แสงอรุณ ณ แดนรกร้าง

คุยกับ Valentina

Valentina: เมื่อเร็วๆ นี้ แบล็กชอร์เพิ่งเก็บกู้อัญมณีเธรโนเดียนได้ ฉันหมายถึงแกนของ Leviathan น่ะ เราใช้ระบบเธทิสวิเคราะห์เชิงลึกและขยายฐานความถี่ ทำให้เราสามารถตรวจจับคลื่นความถี่พิเศษที่ไม่สามารถระบุได้ก่อนหน้านี้

Valentina: โชคยังดีที่คลื่นความถี่พวกนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับ Leviathan ทั้งหมด ตอนนี้จึงยังไม่มีความเสี่ยงที่มันจะคืนชีพขึ้นมาได้ แต่มีความผิดปกติหนึ่งอยู่ใกล้กับแบล็กชอร์พอดี

Valentina: ถูกต้อง เพราะยังไม่มีใครระบุคลื่นความถี่ผิดปกตินี้ได้ เลยกลายเป็นการค้นพบครั้งใหม่

Valentina: Shorekeeper อยู่ในห้องเก็บข้อมูลที่ผิดพลาด คุณน่าจะไปคุยกับเธอนะ

ไปยังชั้นล่างของห้องเก็บข้อมูลที่ผิดพลาดผ่านลิฟต์

คุยกับ Shorekeeper

Shorekeeper: ตรงนี้คือจุดที่ระบบเธทิสขยายคลังข้อมูลคุณลักษณะความถี่ออกมาในปริมาณมหาศาลได้เป็นครั้งแรก การตรวจจับความถี่ใหม่ยังอยู่ในขั้นตอนกึ่งตรวจสอบกึ่งใช้งาน ข้อมูลไหลเข้ามายุ่งเหยิงมากมาย เราต้องใช้เวลาเพิ่มเติม... แต่เพียงว่า...

Shorekeeper: อื้ม แหล่งที่มายังไม่ชัดเจน แต่เราแยกข้อมูลการเคลื่อนตัวของพิกัดเชิงพื้นที่ออกมาได้ชุดนึงแล้ว

Shorekeeper: ตำแหน่งที่ระบุ ใกล้เคียงกับตำแหน่งของแบล็กชอร์

ผู้พเนจร: งั้นก็แปลว่าคนที่ทิ้งข้อความนี้ไว้ จะต้องรู้จักที่ตั้งของแบล็กชอร์เป็นอย่างดี อีกอย่าง...

ผู้พเนจร: ฉันจะออกไปดูซะหน่อย

Shorekeeper: เข้าใจแล้ว ฉันจะส่งพิกัดเหล่านี้เข้าไปที่เทอร์มินัลของคุณ ฉันต้องอยู่ที่นี่เพื่อแกะรอยและแยกข้อความที่ฝังตัวอยู่ในคลื่นความถี่นี้ เรื่องข้างนอก... ขอฝากด้วยนะ

ไปตามที่ที่มีเสียงทะเลาะกัน ยืนยันสถานการณ์

Buling: โอ้โห เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้ว! ดูที่กล่องทำนายชะตาของฉันสิ! มันสั่นไม่หยุดตลอดทั้งวันทั้งวี่! ฉันไม่เห็นมันมีอาการแบบนี้มาหลายปีแล้วนะ!

Ria: คุณ Buling เราเข้าใจในความกังวลของคุณ แต่ว่าระบบเธทิสยังทำการวิเคราะห์ไม่แล้วเสร็จ และยันต์ทำนายของคุณมันก็ไม่ได้... อะแฮ่ม ฉันหมายถึงหากเรายังไม่มีความชัดเจน เราก็ไม่สามารถดำเนินการตอบสนองในระดับสูงได้...

Buling: พวกคุณเชื่อสายไฟพวกนั้นมากกว่าฉันเหรอ เมื่อคืนนี้ฉันฝันเห็นบ้านกลับหัวสามหลังที่นอกหน้าต่าง ลางร้ายปลายฝันขวัญผวา! ฉันรู้สึกถึงพลังงานหยิน นั่นแปลว่ามีอะไรบางอย่างตัวเป็นๆ อยู่เบื้องหลัง นี่ไม่ใช่แค่คลื่นความถี่ธรรมดาแน่ จบนะ?!

Ria: ไม่ใช่ว่าเราไม่เชื่อคุณนะ คุณ Buling มันก็แค่... คราวก่อนที่คุณฝันเห็นแมวดำร่ายรำทำพิธี ผลสุดท้ายก็กลายเป็นกล่องของคุณ มีน้ำเข้าแค่นั้นเอง

Ria: เราจะทำการสังเกตการณ์แบบคู่ขนานเมื่อระบบเธทิสเสร็จสิ้นการวิเคราะห์แบบครบถ้วนทุกมิติเท่านั้น นี่ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคนในแบล็กชอร์...

Buling: กลับมาแบล็กชอร์ทั้งที ฉันอุตส่าห์กะว่าจะช่วยปรับฮวงจุ้ย เสริมชะตาหาเนื้อคู่ให้กับพวกขี้เหงา... แต่วุ้ย... เรื่องนี้น่ะมันเป็นปัญหาที่ใหญ่บิ๊กเบิ้มมาก

Buling: สายใยที่ละเอียดอ่อน เกี่ยวพันกันจนเป็นโครงข่ายที่บิดเบี้ยว นำไปสู่ "ทางตัน" ติดอยู่ในรูปแบบ... ที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้

Buling: ลูกพี่พอจะมีเบาะแสอะไรบ้างมั้ย บางทีฉันอาจจะช่วยคลายปมได้นะ

ผู้พเนจร: ที่จริงแล้ว... เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้ข้อมูลการเคลื่อนตัวของพิกัดเชิงพื้นที่มาน่ะ

Buling: โอ้? ขอฉันดูหน่อย! ฉันลองระบุพิกัดดูได้นะ

Ria: นะ... นั่นมันอะไรน่ะ?!

Adrian: เมือง... ที่จมอยู่ใต้สมุทร?!

Adrian: แต่ว่า... เมืองนั้นมันล่มสลายไปแล้วนี่...

Buling: ปฐพีผกผัน ธาราไหลทวน ตะวันเคลื่อนจันทราคล้อยไม่สอดประสาน พระพุทธรูปหยกผินเนตรลงต่ำ แบบนี้มัน... ลูกพี่ นี่ไม่ใช่ลางดีเลยนะ

ผู้พเนจร: นี่มัน...

ไปยังห้องเก็บข้อมูลที่ผิดพลาดผ่านเสาเรโซแนนซ์

รับข้อมูลเพิ่มเติมจากห้องเก็บข้อมูลที่ผิดพลาด

Ria: ขอฉันสรุปข้อมูลที่เราเรียนรู้มาสั้นๆ ให้คุณฟังนะ... รอยแยกนี้เป็นประตูไปสู่มิติโซโนโรที่เรายังไม่รู้จัก

Ria: มีผู้ครองผกาบางส่วนพยายามที่จะเข้าไปตรวจสอบ แต่... รอยแยกสามารถต้านทานและรบกวนการเข้าถึงได้ทุกรูปแบบเลย

Ria: รอยแยกนี้เป็นประตูไปสู่มิติโซโนโรที่เรายังไม่รู้จัก มีผู้ครองผกาบางส่วนพยายามที่จะเข้าไปตรวจสอบ แต่... รอยแยกสามารถต้านทานและรบกวนการเข้าถึงได้ทุกรูปแบบเลย

Ria: เมืองลวงตาในสมุทรที่พวกเราเห็น คือภาพฉายของมิติโซโนโรบางส่วนที่เล็ดลอดออกมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

ผู้พเนจร: (จากที่นักวิจัยก่อนหน้านี้พูดไว้ นี่อาจจะเป็นเมืองที่มีอยู่จริง...)

ผู้พเนจร: (แต่ถ้าเป็นเมืองที่มีอยู่จริง ทำไมถึงได้ถูกฉายไปที่รอยแยกล่ะ และทำไมพิกัดถึงได้ถูกส่งไปยังแบล็กชอร์)

ผู้พเนจร: (บางที... พลังแห่งการ "แบ่งแยก" อาจจะพอแยกภาพฉายกับรอยแยกออกจากกันได้...)

Buling: เฮ้ ลูกพี่! ใจลอยไปถึงไหนแล้ว ยังนึกถึงรอยแยกน่าขนลุกนี่อยู่เหรอ?

ผู้พเนจร: ...มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้

ผู้พเนจร: ข้อมูลคลื่นความถี่ถูกส่งมายังแบล็กชอร์ พิกัดต่างๆ ชี้มาที่รอยแยกนี้ มิติโซโนโรของซากเมือง... มีข้อมูลที่พวกเราสรุปไม่ได้เยอะเกินไป แต่ถ้าเราสามารถเข้าไปในนั้นด้วยตัวเองล่ะก็...

Buling: น่าเสียดาย ที่รอยแยกนี้เล่นล็อกประตูปิดตายไม่ให้คนนอกเข้าเลยน่ะสิ แต่ถ้าเป็น ผู้พเนจร อาจจะพอมีวิธีนะ ปกติคุณก็มีอะไรให้เซอร์ไพรส์ตลอดอยู่แล้วนี่

Buling: แต่ว่า จะเข้าไปจริงๆ เหรอ? เพราะฉัน "มองเห็น" ว่าที่เปิดอยู่นี่... คือ "ประตูมรณะ"

Abby: หืม? เหมือนฉันจะได้กลิ่นพิเศษบางอย่าง...

หนีออกจากเมืองที่วุ่นวายแห่งนี้

ผู้พเนจร: อึ้ก...!

ผู้พเนจร: Abby?... Abby?

ผู้พเนจร: (ระบบการสื่อสารถูกตัดขาด... Abby ก็ไม่ตอบสนอง)

ผู้พเนจร: (เด็กสาวคนนั้น... เธอไม่ได้อยู่ที่นี่เหมือนกัน น่าจะเป็นคนละคนกับที่ดึงฉันเข้ามา เพราะมือที่ดึงฉันเข้ามาในนี้... สวมนาฬิกาข้อมืออยู่)

ผู้พเนจร: (คนพวกนี้... ทำไมเหมือนพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยสีประหลาด?)

ผู้พเนจร: (ดูจากตำแหน่งหอคอยนั่นแล้ว ฉันไม่ได้ลงมาในจุดที่เข้ามาแน่ๆ เป็นฝีมือของเธอหรือเปล่านะ หรือเป็นธรรมชาติของมิติโซโนโรนี้)

ผู้พเนจร: (อีกอย่างที่แห่งนี้... นาทีก่อนเพิ่งจะวุ่นวายสุดๆ... แต่พริบตาเดียว ทุกคนก็กลับมาใช้ชีวิตเป็นปกติ)

ผู้พเนจร: (...ไม่ ไม่ใช่)

ผู้พเนจร: (ต้องมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นที่นี่แน่นอน)

ผู้พเนจร: (ฉันควรสำรวจรอบๆ ก่อน)

ถามสถานการณ์กับมนุษย์เงินเดือนริมถนน

Namipon เงินเดือน: ที่นี่น่ะเหรอ ที่นี่ก็คือย่านกลางเมืองโฮนามิน่ะสิ

Namipon เงินเดือน: ...อ๊ะ เข้าใจแล้ว คุณคงเป็นนักท่องเที่ยวสินะ! ช่วงนี้เป็นฤดูที่เหมาะกับการท่องเที่ยวมากเลยล่ะ... แต่เสียดายนะที่ฉันออกไปเที่ยวไม่ได้ วันนี้เป็นวันเกิดของลูกสาวของฉันน่ะ...

Namipon เงินเดือน: ไปไหนน่ะเหรอ... แน่นอน ไปออฟฟิศน่ะสิ เฮ้อ...

Namipon เงินเดือน: แค่นึกถึงงานก็ทำให้ฉันรู้สึกแย่ขึ้นมาแล้ว แต่เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของลูกสาว ฉันก็เลยต้องเร่งทำงานให้เสร็จก่อน จะได้ไม่ต้องทำโอที...

Namipon เงินเดือน: วันอะไร... ก็เพิ่งบอกว่าเป็นวันเกิดของลูกสาว... ฉันต้องรีบเลิกงานไวๆ แล้วไปซื้อเค้กและก็... เอ๋?

Namipon เงินเดือน: ไม่ใช่ว่า... วันนี้เป็นวันเกิดของเธอเหรอ... แล้วทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่ที่บ้าน?

ถามสถานการณ์กับผู้หญิงริมถนน

นักเรียนมัธยมปลายหญิง: สงสัยคุณจะเดินละเมอล่ะมั้ง? ทุกอย่างปกติดี ฉันกำลังไปโรงเรียน... ได้โปรดอย่าพูดอะไรแปลกๆ แบบนั้นอีกเลย!

