาร์ทอร์ช ถ้าส่งเธอไปที่นั่นก็เท่ากับส่งเธอไปเป็น "ตัวอย่างทดลอง" เท่านั้นเอง... และเราก็จะหมดสิทธิ์ค้นหาความจริง หรือไม่มีสิทธิ์โต้แย้งข้อกล่าวหาพวกนั้นได้เลย

ผู้พเนจร: ฉันเข้าใจแล้ว... เมื่อกี้คุณพูดถึงการโต้แย้งข้อกล่าวหา พวกคุณคิดว่า Denia เป็นกุญแจสำคัญที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในตอนนี้เหรอ?

Arman: ใช่ครับ ในแง่มุมหนึ่งความเชื่อมโยงระหว่าง Denia กับเธรโนเดียนแห่งความว่างเปล่ามีคุณค่าต่อการวิจัยมาก ถึงจะปิดสไตรเดอร์เกตไปแล้ว แต่เธอก็เปิดแนวทางการศึกษาใหม่ๆ ให้กับแผนกสุญตาวิทยาได้

Arman: อีกแง่มุมหนึ่งคือ I.R.I.S. วิเคราะห์บันทึกการติดต่อของเราแล้ว เธอเชื่อว่า Denia รู้แหล่งกำเนิดของความถี่เธรโนเดียนในที่ราบดิมร์ และอาจจะรู้สาเหตุของสภาพที่ตัวเองเป็นอยู่ด้วย

Arman: ถ้าเธอยอมให้ความร่วมมือ เราก็จะจัดการเรื่องนี้ได้ก่อนที่สหพันธรัฐใหม่จะยื่นคำขาด... เราจะช่วยรักษาเธอ ส่วนเธอจะช่วยให้รายงานของเราเสร็จสมบูรณ์... นี่จะเป็นทางเลือกที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย

ผู้พเนจร: ดูเหมือนพวกคุณจะคุยกันไม่ค่อยราบรื่นสินะ

Arman: ใช่ครับ ดูเหมือน... เธอไม่อยากพูดคุยกับเราเลย

Arman: เราต้องการความช่วยเหลือจากคุณนะ ผู้พเนจร... คุณก็รู้ว่าสภาพจิตใจที่มั่นคงคือเงื่อนไขสำคัญที่ทำให้คลื่นความถี่เสถียร คุณกับเธอเคยรู้จักกันมาก่อน อีกอย่าง... ประสบการณ์การรับมือกับเธรโนเดียนและการตัดสินใจอันเฉียบขาดของคุณ ก็เป็นหลักประกันว่าจะเจรจาอย่างราบรื่นได้

ผู้พเนจร: (การเจาะช่องโหว่จาก Denia เป็นแผนการที่ดีก็จริง แต่เรายังไม่รู้แผนการและทิศทางการเคลื่อนไหวของแฟรกต์ซิดัส ไม่ควรบุ่มบ่ามตัดสินใจ...)

ผู้พเนจร: ฉันจะไปคุยกับเธอก็ได้ แต่คงต้องตัดสินใจตามสถานการณ์จริงอีกทีนะ

ผู้พเนจร: และอีกอย่าง... ฉันไม่อยากให้บันทึกเนื้อหาของการเจอกันครั้งนี้ และอย่าบันทึกลงในฐานข้อมูลของ I.R.I.S. ด้วยละ

Arman: ...ได้ครับ ถ้างั้นรบกวนคุณด้วยนะ ผู้พเนจร ตอนนี้ยังไม่ค่อยมีใครรู้ตัวตนของเธอ ผมรับประกันเรื่องนี้ได้

Arman: เบื้องต้นเราล็อกพิกัดได้แล้ว แต่บริเวณนั้นมีสสารสุญตาปนเปื้อนรุนแรง กว่าจะเคลียร์พื้นที่และตรวจสอบได้ก็คงจะนาน แต่จากการวิเคราะห์สเปกตรัมล่าสุด... ดูเหมือนความถี่นั้นจะเกี่ยวข้องกับสภาพร่างกายของเธอโดยตรง

เข้าสู่ห้องผู้ป่วย

ผู้พเนจร: (ไม่ว่าตอนนั้นเธอจะช่วยชีวิตฉันกับ Hiyuki ไว้เพราะอะไร... แต่เธอก็เคยทำตามแผนการของแฟรกต์ซิดัสมาก่อน)

ผู้พเนจร: (ตอนนี้แผนการของผู้นำนั่นยังมีปริศนาอีกมาก... ต้องรอบคอบหน่อย)

พูดคุยกับ Denia

ไปเจรจากับ Denia

ผู้พเนจร: Denia

Denia: เมื่อกี้ฉันเห็น Sigrika ด้วย ผู้พเนจร คุณนี่สุดยอดเลยนะ ไม่คิดเลยว่าคุณจะ... จัดการเจ้าตัวประหลาดนั่นได้

Denia: นี่... จะจ้องกันแบบนี้อีกนานไหมเนี่ย? เวลา ผู้พเนจร ไปเยี่ยมคนอื่น ก็ไม่คิดจะซื้อเค้กหรือผลไม้ไปฝากเหมือนกันเหรอ?

Denia: รู้สิ ฉันกำลังจะตายไงล่ะ

Denia: ใครจะรู้ไปล่ะ? แต่ว่า... ก็ไม่ได้เข้าใจยากขนาดนั้นหรอกมั้ง? คงเหมือนปลอกคอที่ใส่ให้หมาแมวนั่นแหละ เผื่อพวกมันคิดจะหนีขึ้นมา

Denia: อ้อ... แต่จะเปรียบกับหมาแมวคงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ เพราะพวกนั้นมันยังกัดคนได้ ...ตอนนี้ฉันน่าจะเหมือนหนูทดลองมากกว่านะ?

Denia: ผู้พเนจร คุณเองก็มาลองโน้มน้าวหนูทดลองเหมือนกันเหรอ?

ผู้พเนจร: Denia ที่ฉันมาหาเธอวันนี้ ฉันตั้งใจมาเองนะ

ผู้พเนจร: เราเคยยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกันก็จริง... แต่...

Denia: ทำไมคุณถึงจริงจังไม่เปลี่ยนเลยนะ

ผู้พเนจร: เพราะฉันอยากลองเชื่อใจเธอไง

Denia: งั้น... พอได้ยินแบบนี้... ฉันควรจะทำท่าดีใจกว่านี้หน่อยใช่ไหม?

Denia: แต่น่าเสียดายจัง ผู้พเนจร ฉันเองก็เชื่อใจคุณไม่ได้หรอกนะ

Denia: ตรงดีนี่นา แบบนี้ฉันชอบจัง

Denia: หึ... อย่าเข้าใจผิดล่ะ... ถ้าคุณตายไปตรงนั้น มันก็หมดสนุกกันพอดีสิ

Denia: แต่... ถ้าคุณมีเรื่องที่อยากรู้จริงๆ งั้นเรามาทำข้อตกลงกันดีไหม?

ผู้พเนจร: ข้อตกลงเหรอ?

Denia: ผู้พเนจร มาฉลองวันเกิดกับฉันเป็นไง? สุดสัปดาห์นี้เลย ฉันอยากเดินเล่นในสถาบันอีกสักรอบน่ะ

ผู้พเนจร: สุดสัปดาห์นี้เป็นวันเกิดเธอเหรอ?

Denia: จะใช่หรือไม่ใช่ก็ไม่สำคัญหรอกน่า การมีคุณอยู่เป็นเพื่อนฉันต่างหากที่สำคัญ

Denia: เพราะฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว เรื่องบางเรื่องก็ต้องเลือกวันดีๆ เพื่อไปสะสางให้จบๆ

ผู้พเนจร: (สะสาง... เธอคิดจะทำอะไรในวันนั้น? แต่สภาพของเธอตอนนี้...)

