ปรารถนาผูกไว้ในเสียงกระดิ่ง

Hiyuki ได้รับเชิญให้มายังทุ่งน้ำแข็ง

ไปพบ Lucilla

Hiyuki: กำลังดูอะไรอยู่เหรอ?

Lucilla: อ้อ เธอมาแล้วเหรอ ฉันแค่กำลังคิดอยู่ว่า ถ้าอยากจะระดมทุนก้อนมหาศาลอีกสักรอบ เพื่อเอาไปวิจัย Exoswarm หลากหลายรูปแบบที่เกิดจากหุ่นรบตัวมหึมาตรงหน้านี้...

Lucilla: ฉันจะต้องเขียนแผนโครงการแบบไหน ถึงจะทำให้ขั้วอำนาจที่มีชื่อเสียงทั่วทั้งโซลาริสยอมพยักหน้า แล้วอนุมัติงบเข้ากระเป๋าของฉันอย่างไม่มีเงื่อนไขทุกปี

Hiyuki: คิดออกหรือยังล่ะ?

Lucilla: ยังหรอก ศีลธรรมของฉันไม่อนุญาตให้คิดเกินไปกว่านั้น แต่คนที่จะคิดวิธีการได้น่ะ เขากลับมาแล้วละ

Hiyuki: ...คนที่รับปากจะมอบดาบให้ฉัน? ผู้อำนวยการใหญ่ของสหพันธ์สเปซเทรคน่ะเหรอ?

Lucilla: ใช่ แต่เห็นเขารับปากง่ายๆ แบบนั้น ในหัวคงคิดทบทวนไปเป็นร้อยตลบแล้วละ ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้อาชิโนะฮาระอยู่ในสภาพนั้น เขาคงไม่ยอมทำดาบเล่มนี้ให้เธอง่ายๆ หรอกนะ

Lucilla: อย่างน้อยก็ต้องเค้นเอาค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อจากตัวเธอให้ได้ก่อนถึงจะยอมทำ

Hiyuki: ...ฉันหาเด็กคนนั้นไม่พบ ห้วงมิติเวลาในพื้นที่แถวนั้นมันแปรปรวนเกินไป ชิกิงามิของฉันหลงทางกันหมดเลย

Lucilla: อืม... ต้องใช้วิธีการตรวจจับที่ทนทานมากกว่านี้สินะ?

Hiyuki: แต่ช่วงนี้สสารสุญตาเคลื่อนไหวผิดปกติชอบกล ถ้ามีสิ่งนำทางที่ชัดเจนจะดีกว่านะ

Lucilla: เด็กคนนั้นเป็นเรโซเนเตอร์ของ Exostrider ไม่มีอะไรจะเป็นสิ่งนำทางที่ดีไปกว่านี้แล้วละ

Lucilla: คงถึงเวลาที่ต้องให้ Exostrider เดินเครื่องแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ ทั้งพวกผู้ใหญ่ที่เรื่องเยอะ หรือผู้ที่เหมาะจะเป็นคนขับ ก็น่าจะตอบตกลงกันอย่างเต็มใจใช่ไหมล่ะ?

Lucilla: หืม เธอว่าเราเอาโฮโลกราฟิกตอนที่ Exostrider เริ่มทำงานไปใช้ดึงเงินลงทุนดีไหม?

Hiyuki: แล้วเรื่องข้อตกลงรักษาความลับล่ะ จะทำยังไง?

Lucilla: งั้นฉันที่คอยกลุ้มใจเรื่องเงินทุนอยู่แบบนี้ล่ะ จะทำยังไง?

Lucilla: ไปที่โฮนามิสักหน่อยเถอะ ฉันจัดการเรื่องคำขอออกนอกพื้นที่ให้เธอเรียบร้อยแล้ว

Hiyuki: ไปทำไมล่ะ?

Lucilla: จะได้ลองดาบสักหน่อยไงล่ะ

Lucilla: ต่อให้ Exostrider เริ่มทำงานแล้ว ก็มีโอกาสที่จะล้มเหลวอยู่ดี ถ้าเป็นแบบนั้นที่ราบดิมร์ที่เธอผนึกไว้ก็จะกลายเป็นจุดเสี่ยง...

