ราตรีนี้พร่างดาว

รับสายที่ Roccia โทรเข้ามา

Roccia: สวัสดี ผู้พเนจร

Roccia: ถ้ามีเวลาว่าง คุณแวะมาที่ชายฝั่งสักหน่อยได้มั้ย?

Roccia: อืม... Brant กับ Bardolino ไม่อยู่ และพวกเขามอบหมายให้ Roccia รับผิดชอบพิธีต้อนรับ

Roccia: ฉันรู้สึกประหม่านิดหน่อย เลยอยากจะเข้าไปซ่อนในกล่อง... Pero ก็กำลังเครียดเพราะฉันเลย

Pero: *Pero Pero ...*

Roccia: Roccia มักจะพูดตะกุกตะกักเวลาคุยกับคนอื่น... ฉันกลัวว่าจะดูแลทุกคนได้ไม่ดี

Roccia: ถ้า "ผู้ครองลอเรล" มาที่นี่ด้วยตัวเขาเอง Roccia คงไม่กังวลมากนัก ทุกอย่างก็คงจะง่ายขึ้น

Roccia: เพราะงั้น... ผู้พเนจร "ผู้ครองลอเรล" คนใหม่ของเรา ช่วยหน่อยนะ

ไปที่ชายฝั่ง

Roccia: ได้เวลาเฉิดฉายแล้ว

Roccia: ขอบคุณนะ ผู้พเนจร

Roccia: ไม่ใช่กังวล แต่กลัวต่างหาก

Roccia: ทุกคนกำลังกลัว

Roccia: พวกเราส่วนใหญ่ในคณะละครเคยมีประสบการณ์เลวร้ายกับทาเซ็ตดิสคอร์ด ไม่ว่าเราจะเผชิญหน้ากับมันกี่ครั้งก็ตามก็ยังคงรู้สึกกลัวอยู่ดี พวกเราทำไม่ได้อย่างคุณ

Roccia: Pero กับฉันไม่แน่ใจว่าเราจะปกป้องทุกคนได้มั้ย แต่พอเห็นคุณลงมือ Roccia ก็วางใจ...

Roccia: การลงมือทำย่อมดีกว่ามัวแต่มานั่งกังวล มันเหมือนกับการเดินบนเชือกนั่นแหละ แค่ก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ และไม่มองลงไปข้างล่าง นั่นแหละคือเคล็ดลับ

Roccia: อืม... ตอนนี้คนพวกนี้เป็น "ผู้แสวงบุญ" พวกเขาลำบากมากที่ต้องนั่ง "เรือผู้แสวงบุญ" ล่องลอยมาถึงที่นี่

Roccia: Fenrico อาจจะเป็นคนหลอกลวงที่ซ่อนหน้าอยู่หลังหน้ากาก แต่เขาเป็นอัครสังฆราช ฉันมั่นใจว่าเขาจะไม่กลับคำพูด

Roccia: เมื่อคุณเป็น "ผู้ครองลอเรล" คนใหม่ ก็จะไม่มีใครถูกเนรเทศไปอีกสักพัก

Roccia: "เรือผู้แสวงบุญ" ลำนี้น่าจะออกจากรากูนน่าก่อนที่คุณจะคว้า "รางวัลลอเรล" ซะอีก

Roccia: ฉันหวังว่านี่จะเป็น "เรือผู้แสวงบุญ" ลำสุดท้าย

ตรวจสอบอาการบาดเจ็บของผู้แสวงบุญ

ชายหนุ่มที่ขมวดคิ้ว: อ๊าก... โอ๊ย... มือฉัน...

ชายหนุ่มที่ขมวดคิ้ว: เจ็บ... ชะมัดเลย ฉันว่ามันหักแน่ๆ...

Roccia ขอให้ชายหนุ่มอยู่นิ่งๆ ก่อนที่จะรักษาเขาด้วยยาบางอย่างที่ Pero หยิบออกมาจากกล่อง แล้วรีบทำการปฐมพยาบาล

Pero: *Pero Pero ...*

Roccia: Pero บอกว่าขอโทษนะ ตอนนี้เราทำได้ดีที่สุดเท่านี้แล้วด้วยเสบียงที่เรามี

Roccia: เราจะดูแลอาการบาดเจ็บของคุณให้ดีขึ้นตอนที่กลับไปที่ฐานของเราแล้ว ตอนนี้ช่วยพยายามอดทนไว้ก่อนนะ

ผู้เฒ่าอ่อนแอ: โอย... อืม? ฉัน... ยังไม่ตาย?

ผู้เฒ่าอ่อนแอ: ก็ดี... ยังไม่ตายก็ดี... ก็ดี...

ชายชราพูดไปก็ท้องร้องไป

ผู้เฒ่าอ่อนแอ: เอ่อ ขอโทษด้วยนะ... ฉันไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว

Roccia สั่งให้ Pero เอาน้ำและเสบียงจากกล่องของเธอมาให้ชายชรา

ผู้เฒ่าที่ฟื้นคืนสติ: โอ้ ขอบคุณนะ... นี่เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันได้กินตั้งแต่ขึ้นเรือลำนั้นมาเลย

Pero: *Pero Pero !*

Roccia: Pero บอกว่ายังมีอาหารอร่อยๆ อีกเยอะรอคุณอยู่ที่ฐานของเรา

Roccia: เอ่อ คนพวกนี้ดูสภาพแย่มากเลย...

คุยกับผู้ควบคุมเรือทีน่า

Tina: เรานับจำนวนคนเกือบเสร็จแล้วนะ รองหัวหน้าคณะ พร้อมจะกลับกันรึยัง?

Roccia: พวกเธอกับสมาชิกใหม่ของเราไปกันก่อนได้เลย ฉันจะอยู่ตรวจสอบอีกรอบเผื่อเราพลาดอะไรไป

Tina: แต่เราทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้หรอก

Roccia: ไม่เป็นไรหรอกน่า Pero กับฉันหาของเก่ากันเป็นประจำอยู่แล้ว เราไม่เป็นไรหรอก

Tina: เอ้า นี่ "ผู้ครองลอเรล" นี่นา ลืมไปได้ยังไงกัน? งั้นก็คงวางใจได้ว่าจะมีคนดูแล Roccia ให้ปลอดภัย

Tina: งั้นถ้าจัดการธุระเรียบร้อยแล้วก็รีบกลับมานะ เข้าใจมั้ย? วันนี้เวรทำอาหารเป็นหน้าที่ของฉัน ฉันจะทำพาสต้าชามใหญ่ไว้รอ!