นักเรียนมัธยมปลายหญิง: อ้อ~ คุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่มั้ย ที่นี่คือโฮนามิ! เป็นเมืองที่วิเศษมาก!

นักเรียนมัธยมปลายหญิง: ฝั่งตรงข้ามถนนนั่นคือสะพานลอยฟ้าซากุระ ชาวเมืองชอบพาสุนัขมาเดินเล่นไม่ก็มาถ่ายรูปกันที่นั่น แต่ถ้าคุณเลี้ยวขวาข้างหน้านั่น จะเป็นทางเข้าถนนใต้ดินฮานะคาเงะ เป็นแหล่งซื้อของที่ระลึกที่ดีมากเลยล่ะ

นักเรียนมัธยมปลายหญิง: โอ้ แล้วฉันก็ได้ยินว่าวันนี้จะมีงานนิทรรศการใหม่ด้วย ฉันเคยคิดว่า... บางทีฉันควรจะซื้อดอกไม้ให้แม่หลังเลิกเรียน เรา... ทะเลาะกันหลายวันก่อน แต่ฉันก็ยังไม่มีโอกาสได้ขอโทษซักที

นักเรียนมัธยมปลายหญิง: ...คุณคิดแบบนั้นจริงเหรอ ขอบคุณมาก! พอถึงบ้านแล้วฉันจะ... หืม?

นักเรียนมัธยมปลายหญิง: เดี๋ยวนะ... นี่ฉันกำลังหายไปเหรอ?... ทำไมกัน... ฉันก็แค่อยากจะกลับบ้าน...

สาวร่าเริง: เมื่อกี้... เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

สาวร่าเริง: คุณหมายความว่ายังไง เราเพิ่งเจอกันเองนะ?

สาวร่าเริง: เกิดอะไรขึ้นที่นี่งั้นเหรอ? หืม คุณหมายถึงในโฮนามิเหรอ?

สาวร่าเริง: ทุกอย่างที่นี่น่ะมันวิเศษไปหมดเลยล่ะ! โฮนามิเป็นเมืองที่ใหญ่และก็วุ่นวายมาก แต่มีชีวิตชีวากว่าเมืองเล็กๆ ที่ฉันจากมามากเลย!

ถามสถานการณ์กับพนักงานชายตามถนน

พนักงานออฟฟิศ: จะต้องให้บอกอีกกี่ครั้งว่ามันไม่ใช่ความผิดของฉัน! ฉันทำงานในส่วนของฉันเสร็จหมดแล้ว! ทำไมต้องมาลงที่ฉันทั้งหมดล่ะ? ฮัลโหล? เฮ้!

พนักงานออฟฟิศ: มันจะมีประโยชน์อะไรอีก... ทุกอย่างมันไร้ความหมายสิ้นดี ทำงานอัดเต็มวันแต่ได้ค่าแรงเท่าพาร์ทไทม์ ถูกด่าไปพลาง ต้องเอาใจลูกค้ากับหัวหน้าไปพลาง ชีวิตบัดซบสิ้นดี

พนักงานออฟฟิศ: ฉันดั้นด้นมาถึงเมืองโฮนามิตั้งแต่ 10 ปีก่อน ตอนนั้นฉันยังหนุ่ม กระหาย และเต็มไปด้วยฝัน ฉันคิดว่าจะเริ่มชีวิตใหม่ที่นี่ แล้วตอนนี้ล่ะ ตัวฉันที่อายุ 30 ควรตื่นจากฝันแล้วใช่มั้ย?

พนักงานออฟฟิศ: ชีวิตฉัน... เวลาของฉัน... มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลยรึไง?

ไปสำรวจข้างหน้าต่อ

???: เมื่อถึงบริเวณสะพานคนเดิน จะพบเสบียงสุดเจ๋งรอคุณอยู่... มองหาตู้ขายของอัตโนมัติสีแดงเอาไว้ และโปรดระวังทางเดินกระเบื้องรูปถ้วยกาแฟด้วยนะ

???: เดินต่อจนเจอรูปปั้นน่ารัก กับแผ่นป้ายไม้รูปเมล็ดกาแฟ นั่นคือก็จุดหมายของคุณ~

ผู้พเนจร: (เสียงอะไรน่ะ)

ผู้พเนจร: (ตามไปดูหน่อย)

ไปยังที่ที่มีเสียงส่งมา

ผู้พเนจร: (สภาพจิตใจของคนพวกนั้นดูไม่ปกติ ไม่มีประโยชน์ที่จะดึงดันหาคำตอบ ฉันควรหาคำตอบด้วยตัวเอง บางทีฉันอาจจะเชื่อมโยงเบาะแสเข้าด้วยกันได้)

ผู้พเนจร: (กล่องนี่มัน...? น่าจะเป็นเสบียงที่พูดถึงก่อนหน้านี้)

ตรวจสอบกระเป๋าเก็บของ

???: ทางนี้! ทางนี้!

???: มาแล้ว! รอฉันด้วยสิ...

ผู้พเนจร: (สองคนนั้น... กำลังไปที่นั่นเหรอ?)

ผู้พเนจร: (สถานที่นี้มัน... ผิดปกติ)

ผู้พเนจร: (ผู้คนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ว่าตัวเมือง... ถูกทิ้งร้างไปนานแล้ว)

ผู้พเนจร: (ทำไมพวกเขาถึงไม่สังเกตเห็นความแปลกประหลาดพวกนี้)

ตามไปดู

ผู้พเนจร: (เมืองที่รกร้างแบบนี้... จะมีคนออกมา "ใช้ชีวิต" เยอะขนาดนี้จริงๆ เหรอ?)

เข้าใกล้ฝูงชน

กำจัดทาเซ็ตดิสคอร์ด

ผู้พเนจร: นั่นมันอะไรกัน?

ผู้พเนจร: ทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนี้... มีบางอย่างไม่ปกติ!

???: ระวัง!

ผู้พเนจร: เธอคือ... คนที่เจอก่อนหน้านี้?

???: แถวนี้ไม่ปลอดภัย พอทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนี้กลายสภาพเป็นผลึก พวกมันจะแข็งแกร่งขึ้นจนรับมือได้ยาก... ระวังไว้!

???: อาดูรการณ์กำลังวนซ้ำ เราต้องรีบหนีไปจากตรงนี้ก่อน

หนีอาดูรการณ์ตามคำแนะนำ

ผู้พเนจร: เธอบอกว่าอาดูรการณ์กำลัง "วนซ้ำ"... ถ้างั้น เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาหลายครั้งแล้วเหรอ?

???: ใช่ มันก็เหมือนกับกรรไกร... ที่ตัดสะบั้นเมืองโฮนามิให้ขาดวิ่นสิ้นหวัง พังทลายไม่เหลือชิ้นดี...

ไปยังพื้นที่ถัดไป

???: ...อย่างที่คุณกำลังเห็นนี่ล่ะ

ผู้พเนจร: งั้นพื้นที่พวกนี้คือ?

???: ทั้งหมดถูกซ้อนทับจากความบิดเบือนน่ะ อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้

มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ถัดไป

คาปิบาร่าลึกลับ: Chisa! ทางนี้! มาเร็ว!

Chisa: ทิ้งกล่องเสบียงนั่นไว้ แล้วตามเขาไป!

Chisa: การ "ตัด" ครั้งต่อไปใกล้จะมาถึงแล้ว ฉันรู้ว่าคุณมีคำถามเต็มไปหมด แต่โปรดตามฉันมาก่อนเถอะ

Platya: เมืองลวงตาในสมุทรปรากฏขึ้นในอากาศ สะท้อนภาพเงาของเมืองถูกทำลายล้าง... แค่ได้ยินก็ขนลุกแล้ว

Platya: ฉันว่าเมืองลวงตาในสมุทรนี้... เหมือนบ้านเกิดของฉันที่ถูกกลืนหายไปในอาดูรการณ์ไม่มีผิดเลย ฉันสัมผัสได้ถึงคลื่นความถี่ที่คุ้นเคยจาก...

Platya: ฉันจากที่นั่นมานาน ความทรงจำอาจผิดพลาดก็ได้ แต่เวลาที่เจออะไรก็ตามที่หาคำตอบไม่ได้ ต่อให้เป็นแค่เบาะแสเล็กๆ ก็อาจนำเราไปสู่คำตอบสุดท้ายได้นะ

Platya: บางที เมืองที่ว่านี้อาจมีอยู่จริง...

Adrian: ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย แต่ว่าเมืองนั้น... มันเหลือแต่ซากปรักหักพังนี่นา

Adrian: ผู้พเนจร คุณคิดว่ามันเป็นภาพฉายของ "อดีต" หรือ "อนาคต" รึเปล่า?

กลับไปยังเมืองที่ถูกทำลายไปเนิ่นนาน ฟันฝ่าอุปสรรคที่ขวางกั้นอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง...

หนีออกจากเมืองที่วุ่นวาย

สำรวจในเมืองที่ไม่คุ้นเคย

Chisa: (ลมหายใจคงที่... ผิวหนังปกติ ไม่มีร่องรอยของประกายรุ้ง เขาน่าจะไม่ใช้พวกผู้หลงเหลือ)

ผู้พเนจร: (เธอคือคนที่พุ่งเข้าใส่ฉันตอนที่ตกลงมาในมิติโซโนโรนี้เป็นครั้งแรก)

ผู้พเนจร: (แล้วทำไม... ครั้งนี้เธอถึงได้ช่วยฉัน? แถมยัง...)

ผู้พเนจร: แผลของเธอ?

Chisa: หืม? ไม่เป็นไร แค่ถลอกน่ะ ไม่กระทบอะไรมาก

Chisa: ขอโทษด้วยนะ ฉันแค่ต้องการเช็กให้แน่ใจว่า คุณไม่ได้กลายเป็นหนึ่งใน "พวกนั้น"

Chisa: ฐานหลบภัยอยู่ข้างหน้านี่เอง ตามฉันมาเถอะ

คาปิบาร่าลึกลับ: เรามาถึงแล้ว การต่อสู้ถึงคราวปิดฉาก ลมโชยอ่อนลอดจากช่องม่าน พัดผ่านคราบกาแฟที่แห้งกรัง

Chisa: ด้วยความยินดี ก็อย่างที่บอก ฉันแน่ใจว่าคุณคงมีคำถามเต็มไปหมด แต่ก่อนอื่นขอให้ฉัน... แล้วก็เขา ได้แนะนำตัวกับคุณอย่างเป็นทางการ

คาปิบาร่าลึกลับ: Chisa มารยาทงามเหมือนเคย ฉันคิดว่าท่านผู้โดยสารดูเป็นคนดีนะ

Chisa: ...งั้นให้เธอ เป็นคนแนะนำก็แล้วกัน

Namipon: แหะๆ วาจาเพื่อนใหม่ดั่งสายน้ำผึ้ง... ฉันหมายถึง คุณคิดว่าฉันน่ารักก็ดีแล้ว

Namipon: ไม่นะ ไม่ใช่ ฉันไม่ใช่สัตว์ธรรมดาแบบที่คุณคิดนะ ฉันคือเทพผู้พิทักษ์มาสคอตของเมืองนี้

Namipon: ดังนั้นฉันก็เลยมีชื่อ เป็นชื่อที่พวกชาวเมืองตั้งให้ฉันน่ะ

Namipon: ส่วนเธอ ชื่อว่า Chisa เป็นสาวน้อยลึกลับ มากความสามารถ...

Chisa: แค่นักเรียนธรรมดาน่ะ

Chisa: ต้องขอโทษอีกครั้ง ตอนเจอกันครั้งแรกทุกอย่างมันโกลาหลไปหมด ฉันไม่แน่ใจว่าคุณจะเป็นหนึ่งใน "ผู้หลงเหลือ" รึเปล่า... ฉันไม่มีเวลาพอที่จะอธิบายน่ะ

ผู้พเนจร: เพราะรอยแยกมิติเปิดออก แล้วก็มีมือยื่นออกมาจากรอยแยกนั้น แล้วลากฉันเข้ามาในนี้

Chisa: มือยื่นออกมาจากรอยแยกมิติ? แต่ทำไมคนคนนั้นถึงไม่ออกไปซะเองล่ะ ทำไมถึงดึงตัวคุณเข้ามาแทนกันนะ?

ผู้พเนจร: ที่นี่คือที่ไหนกันแน่?

