ทองอำไพฉาบนิรันดร์ใต้ม่านเงา

ไปยังหอพักสถาบัน

คุณนึกถึงสถานที่ที่ Lucilla เคยพูดถึง น่าจะเป็นหอพักสถาบันที่คุณเคยไปหา Lynae

คุณแตะ Abby เบาๆ ก้าวไปในงานฉลองด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

Abby: งานฉลองสุริยะใหม่งั้นเหรอ... แถมยังมีเกมปริศนาด้วย แค่คิดก็น่าสนุกแล้วนะเนี่ย

Abby: ถึงเสียงในหัวจะบอกว่า "ปล่อยจอยให้เต็มที่ไปเล้ย!" แต่ก่อนหน้านี้เหมือนผู้นำแฟรกต์ซิดัสนั่น ก็เคยพูดถึงงานฉลองสุริยะใหม่เหมือนกันแฮะ...

ผู้พเนจร: นั่นสิ เขามองทุกอย่างที่เกิดขึ้นในลาไฮรอยเป็นแค่เกมเท่านั้นแหละ

Nivora: ถ้าขาดนายไป เกมของลาไฮรอยคงจะจืดชืดน่าดู เพราะงั้น... ฉันจะให้รางวัลก็แล้วกันนะ!

Nivora: ในงานฉลองสุริยะใหม่ที่กำลังจะจัดขึ้นอย่างครื้นเครงนี้ ยังมีสมาชิกแฟรกต์ซิดัสแฝงตัวอยู่อีกหนึ่งคน

ผู้พเนจร: ยังมีสายลับของพวกแฟรกต์ซิดัสแฝงตัวอยู่ ในกลุ่มนักเรียนของสถาบันสตาร์ทอร์ช และสายลับคนนั้นจะเริ่มลงมือในงานฉลองสุริยะใหม่ครั้งนี้

ผู้พเนจร: เรื่องที่อธิการบดี Lucilla อยากคุยด้วย อาจจะเกี่ยวกับเรื่องที่ผู้นำนั่นพูดถึงก็ได้นะ

Abby: อย่างงี้นี่เอง! แล้วคำว่า "ผู้มาเยือนจากแดนไกล" มันหมายความว่าอะไรกันนะ?

ผู้พเนจร: น่าจะเป็นปริศนานะ

ผู้พเนจร: งั้นเราไปดูกันเลยดีกว่า ว่าอธิการบดี Lucilla คิดจะทำอะไรกันแน่

ตามหา Lucilla

Lucilla: อืม เข้าใจแล้วละ เรื่องทางฝั่งนั้นฝากคุณด้วยนะ คุณหมอ Luuk

Lucilla: ผู้พเนจร มาแล้ว ฉันจะอธิบายรายละเอียดให้เขาฟังเอง

Abby: อธิการบดี Lucilla! เรียกพวกเรามาที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? แถมยังทิ้งปริศนาแปลกๆ ที่บอกว่า "ผู้มาเยือนจากแดนไกลสัมผัสกับความจริง" อะไรนั่นไว้อีก...

Lucilla: ลองทายปริศนาดูสิ ไม่ต้องคิดซับซ้อนหรอก คำเฉลยมันก็ตรงตัวนั่นแหละ

ผู้พเนจร: ...ผู้มาเยือนจากแดนไกล ก็คือฉันเอง

ผู้พเนจร: ถ้างั้น "ความจริง" ที่ทำให้ประตูแห่งห้วงนิทราปรากฏขึ้นคือ...?

Lucilla: คนเราต้องมีหมอนดีๆ สักใบ ถึงจะนอนหลับได้สบาย นี่แหละคือสัจธรรมที่แท้จริงสำหรับ "ห้วงนิทรา"

Lucilla: ถูกต้อง นี่แหละคือสัจธรรมที่แท้จริงสำหรับ "ห้วงนิทรา"

Lucilla: ปริศนานี้ เข้าใจง่ายมากเลยใช่ไหมล่ะ

Abby: แบบนี้นี่เอง... ว่าแต่มันช่วยอะไรได้บ้างเนี่ย คุณเรียกพวกเรามาที่นี่ คงไม่ใช่ให้มาทายปริศนาขำๆ อย่างเดียวหรอกมั้ง!