Denia: ทำไมล่ะ? ถ้ามีคุณอยู่ด้วยแล้วยังไม่วางใจอีก งั้นก็ติดเครื่องควบคุมหรือระเบิดให้ฉันเลยสิ เพิ่มอีกแค่อย่างเดียว... ไม่เห็นจะเป็นไรสักหน่อย

ผู้พเนจร: ...ฉันจะช่วยไปเจรจาให้นะ

Denia: เอาจริงเหรอ? แล้วคนในสถาบัน พวกเขา...

ผู้พเนจร: สหพันธ์สเปซเทรคไม่ได้เปิดเผยตัวตนของเธอหรอกนะ อย่างน้อยในวันนั้นเธอก็ยังเป็นนักเรียนที่ชื่อ Denia ได้

Denia: (ชอบทำแต่เรื่องไร้สาระอยู่เรื่อยเลยนะ)

Denia: ...ก็ได้ งั้นก็ตกลงตามนี้นะ

Denia: ไม่ต้องห่วง ช่วงนี้ฉันจะให้ความร่วมมือกับการวิจัยของพวกเขา แต่คุณก็อย่าคาดหวังอะไรมากนักละ

Denia: ...เพราะยังไงซะ คนอย่างผู้นำแฟรกต์ซิดัสคงจัดการฉันได้ไม่ยากหรอก ใช่ไหมล่ะ?

Denia: เอาน่า คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ไว้เจอกันใหม่สุดสัปดาห์นี้นะ ผู้พเนจร

Denia: หมายถึงคนคนนั้นน่ะเหรอ... ฉันยังไม่เคยเห็นโฉมหน้าแท้จริงของเธอเลยนะ ตัวจริงของ Nivora คนนั้นอาจจะตายไปนานแล้วก็ได้

Denia: คุณสนใจเรื่องนี้มากเลยเหรอ? งั้นรอให้คุณทำตามข้อตกลงจนสำเร็จก่อน แล้วฉันจะเล่าเรื่องของเธอคนนั้นให้ฟังก็แล้วกัน

ออกจากห้องผู้ป่วย

แจ้งผลการเจรจาแก่ Arman

Arman: ผู้พเนจร เป็นยังไงบ้าง? เธอยอมให้ความร่วมมือหรือเปล่า?

คุณเล่าเงื่อนไขของ Denia ให้ Arman ฟัง

Arman: ฉลองวันเกิด... ในสถาบันงั้นเหรอ?

Arman: ...ผมเข้าใจแล้ว นี่เป็นเงื่อนไขที่เราคาดไม่ถึงเลย

Arman: แต่ถ้านี่เป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เธอยอมร่วมมือ ทางสหพันธ์สเปซเทรคจะรับมือกับเรื่องนี้เป็นกรณีพิเศษ

ผู้พเนจร: เธอบอกว่าจะไปสะสางอะไรบางอย่าง แต่ฉันไม่รู้หรอกว่าคืออะไรกันแน่ ต้องระวังตัวไว้ด้วยนะ

Arman: เข้าใจแล้วครับ เราจะประเมินความเสี่ยงรอบด้านทันที แล้วก็วางขั้นตอนปฏิบัติการ และเตรียมแผนรักษาความปลอดภัยอย่างละเอียดเลย

Arman: ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ ผู้พเนจร ไม่ต้องห่วง เราจะเตรียมขั้นตอนและแผนสำรองให้รัดกุมที่สุด

Arman: ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ ผู้พเนจร! เงื่อนไขนี้ถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัวมาก แต่รับรองว่าเราจะควบคุมทุกอย่างได้ คิดซะว่าเป็นภารกิจคุ้มกันพิเศษก็แล้วกันนะ

Arman: เดี๋ยวผมจะส่งแผนการที่แน่นอนให้คุณ สุดสัปดาห์นี้ติดต่อกันทาง Wavesline นะครับ!

รออีกสองวัน

อ่านข้อความ

ไปรับ Denia ที่สถานี

รับ Denia

Arman: ผู้พเนจร มาแล้วเหรอ ผมส่งขั้นตอนและรายชื่อผู้ติดต่อทั้งหมดไปที่เทอร์มินัลของคุณแล้ว ในนั้นมีรายละเอียดและแผนสำรองทั้งหมดด้วยนะครับ

ผู้พเนจร: ละเอียดมาก ฉันเห็นข้อมูลของอุปกรณ์สะกดพลังเรโซแนนซ์กับรายชื่อผู้ติดต่อแล้ว พวกคุณตกลงกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?

Arman: ครับผม เราใช้เทอร์มินัลของ Denia นัดพบเป้าหมาย โดยอ้างว่าออกจากโรงพยาบาลแล้ว วันนี้เธอจะไปเจอพวกเขาในฐานะนักเรียนตามที่เธอขอมาครับ

Arman: ส่วนอุปกรณ์สะกดพลังเรโซแนนซ์ที่ระบุไว้... นั่นเป็นหลักประกันความร่วมมือที่เธอเสนอเอง เธอบอกว่าแบบนี้จะได้ยุติธรรม แต่ที่จริงสภาพร่างกายของเธอตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องใส่อุปกรณ์นั้นด้วยซ้ำ

Arman: เอาเป็นว่ารับนี่ไปก่อนเถอะครับ ผู้พเนจร ถ้าวันนี้เธอมีอาการแทรกซ้อนก็ให้เธอกินซะ มันจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้

ผู้พเนจร: คุณหาวิธีบรรเทาปัญหาความถี่ล้มเหลวของเธอได้แล้วเหรอ?

Arman: ยังครับ... นี่เป็นแค่ยาระงับอาการที่เราปรับสัดส่วนตามสถานการณ์ ส่วนแผนการรักษาที่แน่นอน... เราจะเร่งหาแนวทางให้เร็วที่สุด

Arman: จากการวินิจฉัยของวิทยาลัยราเบลล์ ดูเหมือนปัญหาจะไม่ได้อยู่ที่พลังเรโซแนนซ์ แต่เป็นความล้มเหลวของกลไกการปรับสมดุลในตัวเรโซเนเตอร์เอง...

Arman: เรากำลังตรวจสอบสมมติฐานเกี่ยวกับอาการต่างๆ หวังว่าอีกไม่นานคงจะได้เห็นผลครับ

ผู้พเนจร: (สถานการณ์ดูเลวร้ายกว่าที่คิด แต่ถ้าเป็นปัญหาเกี่ยวกับความถี่ของเธรโนเดียน แบล็กชอร์อาจจะมีแผนการรักษาที่เหมาะสมกว่า...)

Arman: เรื่องการวิจัยพวกนี้ไม่รบกวน ผู้พเนจร ดีกว่า ขั้นตอนที่เหลือของวันนี้ฝากคุณดูแลต่อด้วยนะ ถ้ามีปัญหาเราจะติดต่อคุณทันทีครับ

Denia: เริ่มได้แล้วสินะคะ?

Arman: อืม ขอให้พวกเธอมีวันที่ดีนะ

Denia: งั้น... วันนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ นักเรียน ผู้พเนจร

Denia: งั้นก็ไม่ควรทำหน้าตึงเป็นครูฝ่ายปกครองนะ... เดี๋ยวคนอื่นก็จับได้หมดว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

Denia: เพราะวันนี้ฉันคือ Denia นักเรียนของสถาบันสตาร์ทอร์ชไงล่ะ

Denia: เอางี้... ลองจัดท่าทางใบหน้าให้เหมือนฉันนะ ผ่อนคลายตรงมุมปากหน่อย หน้าจะได้ไม่ดูตึงเกินไป...

Denia: นั่นแหละ ยิ้มแบบนี้ดูดีขึ้นเยอะเลย

ผู้พเนจร: ก็ได้ แต่เธอต้องรู้สถานการณ์ของตัวเองด้วยนะ อย่า...

Denia: ...ฉันรู้แล้วละน่า

เดินเล่นกับ Denia

Denia: ฮ้าววว ในที่สุดก็ได้ออกมาเดินเล่นสักที...

Denia: เป็นนักเรียนนี่ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ ว่าไหม ผู้พเนจร?