ผู้พเนจร: ฉันอยากจะรู้ก่อนว่า นี่เราอยู่ที่ไหนกันแน่

Chisa: คุณอยู่ในเมืองโฮนามิ เมืองที่ถูกทำลายเมื่อหลายทศวรรษก่อน คุณยังพอจะมองเห็นชื่อเมืองได้จากป้ายรถเมล์ โฆษณาตามท้องถนน หรือในตำราเรียนของพวกเด็กๆ เมืองนี้

Chisa: จำหอคอยสูงนั่นได้มั้ย ที่อยู่ใจกลางเมืองน่ะ นั่นคือหอคอยนีออน เป็นสถานีสื่อสารที่สูงที่สุดของโฮนามิ ครั้งนึงฉันเคยเห็นป้ายโฆษณารายการวิทยุของที่นั่นด้วย รู้สึกจะชื่อ เสียงยามเช้า ออกอากาศทั่วทั้งเมือง สดจากหอคอยนีออน

Chisa: แต่ว่าการออกอากาศครั้งสุดท้าย กลับไม่ใช่การทักทายยามเช้า แต่เป็นอาดูรการณ์ ตามบันทึกข้อมูลระบุว่าในวันที่เกิดภัยพิบัติ อาดูรการณ์หลั่งไหลลงมาจากหอคอยนีออน กวาดล้างโฮนามิทั้งเมืองจนหายไปจากโซลาริส... และผนึกเมืองนี้ไว้ในมิติโซโนโรนี้

Chisa: แต่ไม่ต้องกังวล ที่นี่ปลอดภัยสำหรับคุณ

Chisa: ร้านกาแฟนี้เป็นเขตปลอดภัยที่ฉันใช้พลังเรโซแนนซ์ "ตัด" ออกมา ที่นี่ทำเลดีเยี่ยม และห้วงมิติก็มีความเสถียร ฉันก็เลยใช้เป็นฐานหลบภัย

ผู้พเนจร: พลังของเธอคือ "การตัด"?

Chisa: สรรพสิ่งล้วนมีโครงสร้าง ด้วยสิ่งนี้ ฉันมองแยกทุกอย่างได้ชัดเจน

Chisa: ในมิติโซโนโรนี้ กาลเวลาและห้วงมิติมีความเปราะบาง ดังนั้นเมื่อใช้พลังเรโซแนนซ์ที่สูงพอ ฉันก็สามารถแกะรอย เส้นด้าย และตัดออกมาได้

Chisa: นั่นคือสิ่งที่ฉันทำก่อนหน้านี้ ฉันตัดผ่านช่องว่างในห้วงมิติเพื่อดึงให้คุณเข้ามาใกล้กับฐานของเรา

ผู้พเนจร: หมายถึง... ในเมืองตอนที่กำลังเกิดอาดูรการณ์น่ะเหรอ?

Chisa: ช่วงสองเดือนที่ผ่านมา ฉันติดอยู่ในอาดูรการณ์ที่เกิดซ้ำไม่รู้จบ กาลเวลาและห้วงมิติถูกตัดขาด และจัดเรียงใหม่อยู่ตลอดเวลา เกิดเป็นสถานการณ์วุ่นวายอย่างที่คุณเห็นในตอนนี้

Chisa: เมืองทั้งเมืองเหมือนติดอยู่ในอำพัน ผู้คนที่นี่ถูกกักให้ติดอยู่กับ "ช่วงเวลา" นั้น และใช้ชีวิตตามปกติในวันเดิมๆ ไม่มีวันจบสิ้น

Chisa: ฉันสงสัยว่า พวกเขาคงไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นเพียง... เศษเสี้ยวความถี่ที่ยังตกค้างอยู่ ฉันเรียกพวกเขาว่า "ผู้หลงเหลือ"

ผู้พเนจร: เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมานานแค่ไหนแล้ว?

Chisa: ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ฉันเองก็ไม่ได้มาจากที่นี่ แต่ฉันถูกดึงเข้ามาโดยอาดูรการณ์ และติดอยู่ในเมืองที่ไม่คุ้นเคยนี้

Chisa: จากเวลาตามความเป็นจริง ฉันติดอยู่ในโฮนามิมาสองเดือนแล้ว แต่ว่า ตั้งแต่ตอนที่ฉันเข้ามาเป็นครั้งแรก อาดูรการณ์ที่วนซ้ำไม่สิ้นสุดนี้ก็เริ่มขึ้นแล้ว

ผู้พเนจร: งั้นก็แปลว่า เธอรู้เพียงข้อมูลที่เกิดขึ้นในช่วงสองเดือนนี้สินะ ถ้าอยากจะหาข้อมูลให้มากขึ้น คงต้องหาจากสิ่งที่ติดอยู่ในนี้มานานกว่านั้น...

Namipon: คุณสงสัยคาปิบาราผิดตัวแล้วล่ะ... ท่านผู้โดยสาร จริงอยู่ที่ฉันเป็นเทพผู้พิทักษ์มาสคอตของเมืองโฮนามิ... แต่ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา เมืองก็เป็นแบบนี้ไปแล้วล่ะ

Chisa: ฉันเองก็เคยถาม Namipon มาก่อน แต่น่าเสียดาย เขาไม่ได้รู้อะไรมากไปกว่าเราเลย

Chisa: แต่สามารถยืนยันได้ว่า หลังเกิดอาดูรการณ์ Namipon ก็ได้รับร่างกายและมีความคิดเป็นของตัวเอง และในฐานะที่เป็นมาสคอตของโฮนามิ เขารู้จักเมืองนี้ดีทุกซอกทุกมุม ทั้งผังเมือง ถนนหนทาง ฉันมั่นใจว่าเขาจะเป็นผู้ร่วมทางที่เชื่อใจได้

Chisa: ...เห็นได้ชัดเลยว่า... เขาทำตัวสบายเหมือนอยู่บ้าน

ผู้พเนจร: ขอสำรวจบริเวณรอบๆ หน่อยนะ

Chisa: ได้สิ

คุยกับ Chisa

Chisa: งั้นไปนั่งเล่นร้านกาแฟ พักซักหน่อยก่อนเถอะ เรายังพอมีเวลาเหลือก่อนอาดูรการณ์ครั้งต่อไปจะเกิดขึ้นนะ

คุยกับ Namipon

Namipon: มันเป็นของที่พิเศษน่ะ ในฐานะที่ท่านผู้โดยสารยังใหม่กับที่นี่ ฉันก็ต้องให้ความช่วยเหลือ... ไม่ว่าจะเป็นตอนที่มีปัญหาหรือว่าอยากพักเหนื่อย ก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ

ตามหาของสำคัญในร้านกาแฟ

ผู้พเนจร: นาฬิกาเก่าแก่... เข็มของมันยังเดินอยู่

Chisa: นี่คือนาฬิกาที่คนรู้จักทิ้งไว้ เธอรู้สึกว่าเวลาภายในมิติโซโนโรนั้นแปลกๆ จึงพยายามหาคำตอบจากเครื่องมือวัดเวลา ฉันเลยเอามันมาที่ฐานหลบภัยนี้ด้วย

ผู้พเนจร: คนรู้จักเหรอ? หรือว่าเธอคนนั้น... จะมาจากข้างนอก ที่ถูกดึงเข้ามาในมิติโซโนโรนี้ด้วย

Chisa: ...จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ฉันไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเธอเท่าไหร่ แต่เธอเข้าใจสถานที่นี้ได้ดีกว่าฉัน

Chisa: เธอสงสัยว่ามิติโซโนโรไม่ได้แค่วนซ้ำอยู่รอบเดิมเท่านั้น แต่กระแสเวลาภายในยังแตกต่างจากภายนอกด้วย ดังนั้นจะพิสูจน์ทฤษฎีของเธอ เธอจึงรวบรวมเอานาฬิกามานับไม่ถ้วนและจดบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างไว้ แม้แต่นาฬิกาข้อมือของเธอก็...

ผู้พเนจร: ...นาฬิกาข้อมือ?

Chisa: หืม? มีอะไรเหรอ?

ผู้พเนจร: นาฬิกาที่มีตะไคร่น้ำงั้นเหรอ?

ผู้พเนจร: คนที่ดึงฉันเข้ามาในมิติโซโนโร ก็สวมนาฬิกาแบบนั้น

Chisa: ...หรือจะเป็นเธอ? แต่ทำไมกันนะ ถ้าเธอสามารถเข้าถึงคุณได้ เธอก็ต้องพบวิธีติดต่อกับโลกภายนอกแล้ว แสดงว่าเธอหาทางออกได้แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงยังไม่ออกไป ปกติเธอจะเป็นคนที่ระมัดระวังตัวสูงมาก ไม่เคยทำอะไรโดยไม่ไตร่ตรองถึงความเสี่ยงที่จะตามมาเลย

Chisa: เว้นแต่ว่า... เธอจะคิดว่าว่าไปไกลได้แค่นั้น

ผู้พเนจร: เธอพาฉันมาที่นี่ เพราะเธอรู้ว่า เธอยังติดอยู่ที่นี่ไงล่ะ

ผู้พเนจร: เธอบอกว่าเพื่อนคนนี้ไม่เคยทำอะไรโดยที่ไม่ไตร่ตรองถึงผลได้ผลเสียใช่มั้ย นี่อาจเป็นการตัดสินใจที่ผ่านการคำนวณมาเป็นอย่างดีแล้วก็ได้ ฉันมายืนอยู่ที่นี่เพราะเพื่อนของเธอรู้ว่า เธอกำลังต้องการความช่วยเหลือ

ผู้พเนจร: บางทีเธออาจจะไปต่อไม่ได้ หรือติดอยู่ที่ไหนซักแห่ง แต่เธอคนนั้นก็ไม่ยอมแพ้ เลยพยายามหาช่องทางทีจะฝ่าทะลวงออกมา และการดึงฉันเข้าไป ก็คงเป็นหนึ่งในวิธีของเธอเช่นกัน

ผู้พเนจร: เธอไม่จำเป็นต้องแบกรับเรื่องนี้ไว้เพียงลำพังหรอกนะ เธอคนนั้นอาจรู้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้ แล้วตอนนี้ก็แค่รอให้เธอตามไป สมทบ เธอน่ะไม่ได้หาทาง ไขปริศนานี้เพียงลำพังซักหน่อย

Chisa: ...

ผู้พเนจร: เธอบอกว่า เพื่อนคนนั้นรู้เรื่องของทีนี่มากมายไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้เจ้าตัวอยู่ที่ไหนล่ะ?

Chisa: เธอ...

Chisa: อยู่ในหอคอย

Chisa: เธอสันนิษฐานว่าหากต้องการทำลายพันธนาการของมิติโซโนโร และเชื่อมต่อกับโลกแห่งความเป็นจริง กุญแจสำคัญน่าจะอยู่ที่ต้นกำเนิดของอาดูรการณ์ "หอคอยนีออน" นั้น ยิ่งเข้าใกล้หอคอยมากเท่าไร รอยร้าวมิติของเมืองก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น

Chisa: ...รวมถึงยิ่งอันตรายมากขึ้น เมื่อเราเข้าใกล้ แต่เธอเลือกที่จะไปตามลำพัง ทิ้งไว้แค่ข้อความ บอกว่าเธอจะใช้หอคอยในการขอความช่วยเหลือ และฉันต้องรออยู่ที่นี่

ผู้พเนจร: แล้วไงต่อเหรอ?

Chisa: เธอไม่ได้กลับออกมาอีกเลย

Chisa: หลังจากนั้น ฉันก็ออกมาจากฐานเดิมและมาที่นี่ หวังว่าจะได้พบกับเธอ ฉันพยายามหาทางที่จะเข้าถึงหอคอย... แต่ก็พลาดทุกครั้งที่สุดขอบอาดูรการณ์ ห้วงมิติถูกแยกออกจากกัน คุณอาจรู้สึกว่าเข้าใกล้ แต่ในความเป็นจริง มันตรงกันข้าม

Chisa: "การตัด" ของฉัน ก็เหมือนกับก้อนปูนที่หล่นลงมาช่วงแผ่นดินไหว พอจะสร้างมุมเล็กๆ ให้ฉันหลบซ่อนตัวได้ก็จริง... แต่ก็ทำได้เพียงเท่านั้นเอง

Chisa: มันไม่สามารถต้านทานอาดูรการณ์ได้เลย

Namipon: เอ่อ... ฉันเคยเปิดทางไปหอคอยนีออนได้นะ แต่ว่า...

Namipon: บอกตามตรงนะ "การมีตัวตน" ของฉันเคยถูกอาดูรการณ์ฉีกขาดไปครั้งหนึ่ง ทำให้ฉันสูญเสียความสามารถในการระบุตำแหน่งของหอคอยนั้นไปแล้ว ตอนนี้เมืองโฮนามิ ก็เหมือนคิริกามิงานตัดกระดาษของ Chisa ที่ภายนอกดูเหมือนเป็นผืนเดียวกัน แต่ความจริงภายในถูกตัดซอยเป็นเส้นสายมากมาย บิดไปเลี้ยวมาจนยุ่งเหยิงหมดแล้ว

Chisa: ...ของฉันทำได้ดีกว่าเยอะ

Namipon: เพื่อหาเส้นทางที่ถูกต้องอีกครั้ง เราต้องเชื่อมต่อกับหอคอยนั่นใหม่ และนั่นหมายความว่า...