Lucilla: เธอจะมองแบบเข้าใจง่ายๆ ว่าเป็น "เงาของสถาบัน" ก็ได้ มันคือมิติโซโนโรกลุ่มพิเศษ ที่ก่อตัวขึ้นจากมวลอารมณ์และความรู้สึกที่พวกนักเรียนสะสมเอาไว้

Lucilla: มันเป็นหนึ่งเดียวกับสถาบันมาแต่แรกแล้ว กำจัดไปไม่ได้ เหมือนกับกระจกสะท้อนแสงที่หักเหความคิดของพวกนักเรียนออกมา และเงาที่ปรากฏขึ้นนั้น... เราเรียกมันว่า "วัยเยาว์"

Lucilla: "วัยเยาว์" เป็นคำที่น่าสนใจดีนะ มันแฝงทั้งอุดมคติ ความหลงใหล แล้วก็มี... ความกังวลกับความเศร้าอยู่ในนั้นด้วย

Lucilla: ด้านมืดของสถาบันจะดูดซับอารมณ์เหล่านี้ไว้ทั้งหมด และสามารถสะท้อนความคิดแท้จริงจากก้นบึ้งแห่งความรู้สึกของพวกเขาออกมาได้ แต่ก็ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ

Lucilla: ลองคิดดูสิ ถ้าด้านมืดเป็นเหมือนกระแสน้ำวน ความกังวลและความโศกเศร้าก็คือใจกลางของห้วงน้ำวนนั่นเอง

ผู้พเนจร: มวลอารมณ์เหล่านั้นจะบีบคั้นและถาโถมใส่กันเองจนปะทุออกมา สุดท้ายก็ส่งผลต่อความคิดของนักเรียน แล้วก็ลามไปถึงตัวสถาบันเองด้วย

Lucilla: ใช่แล้ว สถาบันเองก็ปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่ระยะหนึ่งเลยล่ะ

Lucilla: ที่บ้านเกิดของเด็กพวกนี้ ใครๆ ต่างก็เรียกพวกเขาว่า "อัจฉริยะ" แต่บนโลกนี้จะมีอัจฉริยะมากขนาดนั้นได้ยังไงกัน หลายคนทุ่มเททุกอย่างเพื่อความฝัน สุดท้ายกลับพบว่าตัวเองก็เป็นแค่คนธรรมดาท่ามกลางผู้คนมากมาย พออยากจะกลับไปในจุดที่ตัวเองคุ้นเคย ก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่า ที่นั่นไม่มีที่ว่างสำหรับตัวเองอีกต่อไปแล้ว

Lucilla: ด้านมืดของสถาบันจะเผย "ความจริง" ที่ว่านี้ให้เด็กเหล่านั้นได้เห็น โดยไม่ปิดบังเลย

Lucilla: ความจริงเหล่านั้น บางครั้งก็หนักเกินกว่าจะรับไหว

Lucilla: สุดท้ายคนของสถาบันวิจัยก็ควบคุมด้านมืดพวกนั้น โดยนำมันใส่ไว้ใน "ปริศนา" ทำให้มันเป็นสิ่งที่ไม่อันตราย แล้วเก็บไว้เป็นเกมที่เด็กๆ รอเล่นกันทุกปี

Lucilla: การแก้ปริศนาก็เพื่อให้เด็กๆ ได้เผชิญหน้ากับความสับสนของตัวเอง ได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่สั่งสมอยู่ในด้านมืดและกำจัดมันออกไปในที่สุด นี่แหละคือจุดประสงค์ของเกมปริศนานี้

Lucilla: แต่ระยะนี้สถานการณ์เริ่มเปลี่ยนไป หมอ Luuk พบว่าสภาพจิตใจของนักเรียนหลายคนเข้าขั้นน่าเป็นห่วง เหมือนกับกำลังได้รับอิทธิพลจากอะไรบางอย่าง

Lucilla: ในเวลาเดียวกัน ฉันก็พบว่าในด้านมืดมีคลื่นความถี่บางอย่างที่ไม่ใช่ของสถาบัน มันระบุตำแหน่งไม่ได้ แล้วก็วิเคราะห์อะไรไม่ได้เลย

Lucilla: เรายังต้องการข้อมูลอีกมาก แต่การตามสืบสายลับของผู้นำแฟรกต์ซิดัสก็ใช้กำลังคนไปเยอะแล้ว แถมยังมีงานฉลองสุริยะใหม่กับสภาพจิตใจของนักเรียนในตอนนี้อีก สถานการณ์เลยไม่ค่อยสู้ดีนัก