Denia: จะว่าไป วันนี้เป็นวันหยุด แต่ในสถาบันกลับไม่ค่อยมีคนเลยแฮะ...

Denia: อย่าบอกนะว่าทุกคนรู้ว่าฉันจะมา ก็เลยพากันหลบหน้าหลบตาไปหมด?

ผู้พเนจร: ...

Denia: เงียบแบบนี้คือเห็นด้วยหรือไง? ปลอบใจกันหน่อยก็ได้มั้ง

ผู้พเนจร: สหพันธ์สเปซเทรคต้องดูแลความปลอดภัยของคนในสถาบันต่างหาก

Denia: เฮ้อ... น่าเบื่อจัง

เรียกลิฟต์

เตรียมลงไปชั้นล่าง

Denia: ลงไปทางนี้... ก็จะถึงโซนสวนดอกไม้แล้วใช่ไหม?

ผู้พเนจร: อืม ตามกำหนดการแล้วเธอจะได้เจอกับ Sigrika ที่นี่

Denia: ...อาาา Sigrika

Denia: ฉันไปช้อปปิ้งกับเธอครั้งล่าสุดเมื่อไหร่กันนะ...

Denia: ลงไปทางนี้... ก็จะถึงโซนสวนดอกไม้แล้วใช่ไหม?

ผู้พเนจร: อืม ตามกำหนดการแล้วเธอจะได้เจอกับ Sigrika ที่นี่

Denia: ...อาาา Sigrika

Denia: ฉันไปช้อปปิ้งกับเธอครั้งล่าสุดเมื่อไหร่กันนะ...

เปิดใช้งานลิฟต์

ลิฟต์มาถึงแล้ว

Denia: ถ้าลิฟต์เสีย เราจะติดอยู่ในนี้ตลอดไปหรือเปล่านะ?

ผู้พเนจร: ฉันพังประตูออกไปได้นะ

Denia: อย่าเชียวนะ แบบนั้นก็ทำลายทรัพย์สินสาธารณะของสถาบันแล้วน่ะสิ...

Denia: ทำไมลิฟต์ตัวนี้เร็วจังแฮะ?

ผู้พเนจร: ไปกันเถอะ Denia

Denia: เฮ้อ... อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนจะไปสอบเลย...

Denia: ถึงตอนนั้น คุณต้องช่วยเล่นละครตบตาให้แนบเนียนด้วยนะ...

Denia: ...

Denia: ...คุณไม่อยากขึ้นลิฟต์กับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?

Denia: ผู้พเนจร คุณระแวงมากเกินไปแล้วนะ

Denia: ช่างเหอะ... ก็พอจะเข้าใจได้ ไปกันเถอะ

ไปยังสวนดอกไม้กับ Denia

พบ Sigrika

Denia: เอ่อ... ผู้พเนจร สนใจไปที่... เกมเซ็นเตอร์กับฉันก่อนไหม?

ผู้พเนจร: เธอกำลังหลบหน้า Sigrika อยู่หรือไง?

Denia: ชิ รู้ทันจนได้...

ผู้พเนจร: เธอเป็นคนยื่นขอกำหนดการนี้เองนะ แล้วทำไมจะยกเลิกล่ะ

Denia: ทำไมงั้นเหรอ... เพราะฉัน... ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ ยังไงเราก็...

Sigrika: รุ่นพี่! Denia!

Denia: ...!

Denia: โอ้... เฮ้ สวัสดีจ้ะ Sisi รอนานไหมเนี่ย?

Sigrika: งั้นเหรอ ฉันได้ยินว่า Denia พักฟื้นอยู่ในห้องผู้ป่วยตั้งหลายวันเลย

Denia: นี่คุณ...

Sigrika: เอ๋? พวกเธอสนิทกันขนาดนี้เลยเหรอ... อื้ม... แต่ก็ดีเหมือนกันนะ อย่างน้อย Denia ก็ได้ออกมาข้างนอกสักที

Sigrika: ทุกครั้งที่ไปห้องพยาบาล หมอ Luuk ชอบบอกว่า "คนไข้ยังต้องพักฟื้น" ตลอดเลย... ตอนนี้เธอดีขึ้นบ้างหรือยังจ๊ะ?

Denia: หายดีตั้งนานแล้วละ... *หาว...* แต่นอนหลับไม่เต็มอิ่มเพราะเปลี่ยนที่มั้ง ยังไงห้องผู้ป่วยก็ไม่สบายเท่าห้องตัวเองหรอกเนอะ

Sigrika: นอนหลับไม่เต็มอิ่ม... ช่วงสองวันนี้เธอฝันร้ายอีกแล้วเหรอ? ฉันได้ยินว่ามีหลายคนเลยที่โดนผลกระทบจากเหตุการณ์ครั้งก่อน...

Sigrika: Denia เธอคงไม่ได้... มีอาการข้างเคียงจากการกัดกร่อนของสสารสุญตาเหมือนกันใช่ไหม?

Denia: ไม่ใช่ซะหน่อย... ที่จริงฉันก็แค่ป่วยการเมืองเพิ่มอีกสองวันน่ะ ฉันไม่ได้อยากกลับไปเรียนเร็วขนาดนั้นสักหน่อย

Denia: เอาน่า มี ผู้พเนจร ดูแลฉันคนเดียวก็พอแล้ว Sisi เลิกบ่นได้แล้วน่า เธออยากไปถ่ายรูปนกสีขาวที่สวนดอกไม้ไม่ใช่เหรอ? มัวแต่บ่นเดี๋ยวนกก็เลิกงานกันพอดีนะ...

Sigrika: ก็ได้... งั้นรุ่นพี่ก็รีบตามมานะคะ!

Sigrika: นี่ Niania รู้ไหม ได้ยินว่าช่วงนี้ชมรมถ่ายภาพกำลังจะขอสร้างสตูดิโอถ่ายรูปด้วยนะ

Denia: พวกเขายังมีงบเหลืออีกเหรอ? เป็นเงินรางวัลจากกิจกรรมของสถาบันครั้งก่อนล่ะสิ

Sigrika: ใช่แล้วละ รู้หรือเปล่า พวกเขารู้สึกขอบคุณเธอมากเลยนะ

ไปถ่ายรูป

Sigrika: วันนี้เธอหาวบ่อยผิดปกตินะ คงไม่ใช่อาการข้างเคียงอะไรหรอกใช่ไหม?

Denia: ไม่ใช่หรอกน่า แค่อยู่ในห้องนานไปหน่อย ก็เลยแพ้แสงแดดนิดหน่อยน่ะ...

Sigrika: ไม่ได้นะ ห้ามเอาแต่ขลุกอยู่ในห้อง ต้องออกมารับแดดบ้างนะจะได้แข็งแรง

Denia: อ๊ะ แสบตาจังเลย...

ถ่ายรูปหมู่

Sigrika: ดูสิ คนจากชมรมถ่ายภาพก็อยู่ด้วย Denia ไปทักทายกันไหม?

Denia: ไม่ดีกว่า... พวกคนประหลาดที่ชอบขลุกอยู่กับเลนส์กล้อง ที่พวกเขาได้เงินรางวัลก็ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย

Denia: ฉันเป็นนางแบบต่างหากล่ะ มีคนมาชวนฉันบอกว่าจะเลี้ยงบุฟเฟต์มื้อกลางวันสุดหรู แค่ขอถ่ายรูปตอนกินข้าวสัก 2-3 รูปก็พอ... ฉันยังคิดอยู่เลยว่าในสถาบันมีอาหารดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?

Denia: วันนั้นฉันอุตส่าห์อดข้าวไปเลยนะ แต่พอไปถึงที่นั่น ถึงได้รู้ว่าบุฟเฟต์สุดหรูที่ว่าก็คือโรงอาหาร...