Lucilla: แต่ก็อาจเป็นสิ่งที่พลิกเกมให้เราได้เหมือนกัน

Lucilla: เพราะฉะนั้นก่อนที่ฉันจะมอบหมายภารกิจที่ใจร้ายอย่างการไปเฝ้าประจำการใน ที่ราบดิมร์นั่น เธอไปสะสางเรื่องที่ค้างคาใจให้เรียบร้อยก่อนเถอะนะ

Hiyuki: ...ก็ได้ งั้นฉันจะไปแค่วันเดียวแล้วรีบกลับมา

Lucilla: สองวันละกัน อยู่ต่ออีกสักวัน เดินดูรอบๆ ด้วยก็ดี

Lucilla: ไปเถอะ คนของแบล็กชอร์จะคอยดูแลเธอเอง เฮ้อ... ฉันต้องกลับไปจัดการเรื่องปวดหัวที่หมอ Luuk ทิ้งไว้ให้แล้วละ

Hiyuki: ได้ ถ้ามีธุระอะไรก็ติดต่อฉันมานะ

Lucilla: อืม ว่าไงเหรอ...

Lucilla: เกี่ยวกับ Denia เหรอ... ไว้มาเจอกันแล้วค่อยคุยดีกว่า

ไปยังโฮนามิ

ผู้ประสานงานแบล็กชอร์: ท่านมิโกะ ได้ยินหรือเปล่าคะ?

Hiyuki: อืม เรียกฉันว่า Hiyuki ก็พอนะ

ผู้ประสานงานแบล็กชอร์: ได้ค่ะ ท่าน Hiyuki

Hiyuki: ...อืม

ผู้ประสานงานแบล็กชอร์: ผู้หลงเหลือในเมืองโฮนามิส่วนใหญ่ได้ไปสู่สุคติแล้ว แต่บางคนก็ยึดติดมากเกินไป วิญญาณยังวนเวียนอยู่ในพื้นที่อันตราย ไม่ยอมไปไหนเลยค่ะ

ผู้ประสานงานแบล็กชอร์: ความปรารถนาที่ไม่มีวันเป็นจริงของพวกเขา จะดึงดูดพลังของอาดูรการณ์เข้ามารวมตัว แล้วลุกลามเป็นหายนะที่ควบคุมไม่ได้

ผู้ประสานงานแบล็กชอร์: ถ้ามีท่านอยู่ เราก็จะแก้ปัญหาได้ง่ายมาก แต่ไม่คิดเลยนะคะ ว่าท่านจะมาช่วยด้วยตัวเองแบบนี้...

Hiyuki: การปกป้องเมืองโฮนามิเป็นหน้าที่ของมิโกะแห่งซากุระเพลิงอยู่แล้ว ขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันนะ

Hiyuki: แล้วก็... ฉันมีเรื่องที่อยากจะขอความช่วยเหลือจากพวกเธอเหมือนกัน

ผู้ประสานงานแบล็กชอร์: อ่อ เรื่องของท่าน Gyokuro มิโกะคนก่อนใช่ไหมคะ? พวกเราเจอร่องรอยความถี่ที่คล้ายกันแล้ว แต่ยังไม่มีข้อมูลที่แน่ชัดเลยค่ะ

ผู้ประสานงานแบล็กชอร์: ตอนนี้เรากำลังพยายามค้นหาตำแหน่งให้ชัดเจน ถ้ามีความคืบหน้าอะไร เราจะแจ้งให้ทราบทันทีนะคะ

Hiyuki: รบกวนด้วยนะ

ผู้ประสานงานแบล็กชอร์: ไม่รบกวนเลยค่ะ ถ้าตอนนั้นไม่ได้ท่านช่วยไว้ ฉันคงจะ... เอาเป็นว่า ได้โปรดช่วยที่นี่ด้วยเถอะนะคะ!

Hiyuki: ให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ

Hiyuki: เธอ... มีอะไรอยากจะพูดกับฉันหรือเปล่า?

ผู้ประสานงานแบล็กชอร์: ...ไม่มีหรอกค่ะ! ท่าน Hiyuki เอ่อ... คือว่า... เหนื่อยหน่อยนะคะ! แล้วพบกันค่ะ!

"ชำระล้าง" ผู้หลงเหลือ

ชายหนุ่มที่ฮึกเหิม: ท่าน... ท่านคือ...!

