ปรารถนาผูกไว้ในเสียงกระดิ่ง - ตอนต่อ

Hiyuki ไปยังสถานี เพื่อกลับสู่โฮนามิอีกครั้ง

"ชำระล้าง" ครั้งสุดท้ายให้เสร็จสิ้น

Hiyuki: (พี่ Gyokuro น่าจะอยู่ข้างหน้านะ...)

Hiyuki: (นี่คือพิธีชำระล้างครั้งสุดท้ายของโฮนามิ)

Hiyuki: (ทุกอย่างคลี่คลายลงแล้ว เหลือแค่เรื่องนี้เท่านั้น)

Hiyuki: (ต้องปล่อยให้พี่รอนานเลยนะ... พี่ Gyokuro)

Gyokuro: ยอมมาแล้วเหรอ?

Hiyuki: อืม ฉันมาแล้ว

Gyokuro: คิดดีแล้วหรือยัง?

Hiyuki: คิดดีแล้วละ

Gyokuro: สังหารฉันได้แล้วเหรอ?

Hiyuki: ...อืม

Gyokuro: โอ้? Hiyuki ของเรามั่นใจขนาดนั้นเชียว คิดว่าไม่ต้องตวัดดาบก็ส่งฉันไปสู่สุคติได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?

Gyokuro: ยังไงฉันก็เป็นรุ่นพี่ที่เคยสอนวิชา "มิโกะแห่งซากุระเพลิงนิรันดร์" มาก่อนนะ ให้เกียรติกันหน่อยสิ?

Hiyuki: สิ่งที่พี่ Gyokuro เคยทำกับฉัน เรียกว่าสอนได้ด้วยเหรอ?

Gyokuro: จุ๊ๆ อุตส่าห์ไปเรียนศิลปะการต่อสู้กับคนอื่นมา แล้วทำไมวิชาดาบของสำนักซากุระเพลิงถึงหยาบกระด้างแบบนี้ล่ะ?

Hiyuki: ก็มิโกะรุ่นก่อนหวงวิชาจะตาย ไม่ยอมสอนฉันสักกระบวนท่าเลย

Gyokuro: แล้วเธอโกรธไหมล่ะ?

Hiyuki: โกรธสิ

Gyokuro: ตอนนี้ก็ยังโกรธอยู่เหรอ?

Hiyuki: โกรธอยู่ตลอด

Hiyuki: ฉันโกรธที่เธอไม่ยอมสละตำแหน่งมิโกะแห่งซากุระเพลิง ดึงเอาอนาคตของตัวเองมาใช้จนหมด จนตายไปก็ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

Hiyuki: ฉันโกรธที่เธอไม่ยอมถ่ายทอดวิชาให้ฉัน ทุกครั้งที่ร่ายรำดาบเธอก็จะกันฉันออกมา จนถึงตอนนี้บนตัวฉันแทบไม่มีร่องรอยของเธอเลย

Gyokuro: Hiyuki...

Hiyuki: ฉันโกรธที่เธอมัวแต่พร่ำบอกซ้ำๆ ว่าให้ Hiyuki ไปใช้ชีวิตของตัวเอง แต่เธอกลับเลือกวิธีตายที่ไม่สมกับเป็นตัวเองเลยสักนิด

Gyokuro: โกรธที่แม้แต่ตายไปแล้วก็ยังดื้อดึงอยู่เป็นวิญญาณ แล้วรอให้เธอมาส่งไปสู่สุคติด้วยตัวเอง

Gyokuro: เฮ้อ... ใจร้ายเกินไปจริงๆ นะ

Gyokuro: แต่ฉันอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ... ไม่มีใครรู้จักพรสวรรค์ของ Hiyuki ดีไปกว่าฉันแล้วละ เธอแทบจะสยบเธรโนเดียนได้เลยนะ

Gyokuro: ถ้าเลือกอนาคตแบบนั้น ทุกอย่างคงง่ายขึ้นเยอะเลยใช่ไหม?

Hiyuki: พี่ Gyokuro ฉัน...

Gyokuro: ขอแค่เป็นเจตนาของเธอ เป็นการตัดสินใจด้วยเจตจำนงของตัวเอง ไม่ว่าเธอจะเลือกอนาคตแบบไหนมันก็ไม่ผิดหรอก

Gyokuro: แต่ถ้า Hiyuki น้อยของเราไปเป็นเรโซเนเตอร์ของเธรโนเดียนจริงๆ ฉันก็คงต้องใช้ "กฎของตระกูล" ส่งเราทั้งคู่ลงนรกไปพร้อมกันซะแล้วละ

Hiyuki: ฉันดึงอนาคตนั้นมาใช้จนหมดแล้วละ

Hiyuki: ฉันรับ "กระดิ่ง" มาด้วยเจตจำนงของตัวเอง แล้วเลือกเป็นมิโกะแห่งซากุระเพลิงเอง