Sigrika: แต่รูปที่ถ่ายออกมาก็ไม่แย่นะ ศูนย์อาหารและสาธารณูปโภคยังเอาไปใช้เป็นภาพโปรโมตใน "คู่มือนักเรียนที่แม้แต่แมวน้ำก็ยังเข้าใจ" เลย

Denia: ก็เอาไว้หลอกเด็กใหม่ทั้งนั้นแหละ กินอะไรก็ต้องฝืนยิ้มให้ดูมีความสุข อารมณ์ประมาณว่าเป็นนางแบบให้สถาบันน่ะ... เธอลืมไปแล้วเหรอ เมื่อก่อนฉันเกลียดการถ่ายรูปจะตาย

Sigrika: ก็เหมือนจะจริงนะ... รูปที่ถ่ายร่วมกันรูปเดียวที่มี ก็เป็นรูปที่ Nivora ลากเธอไปถ่ายด้วยกัน

Sigrika: เฮ้อ... พูดถึง Nivora ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้างนะ

Denia: ...Sisi

Sigrika: หืม?

Denia: เรามาถ่ายรูปคู่กันอีกดีกว่านะ

Sigrika: จริงเหรอ? เธอขอถ่ายรูปเองครั้งแรกเลยนะเนี่ย!

Denia: เอาละ จะถ่ายแล้วนะ... สาม... สอง... หนึ่ง...

Sigrika: ยิ้มมมม!

Denia: งั้นเก็บรูปนี้ไว้ในเทอร์มินัลของ ผู้พเนจร ก่อนนะ ถ้ามีโอกาสค่อยปริ้นท์ออกมา

Sigrika: เอ๊ะ? ในรูปนี่คือนกสีขาวตัวนั้นนี่นา... มันบินไปทางนั้นแล้ว!

ไปเดินเล่น

Sigrika: สายพันธุ์หายากที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน... นกสีขาวบริสุทธิ์ในตำนาน

Sigrika: เราเห็นมันมาเป็นปีแล้ว แต่ยังไม่เคยได้ดูใกล้ๆ เลยนะ

Denia: หึ... ใจเย็นหน่อยสิ มันอาจเป็นพลังเรโซแนนซ์ของใครบางคนก็ได้นะ...

Sigrika: จะเป็นไปได้ยังไง Niania นี่เล่นมุกแป้กอีกแล้วนะ

Sigrika: น่าจะบินไปทางนี้นะ... ไปไหนแล้วล่ะ?

Denia: งั้นเราแยกกันหาไหม? Sisi ไปทางนั้น ฉันกับ ผู้พเนจร จะไปทางนี้

Sigrika: ก็ดี ถ้าหาเจอแล้วก็ส่งมาบอกฉันทางเทอร์มินัลด้วยนะ!

ตามหานกสีขาว

Denia: ...ใช่เธอจริงๆ ด้วย ความถี่ที่เย็นเฉียบแบบนั้น ฉันจำได้ดีเลยล่ะ

Denia: ไม่ได้หรอก! คนอย่าง Hiyuki... เอ่อ... น่ากลัวจะตายไป ว่าไหมล่ะ? อยู่ๆ ก็ถือดาบโผล่มาตรงหน้าไม่ให้สุ้มให้เสียง...

Denia: วันนี้ทั้งวัน... เธอจะคอยจับตาดูเราตลอดเลยเหรอ?

ผู้พเนจร: Hiyuki ก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเอง แล้วเธอก็เป็นคนอ่อนโยนมากนะ

Denia: เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้วละ... เพราะบางครั้งเธอกับคุณก็มีมุมที่คล้ายกันอยู่

Denia: อะไรกัน... หรือว่าที่จริงแล้ว ผู้พเนจร ก็แคร์ความรู้สึกของฉันด้วย?

Denia: เอาละ เลิกแกล้งคุณแล้วก็ได้... ไม่รู้ว่าทาง Sigrika เป็นยังไงบ้าง เราไปหาเธอกันเถอะ

ตามหา Sigrika

Denia: เมื่อกี้เธอเดินไปทางนี้ใช่ไหม... หายไปไหนแล้วล่ะ?

ด้านนอกตู้โทรศัพท์

Sigrika: ทางรุ่นพี่ก็ไม่เจอเหมือนกันเหรอ... งั้นวันนี้ก็คงยังไม่มีหวังสินะ...

Denia: ถ้า Sisi ไปเป็นนักชีววิทยาละก็ คงได้จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ของโซลาริสแล้วละ...

Sigrika: แหะๆ ฉันแค่อยากศึกษานกสายพันธุ์ใหม่ที่ยังไม่มีใครค้นพบก่อนเรียนจบเท่านั้นเอง...

Sigrika: แต่ Denia เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องแบบนี้ไม่ดีนะ ออกมาขยับตัวข้างนอกบ้างสิ

Denia: ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่ได้วิ่งเก่งหรือสู้เก่งเหมือนเธอนี่นา...

ผู้พเนจร: (เธอสู้ไม่เก่งตรงไหนกัน?)

Denia: จริงสิ Sisi เธอบอกว่าจะโทรหาที่บ้านไม่ใช่เหรอ? เหมือนตอนนี้ตู้โทรศัพท์จะไม่มีคนเลยนะ

Sigrika: จริงด้วย ปกติที่นี่ต้องต่อคิวยาวเหยียดเลย...

Denia: ไปสิ เดี๋ยวคนที่บ้านจะเป็นห่วงเอา ฉันก็ต้องยืมเทอร์มินัลของ ผู้พเนจร รับมือกับ "ที่บ้าน" เหมือนกัน

Sigrika: โอเคจ้ะ... งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ!

แกล้งโทรศัพท์กับ Denia

พูดคุยกับ Denia เกี่ยวกับเรื่องแกล้งโทรศัพท์

Denia: ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันรู้ว่าคุณกังวลอะไรอยู่ ฉันจำเรื่องทั้งหมดในตอนนั้นได้... ไม่มีทางติดต่อคนพวกนั้นหรอก

ผู้พเนจร: ...งั้นเธอจะโทรหาใครล่ะ?

Denia: ใช่แล้วละ ทั้งหมดเป็นแค่คำโกหกที่แต่งขึ้นเพื่อให้เธอสบายใจ แต่ฉันเองก็คิดไม่ถึงว่าการกลบเกลื่อนคำโกหกที่พูดออกไปพล่อยๆ จะลำบากขนาดนี้

ผู้พเนจร: ทำแบบนี้มีแต่จะยุ่งยากขึ้นนะ

Denia: แต่ฉันบอกความจริงกับเธอไม่ได้นี่ ถึงแม้ภายนอกเธอจะดูเป็นเด็กที่เอาแต่หัวเราะคิกคักทั้งวัน แต่ในใจลึกๆ กลับกังวลสารพัดเรื่อง... เพื่อนอย่างฉันก็อยากให้เธอสบายใจบ้าง

Denia: ...ฉันนึกว่าคุณจะอ้อมค้อมกว่านี้ซะอีกนะ

Denia: เอาละ เหมือน Sigrika จะคุยเสร็จแล้ว เรากลับไปหาเธอกันเถอะ

กลับไปหา Sigrika

เสนอเรื่องสั่งทำเค้ก

Sigrika: ได้เวลาพอดีเลย เราไปดูของหวานเมนูใหม่กันเถอะ

Denia: ในที่สุดก็ถึงช่วงนี้สักที...

Sigrika: ทำไมวันนี้ Denia ถึงมาซื้อเค้กที่โรงอาหารล่ะ?

Denia: เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ

ไปยังศูนย์อาหาร

ไปยังศูนย์อาหารเพื่อซื้อของหวาน

Denia: ของหวานเมนูใหม่ได้แก่ โอนิกิริฟรอสต์เวิร์ท บิสกิตสาหร่ายสปอร์เฟิร์น โรลไลเคนสนเข็ม แล้วก็... มัฟฟินปลากระป๋องราคาพิเศษ

Sigrika: ชื่อพวกนี้ฟังดู... ดุดันจังเลยนะ

Denia: เธอคิดว่าถ้าเอาพวกนี้มารวมกัน มันจะกลายเป็นเค้กได้ไหม?