Hiyuki: อืม

ชายหนุ่มที่ฮึกเหิม: ท่านมิโกะแห่งซากุระเพลิง ท่านกลับมาแล้ว! ผมรู้อยู่แล้วละว่า สัตว์ประหลาดพวกนั้นทำอะไรท่านไม่ได้หรอก!

ชายหนุ่มที่ฮึกเหิม: ทุกคนคิดว่าตัวเองจะต้องตายที่นี่ แต่ผมบอกไปว่าไม่! มิโกะแห่งซากุระเพลิงจะต้องมาช่วยพวกเราแน่นอน!

Hiyuki: ...ขอโทษนะ ฉันมาช้าไปแล้ว

ชายหนุ่มที่ฮึกเหิม: ไม่เป็นไรหรอกครับ! อย่างน้อยท่านก็มาแล้วไม่ใช่หรือไง?

ชายหนุ่มที่ฮึกเหิม: ได้โปรดบอกผมทีเถอะว่า มิโกะแห่งซากุระเพลิงได้บุกเข้าสู่สมรภูมิ และขับไล่สัตว์ประหลาดพวกนั้นไปแล้ว...!

Hiyuki: เธรโนเดียนถอยร่นไปแล้ว แต่ฉันยัง... ช่วยพวกเธอไม่ได้...

ชายหนุ่มที่ฮึกเหิม: แต่ท่านก็ไล่เธรโนเดียนไปได้อีกครั้งแล้วนี่นา! สักวันหนึ่ง ท่านจะต้องกวาดล้างพวกเธรโนเดียนนั่นออกจากอาชิโนะฮาระไปจนหมดแน่ๆ!

Hiyuki: (นี่ฉัน... ทำให้พวกเขาผิดหวัง)

Hiyuki: (ไม่ว่าจะขับไล่ไปกี่ครั้ง เธรโนเดียนก็ยังกลับมาได้อีก)

Hiyuki: (แล้วเมื่อไหร่ อาชิโนะฮาระจะหลุดพ้นได้สักทีล่ะ...)

ชายหนุ่มที่เศร้าใจ: เป็นเพราะพวกแกนั่นแหละ... "มิโกะนิรันดร์" อะไรกัน... พวกขยะ... ไร้ประโยชน์กันทั้งนั้น!

Hiyuki: ...

ชายหนุ่มที่เศร้าใจ: ยังมีหน้ามาเดินอยู่ในโฮนามิอีกเหรอ...!

ชายหนุ่มที่เศร้าใจ: ตายหมดแล้ว! ทุกคนตายไปหมดแล้ว! ฮ่าๆ... ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่แรกนะ ว่าเธรโนเดียนมันไม่มีวันแพ้... ไม่งั้นฉันจะหนีไปไกลๆ... ไปให้ไกลกว่านี้อีก...

ชายหนุ่มที่เศร้าใจ: ท่านมิโกะ... ท่านมิโกะ! คิดหาทางสิ จะทำยังไงดีล่ะ?

Hiyuki: ฉัน...

ชายหนุ่มที่เศร้าใจ: คนที่แข็งแกร่งอย่างพวกคุณน่ะ ยังไงก็ไม่ตายอยู่แล้ว ต่อให้แพ้ก็ไม่ตายหรอก แต่คนธรรมดาอย่างพวกเราล่ะ... ทำได้แค่รอคอยความตายจากเธรโนเดียนงั้นเหรอ?

ชายหนุ่มที่เศร้าใจ: ...ฉันรู้ว่าพวกคุณต้านมันไม่อยู่ ฉันรู้ว่าเธรโนเดียนฆ่ายังไงก็ไม่ตาย แต่... แต่จะทำยังไงดีล่ะ?

ชายหนุ่มที่เศร้าใจ: ท่านมิโกะ... เหล่าผู้กล้า...! พวกเราจะทำยังไงดี?!

Hiyuki: ถ้าจะต้องเกลียดใครจริงๆ... ก็จงเกลียดฉันเถอะนะ

Hiyuki: (ถ้าตอนนั้นฉันแข็งแกร่งกว่านี้อีกสักนิด... ฉันคงช่วยพวกเขาไว้ได้แล้วใช่ไหม?)

Hiyuki: (ถ้าฉันได้รับพลังมากกว่านี้...)