Roccia: อื้ม

Roccia: เราไปตรวจสอบห้องโดยสารด้วยกันอีกครั้งเถอะ ไล่ดูไปทีละห้องเลย

Roccia: บางครั้งก็มีสิ่งของถูกทิ้งไว้ อย่างเช่นลูเซียนไนต์ที่ถูกฝังลึกอยู่ใต้ผืนทราย

Pero: *Pero Pero !*

Roccia: ชีพจรอ่อนมาก... แต่ยังพอมีหวัง Pero พาเด็กผู้หญิงคนนี้ไปด้วยนะ

Roccia: อย่ากังวลไปเลย Pero น่ะอ่อนโยนมากนะ

ทั้งกลุ่มกลับไปที่คณะละคร โดยมี Pero ช่วยอุ้มเด็กผู้หญิงที่ใกล้ตาย

Roccia กับ Pero ช่วยพาเด็กหญิงไปนอนพักในเต็นท์พยาบาลและทำการรักษาฉุกเฉินให้เมื่ออาการของเด็กคนนั้นคงที่แล้ว Roccia ก็พาคุณไปหา Tina เพื่อแจ้งให้ทราบว่าคุณกลับมาอย่างปลอดภัย ในขณะเดียวกัน Pero ก็คอยอยู่ในเต็นท์เพื่อดูแลเด็กผู้หญิงต่อ

Tina: มัวทำอะไรนานจัง? เร็วเข้า มาหยิบพาสต้าชามใหญ่ไปกินตอนที่มันยังร้อนๆ อยู่สิ

Roccia: เอาให้ ผู้พเนจร เลย เดี๋ยวฉันค่อยกินทีหลัง

Roccia พูดในขณะที่รีบกลับเข้าไปในเต็นท์

คุณรับพาสต้าชามนั้นจาก Tina รสชาติอาหารที่เหมือนทำกินกันเองที่บ้านให้ความรู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษในช่วงเวลานั้นบางทีอาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้คุณใช้พลังงานไปหมดแล้วก็ได้ หรืออาจเป็นเพราะอาหารอร่อยขึ้นเมื่อมีเพื่อนร่วมกินด้วยกัน

คุณวางจานลงและเข้าไปในเต็นท์เพื่อช่วย

Tina: ฉันจะไปกับคุณด้วย พวกเขาจะต้องดีใจที่มีคนมาช่วยเพิ่ม

Tina: ฉันจะไปกับคุณด้วย พวกเขาจะต้องดีใจที่มีคนมาช่วยเพิ่ม

ดูแลเด็กหญิงตัวน้อยในเต็นท์

Tina: อ่า! เด็กคนนี้... ยังพอมีทางช่วยใช่มั้ย?

Tina: เดี๋ยวๆ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ! ตอนนั้นที่เราตรวจสอบในห้องเคบินของเรือ ก็เห็นๆ ว่าเธอ...

Tina: โอ๊ย! ยิ่งพูดยิ่งพัง!

Roccia: ไม่เป็นไร เรายังช่วยเธอได้

Roccia: เราต้องฆ่าเชื้อที่แผลของเธอก่อนที่จะเอาเสี้ยนพวกนั้นออก... ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ ทำทีละขั้น

Tina และ Roccia รักษาบาดแผลของเด็กสาวได้สำเร็จ เธอค่อยๆ กลับมาหายใจได้ตามปกติ

Tina: เฮ้อ... เกือบไปแล้ว

Roccia: เธอผ่านช่วงที่แย่ที่สุดไปแล้ว อีกไม่นานเธอก็จะหายดี

Roccia: แล้วคนอื่นๆ ล่ะ Tina?

Tina: ทุกคนได้กินแล้วและกำลังค่อยๆ ฟื้นตัว

Tina: แม้ว่าพวกเขาจะยังเอาแต่นั่งจ้องมองพื้นก็ตาม

Roccia: ก็นะ พวกเขาลอยอยู่ในทะเลมาหลายวัน แล้วตอนนี้ก็ถูกพัดเข้าฝั่งในที่ที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิดนี่นา

Roccia: พวกเขาเหมือนฟองน้ำที่เปียกโชก หนักและมีแต่น้ำ ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะกลับมาเป็นปกติ

Roccia: ใช่ เราควรดูว่ามีใครต้องการอะไรหรือเปล่า

ถามชายหนุ่มว่าต้องการความช่วยเหลืออะไรไหม

Filippo: ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณที่ช่วยทำแผลให้นะครับ

ตอนนี้มือของ Filippo พันผ้าพันแผลไว้และหายบวมแล้ว

Filippo: ยาแก้ปวดที่คุณใช้มาจากร้านยาโรสแมรี่ใช่มั้ย? ครอบครัวของผมเคยอยู่ไม่ไกลจากร้านนั้น อยู่ที่ไหนผมก็จำกลิ่นนั้นได้ทันทีเลย

Filippo: บางครั้งผมก็คิดถึงบ้าน แต่บางครั้งก็ไม่อยากจะคิดถึงเลย

Filippo: ผมคิดถึงโซฟานุ่มๆ และกลิ่นสมุนไพรที่ลอยมาจากร้านยา แต่กิจกรรมของภาคีพวกนั้นน่ะเหรอ? ละครน่าเบื่อที่เต็มไปด้วยบทจากคัมภีร์พวกนั้นน่ะเหรอ? ไม่ล่ะ ขอบคุณ

Filippo: รู้มั้ย ผมพนันเลยว่าถ้าสตรีศักดิ์สิทธิ์ยังอยู่ เธอจะต้องไม่ชอบ "การสำนึกผิด" รูปแบบนี้แน่ๆ

Filippo: "ดวงดารานับพันส่องสว่างกลางเวหา เสรีภาพเบ่งบานเช่นบุปผาแรกแย้มยล" นี่คือบทเพลงจากละครที่เธอขับขานอยู่เสมอ

Roccia: นั่นคือบทจากเรื่อง "เพกาซัส"

Filippo: ใช่เลย มันเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับโลกที่ผู้คนสามารถเลือกความเชื่อของตัวเองได้แทนที่จะหลับหูหลับตาทำตามหลักความเชื่อที่ตายตัว

Filippo: การบังคับชุมนุม บูชา ตั้งกฎเกณฑ์ให้ต้องประพฤติปฏิบัติ... พวกเขาถึงขั้นกำหนดว่าเราดูละครเรื่องอะไรได้บ้าง แล้วเราควรหัวเราะและยิ้มยังไง

Filippo: ให้ตายสิ ผมอยากกลับบ้าน ผมอยากกลับจริงๆ... แต่รากูนน่าไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

Filippo: ในระหว่างทำการ "แสวงบุญ" ผู้คนจะเล่นเครื่องสายเครื่องเป่า ทุกคนบนเรือมารวมตัวกันรอบ "ดวงดาว" เพื่อร้องเพลงและให้กำลังใจซึ่งกันและกัน

Filippo: ในช่วงเวลาเหล่านั้น ผมรู้สึกว่าตราบใดที่เรายังร้องเพลงด้วยกันได้อย่างอิสระ "เรือผู้แสวงบุญ" ก็อาจกลายเป็นบ้านใหม่ของผมได้

Filippo: แต่เมื่อเราล่องออกสู่ทะเลไปไกลมากขึ้น เราก็เผชิญหน้ากับอันตรายมากขึ้นและมีคนรอดชีวิตน้อยลงเรื่อยๆ แม้แต่เครื่องดนตรีของเราก็ยังพังทั้งหมด

Filippo: และตอนนี้... เราไม่มีทางแสดงได้อีกแล้วด้วยสิ่งที่เหลืออยู่ในตอนนี้

Filippo: ตอนนี้ผมหมดหนทาง ไม่มีที่ไปและไม่มีบ้านให้กลับ

รอยยิ้มชั่วครู่ที่เคยปรากฏบนริมฝีปากของ Filippo ได้หายไป เหลือเพียงใบหน้าที่มีแต่ความเศร้า

Roccia: ...