Sigrika: Niania จ๊ะ เธอมีไอเดียน่าขนลุกแบบนั้นได้ยังไงเนี่ย...

Denia: ฉันก็แค่ทำเป็นพิธีไปงั้นแหละ... ให้เธอกินแทนฉันก็ได้นี่

ผู้พเนจร: ฉันรู้จักองค์กรวิจัยของหวานโดยเฉพาะ ถ้าอยากกินเค้กจริงๆ เดี๋ยวจะลองถามให้ว่าสั่งทำได้ไหม

ผู้พเนจร: เธออยากได้เค้กแบบไหนล่ะ?

Denia: หืมม~ จริงหรือเปล่าเนี่ย? งั้นฉันขอใส่ลูกอมสายรุ้งเป๊าะแป๊ะได้ไหม? แล้วก็ลูกสนเถาเพลิง กับฟรุตตี้กรุ๊บกรุบด้วย?

Sigrika: Denia บนเค้กน่ะ ใส่ลูกอมสายรุ้งเป๊าะแป๊ะไม่ได้หรอกนะ อีกอย่างเธอต้องเลือกรสชาติเค้กก่อน...

Denia: อ้าวเหรอ... งั้นขอคิดก่อนนะ...

Denia: สั่งทำเค้กส้มก็แล้วกัน เพราะฉันสัญญาว่าจะฉลองวันเกิดกับ Sigrika ...เธอชอบส้มน่ะ

Denia: แต่ ผู้พเนจร อย่าลืมใส่ท็อปปิ้งที่ฉันพูดเมื่อกี้เข้าไปด้วยนะ

Sigrika: ตัดสินใจได้แล้วเหรอ? Denia เลือกเค้กรสอะไรล่ะ?

Denia: ต้องรอถึงกลางคืนเลยเหรอ...

Sigrika: ถ้าเป็นกลางคืน ฉันคงไม่ค่อยสะดวก... ฉัน... นัดกับอาจารย์ Mornye ไว้ว่าจะไปช่วยงานที่แกนปฏิกรณ์น่ะ...

Denia: ...

Denia: น่าเสียดายจัง Sisi ตอนแรกฉันคิดว่าจะได้กินเค้กวันเกิดกับเธอซะหน่อย คราวนี้เธอคงได้กินแค่ชิ้นที่เหลือแล้วละ

Sigrika: งั้นฉัน... ฉันจะติดต่ออาจารย์ Mornye เดี๋ยวนี้เลย...

Denia: ไม่ต้องหรอก Sisi งานของอาจารย์ Mornye ก็เป็นเรื่องสำคัญไม่ใช่เหรอ?

Sigrika: แต่ที่จริง ขอลาสักวันก็...

Denia: ไม่ได้ ห้ามหนีนะ

Denia: แค่เรื่องแบบนี้ยังคิดจะหนี เธอคงไม่มีทางกลายเป็นคนแบบที่เธอใฝ่ฝันได้หรอก

Sigrika: แต่ว่า... คนที่คอยบอกฉันมาตลอดว่า "หนีบ้างก็ได้นะ" คือ Denia ไม่ใช่เหรอ?

Denia: นั่นแค่คำปลอบใจน่ะ ฉันก็พูดแบบนั้นกับทุกคนแหละ

Sigrika: ไม่จริง วันนี้เธอดูแปลกมากเลย

Sigrika: ทั้งชวนฉันออกมากะทันหัน ลากฉันไปถ่ายรูป บอกความจริงเรื่องวันเกิด... แล้วก็ให้กำลังใจฉันว่าไม่ให้หนี... ปกติเธอไม่ค่อยทำอะไรแบบนี้เลยนะ...

Denia: Sisi ฟังฉันนะ...

Sigrika: เธอมีอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่ไหม?

Denia: ...เวลาแบบนี้ เธอช่วยทำตัวซื่อบื้อหน่อยไม่ได้หรือไง Sigrika?

Sigrika: ถ้า Denia อยากให้ฉันแกล้งซื่อบื้อต่อ ฉันก็จะไม่ถามอะไรเลย... เหมือนที่เคยทำ

Sigrika: แต่ตอนนี้ ฉันแค่อยากยืนยันให้แน่ใจว่า... วันนี้ในปีหน้า Denia ยังจะฉลองวันเกิดอยู่ใช่ไหม?

Denia: ...ใช่

Sigrika: งั้นวันนี้ในปีหน้า... เราจะฉลองวันเกิดด้วยกัน สัญญานะ?

Denia: ฉันสัญญา

Sigrika: ถึงตอนนั้น เรามาทำเค้กด้วยกันดีไหม?

Denia: ไหนบอกว่าอยากยืนยันแค่เรื่องเดียวไง...

ผู้พเนจร: คืนนี้ Denia ยังต้องตรวจร่างกายต่อ อีกสักสองสามวัน รอให้เธอหายดีแล้วค่อย...

Sigrika: รุ่นพี่พูดเหมือนหมอ Luuk เลยนะคะ

Sigrika: ไม่เป็นไรหรอก เราสัญญากันแล้ว... งั้นวันนี้ฉันขอตัวกลับไปจัดการเอกสารก่อนนะ

Denia: สู้ๆ นะ... Sigrika

Sigrika: สุขสันต์วันเกิดนะ Denia!

Denia: เหนื่อยจัง... ฉันรับมือกับเธอไม่เก่งเอาซะเลย

Denia: ...เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวจังนะ อยู่ๆ ก็มาอ่อนโยนใส่กันซะงั้น

Denia: แต่ว่า ผู้พเนจร เก่งจังเลยนะ ที่พูดจาแบบนี้ได้... คุณคงเคยบอกลาคนอื่นมาเยอะเลยล่ะสิ

Denia: เอาละ หมดเวลาพักแล้ว ช่วงนี้อยู่แต่ในห้องผู้ป่วยน่าเบื่อชะมัด ผู้พเนจร ไปเล่นเกมเป็นเพื่อนฉันหน่อยเถอะ

ไปยังห้องเกม Mind Dive

ห้องเกม Mind Dive I

Denia: อ๊ะ? เอาจริงเหรอ... ฉันอุตส่าห์ใบ้ขนาดนั้นแล้วนะ

Denia: ผู้พเนจร เป็นคนประเภทที่เวลาไปเดตแล้วจะพูดว่า "เราแยกกันดูหนังนะ แล้วเดี๋ยวค่อยมาเจอกันตรงนี้" แบบนั้นเหรอ?

ผู้พเนจร: เพราะถ้าเล่นบล็อกลาไฮรอยกับเธอ ฉันจะนึกถึงเรื่องแย่ๆ ขึ้นมายังไงล่ะ

Denia: เอ่อ... ผู้พเนจร นี่ความจำดีจังเลยแฮะ... งั้นเล่นเกมเสิร์ฟหรรษาก่อนก็ได้

เล่นเกมเสิร์ฟหรรษากับ Denia

ห้องเกม Mind Dive II

Denia: ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจเกมใหม่น่ะ ผู้พเนจร ไปเล่นบล็อกลาไฮรอยกันดีกว่านะ

Denia: ดีใจจังเลย ขอบคุณนะ ผู้พเนจร~

Denia: แค้นฝังหุ่นเชียวนะ... หรือว่า ผู้พเนจร... จะใช้วิธีนี้เรียกร้องความสนใจจากฉันกันแน่?

เล่นบล็อกลาไฮรอยกับ Denia

ห้องเกม Mind Dive III

ผู้พเนจร: วันนี้เธอจะมาบอกลา Sigrika ใช่ไหม?

Denia: ใช่... กะว่าจะเลี้ยงเค้กเธอ แล้วค่อยบอกความจริงตอนบรรยากาศดีๆ น่ะ

ผู้พเนจร: เธอหมายถึงบอกเรื่องวันเกิด บอกลา หรือเรื่องที่เธอโกหก Sigrika มาตลอดล่ะ?

Denia: เพราะถ้าเป็นแบบนั้น... พอรู้ว่าฉันจากไปแล้ว เธอจะได้ไม่ต้องเสียใจมากเกินไปไง...