ผู้พเนจร: เราต้องหาคลื่นความถี่ที่มีต้นกำเนิดเดียวกันกับหอคอยนั่นให้พบ

Namipon: ก็นี่ไง! ดวงจิตถวิลหาที่ผู้หลงเหลือเสียงกังวานของมนุษย์ ในเมืองโฮนามิยังไม่สามารถทำให้สมบูรณ์ พวกเขานี่แหละที่ปลุกฉันขึ้นมาและจะนำทางพวกเราไปยังหอคอย

Chisa: Namipon กับฉันเก็บรวบรวมมาได้ระยะนึงแล้ว มันไม่ง่ายเลย ความสามารถของฉัน... ยังไม่ถึงขั้น แต่เราก็สามารถจัดการกับเส้นทางที่ผิดได้ ทำให้เราตีกรอบมันได้แคบลง

Namipon: ไม่ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องของความสามารถ เธอก็แค่ยังไม่สำเร็จการเรียนรู้วิธีปิดกั้นอารมณ์ด้านลบขณะที่กำลังเก็บรวบรวมเท่านั้น

ผู้พเนจร: ใช้ขวดนี้เก็บเหรอ?...

Chisa: "ดวงจิตถวิลหา" ของคนพวกนี้ มีการสั่นพ้องกับหอคอยที่เป็นต้นตอของอาดูรการณ์ Namipon เชื่อว่าพวกเขาจะนำเราไปสู่เส้นทางที่ถูกต้องได้ไวขึ้น

ผู้พเนจร: ฉันเอาด้วยคน ยิ่งเรามีคนมาก เราก็ยิ่งทำได้ไวขึ้น

Chisa: ...ความสามารถของคนทั่วไปไม่อาจรับมือกับสภาพแวดล้อมที่มีอารมณ์เข้ามารบกวนได้ ซึ่งจะทำให้ไม่มีประสิทธิภาพในการเก็บรวบรวม ตรงกันข้ามอาจจะ...

Namipon: มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เธอแค่กลัวว่าคุณจะได้ยินเสียงพวกนั้นและ ถูกดูดกลืนเข้าไปด้วย!

Chisa: ฉันไม่ได้กลัวนะ ฉันแค่คิดว่า... มันไม่จำเป็น

ผู้พเนจร: ฉันจะเป็นคนพิสูจน์เรื่องนั้นเอง เธอเลือกที่จะพาฉันมาที่นี่ และนั่นหมายถึงเธอเชื่อว่าฉันจะช่วยได้ บางทีมันอาจถึงเวลาที่เธอต้องเชื่อในความเป็นไปได้ใหม่ๆ แล้ว Chisa

Chisa: งั้นก็ไปกันเถอะ

Namipon: อืม... สะ เสร็จแล้ว ช่างเอาใจใส่ดีจัง

Namipon: อ๋อ เมืองโฮนามิ... เป็นสถานที่ที่วิเศษมากเลยล่ะ

Namipon: ฉันชอบเมืองนี้ ดอกไม้ที่ลอยริมฝั่งแม่น้ำ อุโมงค์ที่ส่องสว่างด้วยแสงสีรุ้ง ถึงแม้ว่าบางอย่างจะเปลี่ยนไปแต่ฉัน...

Namipon: ฉันก็ยัง... ผูกพันกับมัน ราวกับว่าทุกครั้งที่ลืมตาขึ้น ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าวิวเบื้องหน้าจะเป็นยังไง

Namipon: อืมม... ฉันเองก็จำไม่ได้เหมือนกันว่า "ฉันตื่นขึ้นมา" ได้ยังไง พอรู้ตัวอีกที ฉันก็รู้จักเมืองนี้ดีอย่างกับเส้นลายอุ้งเท้าของตัวเอง

Namipon: บางทีพวกเขาอาจสร้างฉันขึ้นมาล่ะมั้ง เหล่าผู้คนที่อาศัยในเมืองนี้ พวกเขาสร้างสิ่งต่างๆ เปิดร้าน และดำเนินชีวิต... และในที่สุดชิ้นส่วนเล็กๆ เหล่านั้นก็มารวมกันและก่อตัวขึ้นมาเป็นตัวฉัน

Namipon: ถ้าคุณคิดแบบนั้น บางทีฉันอาจเป็นแค่ความฝันประหลาด ที่พวกเขามีร่วมกัน หรืออาจจะเป็น...ผี ฮี่ฮี่

Namipon: อ๊ะแต่ไม่ต้องกังวลนะ ต่อให้ฉันเป็นผี ฉันก็เป็นผีที่ดี ที่สำคัญคนที่เคยอยู่ในโฮนามิ รักเมืองนี้มาก ฉันคิดว่าสิ่งที่พวกเขาเหลือไว้ในโฮนามิก็คงเป็นความรักเช่นกัน

Namipon: ฉันเหรอ ฉันคือ Namipon สัตว์ตัวน้อยที่เตร็ดเตร่ไปทั่วเมือง พอจะซ่อมแซมเล็กๆ น้อยๆ ได้บ้าง แถมฉันช่วยนำทางให้คุณได้ด้วยนะ

Namipon: ฉันรู้จักทุกซอกทุกมุมของโฮนามิ เหมือนพยาธิในท้องเลย ฉันจะเป็นเพื่อนร่วมทางที่ดีได้แน่นอน ที่ฉันขอก็แค่กาแฟซักแก้วหรือ ดังโงะซักชิ้น เอ่อ...แต่ถ้าคุณไม่มีอะไรติดตัวเลยก็ไม่เป็นไรนะ

Namipon: ฉันก็จะ ยังช่วยเหลืออยู่ดี เพราะว่าการช่วยคุณก็เหมือนได้ช่วยทุกๆ คนในโฮนามิ

Namipon: ว่าไง ท่านผู้โดยสาร... คุณจะนำเรื่องราวบทใหม่มาให้เรารึเปล่า Chisa ติดอยู่ในวังวนนี้มาร่วม 2 เดือนแล้ว คุณเป็นความเปลี่ยนแปลงเดียว ที่พวกเราเห็น

Namipon: นั่นคือเหตุผลว่าทำไม... ฉันถึงมั่นใจว่าคุณอาจจะพาเราไปสู่เส้นทางใหม่

Namipon: ฉันตั้งตารอการเดินทางของพวกเราเลยล่ะ

พนักงานดูแลร้าน: ใช่แล้ว! ฉันเป็นคนจัดการทุกอย่างในคาเฟ่นายสถานีแห่งนี้! สนใจรับกาแฟร้อนสูตรพิเศษประจำร้านซักแก้วมั้ย?

พนักงานดูแลร้าน: นั่นก็เพราะว่าฉันคือ Namipon! พวกเราทุกตัวคือ Namipon ตัวเดิมทีคุณรู้จัก แค่รูปลักษณ์เปลี่ยนนิดหน่อยตามความปรารถนาของผู้คน แต่ลึกลงไปแล้วพวกเราคือหนึ่งเดียว

พนักงานดูแลร้าน: กาแฟได้แล้วจ้า! ระวังด้วยนะมันร้อนมาก ถ้าความหวานยังไม่พอดีขอให้บอกฉันได้เลย โอเคนะ

ผู้พเนจร: โซฟาตัวนี้ผ่านการใช้งานมาหลายปี แต่มีคนคอยดูแลมันอย่างดี

ผู้พเนจร: รอยยุบ เล็กๆ ทางซ้ายนั้น อืมม... เป็นรอยก้นของคาปิบาร่าแฮะ

ผู้พเนจร: ดูเหมือน Namipon จะชอบนั่งตรงนี้

เริ่มการท้าทาย

ออกจาก "เลื่อนขั้นเฟส"

ผู้พเนจร: ตัวเครื่องกาแฟที่เป็นพลาสติกเริ่มเหลืองแล้ว แถมมีรอยขีดข่วนอยู่หลายที่ แต่ว่าถาดรองน้ำนี่เอี่ยมอ่องเลย

ผู้พเนจร: ปุ่ม "เอสเปรสโซ" ถูกกดจนแทบเลือนหาย แต่ลูกบิดทำฟองนมนี่ยังดูใหม่อยู่ เดาได้เลยว่าผู้ใช้มีรสนิยมชอบดื่มแบบไหน

วิทยุ: *เสียงเพลงจังหวะผ่อนคลาย*

วิทยุ: สวัสดียามบ่ายคุณผู้ฟัง ตอนนี้คุณกำลังรับฟังวิทยุประจำเมือง ที่ลอยอยู่ในแสงแดดต้นฤดูร้อน ตอนนี้ได้เวลาเติมเต็มความสุขประจำวันของคุณแล้ว

วิทยุ: มีตะกร้าปิกนิคแบบสุ่มจำนวน 100 ชุดวางบนลานหญ้าของสวนสาธารณะโฮนามิข้างศาลากลาง! แต่ละใบก็มีความลับเก็บไว้ในนั้น อาจจะเป็นชุดกาแฟดริปพร้อมหนังสือกวีนิพนธ์ หรืออาจเป็นถุงปิกนิคสำหรับคู่รักหนุ่มสาว

วิทยุ: พนักงานทำความสะอาดที่แสนดีเปิดเผยว่า มีบางคนพบบัตรคอนเสิร์ตกลางแจ้งที่ซุกอยู่ในพุ่มไม้เช้านี้ด้วย!

วิทยุ: ขณะเดียวกัน การจัดแสดงผลงานฤดูร้อนของแกลเลอรีเกเอแกลเลอรีศิลปะและภาพถ่ายก็กำลังคึกคักอย่างที่สุดที่ถนนใต้ดินฮานะคาเงะ ด้วยม้วนเทปวีดีโอย้อนยุคสุดหายากกำลังถูกนำมาจัดแสดง เชื้อเชิญให้คุณได้เข้ามา เดินทอดน่องผ่านสายน้ำแห่งประวัติศาสตร์อันยาวนาน

วิทยุ: และอย่าลืม: การประกาศของป้ายรถเมล์ประจำวันนี้แอบใส่ ท่อนเนื้อร้องสั้นๆ ของเพลง "Melody in the Rainbow" อยู่ด้วย ผู้โดยสารที่สามารถค้นหาไข่อีสเตอร์ที่ซ่อนอยู่ได้มากที่สุด จะได้รับรางวัลบัตรรถรางรอบเมืองฟรีสำหรับเดือนนี้!

วิทยุ: ขอให้เรารักษาความสุขนี้ไว้ และขอให้วันของคุณในโฮนามิมีแต่ความสวยงาม

วิทยุ: *เพลงปิดท้ายบรรเลงอย่างนุ่มนวล*

Mahe: ทุกอย่างที่นี่สดและเลือกสรรมาอย่างดี เราขึ้นชื่อเรื่องผักและเนื้อสัตว์ที่คัดมาและเตรียมใหม่ในทุกเช้า

Mahe: ของพวกนี้ไม่ต้องปรุงรสก็อร่อยได้!

Mahe: แค่อย่าลืมทำให้สุกทั่วถึงก่อนกินนะ เดี๋ยวท้องจะเสียเอาได้!

Mahe: อ้อ แล้วก็อย่าใช้วัตถุดิบแปลกๆ อย่าง... Gulpuff ล่ะ

Mahe: คุณรู้ไหม ครั้งหนึ่งมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาพร้อมกับแกะของเล่นของเธอแล้วมาถามเรื่อง Gulpuff แถมยังบอกว่าเธอเคยกินมาก่อน และเธอก็สบายดี

Mahe: แบบว่า คนปกติที่ไหนเขาจะให้เด็กกินเนื้อ Gulpuff กันล่ะ... ถ้าฉันเจอพ่อแม่เธอเมื่อไร จะต้องสั่งสอนเรื่องความปลอดภัยของอาหารให้เข็ดเลย

ไปยังจุดเตรียมพร้อม เตรียมเริ่มการสำรวจ

ตาม Namipon ไปยังย่านการค้าโฮนามิเพื่อรวบรวมดวงจิตถวิลหา

ยอดนักขาย: ว้าว นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะได้เจอคุณอีกครั้งไวกว่าเดิม!

Namipon: ฮะ?? รอบนี้กลับมาไวจัง...

ยอดนักขาย: สวัสดี~ ฉันคือพนักงานศูนย์การค้า "ยอดนักขาย"! ขอบคุณที่ช่วยปลุกฉันขึ้นมา! ฉันคิดว่าฉันต้องมาอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน...