เด็กสาวที่ประหม่า: ท่านมิโกะ... ท่านมิโกะจริงๆ ใช่ไหมคะ?

เด็กสาวที่ประหม่า: อ๊ะ! ใช่จริงๆ ด้วย! เป็นท่านมิโกะที่เคยพูดคุยกับท่าน Gyokuro จริงๆ!

เด็กสาวที่ประหม่า: ท่าน Gyokuro เคยบอกหนูนะคะว่า ท่านมิโกะเป็นคนในครอบครัวที่สำคัญที่สุดเลย เหมือนหนูกับพี่สาวเลยค่ะ! หนูจำได้... ท่านชื่อว่า... ชื่อ...

Hiyuki: Hiyuki

เด็กสาวที่ประหม่า: ใช่แล้ว ชื่อนี้แหละ! ชื่อเพราะเหมือนท่าน Gyokuro เลย!

เด็กสาวที่ประหม่า: พี่สาวเคยบอกว่า ถ้าซ่อนตัวให้ดีๆ แล้วก็อธิษฐานจากใจ ท่านมิโกะจะมาช่วยพวกเรา หนูก็เลย... รออยู่ตรงนี้มาตลอดเลยค่ะ

Hiyuki: หนูชื่ออะไรเหรอจ๊ะ? มือเย็นจังเลย รอมานานแล้วเหรอ?

เด็กสาวที่ประหม่า: Kanna... พี่สาวบอกว่าหนูชื่อ Kanna ค่ะ

Kanna: ท่านมิโกะ... ในที่สุดท่านก็มาแล้ว... แต่ว่า... แต่ว่าพี่สาวของหนู...

Hiyuki: จ้ะ ฉันกำลังฟังอยู่นะ

Hiyuki: พี่สาวบอกให้หนูรออยู่ตรงนี้ใช่ไหม? พี่สาวต้องเชื่อใจหนูมากเลยนะ ถึงได้มอบภารกิจนี้ให้หนูทำน่ะ

Kanna: ...ภารกิจเหรอ?

Hiyuki: ใช่แล้ว ถ้าไม่มีหนูอยู่ตรงนี้ ฉันคงหาที่นี่ไม่เจอแน่ๆ เลย

Hiyuki: เพราะฉะนั้น หนูทำ "ภารกิจ" นี้ได้ยอดเยี่ยมมากเลยนะ

Kanna: ท่านมิโกะมาช่วยโฮนามิใช่ไหมคะ? โฮนามิปลอดภัยหรือยังคะ?

Hiyuki: ...อื้ม โฮนามิจะต้องดีขึ้นแน่นอนจ้ะ

Kanna: พี่สาวบอกว่า ท่านมิโกะแบกรับความปรารถนาของทุกคนไว้ เป็นคนที่เก่งที่สุดเลย! เพราะงั้นท่านมิโกะจะต้องมาแน่ แล้วก็ต้องหาทางได้แน่นอน

Kanna: แล้วท่านมิโกะจะช่วยให้หนูได้เจอกับพี่สาวอีกครั้งด้วยใช่ไหมคะ?

Kanna: ถ้าเราหาพี่สาวเจอแล้ว มากินพุดดิ้งถั่วแดงด้วยกันไหมคะ? บ้านหนูน่ะ ทำพุดดิ้งถั่วแดงอร่อยที่สุดเลยนะ! ถ้าพี่มิโกะแวะมากิน คนอื่นๆ จะตามมากินเพิ่มขึ้นอีก!

Hiyuki: งั้นหนูต้องทำพุดดิ้งถั่วแดงไว้ที่บ้านเยอะๆ เลยนะ

Kanna: เกี่ยวก้อยสัญญานะคะ! เราจะทำพุดดิ้งถั่วแดงเอาไว้เยอะๆ เลย!

Kanna: ถึงเธรโนเดียนจะมา พวกเราก็ยังมีของกิน แถมไม่ต้องกลัวอีกแล้วด้วย!

Hiyuki: ได้สิจ๊ะ เรามาทำพุดดิ้งถั่วแดงกันเยอะๆ เลยนะ

Hiyuki: ...