ถามชายชราว่าต้องการความช่วยเหลืออะไรไหม

Roccia: สวัสดีนะคุณผู้ชาย รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?

Giulio: ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณนะสำหรับพาสต้า

Giulio: อา ความอบอุ่นนั่น... รสชาติที่ชวนให้คิดถึงบ้านแบบนั้น ผมนึกว่าผมฝันไปแป๊บนึงเลย

Giulio: มันทำให้ผมนึกถึงเมนูอาหารเช้าร้านของทรัตโทเรีย Margherita ที่เคยกินประจำ... เคยคิดว่าผมสามารถจะไปกินที่นั่นไปตลอดชีวิตเลย

Giulio: แต่... ผมกลับต้องมาอยู่ที่นี่เพียงเพราะร้องเพลงจากเรื่อง "เพกาซัส" แค่สองสามท่อนเท่านั้น...

Roccia: "เพกาซัส" อีกแล้วหรอ...

Giulio: ใช่แล้ว ผู้คนบนเรือที่เคยแสดงด้วยกันปล่อยให้อารมณ์ในแต่ละวันเป็นตัวเลือกเพลง ก็แค่ต้องคอยระวังภาคีเอาไว้

Giulio: "เพกาซัส" เพลงนั้นเป็นเพลงโปรดตลอดกาลเลยล่ะ

Roccia: คุณเคยเบื่อบ้างมั้ย?

Giulio: เบื่อเหรอ? ไม่เลย ทำไมเราถึงเบื่อล่ะ?

Giulio: เพลงนั้นมันเหมือนเพชรเม็ดงามจริงๆ ช่วยปลุกขวัญกำลังใจของทุกคนในช่วงเวลาที่ยากลำบาก

Giulio: ถ้าแค่โลกเป็นแบบนั้น เป็นแบบที่ทุกคนจะมีชีวิตได้อย่างอิสระ ผมก็ไม่ต้องทนอะไรมากมายขนาดนี้ในวัยนี้...

Giulio: บอกว่าเป็นการ "แสวงบุญ" ตลอดทางกลับมีแต่ทาเซ็ตดิสคอร์ดเต็มไปหมด คนล้มตายไปตั้งมากมาย คนตาดีๆ ก็ดูออกทั้งนั้นแหละว่าอะไรคืออะไร

Giulio: เฮ้อ... ผมรอดมาได้ แต่หนุ่มสาวมากมายกลับ...

Giulio: ผมไม่มีแม้แต่แรงที่จะเอาของรักของพวกเขากลับมาด้วยด้วยซ้ำ...

Roccia: ทุกคนผ่านเรื่องลำบากมามากมายนัก...

Roccia: กฎมากมายในการใช้ชีวิตทั้งหมดนั่น การถูกบังคับเนรเทศ เพื่อนที่หายไป...

Pero: *Pero Pero ...*

Roccia: เอ่อ ยาแก้ปวดเป็นสิ่งแรกๆ ที่เราได้แจกจ่ายไปแล้ว มันจะช่วยเรื่องความเจ็บปวดทางกาย

Roccia: แน่นอน อาหารเป็นสิ่งสำคัญเสมอ เพียงแต่พวกเขาท้องอิ่มแล้วแต่ยังขาดกำลังใจ

Roccia: ถ้าไม่มี "ผู้ครองลอเรล" อยู่แถวนี้ Roccia จะทำยังไงได้ล่ะเนี่ย?

Roccia: ยาสำหรับร่างกายก็จริง แต่สำหรับจิตใจล่ะ? เราต้องการบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่นะ

Roccia: ทุกคนที่เราคุยด้วยต่างก็พูดถึงละคร "เพกาซัส" บางทีเราน่าจะจัดการแสดงเล็กๆ ให้กับพวกเขาและเพื่อนของพวกเขา...

Roccia: ตามธรรมเนียมแล้วคณะละครจะจัดการแสดงสำหรับ "ผู้แสวงบุญ" ที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือเสมอ

Roccia: มันเป็นวิธีที่เราพูดว่า "ยินดีด้วยนะที่คุณรอดมาได้!" เราหวังว่ามันจะทำให้พวกเขารู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่ที่ดีนะ

Roccia: อืม Roccia นึกออกอยู่วิธีนึงนะ

Roccia: Pero กับฉันค้นหาทั่วเรือแล้วและพบสิ่งของที่น่าจะเป็นของเพื่อนๆ ของพวกเขา

Roccia: บางชิ้นอาจจะเสียหายไปบ้างแต่ไม่มีอะไรที่ฉันซ่อมไม่ได้ Roccia เป็นเซียนอุปกรณ์การแสดง จะซ่อมแซมพวกมันและเราจะใช้มันในการแสดง

Roccia: แบบนี้พวกเขาก็จะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง... บนเวที

ไปพบกับ Roccia บนเวที และเตรียมการแสดงด้วยกัน

คุยกับ Roccia

Roccia: พิณจันทรา ปืนจำลอง ซากเรือ ลูเซียนไนต์...

Roccia: ไม่ใช่แค่นั้นนะ Pero กลืนเรือเข้าไปได้ทั้งลำเลยด้วยซ้ำถ้าคิดอยากจะทำ แถมยังสามารถวิเคราะห์ความถี่และบอกเรื่องราวเบื้องหลังทั้งหมดของสิ่งของพวกนี้ให้ฉันฟังได้ด้วยนะ

Pero: *Pero Pero !*

Roccia: แบบว่า ของต่างๆ เก็บเอาความคิดและความรู้สึกของผู้คนไว้ แล้วจะมีอะไรดีไปกว่าการแบ่งปันเรื่องพวกนั้นผ่านละครอีกล่ะ?