ผู้พเนจร: ผู้นำคิดจะสร้างความปั่นป่วนให้สถาบัน เป้าหมายที่แท้จริงของเขาน่าจะซ่อนอยู่ในความโกลาหลพวกนี้นี่แหละ

ผู้พเนจร: ถ้างั้นคงต้องไปตรวจสอบ "ด้านมืดของสถาบัน" สักหน่อยแล้วละ

ผู้พเนจร: หมอนใบนี้ ก็คือกุญแจเข้าสู่ด้านมืดของสถาบันงั้นเหรอ?

Abby: งั้นก็แปลว่า พวกเราวาร์ปเข้าไปจากตรงนี้ได้เลยสินะ!

Lucilla: ถูกต้อง ถ้าพร้อมแล้ว ก็ออกเดินทางได้เลย

Lucilla: ฉันจะรอพวกเธอข้างนอกนี้นะ มีอะไรก็ติดต่อมาได้ทุกเวลา

สำรวจข้างหน้า

ผู้พเนจร: นี่คือด้านมืดของสถาบันสินะ...

Lucilla: ใช่แล้วละ เธออาจจะได้เห็นหมวกนักบินลอยอยู่กลางอากาศ แล้วก็โต๊ะเก้าอี้ที่ลอยไปมาในนี้ด้วยนะ

Lucilla: ของพวกนั้นมันเกิดจากจินตนาการสุดโต่งของพวกนักเรียน ความคิดเหล่านี้หยั่งรากลึกอยู่ในสถาบัน แล้วก่อตัวเป็นรูปร่างจากอารมณ์ความรู้สึกของพวกเขา

Lucilla: ถ้าจะพูดให้ถูก สิ่งเหล่านี้ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของ "วัยเยาว์" เหมือนกัน

Lucilla: ง่วงก็ต้องพึ่งหมอน จะตื่นนอนได้ก็ต้องใช้นาฬิกาปลุกสิ มันคือกุญแจที่จะใช้ออกจากด้านมืดในครั้งนี้น่ะ

Lucilla: ตอนที่สถาบันวิจัยควบคุมด้านมืด พวกเขาใส่ใจกันมากทีเดียว เพราะต้องดูแลความปลอดภัยของนักเรียนให้ถึงที่สุด ปริศนาทุกข้อจึงต้องมีคำตอบเสมอ

Lucilla: แต่ถ้าหากุญแจที่จะไขออกไปไม่เจอจริงๆ ก็ยังมีวิธีสำรองอื่นๆ อีก

Lucilla: เพราะงั้น ทำใจสบายๆ นะ

สำรวจต่อไป

ผู้พเนจร: ข้างหน้าเหมือนจะมีคนอยู่นะ

Lucilla: น่าจะเป็นเงาที่ด้านมืดสะท้อนออกมา

Lucilla: นักเรียนคนนั้น...

คุยกับเงาสะท้อน

นักเรียนที่ทุกข์ใจ: ข้อมูลพวกนี้ดูยังไงก็ผิดอะ ผิดหมดเลย... ผิดจริงๆ!

นักเรียนที่ทุกข์ใจ: งั้นก็แปลว่า... จะให้ฉันยอมแพ้ไปแบบนี้เลยงั้นเหรอ? แต่ว่า...

Lucilla: ผู้พเนจร เขาไม่ได้คุยกับเธอหรอก

นักเรียนที่ทุกข์ใจ: ก็จริงนะ... ต่อให้ทีมขาดฉันไปสักคน ก็คงไม่ลำบากอะไรกันหรอก...

Lucilla: ...

Lucilla: นักเรียนคนนี้ ไม่ได้อยู่ในสถาบันแล้วละนะ

Lucilla: ฉันจำเด็กคนนี้ได้ ตอนที่ยังอยู่ในสถาบัน สมมติฐานที่เธอเสนอมาก็น่าสนใจดี แค่เลือกทิศทางผิดไปหน่อยเท่านั้นเอง

Lucilla: แต่คำว่า "เท่านั้นเอง" มันคือเรื่องใหญ่สำหรับเธอมากเลยนะ

Lucilla: เพราะแบบนี้เอง ความทุกข์ของเธอก็เลยถูกด้านมืดเก็บไว้

นักเรียนที่ลังเล: ฉันเหนื่อย เหนื่อยจังเลย... ฉันไม่รู้เลยว่าควรจะทำยังไงดี...