Hiyuki: (พุดดิ้งถั่วแดง... ฉันจำได้ พี่ Gyokuro ชอบขนมนี้มากเลย)

Hiyuki: (...ครั้งนี้จะหาพี่เจอ แล้วชำระล้างให้พี่ได้หรือเปล่านะ?)

หญิงสาวที่ร่าเริง: สวัสดีค่ะท่านมิโกะ ฉันรอคุณมาตั้งนานแล้ว

หญิงสาวที่ร่าเริง: ความปรารถนาสุดท้ายของฉัน ก็คืออยากเจอท่านสักครั้งไงคะ

Hiyuki: ...ความปรารถนาสุดท้าย?

หญิงสาวที่ร่าเริง: ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันรู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว แล้วก็รู้ด้วยว่าทุกคนเรียกสภาพของฉันแบบนี้ว่า "ผู้หลงเหลือ"

หญิงสาวที่ร่าเริง: แต่ฉันคิดว่า ไหนๆ ตัวเองก็กลายเป็นผู้หลงเหลือแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะทำความปรารถนาให้สำเร็จก่อนที่จะสลายไปน่ะ

Hiyuki: อืม... เคยได้ยินเหมือนกันนะว่าคนที่มีความปรารถนาแรงกล้า ต่อให้รู้ตัวว่าเป็นผู้หลงเหลือก็จะยังรักษาสติเอาไว้ได้ แต่ไม่นึกเลยว่าจะทำเพื่อความปรารถนาถึงเพียงนี้...

Hiyuki: ความปรารถนาของเธอ คือแค่อยากพบฉันสักครั้งเท่านั้นเหรอ?

หญิงสาวที่ร่าเริง: แหะๆ ก็เพราะว่าท่านเป็นคนในตำนานนี่คะ เป็นมิโกะแห่งซากุระเพลิงมาตั้งแต่สมัยทวดของฉันแล้ว

หญิงสาวที่ร่าเริง: ฉันได้ยินว่าที่โฮนามิเกิดเรื่องขึ้น และมิโกะแห่งซากุระเพลิงจะมาสมทบกับกองทัพแนวหน้า ก็เลยรีบมาที่นี่เพื่อจะได้เจอท่านค่ะ

Hiyuki: เธอไม่น่ามาเสี่ยงอันตรายเพราะเรื่องแบบนี้เลยนะ ถ้าแค่อยากพบฉัน ไปที่ซากุระเพลิงก็ได้นี่นา

หญิงสาวที่ร่าเริง: ฉันรู้ค่ะ ใครๆ ก็พูดกันว่าแค่เขียนความปรารถนาลงบนแผ่นป้าย ท่านมิโกะจะอ่านแน่นอน แต่ฉันก็กลัวว่า "ความปรารถนาจะไปไม่ถึง" น่ะสิคะ

หญิงสาวที่ร่าเริง: ฉันก็เลยเสี่ยงมาที่นี่เพื่อบอกความปรารถนาต่อหน้าท่านมิโกะซะเลย ดูซิว่ามันจะเป็นจริงขึ้นมาหรือเปล่า

Hiyuki: ก็ได้... แล้วความปรารถนาที่แท้จริงของเธอคืออะไรล่ะ?

หญิงสาวที่ร่าเริง: ฉันอยากให้โลกสงบสุข ทุกคนไม่ต้องกลัวอาดูรการณ์อีก ต่อให้มีอาดูรการณ์ทุกคนก็ยังมีชีวิตอยู่ได้...

หญิงสาวที่ร่าเริง: ท่านมิโกะคะ ความปรารถนาของฉันคือ... "จะไม่มีมิโกะแห่งซากุระเพลิงคนต่อไปอีก"

Hiyuki: ...

Hiyuki: ถ้าอย่างนั้นฉันรับรองได้เลยว่า ความปรารถนาของเธอจะเป็นจริง

หญิงสาวที่ร่าเริง: ฉันรู้ค่ะ ความปรารถนาของฉันต้องเป็นจริงแน่นอน

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: เพราะว่า... เธอเป็นถึง "มิโกะนิรันดร์" นี่นา

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: อย่าเพิ่งรีบร้อนลงมือนักสิ ท่านมิโกะ

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: เธอจะใช้ดาบฟันที่นี่ หรือจะฟันร่างอวตารของฉันตอนไหนก็ได้ แต่ฉันคิดว่าเธอต้องสนใจสิ่งนี้แน่นอน

Hiyuki: ชิราโทริของพี่ Gyokuro...