Roccia: นั่นก็มีส่วนที่จริง แต่ตราบใดที่ Pero กับฉันยังอยู่ ใครก็ตามที่เป็นเจ้าของสิ่งของพวกนี้จะไม่มีวันถูกลืม

Roccia: อืม มันก็มีส่วนจริงอยู่นะ แต่ว่าคณะละครจะนำเอาแนวคิดที่ทุกคนให้ความสำคัญมาถักทอเข้าไปในบทละคร เพื่อให้ถูกเล่าขานกันไปแบบปากต่อปาก มันจึงไม่เลือนหายไปโดยง่าย

Roccia: บินข้ามกำแพงสูงทะลวงหมอกหนา ข้ามหัวเรือหมื่นวาหาความฝัน ไล่ตามขนแกะทองแห่งอิสระนั้น ใต้แสงอันโรจน์รุ่งของดาวเหนือ

Roccia: ถ้าชีวิตจริงยิ่งใหญ่เหมือนบทละครก็คงดี

Roccia: Roccia จะซ่อมของพวกนี้ให้เรียบร้อย ขัดให้เงาวับเหมือนใหม่ แล้วทุกคนจะได้แสดงร่วมกันอีกครั้ง

Roccia: ความถี่ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในพิณจันทรานี้บอกฉันว่า เจ้าของมันไม่เคยหยุดเล่น แม้แต่ตอนที่เธอถูกเนรเทศ

Roccia: เธอพยายามหนุนใจทุกคนด้วยเสียงเพลง จนกระทั่งทาเซ็ตดิสคอร์ดเลวร้ายพวกนั้นมาจับตัวเธอไป...

Roccia: ใช่แล้ว เธอเล่นไปเรื่อยๆ คอยสนับสนุนคนรอบข้าง...

Roccia: เดี๋ยวนะ ฉันนึกอะไรออกแล้ว! แม้จะไม่มีเครื่องสายที่ใช่ แต่เราก็ปรับแต่งอย่างอื่นแทนได้ มันยังใช้ช่วยเหลือคนได้อยู่นะ

Roccia: เศษซากเรือพวกนี้ดูไม่มีอะไร แต่พวกมันเคยเป็นส่วนหนึ่งของ "เรือผู้แสวงบุญ" นับไม่ถ้วน

Roccia: มันแบกรับความกลัวและความสับสนที่ผู้คนรู้สึก

Roccia: อืม เศษซากพวกนี้น่าจะใช้เป็นฉากหลังได้ดีเลยนะ

Roccia: หรือจะกระจายรอบเวทีเพื่อช่วยสร้างบรรยากาศก็ได้

Roccia: คุณใจดีจัง ผู้พเนจร

Roccia: แต่คณะละครของเราไม่ให้แขกผู้มีเกียรติมาแบกของหนักหรอกนะ

Pero: Pero Pero !

Pero พุ่งออกมาจากกล่องของเธอและกวาดเศษซากบนเวทีอย่างรวดเร็วราวกับพายุตามคำสั่งของ Roccia เมื่อนำมาแยกส่วน ผสมผสาน และจับคู่กัน เศษซากเหล่านั้นก็กลายเป็นอุปกรณ์ประกอบการแสดงได้อย่างดี

Roccia: นี่แหละ จัดเตรียมฉากเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

Roccia: ลูเซียนไนต์หาได้ทั่วไปตามชายฝั่ง อาจฝังอยู่ในทราย หรือถูกคลื่นซัดเข้าฝั่งมา

Roccia: ตำนานเล่าว่าแต่ละชิ้นคือวิญญาณที่ติดอยู่ในชายฝั่ง หลังจากเผชิญลมฝนวันแล้ววันเล่า พวกมันก็เริ่มสูญเสียความเงางาม

Roccia: ใช่แล้ว ประกายแวววาวของลูเซียนไนต์นี่แหละที่ทำให้มันมีเสน่ห์

Roccia: เราสามารถใช้มันเป็นดาวที่ส่องแสงในท้องฟ้ายามค่ำคืน

Roccia: ส่วนจะวางไว้ตรงไหนบนเวที... เอาไว้ตรงกลางเวทีกันเถอะ

หลังจากวางลูเซียนไนต์เรียบร้อย Pero ก็ออกมาจากกล่อง ยื่นหนวดยาวๆ ของมันออกมา โปรยลูเซียนไนต์ขึ้นไปกลางอากาศแล้วผูกด้วยริบบิ้นอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น เวทีมืดๆ ก็เต็มไปด้วยประกายแวววาวเจิดจ้า

Roccia: เยี่ยมเลย ทีนี้เราก็มีแสงวิบวับที่จะส่องสว่างในความมืดแล้ว

Roccia: เอาล่ะ ตอนนี้ของทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว เวทีก็จัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว

Roccia: ขอบคุณนะ ผู้พเนจร ฉันมั่นใจว่าความรู้สึกที่ผูกพันกับของพวกนี้จะสัมผัสถึงหัวใจของทุกคนได้

Roccia: อืม... แต่ฉันรู้สึกเหมือนเรายังขาดอะไรอยู่นะ

Roccia: บางทีเวทีอาจจะไม่สว่างพอหรือเปล่า? ก็ดาวเหนือใน "เพกาซัส" เป็นสัญลักษณ์ของความหวังนี่ เพราะงั้นเราควรจะทำให้สว่างกว่านี้

Roccia: ใช่ เขาอาจจะเล่าเรื่องนี้ให้เราฟังเพิ่มเติมก็ได้

ถาม Filippo เกี่ยวกับดวงดาว

Roccia: สวัสดีอีกครั้งนะ Filippo คุณเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าผู้คนจะร้องเพลงใต้แสงดาวบน "เรือผู้แสวงบุญ" ใช่มั้ย?

Filippo: อ่า ใช่แล้วละ ฉันยังนึกภาพแสงระยิบระยับของดาวดวงนั้นออก... มันเหมือนดาวเหนือใน "เพกาซัส" เปี๊ยบเลย

Roccia: คุณรู้มั้ยว่าตอนนี้ดาวดวงนั้นอยู่ไหน?

Filippo: ดาวดวงนั้นเป็นสมบัติของ Luca แต่ว่า Luca...

Pero: *Pero Pero !*

Roccia: หืม? Pero บอกว่า Luca ตื่นแล้ว

ตรวจสอบกับลูก้าในเต็นท์

Luca: ฉันทำสมบัติชิ้นพิเศษของคุณแม่หายไป...

Luca: แสงจากดาวดวงนั้นไล่ความมืดให้หมดไป มันคอยดูแลทุกคนตอนที่เราออกทะเล...

Luca: เราชอบร้องเพลงรอบๆ ดาวดวงนั้น เหมือนที่แม่เคยร้องในการแสดงของเธอ

Luca: แม่มักจะบอกว่าดวงดาวเป็นตัวแทนของความหวัง มันจะปกป้องฉันและคุ้มครองคนรอบข้าง

Luca: ตะ...ตอนนี้ฉันทำมันหาย และมันปกป้องใครไม่ได้อีกแล้ว...