Chisa: พลังเรโซแนนซ์... ของฉันเอง

ยอดนักขาย: โอ้ หรือว่าหนุ่มคนนี้ได้รับบาดเจ็บ? แข็งใจไว้นะ ฉันมียาดีอยู่!

ยอดนักขายค้นกระเป๋าของเขา แล้วหยิบยาขึ้นมา คุณวางเด็กหนุ่มลงบนโซฟาและทำแผลให้เขา

Chisa: ฉันไม่เป็นไร

Chisa: ฉันแค่... อยากพักผ่อนนิดหน่อย ฉันไม่เป็นไร

Chisa: ...ฉันคิดว่าคุณจะถูกส่งมาที่ฐานหลบภัยนี้ แต่ว่าพลังเรโซแนนซ์ของฉันยังไม่ค่อยเสถียร คุณก็เลยถูกส่งไปที่ป้ายรถเมล์ใกล้ๆ แทน

Chisa: ฉันเลยขอให้ Namipon ไปนำทางให้คุณ

Namipon: แฮะๆ ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันหรอกท่านผู้โดยสาร แค่ได้เจอคุณก็ดีใจแล้ว

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: อึ้ก...!

ยอดนักขาย: โอ้ เขาฟื้นแล้ว! เขาฟื้นแล้ว!

Chisa: รู้สึกยังไงบ้าง?

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: โอ้... เป็นพวกคุณ พวกคุณ สองคน ช่วยชีวิตผมไว้... ขอบคุณมากครับ...

Chisa: ไม่เป็นไรหรอก ข้างนอกนั่นมันอันตราย คุณค้างคืนที่นี่ได้ เรามีอาหารเพียงพอสำหรับอีกหนึ่งคน

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: ขอบคุณครับ... แต่ผมต้อง กลับ บ้าน คุณย่าของผมอยู่คนเดียว ท่านต้องเป็นห่วงมากแน่ๆ

Chisa: พักก่อนเถอะ พออาการดีขึ้น คุณค่อยกลับไปก็ได้

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: ไม่ได้ ผมสัญญากับคุณย่าไว้เมื่อวานนี้... ผมบอกว่าเราจะดูทีวีด้วยกันตอนที่ผมกลับบ้าน ผมปล่อยให้ท่านรออยู่คนเดียวไม่ได้...

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: ไม่ ไม่ใช่เมื่อวานนี้ แต่เป็นเมื่อวานซืน...? ผม... ผมจำไม่ได้...

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: ผมจำได้ว่าท้องฟ้าเป็นสีเทาตอนที่ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต ตอนนั้นมีฝนตก แล้ว... ผมก็ไม่เห็นแสงแดดอีกเลย

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: ทีวีไม่มีเสียง โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ ถนนข้างนอกหน้าต่างก็... ผมพยายามที่จะกลับบ้านทุกๆ วันแต่ทำไม...

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: ไม่ๆ ผมต้องกลับบ้านแล้ว! มีคนกำลังรอผมอยู่! ผม...

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: ...ไม่นะ... เดี๋ยวก่อน นี่ผม... ไปแล้วเหรอ

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: ไม่นะ... ผะ...ผมยังไม่ได้...

Chisa: ...

เช็กสภาพของ Chisa

Chisa: อ๊ะ สวัสดีตอนเย็นนะ

Chisa: ฉันเก็บมันได้ก่อนหน้านี้ รสผลไม้ แต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากมั้ย

Chisa: ตั้งแต่ตอนที่เมืองโฮนามิเกิดอาดูรการณ์ อาหารในเมืองก็กลายสภาพเป็นพลังงานเศษเสี้ยวความถี่ สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในมิติโซโนโรแห่งนี้จะไม่รู้สึกหิวโหยอีกต่อไป... แต่สำหรับฉัน มันมีอันตรายแฝงอยู่มากกว่า

Chisa: ...ฉันไม่อยากกลายเป็นคนตายด้าน

Chisa: ฉันไม่อยากรู้สึกชินชากับการเห็นผู้คนหายไปต่อหน้าต่อตา ฉันไม่ต้องการรู้สึกชินกับวังวนแบบนี้ ฉันมีใครบางคนที่ต้องตามหา มีเรื่องที่ต้องทำ... และมีสถานที่ที่อยากจะกลับไป

Chisa: เป้าหมายของเราตรงกัน ฉันไม่สนใจว่าหอคอยนั่นมันจะทนต่อการทะลวงเข้าไปสักแค่ไหน ฉันจะตัดฝ่าเส้นทางเข้าไปหามันเอง

Chisa: ไม่ว่ามิติโซโนโรนี้จะแน่นหนาแค่ไหน ฉันก็จะทลายมันเอง

Chisa: ยิ่งเราเก็บ "ดวงจิตถวิลหา" มากเท่าไหร่ เรายิ่งมีเบาะแสมากเท่านั้น ฉันเชื่อว่าวันนั้นจะมาถึง

ผู้พเนจร: พูดถึงเบาะแส... คุณรู้มั้ยว่าพวกแฟรกต์ซิดัสจะมาเยือนโฮนามิเมื่อไหร่

Chisa: แฟรกต์ซิดัสเหรอ คุณหมายถึงพวกคนที่สวมเสื้อสีแดงที่เราเพิ่งเจอเมื่อกี้ใช่มั้ย

Chisa: อ้อ นั่นคือชื่อของพวกนั้นเหรอ... โทษทีนะ ฉันไม่รู้จักชื่อนี้มาก่อน เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันเข้าไปในพื้นที่นั้น ก่อนหน้านั้นฉันสำรวจแต่แถวท่าเรือ แม้จะไม่ทราบทางหลักที่ไปหอคอยได้ แต่ก็ได้ตัดตัวเลือกผิดๆ ไปเยอะแล้ว

Chisa: ที่แท้ยังมีคนปกติอยู่ในเมืองด้วย... นึกว่ามีแต่พวกจักจั่นแดงในบ้านเกิดของฉันที่ชอบรวมฝูง คิดไม่ถึงว่าที่นี่ก็มีพวกเดียวกันอยู่เหมือนกัน

Chisa: เปรียบเทียบกับจักจั่นแดงอาจดูเสียมารยาทไปหน่อย และดูไม่เป็นวิทยาศาสตร์ โทษทีนะ

Chisa: และพวกนั้นก็ทำการทดลองที่นี่ด้วย

Chisa: ฉันถอดรหัสทฤษฎีของพวกนั้นไม่ได้ แต่ต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่ๆ

Chisa: พื้นที่ในโฮนามินั้นตกอยู่ในความปั่นป่วนของอาดูรการณ์ และเปราะบางเหมือนกระจกที่พร้อมแตก แค่มีอะไรรุนแรงเกิดขึ้นก็ทำให้ ทั้งเมือง ล่มสลายได้ ไม่ใช่สภาวะที่เหมาะกับการทดลองเลยสักนิด

Chisa: ฉันว่า... พวกนั้นต้องค้นพบอะไรสักอย่างแน่ๆ

Chisa: อาจจะเป็นเบาะแสเกี่ยวกับหอคอย หรือไม่ก็อาจเป็นความลับของอาดูรการณ์ ที่ถูกซ่อนอยู่ในมิติโซโนโร บางอย่างที่สำคัญจนพวกนั้นยอมเสี่ยงทดลองในพื้นที่เปราะบางนี้

Chisa: เราไม่ใช่กลุ่มเดียวที่กำลังหาทางออกหรอก พวกนั้นก็เช่นกัน และอาจจะนำหน้าเราไปหนึ่งก้าวแล้ว

Chisa: แต่คืนนี้ เราพักสักหน่อยมั้ย

Chisa: ไม่มีประกายรุ้ง ไม่มีอาดูรการณ์ มีเพียงโฮนามิที่เงียบเชียบในยามราตรี

Chisa: ขอบคุณนะที่แบ่งของว่างยามดึกให้ฉัน... ถึงจะเป็นแค่ผลไม้กระป๋องก็ตาม

Chisa: ยังไงก็ขอบคุณนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้

ยอดนักขาย: ใช่แล้ว! วันนี้อากาศดีมากเลย Chisa ก็เลยออกไปหาของใช้เพิ่มเติม ส่วนพวกเราก็อยากช่วยเหมือนกัน... ก็เลยทำความสะอาดร้านนี่แหละ!

พนักงานดูแลร้าน: พอพวกเราทำความสะอาดเสร็จแล้ว บางทีอาจจะมีที่ว่างพอสำหรับตกแต่งอะไรใหม่ๆ บ้างก็ได้นะ อืม... ถ้าได้ทำให้ Chisa ดีใจคงดีไม่น้อยเลย! คุณลูกค้ามีไอเดียอะไรมั้ย?

พนักงานดูแลร้าน: สุดยอดไปเลย! มาทางนี้สิ!

ทำการตกแต่งร้านกาแฟให้เสร็จสิ้น

Chisa: ...ไม่คิดเลยว่าร้านจะสะอาดขนาดนี้ ตอนแรกนึกว่าเดินเข้ามาผิดที่เลยด้วยซ้ำ

Chisa: แต่ว่าดูดีมากเลยนะ ทำให้บรรยากาศดีขึ้นจริงๆ ขอบคุณทุกคนมากเลยนะ

ไปยังจุดเตรียมพร้อม เตรียมเริ่มการสำรวจ

ตามหาเบาะแสในเขตเมืองโฮนามิไปพร้อมกับ Chisa

Chisa: ที่จริง... หลังจากที่ได้อ่านบันทึกของ Sumika ฉันสังเกตว่ามีบางอย่างที่พวกเราอาจมองข้ามไป

ผู้พเนจร: อะไรเหรอ

Chisa: อาดูรการณ์ที่เกิดขึ้นในโฮนามิตอนนี้... มันดูไม่เหมือนของจริงเลย เหมือนพลังของมันกำลังค่อยๆ เสื่อมถอยลง...

Namipon: อ๊ะ พวกคุณกลับมาแล้วเหรอ~

Chisa: ถ้าเราอยากได้คำตอบที่แท้จริงล่ะก็ เราต้องไปถึงต้นกำเนิดของอาดูรการณ์... ภายในหอคอยนีออน

Namipon: อยากดื่มลาเต้มะพร้าวโรยชีสฝีมือฉันมั้ย เมนูนี้ชื่อว่า "Cloudy Coconut Sea"

ผู้พเนจร: อย่างน้อยตอนนี้เราก็ยืนยันได้แล้วว่าทุกอย่างมีความเชื่อมโยงกับโปรเจกต์ "มิติโซโนโรที่ควบคุมได้" ของพวกแฟรกต์ซิดัส

Namipon: ท่านผู้โดยสาร... ได้ยินฉันมั้ยเอ่ย?

Chisa: ...อ๊ะ ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเมินเลย พวกเรามัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย

Namipon: ไม่เป็นไรหรอก ฉันชินแล้วล่ะ

Namipon: ว่าแต่... ท่านผู้โดยสาร ฉันมีเรื่องอยากจะบอกน่ะ

Chisa: มันมาจาก... โลกภายนอกงั้นเหรอ หรือว่าความเชื่อมโยงระหว่างมิติโซโนโรกับโลกภายนอกกำลังเข้มข้นขึ้น

Namipon: ถูกต้อง มันอยู่ที่อื่นนอกจากเมืองโฮนามิ อืม ส่วนหนึ่งของคลื่นนั้นสั่นพ้องออกมาจากภายในตัวคุณ... แต่ไม่ใช่ความถี่ของคุณเองนี่สิ มันจะเป็นอะไรกันนะ

Chisa: บางทีเขาอาจกำลังตามหาคุณอยู่จริงๆ เหมือนที่ Namipon พูดก็ได้นะ

Chisa: แต่ว่าที่นี่ควรจะถูกผนึกไว้โดยสมบูรณ์สิ... เว้นแต่ว่าพันธนาการรอบมิติโซโนโรจะเริ่มอ่อนแรงลง เป็นไปได้ไหมว่า... นั่นเป็นผลมาจาก "ดวงจิตถวิลหา" ที่พวกเรารวบรวมมาน่ะ

Namipon: อืม... ถ้าคุณรีบไปพบมันล่ะก็ ฉันจะลองปรับพิกัดของหอคอยนีออนใหม่ดู อาจจะใช้เวลาอีกสักหน่อยนะ โปรดอดใจรอหน่อยนะ

Namipon: ไม่ต้องกังวลนะ ท่านผู้โดยสาร ฉันจะทำให้ดีที่สุด

Namipon: อืม ฉันก็รู้สึกได้เหมือนกัน~ ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะทำให้ดีที่สุด

Namipon: เพราะงั้น ได้โปรดพักผ่อนเถอะ... เพื่อคนที่ห่วงใยคุณ

Chisa: ได้เลย รอตอนที่คุณสะดวกนะ

ไปหา Chisa ที่ระเบียงร้านกาแฟ

Chisa: ไม่หรอก เธอจะรู้สึกว่าอากาศดีๆ แบบนี้เกิดจากอะไรกันนะ แล้วสืบหาสาเหตุที่เรายังไม่เคยยังไม่เคยค้นพบมาก่อน...