Hiyuki: ฉันรู้ดี ที่พี่ไม่ยอมสอนวิชาดาบให้ฉัน เพราะพี่ไม่อยากให้มีมิโกะรุ่นต่อไป

Hiyuki: ฉันจะทำให้ความปรารถนาของพี่เป็นจริงเองค่ะ พี่ Gyokuro

Hiyuki: ต่อไปนี้ จะไม่มีมิโกะแห่งซากุระเพลิงรุ่นต่อไปถัดจาก Hiyuki อีกแล้ว

Gyokuro: "มิโกะแห่งซากุระเพลิงนิรันดร์" เนี่ย... เหนื่อยมากเลยนะ

Hiyuki: อื้ม

Gyokuro: อนาคตยังอีกยาวไกลมากๆ เลยนะ

Hiyuki: ค่ะ ฉันรู้

Gyokuro: เราสามารถใช้ "กระดิ่ง" นั้นดึงพลังที่ซ่อนอยู่ในความเป็นไปได้ของอนาคตมาใช้

Gyokuro: แต่ยิ่งใช้ "กระดิ่ง" มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเห็นตัวเองก้าวเข้าใกล้จุดจบของมิโกะแห่งซากุระเพลิง เธอจะใช้อนาคตจนหมดสิ้น จนตายไปก็ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านเลยนะ

Hiyuki: อื้ม แต่ก่อนถึงจุดจบนั้น ฉันจะหาทางจัดการเธรโนเดียนให้ได้

Hiyuki: Gyokuro จะได้เป็นตัวของ Gyokuro เอง และ Hiyuki จะได้เป็นตัวของ Hiyuki เอง และอาชิโนะฮาระจะไม่ต้องการมิโกะแห่งซากุระเพลิงอีกต่อไป

Gyokuro: โตขึ้นแล้วนี่ Hiyuki น้อยของเรา

Hiyuki: ...

Hiyuki: พี่ Gyokuro ช่วงนี้ฉันเจอคนคนหนึ่ง เขาไม่เหมือนฉันเลย เขามักจะ "กอบกู้" ได้สำเร็จอยู่เสมอเลยนะ

Gyokuro: Hiyuki น้อยคงทำใจยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้สินะ

Hiyuki: ค่ะ ตอนแรก... ทำใจไม่ได้เลย

Hiyuki: พอได้ยินเรื่องของเขา ฉันก็รู้สึกอิจฉา ไม่สิ ถึงขั้นริษยาเลยละมั้ง

Hiyuki: ฉันคิดว่า ถ้าฉันแข็งแกร่งเหมือนเขา ก็คงไม่ต้องลงเอยด้วยความเสียใจและความล้มเหลว อาชิโนะฮาระก็คงรอดพ้นจากวิกฤต

Hiyuki: และหลังจากทุกอย่างจบลง... ฉันก็คงได้ใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา

Hiyuki: แต่พอได้รู้จักเขา ฉันถึงรู้ว่า "ผู้กอบกู้" ก็มีความเจ็บปวดและความล้มเหลวมากมายเหมือนกัน

Hiyuki: และการเดินบนเส้นทางแห่ง "การกอบกู้" ยังต้องมีเพื่อนร่วมทางมากมายนับไม่ถ้วน

Hiyuki: พี่ Gyokuro

Gyokuro: หืม?

Hiyuki: ฉันชื่นชมมิโกะแห่งซากุระเพลิงอย่างพี่มาตลอดเลยนะคะ แล้วก็... ภาคภูมิใจในตัวพี่เสมอ

Hiyuki: ถึงวันหนึ่งฉันจะถูกแผดเผาจนเป็นเถ้าถ่าน...

Hiyuki: แต่เพราะเคยมีพี่... มีเขาคนนั้น... มีพวกเขาอยู่... ฉันก็คงไม่โดดเดี่ยวแล้ว

Gyokuro: ฉันก็ภูมิใจในตัวเธอเหมือนกันนะ

Gyokuro: ไปเถอะชิราโทริ ไปยังที่ที่เธอปรารถนา

Gyokuro: ขอให้สักวันหนึ่ง... เธอจะก้าวสู่ฤดูใบไม้ผลิ ได้เหมือนคนธรรมดาบนโลกใบนี้

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: สวัสดี มิโกะแห่งซากุระเพลิง

Hiyuki: ...แกเองเหรอ

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้จะชวนเธอเข้ามาอยู่ในแฟรกต์ซิดัสหรอก แค่อยากมาแชร์ข่าวน่าสนใจให้เธอน่ะ

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: ไม่นานมานี้ เกาะที่ลอยอยู่กลางทะเลแห่งนั้น บ้านเกิดของเธอน่ะ...

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: หายไปอย่างไร้ร่องรอยภายในวันเดียว

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: งั้นก็แสดงความยินดีด้วยนะ ความปรารถนาของเธอเป็นจริงแล้วละ มิโกะแห่งซากุระเพลิง