คิ้วบนใบหน้าของ Roccia เริ่มขมวดกัน เธออยากปลอบ Luca แต่ก็สรรหาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้

Pero: *Pero Pero ... Pero Pero !*

Roccia: Pero บอกว่าเธอควรพักผ่อน แล้วเราจะไปหาดาวให้

Luca: ตะ-แต่ข้างนอกอันตรายเกินไป... พี่ช่วยฉันไว้แล้ว... แล้วแม่ก็บอกว่าฉันไม่ควรสร้างปัญหาให้คนอื่น

ผู้พเนจร: Luca ไม่ต้องห่วงนะ ไม่มีปัญหาอะไรเลย เธอก็มีสิ่งสำคัญที่ต้องทำ... พักผ่อนและฟื้นฟูร่างกายยังไงล่ะ

ผู้พเนจร: และเหมือนที่เธอพูด ดาวจะคอยดูแลทุกคน เราออกไปหาดาวก็คือทำเพื่อทุกคนไม่ใช่แค่ Luca

Luca: โอเค... Luca จะเป็นเด็กดีแล้วพักผ่อน

Roccia: Pero รับรู้ได้ถึงความถี่ของ "ดาว" ที่หลงเหลืออยู่บนตัว Luca

Roccia: ตอนนี้ Pero รับรู้ความถี่ที่ถูกต้องแล้ว เราเริ่มค้นหากันได้เลย

ผู้พเนจร: เราค้นหาเรือตั้งแต่ชั้นบนจนถึงชั้นล่างแล้ว แต่ไม่มีอะไรที่ดูเหมือนดาวเลย

Roccia: แต่ Roccia ก็ยังอยากหามันให้เจออยู่ดี

Roccia: ฉันอยากให้ทุกคนมีโอกาสได้แสดง "เพกาซัส" อีกครั้ง...

Roccia: และอุปกรณ์ที่เราใช้ควรเป็นสิ่งที่พวกเขาเคยใช้มาก่อน สิ่งที่พวกเขาคุ้นเคย

Roccia: ความถี่หรือความรู้สึกที่ติดอยู่กับสิ่งของสามารถส่งผลต่อคนที่ใช้มันได้

Roccia: พวกเขาทุกคนมองดาวเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง พลังบวกนี้จะยิ่งแผ่ขยายผ่านการแสดงละครและกระจายส่งต่อไปสู่ผู้คนมากขึ้น

Roccia: ดังนั้น Roccia จะยังคงพยายามค้นหามันต่อไป เรามีโอกาสอยู่เสมอ ใช่มั้ยล่ะ?

Roccia: โอกาส" ก็เป็นอีกวิธีในการพูดใช้ถึง "ความหวัง

กลับไปที่ชายฝั่งเพื่อค้นหาดวงดาว

Roccia: ใช่ เกาะนี้ปกคลุมไปด้วยหมอกเกือบทั้งปี

Roccia: แต่ Roccia เพิ่งเคลียร์พื้นที่ตรงนั้นไปไม่นานมานี้เอง แล้วด้วยสภาพอากาศล่าสุด ไม่น่าจะมีหมอกแล้วนะ

Roccia: คุณพูดถูก

Roccia: มีอะไรบางอย่างที่รู้สึกน่าสงสัยเป็นพิเศษ

Roccia: อืม อากาศชื้นจัง เหมือนหมอกกำลังยืนอยู่ข้างเราแล้วก็โบกมือทักทายอยู่เลย

Roccia: ทะเลคลุมด้วยม่านหมอกทะเลหนา อสูรร้ายซ่อนกายายากหยั่งถึง—

Roccia: ตามที่ว่าไว้ใน "เพกาซัส" เราควรจะระวังเมื่อมีหมอกอยู่ใกล้ๆ

Roccia: เราต้องหาดาวให้เจอก่อนที่หมอกจะเข้ามาปกคลุม...

ตาม Roccia ไป

ตรวจสอบสิ่งที่ Roccia เจอ

Roccia: ดูเหมือนเศษซากเรือ

Roccia: Pero เก็บไว้นะ เดี๋ยวเราจะเอาไปใช้มันให้เป็นประโยชน์ทีหลัง

ตาม Roccia ไป

ตรวจสอบสิ่งที่ Roccia เจอ

Roccia: โอ้? หอยทะเล

Roccia: ล้างหอยทะเลให้สะอาด คลุกเคล้ากับสาหร่ายและเกลือ แล้วก็ แท่นแท๊น—ซุปหอยทะเล

Roccia: ใช่ Pero สอนฉันน่ะ แต่ฉันรู้แค่เมนูง่ายๆ ไม่กี่อย่างนะ ถ้าอยากได้อะไรที่พิเศษๆ ต้องไปหา Pero

Roccia: ทุกคนในคณะหาทางช่วยกัน ส่วนฉันมักจะช่วยทำอาหาร แต่อาหารที่พิเศษๆ Pero จะทำเก่งกว่า

Roccia: ทุกคนชอบอาหารฝีมือ Pero

ตาม Roccia ไป

ตรวจสอบสิ่งที่ Roccia เจอ

Roccia: ในที่สุดก็เจออะไรที่แวววาวแล้ว...

Roccia: โอ้ มันคือลูเซียนไนต์

Roccia: เอาล่ะ อย่างน้อยเราหาอะไรที่แวววาวเจอแล้ว มากันได้ครึ่งทางแล้ว...

Pero: *Pero Pero !*

Roccia: ดูเหมือนว่า Pero เจออะไรบางอย่าง

ตรวจสอบสิ่งที่ Pero เจอ

Pero: *Pero ... Pero !?*

Roccia: Pero บอกว่าเจอคลื่นความถี่ของดวงดาวในร่องรอยพวกนี้ แต่มีอย่างอื่นปนอยู่ด้วย...

ใช้เซนเซอร์ช่วย Roccia ระบุแต่ละรูปคลื่น

Roccia: ไม่รู้เลยว่าคุณจะเชี่ยวชาญในการระบุคลื่นความถี่ขนาดนี้ ประทับใจจัง...

Pero: *Pero Pero !*

ตามรูปคลื่นที่ระบุพบไป

ผู้พเนจร: ดูเหมือนหมอกจะรอเราอยู่

Roccia: นี่ไม่ใช่หมอกทะเล "ซ่อนแอบ" ปกตินะ

Roccia: เขาวงกตหมอกนี่ เหมือนฉันเคยเห็นมาก่อนเลยแฮะ

Roccia: หืม... กลิ่นแปลกๆ น่าสงสัยนะ

Roccia: มันคุ้นตามาก... แต่ก็แตกต่าง เหมือนกับของลอกเลียนแบบเกรดต่ำเลย

Roccia: ใน "เพกาซัส" เขาวงกตถักทอขึ้นจากคำโกหกและความอาฆาต ภายในนั้นมันวุ่นวายและคาดเดาไม่ได้เหมือนกับหมอกทะเล

Roccia: ภายในมีสัตว์ประหลาดอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด และที่ใจกลางเขาวงกตเป็นที่อยู่ของจอมมาร มันคอยฉกฉวย บิดเบือนความจริง แพร่กระจายความสับสน และชักใยเหมือนจ้าวหุ่นเชิด

Roccia: เอ่อ คนแบบไหนกันที่อยากจะเป็นจอมมาร?