Chisa: เห็นเด็กตรงป้ายข้างล่างนั่นมั้ย?

Chisa: พนักงานขายคนนั้นยังคงเช็ดคราบที่ไม่มีอยู่จริงเหมือนเดิม... กำแพงรอบข้างลอกหลุดจนแทบไม่เหลือแล้ว แต่ชุดยูนิฟอร์มของเธอกลับสะอาดไร้ที่ติ... เหมือนเดิมทุกอย่าง

Chisa: ตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัตินั่นก็ถึงกำหนดเติมของแล้ว ทั้งที่ข้างในยังมีขวดน้ำอัดลมที่ผลิตมาตั้งหลายสิบปีแล้วอยู่เต็มไปหมด

Chisa: แมวนั่นนอนอยู่ตรงนั้นมาสองเดือนแล้ว... หรืออาจจะนานกว่านั้นก็ได้ สำหรับฉันเอง เพิ่งจะรู้จักมันได้แค่สองเดือนเท่านั้นเอง

Chisa: เด็กมัธยมต้นยังคงถ่ายรูปท้องฟ้าหลังเลิกเรียนอยู่เลย ทั้งที่ท้องฟ้านั้นตอนนี้ถูกเรโซแนนซ์คอร์ดฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ในสายตาของพวกเขา มันยังคงเป็นเมฆ เป็นนก เป็นสายรุ้ง...ท้องฟ้าที่สมบูรณ์แบบของวันนั้น

Chisa: ร้านค้านั้นยังคงเปิดเพลงป็อปจากศตวรรษที่แล้วอยู่เสมอ หน้าต่างที่ไม่เคยปิดสนิทก็ยังค้างอยู่ตรงรอยเดิม เหมือนกับตอนที่มันถูกทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน

Chisa: พวกเขาทั้งหมดถูกทิ้งเอาไว้ในอดีต

Chisa: สำหรับฉัน... ฉันเริ่มจะลืมไปแล้วว่าวันนี้คือวันอะไร

Chisa: ...อ๊ะ เปรียบเทียบได้น่าสนใจดีนะ ตอนเด็กๆ ทุกช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ฉันมักจะอยู่กับพัดลมเย็นๆ แตงโมหวานๆ แล้วก็ดูทีวีเครื่องเก่า ฉันชอบดูอนิเมะมาก แล้วก็มักจะสงสัยอยู่เสมอเกี่ยวกับ... โลกเหนือจินตนาการพวกนั้นน่ะ

Chisa: ...อ๊ะ เปรียบเทียบได้น่าสนใจดีนะ ตอนเด็กๆ ฉันเคยทำการบ้านตลอดทั้งช่วงปิดเทอมแบบตั้งใจสุดๆ แล้วอยู่ดีๆ ก็ทำหายไปหมดเลย พ่อแม่กับครูไม่ว่าอะไร แต่ฉันกลับรู้สึกแย่มากอยู่พักใหญ่... ตั้งแต่นั้นมาฉันเลยรีบกดบันทึกทุกครั้งทันทีที่ทำอะไรเสร็จ

Chisa: ฉันว่ามันก็คล้ายๆ กับ...สายที่โทรไปแล้วไม่มีคนรับนั่นแหละ

Chisa: พ่อกับแม่ของฉันมักจะยุ่งอยู่ตลอด ทุกครั้งที่คิดถึง ฉันก็จะพยายามโทรหา... แต่ส่วนใหญ่พวกเขาก็ไม่ค่อยรับสาย ถึงจะรับ เราก็มักไม่มีอะไรจะพูดกันมากนัก

Chisa: หลังจากที่ฉันกลายเป็นเรโซเนเตอร์และถูกควบคุมดูแล โอกาสแบบนั้นก็ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่ ฉันคิดว่าคำพูดของผู้คนเกี่ยวกับฉัน... ก็คงทำให้พวกเขารู้สึกกดดันไม่น้อยเหมือนกัน

Chisa: ที่บ้านเกิดของฉัน ผู้คนไม่ค่อยยอมรับพวกเรโซเนเตอร์เท่าไหร่ ในสายตาพวกเขา คนที่ควบคุมพลังของตัวเองไม่ได้ ก็เหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ... ทั้งหวาดกลัวและรังเกียจในเวลาเดียวกัน

Chisa: เราไม่ได้สนิทกันมากนักหรอก

Chisa: ...แต่ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้แย่หรอกนะ แค่ทุกอย่างมันธรรมดาเกินไปต่างหาก พวกเขามีงานของตัวเอง ส่วนฉันก็ต้องไปโรงเรียน เราแทบไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเลย

Chisa: แต่... บางครั้งฉันก็แอบคิดถึงพวกเขาอยู่เหมือนกันแหละ

Chisa: ฉัน... อยากจะยุติวังวนอันเลวร้ายนี้ให้จบลงจริงๆ

ผู้พเนจร: ทุกครั้งที่อาดูรการณ์โจมตี เธอกลับมุ่งหน้าไปยังหอคอยนีออน สวนกระแสผู้คนที่กำลังหนีเอาชีวิตรอด ทั้งที่รู้ดีว่านั่นคือสถานที่อันตรายที่สุด

ผู้พเนจร: เธอรู้ดีว่าคนที่ "จากไป" แล้วไม่มีทางช่วยกลับมาได้ แต่ก็ยังยื่นมือออกไปช่วย ทั้งแม่กับลูกคู่นั้น ทั้งชายหนุ่มที่บาดเจ็บ... แล้วก็ฉัน ตอนที่เพิ่งหล่นเข้ามาในเมืองนี้

ผู้พเนจร: เธอรู้ดีว่าในวังวนที่ไม่มีวันจบนี้ การช่วยใครสักคนมันไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่เคยเมินต่อเสียงร้องขอความช่วยเหลือเลยสักครั้ง...

Chisa: แล้วคุณก็ปรากฏตัวขึ้นมา

Chisa: ในเวลาที่ไม่มีใครควรจะอยู่ได้ ในสถานที่ที่อันตรายที่สุดภายใต้เงาของอาดูรการณ์... นี่ไม่ใช่เรื่องของโชคหรือความบังเอิญเลย

Chisa: มิติโซโนโรไม่ได้ถูกผนึกไว้อย่างสมบูรณ์อีกต่อไปแล้ว Sumika เป็นคนเปิดรอยแยกนั้นขึ้นมา และตั้งแต่วันที่เราพบกัน วังวนนี้ก็เริ่มคลายตัวลง

ผู้พเนจร: ซึ่งนั่นหมายความว่ายังมีโอกาสที่จะทำลายวังวนนี้ให้สิ้นซากได้ ฉันเชื่อในตัวเธอนะ มาคว้าโอกาสนั้นไปด้วยกันเถอะ

Chisa: ทำไมคุณถึง...

ผู้พเนจร: ก็เพราะว่าเราเป็นคู่หูกัน การเชื่อใจเธอมันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

Namipon: Chisa! ท่านผู้โดยสาร!

Namipon: ฉะ...ฉันยืนยันพิกัดของหอคอยนีออนได้แล้ว!

ไปถามสถานการณ์กับ Namipon

Namipon: แฮ่กๆ... เส้นทางไปหอคอยนีออนตอนนี้ยุ่งยากสุดๆ แต่โชคดีนะ ที่พวกเรามีเจ้านี่อยู่!

Namipon: กดตรงนี้... แค่นั้นก็เรียบร้อยแล้ว!

Namipon: ตอนนี้เรามีเส้นทางไปยังฐานของหอคอยแล้วนะ เมื่อไหร่ที่ทุกคนพร้อม เราก็ออกเดินทางได้เลย!

คุยกับ Namipon เตรียมมุ่งหน้าไปยังหอคอยนีออน

Namipon: อ๋าาา~ ถนนกิงกะ เป็นสถานที่ที่ดีเลยนะ

Namipon: หวัดดี! สหายเก่า!

Chisa: เธอดูรู้จักที่นี่ดีมากเลยนะ

Namipon: แฮะๆ... นั่นแหละฉันถึงอยากพาพวกเขากลับมา ฉันอยากพาทุกคนกลับบ้าน

Chisa: พวกเพื่อนเก่าน่ะ

Namipon: อืมม ดูเหมือนเรายังเก็บรวบรวมได้ไม่มากพอ บางทีเราอาจต้องหาที่ที่คนพลุกพล่านกว่านี้

Namipon: ไปต่ออีกหน่อยมั้ย?

Namipon: ไปตามถนนสายนี้... อืม ที่นี่เคยเป็นถนนช็อปปิ้งสายหลักของโฮนามิ ที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาเสมอ!

Namipon: ช่วงวันหยุด คุณจะเห็นแผงลอยตั้งตลอดสองข้างทาง มีนักช็อปจากทั่วทุกสารทิศ คุณสามารถหาซื้อของได้ทุกแบบ... อย่างเช่นฉันในหลายๆ แบบ

เดินตาม Namipon

ตาม Namipon ไปข้างหน้า

สมาชิกแฟรกต์ซิดัส: หืม? นั่นใคร?!

Chisa: ระวัง!

ผู้พเนจร: พวกแฟรกต์ซิดัส... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

เอาชนะสมาชิกแฟรกต์ซิดัส

ผู้พเนจร: พวกนั้นทิ้งอะไรไว้... อุปกรณ์อะไรเนี่ย?

Chisa: เหมือนจะเป็นเครื่องตรวจจับความถี่ แต่มันดูหยาบมาก เหมือนงานเร่งทำขึ้นเพื่อให้ทันวันทดลอง ขนาดชิ้นส่วนพื้นฐานที่สุดอย่างเครื่องปรับเสถียรภาพความถี่ยังไม่มีเลย

Chisa: ฉันไม่ได้บอกว่ามันไร้ประโยชน์เสียทีเดียวนะ ก็แค่มองในแง่สมรรถนะการทำงาน มันดูไม่น่าเชื่อถือเลย

Namipon: Chisa! ท่านผู้โดยสาร! มานี่เร็ว! ตรงนี้มี... "ดวงจิตถวิลหา" เพียบเลย!

Chisa: ไปหา Namipon ก่อนดีกว่า

ไปตรงที่ Namipon ชี้ไป

Namipon: ทางนี้! อยู่ตรงนี้!

Namipon: เริ่มการเก็บรวบรวมได้ โอ้ แล้วก็ เอิ่ม... พวกตัวปัญหาน่าจะโผล่มาอีกเพียบ...

Namipon: ว้าว การเก็บรวบรวมจากในพื้นที่ที่ผู้คนพลุกพล่านนี่เห็นผลต่างอย่างชัดเจนเลย! เราได้มาเพียบเลย ขอฉันดูก่อนนะ...

Chisa: นี่เป็นแค่การคาดการณ์ของฉันเท่านั้น ลางสังหรณ์บอกว่ามีพลังอำนาจบางอย่างอยู่เบื้องหลังทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนี้ และคอยควบคุมพวกมันให้ขับไล่คนนอก... ทุกคน

ผู้พเนจร: (จะมีสถานการณ์ไหนที่ทำให้อยากขับไล่คนนอกกันนะ...)

ผู้พเนจร: (เมื่อ... มองสถานที่แห่งนี้ว่าเป็นอาณาเขตของตัวเอง เป็น... "บ้าน" ของตัวเอง)

ผู้พเนจร: หืม? มีอะไรเหรอ?

Chisa: คุณได้ยินมั้ย...?

???: ช่วยด้วย...

ไปดูสถานการณ์ที่ด้านในของอุโมงค์เมย์ชิน

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: เจ็บเหลือเกิน...

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บ: ช่วยด้วย... ได้โปรดช่วยฉันที...

Chisa: เขาบาดเจ็บ อาการไม่สู้ดี เขาหมดสติไปแล้ว

Chisa: ถ้าเราไม่ช่วยเขาออกไป เขาไม่รอดแน่

ผู้พเนจร: หรือนี่จะเป็น... อาดูรการณ์?!

Chisa: ...การตัดมิติเริ่มขึ้นแล้ว

Chisa: ห้วงมิติแตกร้าว และถูกจัดเรียงใหม่ ทุกสิ่งทุกอย่างติดอยู่ข้างในรวมถึงผู้คน... พวกเขาทั้งหมด ถูกตัดออกเป็นรูปร่างที่ประหลาดและแตกสลาย จวบจนอาดูรการณ์สิ้นสุด

Chisa: ...