Denia: การที่เพื่อนเก่าสักคนตายจากไป คงทำใจง่ายกว่าเพื่อนคนปัจจุบันตายจากไปไม่ใช่เหรอ?

Denia: เฮ้อ... เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงได้เกลียดคนแบบพวกคุณ

Denia: ทั้งที่เลือกหนีไปเลยก็ได้ แต่กลับดื้อดึงแบกรับทุกอย่างไว้เอง... ฉันเกลียดวิธีการใช้ชีวิตแบบนี้ที่สุดเลย

ผู้พเนจร: แต่เธอก็ยังให้กำลังใจ Sigrika อยู่ดี

Denia: ยอมพลาดท่าให้กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ บ้างก็ได้นะ จะได้ดูน่าเข้าหาและเป็นกันเองมากขึ้น

Denia: ตอนนี้เหลือเวลาไม่มากแล้ว เราไปเดินเล่นต่อกันเถอะ... ปกติฉันชอบไปศูนย์ข้อมูล อยากไปดูที่นั่นอีกสักครั้งน่ะ

ออกจากห้องเกม Mind Dive

ไปยังศูนย์ข้อมูล

คุยกับ Nastasha

Nastasha: Denia? ได้ยินอาจารย์ Arman บอกว่าช่วงนี้เธอเข้าโรงพยาบาล ดีขึ้นบ้างหรือยังจ๊ะ?

Denia: ฉันหายดีแล้วละ ไม่ต้องห่วงนะ

Nastasha: แต่ดูสีหน้าดูไม่สดใสเหมือนเดิมเลย คนป่วยต้องพักผ่อนเยอะๆ นะ

Nastasha: คุณคนนี้คือ... เดี๋ยวนะ คุณ ผู้พเนจร ใช่ไหม... ตกใจเหมือนกันนะคะที่ Denia อยู่กับคุณ เธอไม่ได้ก่อเรื่องอะไรใช่ไหม?

ผู้พเนจร: เปล่าเลย วันนี้วันเกิดเธอ ทางห้องพยาบาลเลยฝากให้ฉันพาเธอออกมาเดินเล่นน่ะ

Nastasha: ใช่แล้วค่ะ เรารู้จักกันเพราะเธอมานอนงีบที่นี่ตั้งแต่สัปดาห์แรกที่เข้าเรียนเลยละ

Nastasha: พอได้ยินว่าฉันอยากได้ข้อมูลของพายุสุญตา เธอก็วิ่งแจ้นออกไปนอกสถาบันพร้อมฟองสบู่ไร้สาระนั่น... ไม่รู้ว่าวันๆ เธอคิดอะไรอยู่ในหัว

Denia: เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว... เลิกขุดได้แล้วน่า

Nastasha: แต่ถ้าไม่ขุดตอนนี้ก็ไม่มีโอกาสแล้วละ ฉันใกล้จะเรียนจบแล้ว ต่อไปเธอก็เลิกอวดเก่งสักทีนะ หัดพึ่งพาคนอื่นดูบ้างเถอะ

Denia: เรียนจบเหรอ?

Nastasha: รับนี่ไว้สิ ก่อนหน้านี้ไม่มีโอกาสให้เธอเลย

Nastasha: เทพนิยายของเผ่าโรญาฉบับรวมเล่มที่เธอเคยบ่นถึงไง ฉันฝากคนทำเป็นฉบับพิมพ์สีให้แล้วนะ

Nastasha: ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าวันนี้เป็นวันเกิดเธอ ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดก็แล้วกันนะ Denia

Denia: Nastasha มือของเธอ...

Nastasha: อาการข้างเคียงจากเหตุการณ์ครั้งก่อนน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก หมอ Luuk บอกว่าพักฟื้นสักสองสามปีก็น่าจะดีขึ้น

Denia: เพราะสสารสุญตากัดกร่อนในตอนนั้นเหรอ...

Denia: แต่ถ้า... ถ้ารักษาได้... ก็ไม่จำเป็นต้องจากไปไม่ใช่เหรอ? เทคโนโลยีของสหพันธ์สเปซเทรคล้ำหน้าขนาดนั้น...

Nastasha: ใช่แล้วละ พวกเขาถึงได้ตัดสินว่าฉันไม่เหมาะจะอยู่ที่นี่ต่อ บอกว่าสภาพแวดล้อมของลาไฮรอยจะทำให้การกัดกร่อนส่งผลต่อระบบประสาทรุนแรงขึ้น

Denia: ตะ แต่ว่า...

Nastasha: ไม่คิดเลยว่ารายงานการวิจัยของตัวเอง จะกลายเป็นหลักฐานที่ใช้เกลี้ยกล่อมให้ตัวเองเกษียณซะได้

Denia: แต่ Nastasha เคยบอกว่า... ความฝันของเธอคือ...

Nastasha: "เปิดเผยความลับของอนุภาคสุญตาด้วยมือตัวเอง"? ฉันก็เคยพูดเพ้อฝันแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ... แต่ฟังนะ Denia บางครั้งความฝันมันก็...

Denia: ไม่สิ ไม่ใช่แบบนั้น คนอย่างฉันยังรู้เลยว่า... ทุกคนที่นี่...

Denia: ทุกคนเคยเซ็นสัญญาไว้ว่า ถ้าเลือกออกไปจากลาไฮรอย ก็เท่ากับ...

Nastasha: ถอดใจยอมแพ้งั้นเหรอ? ฉันไม่คิดแบบนั้นหรอกนะ อีกไม่กี่ปีฉันอาจจะกลับมาจากสหพันธรัฐใหม่ก็ได้ แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นเธอคงเรียนจบไปแล้ว

Denia: ทุกอย่างเป็นเพราะฉันแท้ๆ...

Nastasha: วันนี้เธอแปลกๆ นะ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับเธอซะที่ไหนกันล่ะ?

ผู้พเนจร: ขอโทษทีนะ Nastasha พอดี Denia ยังไม่หายดีน่ะ เราขอตัวก่อนนะ

Nastasha: ได้ค่ะ พวกคุณเดินระวังหน่อยนะ วันนี้เธอดูแปลกๆ ชอบกล

Nastasha: แล้วก็... สุขสันต์วันเกิดนะ Denia!

ไปพักผ่อนที่ม้านั่ง

ผู้พเนจร: Denia ไม่เป็นไรใช่ไหม

Denia: ...

ผู้พเนจร: ความถี่ของเธอแปรปรวนมากเลย กินยาก่อนเถอะ ตามฉันมานะ

คุยกับ Denia

ผู้พเนจร: ดีขึ้นบ้างหรือยัง?

Denia: ...

ผู้พเนจร: (จากความถี่ตอนอาการกำเริบ ดูเหมือนสถานการณ์จะรุนแรงกว่าที่ Arman บอกไว้ด้วยซ้ำ)

ผู้พเนจร: (ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงอยู่ได้ไม่ถึงสัปดาห์แน่... หรือว่าเธอเลือกวันนี้เพราะ...)

ผู้พเนจร: Nastasha เป็นคนเก่ง สหพันธ์สเปซเทรคไม่มีทางทิ้งเธอแน่นอน

Denia: ...

Denia: ...

Denia: ...คุณพูดถูก... ฉันหลอกตัวเองมาตลอด

Denia: ก็เพราะ... คนเราชอบพูดกันไม่ใช่เหรอ ว่าวันเกิดคือหลักฐานของการถือกำเนิดตัวตนขึ้นมา

Denia: ทุกคนต่างมีวันเกิด... Sigrika มี Nastasha ก็มี... แม้แต่ TARD-E ที่ถูกสร้างขึ้นมา ก็ยังมีวันเกิดของตัวเองเลย

Denia: แต่ฉันกลับไม่มี แฟรกต์ซิดัสไม่ได้บันทึกวันเกิดของฉันไว้ ไม่มีหลักฐานยืนยันตัวตนอะไรเลย

Denia: มีแค่ภาพนั้นภาพเดียวที่ฝังลึกอยู่ในหัว ฉายอยู่ในความฝันของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า...