Roccia: ฉันเข้าใจนะว่าทำไมคนถึงอยากเป็นฮีโร่ แต่ทำเรื่องไร้สาระที่ซับซ้อนพวกนี้ มันไม่ใช่วิถีของฮีโร่เลย

Roccia: สันนิษฐานได้สมเหตุสมผล

Roccia: ไม่ว่าพวกเขาจะเล่นเป็นจอมมารหรือฮีโร่ แต่ฉันแน่ใจว่าพวกเขาคาดหวังอะไรบางอย่างตอบแทนนะหลังจากทุ่มเทลงไปกับการสร้างฉากทั้งหมดนี้

Roccia: ในละคร คุณจะได้... ความหวังและการเติบโต

Roccia: คุณพูดถูก เข้าไปข้างในแล้วดูด้วยตาตัวเองเลยว่าผู้อยู่เบื้องหลังความวุ่นวายนี้ต้องการอะไรกันแน่

เข้าไปในเขาวงกตด้วยกัน

ตามหาทิศทางที่ถูกต้อง

สำรวจต่อไป

Pero: *Pero Pero !*

มอนสเตอร์?: โฮกกกก...

Roccia: อาา... ตั้งสติไว้ Pero!

ผู้พเนจร: ฉันอยู่กับเธอ ไม่ต้องห่วง

Roccia: อื้ม

Roccia: อี๋... ความถี่พวกนี้เต็มไปด้วยการหลอกลวงและคำโกหก กลิ่นแย่สุดๆ เลย

Pero: *Pero Pero ...!*

Roccia: Pero สัมผัสได้ถึง "ดาว" ที่อยู่ในถ้ำ และ... บางสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้

Roccia: เราใกล้ถึงปลายทางแล้ว ดูเหมือนว่าศูนย์กลางของเขาวงกตจะอยู่ไม่ไกลข้างหน้า

Roccia: อีกไม่นานเราก็จะได้รู้แล้วว่ามีอะไรอยู่ที่ใจกลางเขาวงกต

Roccia: ใช่แล้ว เราควรมุ่งหน้าไปต่อ

เดินเข้าไปในถ้ำ

ผู้พเนจร: ง่ายๆ สบายๆ เรามาถูกทางแล้ว

Roccia: ...ขอบคุณนะ

Roccia & Pero: กรี๊ด!

ผู้พเนจร: ไม่เป็นไร เราเกือบถึงแล้ว

Roccia: อื้ม

Roccia & Pero: อ๊าก!

Roccia: มังกรบรรพกาลเหรอ? ไม่นะ เดี๋ยวก่อน

ผู้พเนจร: ไม่เป็นไร มันเป็นแค่เงา

Roccia: ใช่ Roccia ไม่กลัวหรอก

ค้นหาดวงดาวที่หายไปกับ Roccia

ผู้พเนจร & Roccia: หือ?

Cuddle Wuddle: ฮูก ฮูก...

Diggy Duggy: กุ๊กกู กุ๊กกู...

Lottie Lost & Hocus Pocus: จี๊ด จี๊ด...

Roccia: เอ่อ... ดูเหมือนว่าพวกมันพยายามจะแอบหนีไปพร้อมกับดาวนั่น แต่ดันไปโดนสวิตช์ไฟเข้าโดยบังเอิญน่ะ

Cuddle Wuddle: ฮูก ฮูก... ฮูก ฮูก!

Diggy Duggy: กุ๊กกู...

Lottie Lost & Hocus Pocus: จี๊ด จี๊ด!

ผู้พเนจร: พวกมันพูดว่าอะไร?

Roccia: พวกมันพูดว่า "พวกเราจะสู้ไม่ถอย!"

เอาชนะตุ๊กตาทั้งหมด

Roccia: ขนแกะทอง หนังสือบทละครขาดๆ เครื่องดนตรีเก่าๆ...

Roccia: นี่คือ "จอมมาร"?

Roccia: หรือว่าจะเป็น "คนเขลา" ที่หวาดกลัวทาเซ็ตดิสคอร์ดกันแน่?

Cuddle Wuddle: แฮ่ แฮ่...

Diggy Duggy: กุ๊กกู กุ๊กกู...

Lottie Lost & Hocus Pocus: จี๊ด จี๊ด... จี๊ด จี๊ด...

รวบรวมสิ่งของที่ควรจะนำกลับมาที่คณะละคร

Roccia: เธอพูดว่าหีบเพลงนี้เป็นของเจ้าของเธอ

Roccia: แม้ว่าเธอจะยังไม่เจอเจ้าของเธอ แต่หีบเพลงนี้ก็ทิ้งความทรงจำดีๆ ไว้ให้เธอมากมาย

Roccia: ม่านหมอกสลายเภทภัยมลาย, ดาวประกายนำพาอิสรภาพ

Roccia: เจ้าของเธอเคยร้องเพลงนี้เพื่อปลุกขวัญผู้คนที่ถูกทำร้ายและเธอก็เลยจดจำเพลงนี้ได้

Roccia: ฉันเดาว่าเธอพยายามเต็มที่เพื่อปกป้องความทรงจำทั้งหมดที่มีกับเจ้านายของเธอ

Roccia: แต่การปกป้องความทรงจำของตัวเองไม่ควรแลกมาด้วยความทรงจำและความหวังของคนอื่นๆ

Roccia: สำหรับใครก็ตามที่เคยเจ็บปวด การอยู่ด้วยช่วยกันน่าจะดีกว่าการฉุดรั้งกันลงไปใช่มั้ยล่ะ?

ออกไปพร้อมกับ Roccia

Roccia: Pero กับฉันจัดการเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว

Roccia: เอาละ กลับไปที่คณะละครกัน

Roccia: ได้เลย เราจะอยู่ตรงนี้เมื่อคุณพร้อม

Roccia ขอให้ Pero นำเอคโค่ตุ๊กตาและสิ่งของของพวกมันติดตัวไปด้วย กลับไปที่คณะละคร

เข้าถ้ำ

คุยกับทีน่า

Tina: รองหัวหน้าคณะ คุณกลับมาแล้ว ไม่ต้องห่วง เราทุกคนสบายดี

Tina: ดูนั่นสิ! พาเพื่อนกลับมาได้เพิ่มอีกใช่มั้ยเนี่ย?

Roccia: ใช่แล้ว ขอบคุณที่ดูแลทุกอย่างเป็นอย่างดีตอนที่ฉันไม่อยู่นะ

Tina: ไม่เป็นไร หลังจากที่ได้หยุดพักสั้นๆ ครั้งก่อนนี้ คณะละครก็พร้อมกันสุดๆ ให้เล่นอีกสองสามรอบยังไหวเลย!