Chisa: ...ขอบคุณนะ

Chisa: การตัดมิติ กำลังใกล้เข้ามา ห้วงมิติจะพังทลายลงในอีกไม่ช้า

Chisa: เราต้องรีบหนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

ผู้พเนจร: Chisa?

Chisa: จับเขาไว้ แล้วเกาะฉันไว้ให้แน่นๆ

Chisa: ถึงมันจะตรงเกินไป... เอ่อ ให้ความสำคัญกับประสิทธิภาพก่อนแหละเนอะ

ผู้พเนจร: ในเมื่อมีอยู่แล้ว ก็ใช้ให้คุ้มที่สุดสิ

Chisa: ถึงแล้วล่ะ

Chisa: จำได้ลางๆ แต่ก็พอจะจำได้ว่าเหตุอาดูรการณ์ครั้งแรกเกิดขึ้นสามวันหลังจากนั้น

Chisa: ตอนนั้น แสงสีรุ้งทะลักออกมาจากรอยแยกบนท้องฟ้าสีเทา ราวกับโลกถูกตัดออกด้วยกรรไกรล่องหน ผู้คน อาคาร แม้แต่ห้วงอวกาศเอง... ทุกสิ่งทุกอย่างถูกตัดร่วงหล่นกระจายไปทั่ว

ผู้พเนจร: หากอยากรู้สถานการณ์ก่อนที่อาดูรการณ์จะมาถึง ก็ต้องฟื้นฟูเมืองโฮนามิให้กลับมาเป็นเหมือนก่อนถูก "ตัด" เสียก่อน...

Chisa: นั่นใคร?!

Polmes: อะแฮ่ม สายตาเฉียบคมกันทั้งคู่เลยนะ

Chisa: ...

Polmes: ไหนๆ พวกเธอก็รู้ตัวแล้ว... เกมก็เริ่มขึ้นแล้วล่ะ ฟังให้ดีนะ เด็กๆ ทั้งหลาย! ย่านนี้น่ะ เต็มไปด้วยความลับเลยล่ะ!

Chisa: ...

Polmes: ฉันดักซุ่มเฝ้าพื้นที่นี้มาแล้วสามวัน ห้าชั่วโมง แล้วก็... เอาเป็นว่านานมากเลยล่ะ! แล้วเดาสิว่าฉันเจออะไร มีบางอย่างน่าสงสัยสุดๆ เลย!

Polmes: พวกชุดแดงที่แอบย่องไปย่องมาทุกวันนั่นน่ะ... ฟังคำฉันไว้เลย พวกนั้นต้องทำเรื่องไม่ดีแน่ๆ!

ผู้พเนจร: ชุดแดงเหรอ... หรือว่าจะเป็นพวกแฟรกต์ซิดัส?

Polmes: ว่าไงล่ะ สนใจจะเข้าร่วมทีมสุดยอดนักสืบของฉันมั้ย มาช่วยกันตามล่าหาความจริงกันเถอะ!

Chisa: ทีมสุดยอดนักสืบ... แล้วก็ตามหาความจริงงั้นเหรอ

Polmes: ถูกต้องเลย! แค่ตามฉันมาก็พอ การไขปริศนาครั้งใหญ่นี้ขาดอีกแค่สองเบาะแสเท่านั้น!

Polmes: อืมม ดูคุ้นเคยกับที่นี่พอสมควรเลยนะ คุณผู้หญิง

Chisa: คุณก็เหมือนกัน

Polmes: แน่นอนอยู่แล้ว นี่มันพื้นฐานของงานนักสืบเลย... เดี๋ยวก่อน! ตรงนั้นน่ะ! เจอแล้ว!

Chisa: พวกแฟรกต์ซิดัสต้องเป็นคนทิ้งอุปกรณ์นี้เอาไว้แน่ๆ

Chisa: แต่ว่า... มันไม่ทำงาน ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างปกคลุมอยู่

ผู้พเนจร: คริสตัลประกายรุ้ง เราต้องกำจัดมันออกก่อน

ติดตาม Namipon ไปยังพื้นที่ถัดไป

แบ่งแยกคริสตัลประกายรุ้งเบาบาง

Polmes: สุดยอด! สัญชาตญาณฉันแม่นจริงๆ! พวกนั้นวางแผนทำเรื่องลับแน่ๆ!

Chisa: นี่น่าจะเป็นอุปกรณ์ทดลองของพวกแฟรกต์ซิดัสแน่

Polmes: หืม รายงานแบบนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะ "เศษพลังอาดูรการณ์ที่ตกค้าง"... หรือว่าจะหมายถึงพวกแสงสีรุ้ง ที่พวกเราเพิ่งเห็นเมื่อกี้?

Polmes: หืมม ทำไมทุกคนเงียบกันไปหมดเลยล่ะ

Chisa: ...แต่น่าแปลกจัง

Chisa: ถ้ามิติโซโนโรสามารถควบคุมได้จริงล่ะก็... ทำไมวังวนนี้ถึงยังไม่ถูกทำลายล่ะ ผู้หลงเหลือเสียงกังวานของมนุษย์ยังติดอยู่ในภาพลวงตาแห่งความสงบนี้อยู่เลย

Chisa: การควบคุมคงไม่ใช่วัตถุประสงค์ของพวกเขา แต่กำลังใช้ประโยชน์จากมันอยู่ต่างหาก เพื่อดูว่าอาดูรการณ์จะเกิดช้าลงหรือการตายจะเป็นระเบียบมากขึ้นหรือเปล่า... เหมือนกับการโยนคนเข้าไปในกองไฟเพื่อวัดอุณหภูมิ

ผู้พเนจร: อาจจะมีเบาะแสเพิ่มเติมอยู่ในพื้นที่ทดลองอื่น

Polmes: ฉันนึกออกแล้ว! ยังมีอีกที่ที่ไม่ห่างจากตรงนี้ ทางนี้!

Polmes: จะว่าไป... ไม่คิดเลยว่าพวกเธอจะมองการปลอมตัวของฉันออก! สายตาเฉียบขาดแบบนี้ เหมาะจะเป็นสมาชิกทีมสุดยอดนักสืบของฉันมาก!

Chisa: แล้วทีมนี้ทำหน้าที่อะไรเหรอ?

Polmes: ก็ต้องมีหน้าที่สืบสวนพวกชุดแดงตัวปัญหานั่นไงล่ะ! แต่ช่วงนี้ก็ไม่เห็นพวกนั้นเลยนะ น่าสงสัยจริงๆ...

Chisa: ตอนนี้ทีมนี้มีสมาชิกกี่คนล่ะ?

Polmes: ...ตอนนี้ก็มีแค่คาปิบาราหนึ่งตัว

Polmes: เอาล่ะ... เรามาถึงแล้ว!

ไปยังพื้นที่ถัดไป

แบ่งแยกคริสตัลประกายรุ้งเบาบาง

Polmes: รายงานฉบับนี้... แทบจะถอดแบบมาจากฉบับก่อนเลย

Chisa: หมายเลขลำดับเดียวกัน... แต่ข้อมูลต่างกัน

ผู้พเนจร: แสดงว่าพวกเขาทำการทดลองแบบเดียวกันซ้ำๆ แต่ได้ผลลัพธ์ที่ต่างกันทุกครั้ง

ผู้พเนจร: แต่ว่า... ทำไมทั้งสองฉบับถึงถูกระบุว่าเป็น "ครั้งที่ 20" เหมือนกันล่ะ

Chisa: ใช่แล้ว ขอโทษนะลืมบอกชื่อเธอไป เธอชื่อ Sumika

Chisa: ที่นี่คือที่ที่ฉันได้พบกับเธอครั้งแรก เป็นฐานเก่าของพวกเรา ตั้งแต่ที่นี่ถูกอาดูรการณ์สะบั้นจนขาดและสร้างขึ้นมาใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ฉันก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย

Chisa: ย้อนไปตอนนั้น Sumika มักจะบอกว่าฉันเป็นชอบทำอะไรตามแบบแผน แม้แต่การเลือกฐานหลบภัยก็มักจะประเมินทุกอย่างตั้งแต่ เส้นทาง ภูมิประเทศ จุดสังเกต และทางเข้าออก แต่เธอ... กลับเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองตลอด เรื่องทิศทางจัดว่าแย่มากเลยล่ะ

Chisa: ถึงอย่างนั้น... เธอก็ยังเลือกที่จะไปที่หอคอยนั่นเพียงลำพัง

Chisa: ขอบคุณที่มาด้วยกันนะ

Polmes: ฉะ...ฉันแค่กำลังใช้สมองวิเคราะห์อยู่น่ะ! ยังต้องรวบรวมเบาะแสอีกหน่อย ถึงจะรู้ได้ว่าพวกเจ้าชุดแดงจอมป่วนพวกนั้นมีเป้าหมายอะไรกันแน่

Polmes: อืมม ขอบคุณสำหรับคำชวนนะ แต่รู้มั้ย นักสืบอย่างฉันไม่ชอบทิ้งคดีไว้ให้ค้างคา ฉันต้องตามหาเบาะแสให้ได้มากกว่านี้ เพื่อจะได้รู้ว่าเจ้าชุดแดงจอมป่วนนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่

Polmes: งั้นฉันขอตัวก่อนนะ เป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้ร่วมงานกับคนเฉียบคมแบบพวกคุณ ไว้พบกันใหม่นะ!

ตรวจสอบนิตยสารเก่า

ผู้พเนจร: กองนิตยสารวิทยาศาสตร์เก่าๆ... บางหน้าขีดเขียนคำอธิบายไว้อย่างลวกๆ

Chisa: ฉันก็เจอบ้างเหมือนกัน คงเป็นของ Sumika แน่ๆ เธอมักจะมานั่งอ่านหนังสือที่นี่ตอนว่างอยู่บ่อยๆ

ผู้พเนจร: แล้วเธอล่ะ

Chisa: บางครั้งเราก็อ่านเล่มเดียวกัน... บางครั้งฉันก็อ่านเล่มอื่น

Chisa: ส่วนใหญ่ฉันจะสนใจดูแลอาวุธของตัวเองมากกว่าน่ะ

ตรวจสอบนาฬิกา

ผู้พเนจร: ตรงมุมนั่น... มีนาฬิกาวางอยู่ด้วย

Chisa: เมื่อก่อนมีเยอะกว่านี้อีก Sumika เป็นคนสะสมไว้ เธอเอามันวางกระจายทั่วทั้งเมืองก่อนที่จะเกิดอาดูรการณ์ จากนั้นเธอก็กลับไปเก็บคืนมาทีละเรือน ฟังดูบ้าบิ่นก็จริง...แต่มันก็พิสูจน์ทฤษฎีของเธอได้

Chisa: ยิ่งเข้าใกล้หอคอยนีออนมากเท่าไร เวลาก็จะเดินช้าลงเท่านั้น พูดอีกอย่างก็คือ... ทั้งเมืองโฮนามิอาจกำลังตามหลังโลกภายนอกอยู่ก็ได้

Chisa: คุณจำเรือนนาฬิกาที่มีตะไคร่เกาะนั้นได้มั้ย... นั่นแหละคือสิ่งแรกที่ทำให้ Sumika เริ่มสังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเมืองนี้

ตรวจสอบหน้าโต๊ะ

ผู้พเนจร: นี่คือ... ก้อนอำพันเหรอ

Chisa: ...Sumika เป็นคนทิ้งมันไว้ที่นี่

Chisa: พลังเรโซแนนซ์ของเธอสามารถสร้างอำพันที่บันทึกความทรงจำหรือช่วงเวลาไว้ได้

ผู้พเนจร: ความทรงจำ หรือช่วงเวลา...

Chisa: ใช่แล้ว แค่ถือมันไว้แบบนี้...

Chisa: ...แล้วคุณจะได้เห็นความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ข้างใน

ผู้พเนจร: Sumika บอกว่า... เวลาของที่นี่เคลื่อนที่ผิดปกติ

Chisa: เธอเคยบอกฉันว่าเวลาในมิติโซโนโรเดินช้ากว่าโลกภายนอกมาก

Chisa: พืชพรรณยังคงเติบโตเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ แต่ผู้คนที่ตายไปกลับติดอยู่ในวังวนนี้ ราวกับมีบางสิ่งที่ทรงพลังคอยเหนี่ยวรั้งพวกเขาไว้

ผู้พเนจร: สิ่งที่รั้งพวกเขาไว้... อาจเป็นความปรารถนาที่ยังไม่สมหวังของพวกเขาเอง

Chisa: พวกเขาได้นำพา Namipon... กลับสู่เมืองที่ต้องการพวกมัน

ผู้พเนจร: ดูนั่นสิ มีอำพันอีกก้อนอยู่ข้างหลังเรา ก้อนนี้ดูเหมือนจะเพิ่งถูกสร้างขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

Chisa: อื้ม จับมันไว้สิ

ผู้พเนจร: ดูจากบันทึกของเธอแล้ว เธอไปถึงหอคอยนีออนได้จริงๆ

Chisa: เราต้องหาทางไปที่นั่นให้ได้ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี

ผู้พเนจร: กลับไปที่ร้านกาแฟเพื่อถาม Namipon ดูดีกว่า แล้วลองดูว่า "ดวงจิตถวิลหา" พวกนี้มา เพียงพอต่อการวิเคราะห์เส้นทางไปยังหอคอยรึเปล่า

Namipon: ทางนี้ๆ! ใช่เลย ตรงนั้นแหละ!