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: ฉันรู้ว่าแฟรกต์ซิดัสสร้างความเดือดร้อนให้อาชิโนะฮาระไว้มาก แต่ตัวฉันเองไม่ได้คิดว่าเธอเป็นศัตรูหรอกนะ

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: ฉันเคยติดต่อกับมิโกะคนก่อนอยู่บ้าง ถึงจะไม่ค่อยลงรอยกันสักเท่าไหร่ แต่ฉันรับรองได้เลยว่า การตายของหล่อนน่ะไม่เกี่ยวกับฉันเลย

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: ก็อย่างที่เธอเคยเห็นนั่นแหละ หล่อนดึงเอาอนาคตทั้งหมดของตัวเองมาใช้จนหมดสิ้น และจบชีวิตบนเส้นทางแห่งโชคชะตาของมิโกะแห่งซากุระเพลิง

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: เธอไม่เคยสงสัยบ้างหรือไง ว่าฉันเคยให้มิโกะคนก่อนเห็นอะไรกันแน่?

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: ถ้าฉันทำให้เธอไม่สบายใจ ก็ฟันห้วงมิติให้ขาดแล้วออกไปได้เลย ส่วนร่างอวตารนี้จะจัดการยังไงก็แล้วแต่เธอ

Hiyuki: ไม่จำเป็นต้องฟันให้เปลืองดาบฉันหรอก

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: เฮ้อ... ท่าทางเหมือนกับมิโกะคนก่อนไม่มีผิดเพี้ยน ดูท่าว่าสักวันหนึ่ง หล่อนก็คงจะถูกคำปฏิญาณของตัวเองเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ไม่ต่างจากพี่สาวของหล่อนหรอก

ผู้นำแฟรกต์ซิดัส: "มิโกะนิรันดร์" งั้นเหรอ... จะมองว่าอวดดี หรือว่าขี้ขลาดดีล่ะ?

ไปข้างหน้าต่อ

Hiyuki: (เมืองโฮนามิที่สงบสุข... ทำไมต้องสร้างภาพลวงตาแบบนี้ขึ้นมาด้วยนะ)

Hiyuki: พี่ Gyokuro...?

Hiyuki: (ถ้าอาชิโนะฮาระมีวันที่สงบสุขแบบนี้ได้จริงๆ และความปรารถนาของพวกเขาเป็นจริงได้ ก็คงไม่ต้องใช้ดาบอีกต่อไปแล้วละ...)

ไปยังด้านหน้าเพื่อดูร่างที่คุ้นเคย

Kanna: ท่าน Gyokuro คะ หนูมีอะไรจะบอก! วันนี้หนูไม่ต้องเรียนคณิตศาสตร์แล้วแหละ!

Kanna: ช่วงนี้พ่อแม่กับพี่สาวสอนหนูทำพุดดิ้งถั่วแดงด้วย วันนี้พี่อยากชิมฝีมือหนูไหมคะ?

Gyokuro: ได้สิ พุดดิ้งถั่วแดงน่ะของโปรดฉันเลยนะ หนู Kanna แสดงฝีมือทั้งที ก็ต้องลองชิมอยู่แล้วละ

Kanna: เย้! งั้นหนูจะไปทำเดี๋ยวนี้เลย

Hiyuki: พี่ Gyokuro ฉันมาแล้วค่ะ มีธุระอะไรเหรอ?

Gyokuro: หืม~ ถ้าไม่มีธุระอะไร ก็ไม่อยากมาหาพี่สาวคนนี้แล้วเหรอ?

Hiyuki: ...ไม่ใช่แบบนั้น

Gyokuro: เหอะๆ ทำหน้านิ่งเป็นท่อนไม้ตลอดเลยนะเรา พี่ก็แค่อยากคุยเล่นกับ Hiyuki น้อยเฉยๆ คุยด้วยแล้วมันสบายใจดีนี่นา

Gyokuro: ทางฝั่งซากุระเพลิงเป็นยังไงบ้างล่ะ?