Roccia: เราเจอดวงดาวก็เพราะคุณ คุณควรไปบอกข่าวดีกับ Luca

Roccia: ในที่สุดตอนนี้เราก็จะได้แสดงเรื่อง "เพกาซัส" ด้วยกัน ไม่ต้องมีใครถูกทิ้งไว้อีกแล้ว

บอกลูก้าว่าคุณเจอดวงดาวแล้ว

คุณนำดวงดาวเข้าไปในเต็นท์ของ LucaLuca ลุกขึ้นจากเตียงทันทีที่เธอเห็นแสงที่คุ้นเคย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข

Luca: ดวงดาว... ดวงดาวกลับมาแล้ว!

Luca: โอ้ ขอบคุณค่ะ พี่ชาย! ตอนนี้มีดวงดาวแล้ว Luca ต้องหายดีแน่นอน!

Luca: ได้เลยค่ะ ใช้ในการแสดงละครใช่มั้ยคะ? หนูได้ยินเสียงข้างนอกคึกคักมากเลยตอนที่นอนอยู่บนเตียง หนูคิดว่าพวกเขาคงกำลังเตรียมการแสดงกัน

Luca: เด็กสาวผมสีม่วงบอกว่าอยากจะใช้ของที่แวววาวมากๆ เป็นดาวเหนือในเรื่อง "เพกาซัส" แล้วมันก็ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าดาวดวงนี้อีกแล้ว!

Luca: ทีนี้เราก็จะได้ร้องเพลงรอบๆ ดวงดาวด้วยกันอีกครั้ง มันจะต้องยอดเยี่ยมมากเหมือนกับตอนที่เราอยู่บนเรือ!

กลับไปที่เวที มีเหตุการณ์ใหม่เกิดขึ้นเกี่ยวกับตุ๊กตา

Roccia: เอคโค่สามารถรวบรวมข้อมูลทุกประเภทได้โดยการวิเคราะห์คลื่นความถี่ที่หลงเหลืออยู่บนวัตถุ

Roccia: บนเวที Lottie Lost เจอพิณจันทราเก่าของเจ้าของ Diggy Duggy เองก็เจอพวงมาลัยของเจ้าของทิ้งเอาไว้ ส่วน Cuddle Wuddle ก็เจอปืนจำลองกระบอกโปรดของเจ้าของ...

Roccia: ส่วนทาง Hocus Pocus โชคดีสุดๆ ที่ได้เจอเจ้าของ

Roccia: ใช่ เจ้าของพวกมันทั้งหมดถูกเนรเทศ บางคนเหลือไว้แต่เพียงสิ่งของต่างหน้า แต่คณะละครนำของคนอื่นๆ มาด้วย

Roccia: เจ้าของพวกมันไม่อยากให้เอคโค่ของตัวเองถูกภาคีแย่งชิงไปแล้วลบความทรงจำทั้งหมด การตัดความสัมพันธ์เป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องพวกมันได้

Roccia: ดูเหมือนว่าทูตนรกที่แท้จริงไม่ใช่เอคโค่ที่สร้างเขาวงกตขึ้นมา แต่มันคือผู้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้ต่างหาก

Roccia: การควบคุมทั้งหมด การเนรเทศตามอำเภอใจทั้งหมดนี่...

Roccia: อือ แต่ตอนนี้คุณได้รับรางวัล "ผู้ครองลอเรล" และบังคับให้ Fenrico ยอมถอยในที่สุด

Roccia: ดังนั้นฉันคิดว่าเราจะปลอดภัยจากการถูกเนรเทศไปได้สักพัก และคณะละครก็จะกลับเข้าไปแสดงในรากูนน่าได้

Roccia: ซึ่งหมายความว่าในที่สุดคนในเมืองที่เต็มไปด้วยการท่องบทคัมภีร์ที่น่าเบื่อพวกนั้นก็จะได้ฟังบทละครของเราแล้ว เราจะค่อยๆ แอบหยอดเพลงของเรากลับเข้าไปทีละนิด...

Roccia: สักวันหนึ่งถนนของรากูนน่าจะเต็มไปด้วยละครเกี่ยวกับเสรีภาพอีกครั้ง

Roccia: นี่คือสิ่งที่ช่วงนี้ Brant กับ Bardolino เตรียมตัวกันอย่างหนัก พวกเขารีบวิ่งไปที่เมืองทันทีที่ได้ยินข่าว

Roccia: ไม่มีใครรักละครของพวกเขามากไปกว่าสองคนนี้แล้ว และไม่มีใครเล่าเรื่องได้ดีเท่าพวกเขาอีก... แน่นอนว่ายกเว้น "ผู้ครองลอเรล" คนใหม่นะ

Roccia: ละครต้อนรับนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ด้วย มันไม่ใช่แค่ละครสำหรับ "ผู้แสวงบุญ" ที่ถูกเนรเทศเท่านั้น มันยังอุทิศให้กับ "คนเขลา" ทุกคนที่ยังคงอยู่ข้างนอกด้วย

Roccia: งั้น ท่าน "ผู้ครองลอเรล" เราไปแขวนดาวเหนือด้วยกันและบอกข่าวดีให้ทุกคนรู้กันดีมั้ย?

บินข้ามกำแพงสูง

ทะลวงหมอกหนา

ปลุกความอาจหาญขึ้นมา

ล่าความหวัง

"คนเขลา"?

"จอมมาร"?

คำลวงในม่านหมอก

"ผู้ครองลอเรล" ถามความหลัง

"จอมมาร" สูงเกินหยั่ง

ดั่งสายพิณผันเปลี่ยนไป

"ทะเลเร้น" สร้างมายา

คนเขลา" มาเป็น "จอมมาร

ดังใจได้ปืนฟอง

ประหารหาญในยามภัย

"ผู้ครองลอเรล" ตวัดดาบ

ดาวพันดวงไกล

อิสระดั่งดอกไม้

นำความหวังสู่บ้านเมือง

ไปที่เวทีตรงกลางเพื่อดูว่าทุกคนทำอะไรอยู่

Roccia: Tina เสียงร้องของเธอเพราะเหมือนเดิมเลย ขอบคุณที่มาช่วยขับร้องละครเพกาซัส-ฉบับเรียบเรียงใหม่นี้นะ

Tina: อา ขอบคุณนะ ฉันต้องเปล่งเสียงออกมาให้สุดถ้าฉันอยากจะทำให้ดาวเหนือที่ส่องประกายของ Luca สมบูรณ์แบบ!

Tina: เธอไม่สามารถขึ้นมาบนเวทีได้ งั้นฉันจะนำดวงดาวไปให้เธอเอง

Roccia: Lottie Lost นี่พิณจันทราของเจ้านายของเธอนะ มันไม่มีสายแต่ก็ยังช่วยเหลือผู้คนได้

Lottie Lost: จี๊ด... จี๊ด จี๊ด...