Namipon: หอคอยสูงตระหง่านท่ามกลางเมืองที่แตกร้าว... ในที่สุดมันก็เปิดทางให้พวกเราแล้ว! ไปกันเถอะ!

Chisa: แค่กๆ ๆ!

Namipon: แค่กๆ ฝุ่น... เยอะชะมัดเลย!

Chisa: เศษซากจากตัวเมืองกระจัดกระจายเต็มไปหมดเลย... ทั้งฝุ่นทั้งของแตกหัก เดินระวังกันด้วยนะ

Chisa: เราต้องฝ่าอุปสรรคทั้งหมดนี้แล้วหาทางขึ้นไปยังยอดหอคอยให้ได้...

Chisa: ถ้า Sumika มาถึงที่นี่ได้จริงๆ เธอน่าจะทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ให้ฉันตามหาได้

ตรวจสอบรูปปั้นที่ถูกห่อหุ้มด้วยคริสตัลประกายรุ้ง

Namipon: ว้าว นี่มันคือ...

Chisa: ในรายงานของแฟรกต์ซิดัส พวกเขาเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "คริสตัลประกายรุ้งเบาบาง" น่าจะเป็นเศษพลังหลงเหลือจากอาดูรการณ์

Chisa: เหมือนครั้งก่อนเลย ถ้าเรากำจัดพวกมันออกไปได้ ก็คงจะฟื้นฟูพื้นที่ตรงนี้กลับมาได้อีกครั้ง

แบ่งแยกคริสตัลประกายรุ้งเบาบาง

Namipon: ว้าว หินสีทอง!

Chisa: ...นั่นคืออำพันของ Sumika

Chisa: Sumika... อาจจะใช้เส้นทางข้างหน้านี้ก็ได้

ผู้พเนจร: ไปตรวจสอบกันเถอะ

ตรวจสอบสถานที่ถัดไป

Namipon: ตรงนี้ก็มีคริสตัลประกายรุ้งปกคลุมอยู่!

ผู้พเนจร: มากำจัดพวกมันออกกันเถอะ เบาะแสของ Sumika อาจหลงเหลืออยู่ข้างใน

แบ่งแยกคริสตัลประกายรุ้งเบาบาง

Chisa: เธอบอกว่าเส้นทางข้างหน้านั้นผิด...

ผู้พเนจร: เราต้องย้อนกลับไป!

Namipon: เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิ... ระ รอฉันด้วย... หนาวจะตายอยู่แล้ว... บรื๊ออ...

ไปยังพื้นที่ถัดไป

เข้าใกล้ต้นซากุระที่อยู่ในหอคอย

Namipon: ว้าว... ที่นี่ใหญ่จังเลย! มีต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้ด้วยเหรอ!

Chisa: ตรงนั้นมีเก้าอี้อยู่

ผู้พเนจร: พวกมันก็ถูกคริสตัลประกายรุ้งปกคลุมเหมือนกัน บันทึกของ Sumika ต้องซ่อนอยู่ข้างล่างแน่ๆ

แบ่งแยกคริสตัลประกายรุ้งเบาบาง

ไปยังพื้นที่ถัดไป

แบ่งแยกคริสตัลประกายรุ้งเบาบาง

Chisa: ...

Namipon: Sumika... เธอทำเครื่องหมายไว้ในทุกเส้นทางที่ถูกต้อง น่าทึ่งชะมัด

Sumika: นั่น... เสียงอะไรน่ะ หรือว่าฉัน... แค่หูแว่วไปเอง

Sumika: ทำไมรู้สึกเหมือน... ฉันเห็นคนจากแบล็กชอร์

Sumika: พวกคุณ... ก็มองเห็น "ทางเข้า" เหมือนกันใช่มั้ย?

Sumika: ได้โปรด... ช่วยผู้คนที่นี่ด้วย... พวกเขาติดอยู่... ออกไปไม่ได้...

Sumika: เพื่อนของฉัน... ติดอยู่ที่นี่...

Sumika: ขอร้องล่ะ...

Sumika: ขอให้ฉันเดิมพันชนะ...

Sumika: สักครั้งเถอะ

Namipon: อ๊ะ... เป็นเด็กที่น่าทึ่งจริงๆ

Namipon: เธอคงรู้สึกว่าตัวเองเข้าใกล้ต้นตอของอาดูรการณ์ในเมืองนี้ได้มากแล้ว ตราบใดที่มีใครสักคนเดินต่อจากจุดที่เธอหยุดไว้... เธอก็จะไม่เสียใจเลย ในชีวิตของเธอ... ไม่เคยมีคำว่าความเสียใจอยู่เลย

ผู้พเนจร: เสียงอะไร?

Namipon: เอ๋ ดูเหมือนพื้นที่ภายในหอคอยกำลังถูกผ่าออกเลย

Chisa: เราไม่ทันสังเกตเห็นเลย หรือว่าอาดูรการณ์ของที่นี่แตกต่างจากโลกภายนอก?

Chisa: หรือบางที... หอคอยแห่งนี้อาจถูกอาดูรการณ์กลืนกินไปแล้ว... และได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมันเอง

Chisa: ผู้พเนจร Namipon จับมือฉันไว้

Namipon: อ๋าาา! ได้เลย Chisa!

Namipon: เอ๋?

Namipon: อ๊าาาาา

ผู้พเนจร: มิติ... ถูกผ่าออกอีกแล้ว

ผู้พเนจร: อุณหภูมิลดลงเรื่อยๆ แต่กลับไม่มีน้ำแข็งหรือเกล็ดน้ำแข็งเลย นั่นหมายความว่า... "หอคอย" แห่งนี้อาจกำลังดูดซับความอบอุ่นจากร่างกายมนุษย์จริงๆ เหมือนอย่างที่ Sumika คาดไว้ก็ได้

เช็กบันทึกการทดลอง

ผู้พเนจร: (การทดสอบครั้งที่ 20 อีกแล้วเหรอ...)

สมาชิกแฟรกต์ซิดัส: นั่นใคร?!

ไปดูสถานการณ์ข้างหน้า

ผู้พเนจร: นี่มันอะไรกัน...?!

ผู้พเนจร: มันกำลังไปที่...

ผู้พเนจร: ใจกลางแห่งอาดูรการณ์เหรอ?

ไล่ตามต้นตออาดูรการณ์

ไปต้นตออาดูรการณ์ต่อ

กำจัดเอคโค่ที่เป็นอุปสรรค

กำจัดเอคโค่ที่ขวางทาง

กำจัดเอคโค่ที่อัดแน่น

เจาะลึกเข้าไปในเมืองต่อไป

ผู้พเนจร: Chisa...

ผู้พเนจร: ตอนนี้เธออยู่ในมิตินั่นงั้นเหรอ?

ไปยังยอดหอคอย เผชิญหน้ากับ???

???: คุณ...

???: ออก... ไป!

???: เอาเวลาฟุ่มเฟือยที่น่าสะอิดสะเอียนของแกไปซะ...!

???: อย่าแตะต้องรังไหมของพวกเรา... สิ่งที่ถักทอมานานกว่า ██ ปี...

???: บ้านของพวกเรา... ถูกฝังอยู่ที่นี่...

???: ไปให้พ้น...

???: ไปให้พ้นนนนน!

ผู้พเนจร: ที่นี่... คือจุดที่ฉันมาถึงโฮนามิครั้งแรก

Chisa: ตอนนั้น หอคอยนีออนถูกอาดูรการณ์ที่ตกค้างปกคลุม แต่ตอนนี้... เมื่อจัดการความวุ่นวายของมิติแล้ว... แม้แต่สายลมก็ยังพัดอ่อนโยนกว่าเดิม

Chisa: ในที่สุด... เราก็มาถึงตอนจบ

Chisa: ไม่สิ ควรจะบอกว่า... การเริ่มต้นได้เปิดฉากขึ้นแล้ว

ผู้พเนจร: ...Abby?

Abby: แง้! ทะ...ทำไมไม่ตอบฉันเลยล่ะ ดีนะที่ฉันมุดมิติเข้ามาได้! ฉันรออยู่ข้างนอกจนรากงอกแล้ว! ฉันก็นึกว่า...

ผู้พเนจร: มิติแห่งนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกน่ะ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะเปิดออกอีกครั้งแล้วนะ

Abby: ต้องขอบคุณเพื่อนๆ จากแบล็กชอร์นะ! พวกเขาทำงานไม่หยุดเลย ติดตั้งอุปกรณ์นั่นนี่เต็มไปหมด แล้วพอการเชื่อมต่อมั่นคงขึ้น ฉันก็แอบมุดเข้ามาได้ตอนที่รอยแยกเปิดอีกครั้ง แล้วก็... เดี๋ยวก่อน...

Chisa: หวัดดี

Abby: เพื่อนใหม่เหรอ! เธอจะไปกับเราด้วยใช่มั้ย?

ผู้พเนจร: แน่นอน เรากำลังจะออกเดินทางกันพอดี

ผู้พเนจร: ยังมีใครบางคนกำลังรอเราอยู่

เข้าสู่หอคอยนีออนอีกครั้งผ่านทางเข้า

สำรวจด้านในของหอคอยนีออน

Chisa: ...อ๊ะ

Chisa: ก็แค่... มีบางอย่างที่ฉันยังยอมรับไม่ได้

Chisa: แต่ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากับมันอยู่ดี... ไปกันเถอะ

Namipon: แสงแดดลอดผ่านกระจก ก้อนน้ำตาลแตกเบาๆ ใต้แสงอุ่น กลิ่นชาลอยอบอวลกลางอากาศ เฮ้! ห้ามแย่งนะ! ห้ามแย่ง!

Chisa: ...อะไรกัน... ทำไมถึง...?!

Namipon: หือ? ฉันก็มาชงชาให้พวกคุณไง

Chisa: แต่ว่าก่อนหน้านี้พูดไว้ไม่ใช่เหรอ... ว่า "ร่วมเดินทางกับพวกคุณได้เพียงเท่านี้" น่ะ

Namipon: เอ่อ... ใช่สิ ก็ฉันไปได้แค่นั้นจริงๆ นี่นา เพราะต้องกลับมาที่ร้านกาแฟก่อน...

Chisa: ...

Namipon: แต่... มันต้องพูดยาวหน่อยกว่าจะจบประโยคน่ะ

Namipon: มะ...มีอะไรเหรอ?

Chisa: ไม่มีอะไร... ช่างเถอะ

Chisa: ฉันแค่...ดีใจที่เธอกลับมา

Chisa: มีเรื่องที่ฉันต้องทำให้สำเร็จก่อน แต่...

Chisa: ...

Namipon: Chisa เป็นแบบนี้ทุกทีเลย งั้นฉันจะเล่าให้ฟังเองก็แล้วกัน...

Chisa: อาการโอเวอร์คล็อกของฉัน...

Chisa: อาการโอเวอร์คล็อกของฉัน... ยังไม่หายดี ภายในมิตินี้ ทุกอย่างยังคงเสถียรดี แต่พอออกไปข้างนอกแล้ว... ฉันไม่รู้เลยว่าจะคุมมันได้หรือเปล่า

Chisa: แต่... ถึงฉันจะโอเวอร์คล็อกขึ้นมา ฉันก็จะไม่ทำร้ายใครอยู่ดี Sumika เคยบอกว่ามีเพื่อนเป็นนักวิจัย อาจจะช่วยรักษาฉันได้ แต่... แต่ฉัน...

Chisa: ...อ๊ะ?

ผู้พเนจร: ไปที่แบล็กชอร์ด้วยกันสิ

ผู้พเนจร: ไปยังสถานที่ที่ Sumika เคยอาศัยและทำงานอยู่ สถานที่ซึ่งการเริ่มต้นครั้งใหม่กำลังรออยู่

Namipon: สิ่งที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้... ยังไม่ถูกต้องนักหรอก นี่ต่างหากตอนจบที่แท้จริง

Namipon: อื้ม จบสวยจริงๆ

Namipon: ตอนนี้... ได้เวลาที่จะก้าวสู่การเริ่มต้นครั้งใหม่แล้ว

Namipon: เดี๋ยวนะ... นั่น...