Hiyuki: วันนี้ก็มีคนมาขอพรเยอะเหมือนเดิมค่ะ

Gyokuro: เธรโนเดียนใกล้จะเข้าช่วงปะทุรุนแรงแล้ว ความตายคงจะมาเยือนอาชิโนะฮาระถี่ขึ้นอีกครั้ง

Gyokuro: คำอธิษฐานขอให้ปลอดภัย ขอให้หลุดพ้น ขอให้ชนะ... มักจะไหลบ่าเข้ามาในช่วงเวลาแบบนี้

Gyokuro: มิโกะแห่งซากุระเพลิงเป็นสะพานระหว่างมนุษย์กับเทพ เสมือน "กล่องรับคำอธิษฐาน" ที่เชื่อมโยงความปรารถนาของผู้คน ก็ต้องรับฟังทุกเสียงอยู่แล้วละนะ

Hiyuki: ...ช่วงนี้ฉันได้ยินเสียงพี่ Gyokuro ใช้ "กระดิ่ง" บ่อยมากเลย

Hiyuki: การใช้พลังจากกระดิ่งโดยดึงความเป็นไปได้ของตัวเองในอนาคตมาใช้ เพื่อทำให้คำอธิษฐานเป็นจริง... สุดท้ายมันจะหมดจนไม่เหลือเลยนะคะ

Hiyuki: พี่ Gyokuro ควรถอยจากตำแหน่งมิโกะแห่งซากุระเพลิง แล้วให้ฉันสืบทอด "กระดิ่ง" สักทีนะ

Gyokuro: ไม่เป็นไรหรอกน่า~ อนาคตของพี่ยังมีอีกเหลือเฟือเลยนะ~

Gyokuro: ว่าแต่ Hiyuki เถอะ ทำไมถึงเอาแต่คิดเรื่องนี้? หรือว่าจริงๆ แล้ว เธอแอบหลงเสน่ห์มาดเท่ของพี่ ตอนที่เชือดศัตรูในสนามรบกันแน่จ๊ะ...

Hiyuki: ค่ะ... ฉันเองก็อยากจะเป็นอย่างพี่ Gyokuro เหมือนกัน

Gyokuro: หึ... ฝันไปเถอะย่ะ เธอน่ะยังอีกไกลนะ ยัยท่อนไม้

Gyokuro: แทนที่จะคุยเรื่องกระดิ่งให้ปวดหัว ไปกินพุดดิ้งถั่วแดงเป็นเพื่อนพี่ดีกว่าไหม? ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ

Gyokuro: เอาแต่ซ้อมยิงธนูอยู่ใต้ต้นซากุระเพลิงนั่นไม่เบื่อบ้างหรือไง เด็กผู้หญิงวัยอย่างเธอเนี่ย ควรจะหาความสุขใส่ตัวให้เต็มที่ถึงจะถูกนะ~

Hiyuki: ...พี่ Gyokuro ก็เป็นแบบนี้ทุกที รู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่ชอบอะไรพวกนั้นเลย

Hiyuki: ฉันขอตัวกลับก่อนนะ

Gyokuro: อ๋า? จะไม่กินด้วยกันจริงๆ เหรอ? ถือว่าทำให้ความปรารถนาของพี่เป็นจริงหน่อยนะ~

Hiyuki: เพราะพี่ Gyokuro เรียกฉันมา ฉันก็เลยพักเรื่องอื่นไว้ก่อน แต่ฉันอยู่นานไม่ได้จริงๆ

Hiyuki: อีกอย่าง... ฉันไม่ชอบพุดดิ้งถั่วแดงซะด้วยสิ

Gyokuro: โอ๊ย! ลืมไปเลยว่าเธอไม่ชอบกินของหวานพวกนี้ น่าเสียดายชะมัด

Gyokuro: งั้นพี่ไปกินคนเดียวก็ได้~

Hiyuki: พี่ Gyokuro ไม่เคยพูดถึงความปรารถนาของตัวเองเลย เอาแต่ช่วยทำให้คำอธิษฐานของคนอื่นเป็นจริงเท่านั้น

Hiyuki: ตอนนั้น... ถ้าฉันเลือกที่จะไปเป็นเพื่อนพี่... ก็คงดีสินะ

เข้าไปยังร้านขนมหวาน

Hiyuki: (...ไปดูสักหน่อย ขอแค่มองอีกครั้งก็ยังดี)

รับคำเชิญของผู้นำ