Roccia: Diggy Duggy นี่พวงดอกไม้ของเจ้านายของเธอนะ ฉันซ่อมให้เธอแล้ว อย่าลืมเก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัยล่ะ

Diggy Duggy: กุ๊กกู กุ๊กกู!

Roccia: นี่ปืนจำลองที่เจ้านายของเธอทิ้งไว้ให้ Cuddle Wuddle มันเป่าฟองสบู่ได้แล้วนะ ดูแลมันให้ดีล่ะ

Cuddle Wuddle: ฮูก ฮูก...

Roccia ปลดอุปกรณ์การแสดงลงมาทีละชิ้น แล้วส่งคืนให้กับผู้ชม จากนั้นผู้ชมก็จากไปด้วยความรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจพร้อมกับของในมือ บนเวทีเหลือเพียงลูเซียนไนต์แค่เพียงก้อนเดียว

คุยกับ Roccia เกี่ยวกับลูเซียนไนต์ที่เหลือ

Roccia: เยี่ยมเลย คืนของให้กับเจ้าของที่ควรได้รับเกือบหมดแล้ว เหลือแค่ลูเซียนไนต์นี่แหละ

Roccia: อืม ก็เพราะ Roccia เคยเป็นหินลูเซียนไนต์มาก่อนยังไงล่ะ

Roccia: ขอบคุณสำหรับการแสดงที่ยอดเยี่ยมนะ "ผู้ครองลอเรล" ผู้พเนจร

Roccia: เพราะทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน การแสดงนี้ถึงได้ออกมายอดเยี่ยม ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงคุณด้วย

Roccia: ตั้งแต่ที่เราได้พบกันครั้งแรก Pero กับฉันก็สังเกตได้ว่าความถี่ของคุณดูพิเศษ แถมยังพิเศษมากเสียจน Pero เองก็ยังไม่อาจเข้าใจ

Roccia: ตั้งแต่ที่คุณมาถึงรินาซิตา เขาวงกตที่ปกคลุมด้วยหมอกทะเลก็... สลายตัว

Roccia: บางทีนะบางที... คุณอาจจะเป็นคนที่จะมาเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ ไม่สิ เปลี่ยนโชคชะตาของทั้งโซลาริสเลยก็ได้

Roccia: ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน สิ่งต่างๆ ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ช่างเป็นเรื่องที่แปลกและมหัศจรรย์เหลือเกิน ตัวคุณนี่เหมือนแม่เหล็กที่คอยดูดเรื่องที่ไม่คาดคิดมาหาตัวเลย

Roccia: มีคำกล่าวที่ว่า พลังอันยิ่งใหญ่ย่อมมาพร้อมความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน อันตรายก็จะคอยตามติดคุณอยู่เสมอ

Roccia: คุณแสดงละครต้อนรับได้อย่างสมบูรณ์แบบ และได้เปิดฉากการเดินทางครั้งใหม่ขึ้น เราเป็นพวกเดียวกันมาสักพักแล้วนะ

Roccia: ไม่เป็นไร... คุณจะมาเข้าร่วมคณะละครกับเราเมื่อไหร่ก็ได้เลย ตามใจคุณเลยนะ

Roccia: ถ้าคุณเจอกับสถานการณ์ที่ยากลำบาก ก็มาหาเราได้เสมอเลย

Roccia: พวกเราทุกคนเริ่มต้นด้วยการถูกเนรเทศไปยังเกาะร้างแห่งนี้ จากนั้นเราก็ค่อยๆ หาของทีละเล็กละน้อยเท่าที่พอหาได้มาสร้างบ้านขึ้นมา นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของการก่อตั้งคณะละครของเรา

Roccia: เราอาจจะไม่ได้ร่ำรวยหรือสมบูรณ์แบบ แต่อย่างน้อยเราก็สามารถร้องรำทำเพลงและหัวเราะได้ทุกเมื่อตามใจต้องการ

Roccia: และเป็นเพราะคุณแท้ๆ เราถึงได้มีโอกาสนำเสียงหัวเราะและอิสรภาพกลับมาสู่รากูนน่าอีกครั้ง

Roccia: เหมือนกับที่การแสดงของคุณในฐานะ "ผู้ครองลอเรล" พร้อมกับดาวแห่ง "ความหวัง" ทำให้ทุกคนในคณะละครของเรารู้สึกมีกำลังใจขึ้น

Roccia: คุณเป็นคนที่ช่วยจุดประกายความหวังขึ้นมาในหัวใจของเราอีกครั้ง

คุยกับ Roccia

Roccia: ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ ผู้พเนจร! การทำหน้าที่ต้อนรับครั้งแรกของ Roccia เป็นไปอย่างราบรื่น แถมการเดินทางกลับรากูนน่าของคณะละครก็ดูท่าจะเริ่มต้นได้ดีเลยทีเดียว

Roccia: ตอนนี้พอหมดภาระแล้ว ฉันก็รู้สึกโล่งจนตีลังกาได้สองสามรอบเลย

Roccia: อะแฮ่ม... จะว่าไป คงถึงเวลาที่เราต้องมาคุยกันเรื่องรางวัลของคุณแล้วนะ

Roccia: นอกจากค่าตอบแทนที่ไม่ธรรมดาแล้ว Roccia ยังมีของขวัญพิเศษเล็กๆ น้อยๆ มาให้คุณด้วย...

Roccia มุดเข้าไปในกล่องของ Pero แล้วค้นอย่างระมัดระวังไปจนถึงก้นกล่อง จากนั้นเธอก็หยิบลูเซียนไนต์ที่ดูพิเศษออกมาหินสีเข้มก้อนนี้มีเส้นสายสีทองที่เปล่งประกายเจิดจ้า

Roccia: เอ้านี่... Roccia ไปงมหาในผืนทรายอยู่ตั้งนาน ลูเซียนไนต์สีดำทองน่ะ

Roccia: ปกติแล้ว ยิ่งลูเซียนไนต์อยู่ลึกเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น

Roccia: Roccia คิดว่าคุณกับลูเซียนไนต์ก้อนนี้ก็มีอะไรคล้ายกันอยู่บ้างนะ มันมีสีเข้มแล้วก็สวยเหมือนตาคุณเลย

Roccia: พกลูเซียนไนต์ติดตัวไว้ระหว่างเดินทาง จะได้เหมือนว่าฉัน Roccia อยู่ที่นั่นกับคุณด้วยไง แม้ว่าฉันจะไม่ได้ไปกับคุณด้วยก็ตาม

Roccia: แล้วก็นะ... ถ้าคุณเจอกับสถานการณ์ที่ยากลำบาก ก็เรียกหากันได้เลยไม่ต้องเกรงใจ

Roccia: Roccia จะรีบไปหาคุณให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะต้องให้ Pero ไปส่งหรือไปกับสายเดินเรือคณะละครก็เถอะ