Denia: ที่นั่น ฉันจะก้าวลงไปในทะเลสาบผืนเดิม ผู้หญิงคนหนึ่งโบกมือท่ามกลางสายลม... เธอกำลังร้องไห้

Denia: เธอคอยมองฉันอยู่ไกลๆ แล้วตะโกนเรียกชื่อฉัน "Denia Denia... Dasvidaniya"

Denia: เพราะฉันไม่มีเวลาแล้วยังไงละ

Denia: หลายๆ เรื่องมันคงสายเกินแก้แล้ว แต่อย่างน้อยฉันก็ควร... เลือกวิธีตายที่เข้าท่าหน่อยใช่ไหม? อย่างน้อยก็ควรเหมือน "มนุษย์" คนหนึ่ง ที่แบกรับบาปของตัวเอง จากลาอย่างมีเกียรติ... แล้วค่อยจบชีวิตลงอย่างสมศักดิ์ศรี

Denia: เสียดายจัง อุตส่าห์เลือกวันดีๆ ได้แล้ว แต่ฉันไม่เคยฝึกวิธีบอกลาพวกเขาอย่างเหมาะสมเลย

Denia: สิ่งเดียวที่ฉันถนัด... มีเพียงแค่การโกหก

ผู้พเนจร: เธอพอใจกับบทสรุปแบบนี้เหรอ?

Denia: ฉันแค่... ร้องไห้ตามสัญชาตญาณต่างหาก ทุกครั้งที่คิดว่าทุกอย่างจะหายไป ทุกอย่างจะกลับสู่ความว่างเปล่า... ฉันก็จะน้ำตาไหลพราก

Denia: หลายปีก่อน... ตอนที่สัมผัสกับมันครั้งแรกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน...

ผู้พเนจร: หลังจากเธอตายไป พรุ่งนี้ดวงอาทิตย์ก็ยังคงขึ้นตามปกติ

ผู้พเนจร: ชีวิตของ Sigrika และ Nastasha จะเปลี่ยนไป พวกเธอจะสูญเสียเพื่อนคนสำคัญไป ไม่ว่าสุดท้ายจะก้าวผ่านความทุกข์ไปได้ไหม... แต่สิ่งที่สูญเสียไป... ย่อมไม่มีวันกลับมา

Denia: ฉัน... คู่ควรด้วยเหรอ?

ผู้พเนจร: ...ฉันตัดสินแทนเธอไม่ได้หรอก

ผู้พเนจร: แต่ที่รินาซิตา... ฉันเคยเจอคนที่คล้ายกับเธอนะ

ผู้พเนจร: ในชีวิตที่ถูกบีบบังคับ ความสุขของพวกเขาเกิดขึ้นแค่ชั่วพริบตา มีเพียงความเจ็บปวดและความหวาดกลัวที่ไม่มีวันเลือนหาย

ผู้พเนจร: แต่ในวาระสุดท้าย... พวกเขากลับต่อสู้เพื่อความสุขเพียงเสี้ยวที่ได้รับมา จนถึงวินาทีสุดท้าย

ผู้พเนจร: เธอเคยพูดล้อเล่นว่า ผู้พเนจร คือผู้กอบกู้ แต่ที่รินาซิตา...

ผู้พเนจร: ฉันช่วยพวกเขาไว้ไม่ได้

Denia: แต่นั่นฟังดูเหมือน... พวกเขาจะตัดสินใจเองนะ...

ผู้พเนจร: ใช่ เหมือนตอนที่เธอเกลี้ยกล่อมให้ฉันถอยออกมา เธอเองก็เลือกในสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดแล้วนี่... พวกเธอก็แค่อยากให้มีคนรอดชีวิตมากขึ้น

ผู้พเนจร: ฉันเองก็เหมือนกัน

ผู้พเนจร: ถ้าเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์กับสิ่งรังสรรค์ของโลกนี้มันไม่ชัดเจนแต่แรกแล้ว งั้นสิ่งที่ตัดสินว่าเราเป็นใคร คืออะไรกันแน่ล่ะ?

Denia: ฉัน... ฉันก็ไม่รู้

ผู้พเนจร: คือหัวใจไง Denia

ผู้พเนจร: สิ่งที่ตัดสินว่าเธอเป็นใคร ไม่ใช่ที่มาของเธอ แต่คือหัวใจของเธอต่างหาก

Denia: ตรงนี้... ของขวัญที่ผู้นำทิ้งไว้ให้... หน้าหนังสือที่ฝังอยู่ในความถี่ของฉัน... อยู่ตรงนี้

ผู้พเนจร: (นี่มัน... Leviathan งั้นเหรอ?)

Denia: ..."กลับมาเยี่ยมบ้านบ่อยๆ นะ"?

Denia: หึ ว่าแล้วเชียว...

Denia: ผู้พเนจร เป็นคนที่มาพร้อมปาฏิหาริย์ตลอดเลยนะ

ผู้พเนจร: Denia?

Denia: สมกับเป็น... คนประเภทที่ฉันเกลียดที่สุดจริงๆ

Denia: อืม... ขอคิดก่อนนะ...

Arman: ผู้พเนจร เราตรวจพบความถี่แปรปรวนรุนแรง! พวกคุณปลอดภัยไหมครับ?

ผู้พเนจร: ทุกอย่างเรียบร้อยดี เดี๋ยวเราก็จะกลับแล้วละ

Arman: ครับ... รบกวนคุณแล้วนะครับ

Denia: อ๊ะ... ผู้พเนจร เนี่ยใจร้อนจังนะ ไม่ได้หรอก ยังไม่ถึงเวลาเฉลย ขอเก็บเป็นความลับก่อนนะ

Denia: แถมเรายังมีสัญญาติดค้างกันอยู่เลย ปล่อยเค้กทิ้งไว้แบบนั้นก็เสียของแย่สิ

Denia: อืม~ งั้นก็แย่หน่อยนะ เพราะว่า... ฉันเองก็มีเรื่องที่ต้องไปทำเหมือนกัน

Denia: ...ถ้าวันนี้ยาวนานกว่านี้อีกนิดก็คงจะดีนะ

Denia: งั้นเหรอ? ถ้างั้นฉันก็โล่งใจแล้วละ... เพราะฉันเองก็มีเรื่องที่ต้องไปทำเหมือนกัน

Denia: แต่ ผู้พเนจร ไม่เคยคิดบ้างเหรอ ว่าถ้าฉันมีชีวิตอยู่ที่นี่ต่อ มันอาจจะยุ่งยากกว่าเดิมก็ได้นะ?

ผู้พเนจร: ...ถ้าเธอคิดว่าที่นี่ไม่เหมาะ งั้นสักวันหนึ่งในอนาคต เธอ...

Denia: พอเลยนะ... ก็แค่ล้อเล่นเท่านั้นแหละ ฉันไม่อยากเห็นคุณลำบากใจหรอกนะ

Denia: ไม่ต้องห่วงหรอก วันนี้วันเกิดฉันนะ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

Denia: อย่างน้อยนี่ก็คือ... คำโกหกครั้งสุดท้ายที่ฉันจะพูดกับคุณ

ส่ง Denia กลับไปยังสถานี

คุยกับ Arman

Arman: N.A.N.A. กำลังตรวจร่างกายให้ Denia อยู่ วันนี้ต้องขอบคุณ ผู้พเนจร มากเลยนะครับ

Arman: สภาพของเธอดูดีขึ้นกว่าตอนเช้ามากเลย ช่วงที่ความถี่แปรปรวนรุนแรงในตอนนั้น... เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?

ผู้พเนจร: เรื่องนั้นเหรอ...

คุณเล่าเรื่องหน้าหนังสือที่ผู้นำแฟรกต์ซิดัสทิ้งไว้ให้ Arman ฟัง

Arman: เธรโนเดียนที่หลงเหลือจากรินาซิตางั้นเหรอ? หรือว่าเธรโนเดียนจะมีปฏิกิริยาเชื่อมโยงถึงกัน? นี่... พวกแฟรกต์ซิดัสใช้วิธีนี้ควบคุมและยับยั้งความสามารถของเธอไว้งั้นเหรอ?

Arman: ...ก็คงเหมือนสองสามวันก่อน ถึงจะไม่ถึงขั้นถูกส่งไปที่สหพันธรัฐใหม่ แต่เธอก็ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลเพื่อช่วยงานวิจัยครับ

Arman: ผมเข้าใจว่าคุณคิดอะไรอยู่ ผู้พเนจร... วันนี้ผมคอยติดตามเส้นทางและรายงานภาคสนามของพวกคุณตลอด

Arman: ถึงทุกคนจะรู้ว่าเธอก็เป็นเหยื่อ แต่หน้าที่และความรับผิดชอบของสหพันธ์สเปซเทรคก็ไม่มีวันเปลี่ยนไปหรอกครับ

Arman: เรายังไม่ได้ไปรับเลย เค้กยังอยู่ที่ Zahira ครับ มีแค่ Zahira ที่จะหาฟรุตตี้กรุ๊บกรุบแบบที่เธอต้องการได้...

Arman: แต่ในเมื่อเธออยากฉลองวันเกิดกับคุณ งั้นคงต้องรบกวนคุณเอาเค้กไปให้เธอด้วยนะครับ... เราจะรออยู่ที่นี่

Arman: เมื่อก่อนตอนผมสอนอยู่ที่สถาบัน มีนักเรียนตัวดีคนหนึ่งชอบหลับในคาบเรียนของผมตลอด

Arman: ผมเลยจงใจเรียกเธอลุกขึ้นตอบคำถามทุกครั้ง เพราะเธอไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองพลาดอะไรไป

Arman: ต่อมาผู้ช่วยสอนที่ชื่อ Nastasha มาขอร้องผม แล้วบอกว่าเด็กคนนั้นจะนอนหลับแค่ในที่ที่รู้สึกอุ่นใจเท่านั้น และอย่างน้อยผลการเรียนในวิชาของผมก็ถือว่าไม่แย่

Arman: ...ผมรู้ว่าเด็กคนนั้นเคยช่วยเก็บข้อมูลให้คนในแผนกสุญตาวิทยามากมาย แต่ประเด็นคือ ผมไม่เข้าใจพฤติกรรมของเธอเลย

Arman: ในขณะที่ทุกคนกำลังไล่ตามความฝันด้านการวิจัย แต่ทำไมเธอกลับมานอนหลับอยู่ที่นี่? หรือเธออยากจะเป็นแค่ผู้ช่วยวิจัยไปตลอดชีวิตนะ?

Arman: ...หลังจากเหตุการณ์เธรโนเดียนในครั้งนั้น ผมถึงได้รู้คำตอบ

Arman: พูดตามตรง ตอนติดต่อคุณไปเมื่อกี้ ผมเผลอคิดไปแวบหนึ่งว่าอยากให้คุณบอกว่า คุณจะพาเธอออกไปจากลาไฮรอย... ไปในที่ที่ไม่มีใครตามหาเจอ

Arman: ...ฮ่าๆ ผู้พเนจร โชคดีนะที่คุณไม่ทำแบบนั้น ไม่งั้นเราจบเห่แน่เลย

ไปรับเค้กจาก Zahira

Zahira: มารับเค้กวันเกิดที่สั่งทำไว้ใช่ไหม? รอสักครู่นะคะ...

ผู้พเนจร: (Denia... ที่ตอนนั้นเธอบอกว่ามีเรื่องที่ต้องไปทำ มันคืออะไรกันแน่? เกี่ยวกับความถี่เธรโนเดียนในที่ราบดิมร์หรือเปล่า?)

ผู้พเนจร: (ถ้าการที่สหพันธ์สเปซเทรคพบตัว Denia เป็นส่วนหนึ่งในแผนของผู้นำแฟรกต์ซิดัส งั้นการดึงหน้าหนังสือออกมาจะไม่ใช่แผนของมันจริงเหรอ? หรือว่า...)

ผู้พเนจร: (ลองมองอีกมุมหนึ่ง ถ้าฉันเป็น Denia ละก็...)

Denia: "ไม่ต้องห่วงหรอก วันนี้วันเกิดฉันนะ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

เวลาบนเทอร์มินัล ขณะนี้เวลา 00:15 น.

วันเกิดของ Denia ผ่านไปแล้ว

Zahira: นี่ค่ะ... ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ฉันเชื่อว่ามันจะสามารถถ่ายทอดความรู้สึกของพวกคุณได้นะ

I.R.I.S.: พลังเรโซแนนซ์น่ะ เราตรวจพบอนุภาคสุญตาตกค้างที่ชานชาลา เธอขังศาสตราจารย์ Arman ไว้ในฟองมายา แต่โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ

I.R.I.S.: ตอนนี้เธอยังไม่ได้ถอดอุปกรณ์สะกดพลังเรโซแนนซ์และอุปกรณ์ติดตามออก จะให้เริ่มแผนฉุกเฉินเลยไหม?

ผู้พเนจร: ...ไม่ต้องหรอก ช่วยส่งข้อมูลพิกัดของเธอมาให้ฉันหน่อยนะ

I.R.I.S.: รับทราบ ซิงค์ข้อมูลเรียบร้อย... ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ ผู้พเนจร

Hiyuki: ฉันพยายามแล้วละ

Hiyuki: ต้นไม้ต้องเติบโต ใบไม้ย่อมเปลี่ยนเป็นสีเขียว... ผู้พเนจร

Hiyuki: เด็กคนนั้นก็แค่ตัดสินใจแบบผู้ใหญ่เท่านั้นเอง

กลับไปยังสถาบันสตาร์ทอร์ช และจัดระเบียบความคิด

เปลือกตาคุณเริ่มหนักลง ท่ามกลางความเลือนราง เหมือนว่าคุณจะกลับไปยังฉากในวันนั้นอีกครั้ง

ผู้พเนจร: Denia... มีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับภาพในความทรงจำของเธอบ้างไหม?

Denia: ไม่มีเลย

Denia: มันก็แค่ภาพฉากหนึ่งเท่านั้นเอง อาจจะเป็นแค่หนังเรื่องหนึ่งที่ฉันเคยดูตอนเด็กๆ ก็ได้?

ผู้พเนจร: ...แต่ฉันคิดว่า เธออาจจะยังมีโอกาสนะ...

Denia: คุณพูดแบบนี้ ทำให้ฉันนึกถึงคำพูดของ Nastasha ขึ้นมาเลยนะ

ผู้พเนจร: หืม?

Denia: "เงยหน้าขึ้นสิ เธอมองเห็นอะไร" ผู้พเนจร?

ผู้พเนจร: ...ท้องฟ้ายามค่ำคืนของลาไฮรอย

Denia: ใช่ แต่ตอนนั้นฉันตอบว่าความว่างเปล่า และความมืดมิด

ผู้พเนจร: แล้วเธอบอกว่ายังไง?

Denia: เธอบอกว่า ที่จริงนั่นคือแสงสว่างที่กำลังต่อสู้กับความมืด

Denia: แล้วฉันก็ตอบไปว่า "แต่ดูเหมือนความมืดจะเป็นฝ่ายได้เปรียบนะ"

ผู้พเนจร: แต่ตอนแรก... ลาไฮรอยก็เป็นแค่ความมืดมิดนะ แล้วหลังจากนั้นแสงสว่างก็ปรากฏขึ้นมา

Denia: ฮ่าๆ คำตอบของคุณเหมือนของเธอเป๊ะเลย

ผู้พเนจร: เพราะฉะนั้นแสงสว่างเป็นฝ่ายชนะนะ

Denia: คุณพูดถูกแล้วละ ผู้พเนจร

Denia: ถ้ายืนหยัดได้นานมากพอ เรื่องราวก็จะต้องจบลงอย่างสวยงาม... จริงไหมล่ะ?