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: งั้นก็อยู่ที่นี่ต่อเถอะ เธอคงคิดมาหลายครั้งแล้วสินะ

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: เรื่องทั้งหลายที่ทำให้เธอไม่สบายใจ ทิ้งมันไว้ที่ฉันเถอะ ฉันจะช่วยเธอเอง ไม่ต้องห่วงนะ

ผู้พเนจร: เสียงนี้คือ...

Lucilla: ลองตามหาดูสิ

รับฟังความในใจของเงาสะท้อน

สำรวจต่อไป

สาวน้อยที่เปี่ยมความหวัง: ในที่สุดเธอก็มาซะที Sigrika พวกเรารอเธอตั้งนานแล้วนะ!

สาวน้อยที่เปี่ยมความหวัง: เธอเอาแต่ศึกษาอักษรรูนพวกนั้น ไม่ยอมมาเล่นกับพวกเราซะที

ผู้พเนจร: (Sigrika... ฉันเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน)

สำรวจข้างหน้า

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: ไม่รู้ก็ไม่เป็นไรหรอก

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: แค่อยู่ที่นี่ก็พอแล้ว

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: ไม่ต้องคิดอะไรเลย สบายจะตายไป

ผู้พเนจร: คนพวกนี้กำลังคุยกับเสียงเดียวกันอยู่

ผู้พเนจร: หรือว่าเสียงนี้จะครอบงำพวกเขาอยู่นะ?

Lucilla: สัญญาณ... น่าจะ... ไม่...

ผู้พเนจร: อธิการบดี Lucilla?

Lucilla: ...ฮัลโหล? ได้ยินไหม...?

Lucilla: หานาฬิกาปลุก... ให้เจอ... รออยู่ข้างนอกนะ...

Lucilla: ...

ผู้พเนจร: สัญญาณขาดไปแล้ว

Abby: ผู้พเนจร ระวังหน่อยนะ ข้างในนี้มีอะไรแปลกๆ อยู่ กลิ่นทะแม่งๆ ชอบกล

Abby: เหมือนจะอยู่ทางโน้นนะ

ผู้พเนจร: ไปดูกันก่อนดีกว่า

ผู้พเนจร: กระต่าย

ผู้พเนจร: เหมือนจะรอพวกเราอยู่นะ

Abby: กลิ่นของคลื่นความถี่พวกนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว ระวังตัวด้วยนะ ผู้พเนจร!

คุยกับเงาสะท้อน

Nivora: แจ๋วไปเลย ฉันรู้อยู่แล้วว่าเรื่องแค่นี้เธอทำได้สบายมาก

Nivora: ไม่ว่าปริศนาแบบไหน เธอก็ไขคำตอบได้ทั้งนั้นแหละ!

Nivora: เธอเป็นว่าที่ษัฏสุริยันเชียวนะ!

ผู้พเนจร: (Nivora?)

สำรวจข้างหน้า

คุยกับ "แม่"

แม่ที่อ่อนโยน: แม่เชื่อในตัวลูกนะ ลูกสาวที่แสนดีของแม่

แม่ที่อ่อนโยน: ลูกจะต้องเป็นผู้ประจักษ์สุริยะที่ยอดเยี่ยมแน่นอน

ออกจากห้อง

เอาชนะทาเซ็ตดิสคอร์ด

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: พยายามขนาดนั้น แล้วมันได้อะไรขึ้นมาล่ะ…

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: บอกพวกเขาไปสิว่าเธอทำไม่ได้ เลิกทำไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?

???: ข้าขอจุดประกายวัจนนิยาม! ณ ที่แห่งนี้...

???: จงสลายหายไป... ณ บัดนี้

Sigrika: อ๊ะ! ฉันจำคุณได้แล้ว คุณคือนักเรียนใหม่ที่ชอบพูดพึมพำคนเดียวในห้องเรียนนี่นา

ผู้พเนจร: เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง?

Sigrika: ฉันเหรอ? ก็มาไขปริศนาน่ะสิ

Sigrika: ภาพวาดในปริศนาที่ฉันได้มา บอกใบ้ให้มาที่นี่น่ะ

Sigrika: พอเข้ามาก็เห็นว่าในนี้มันยุ่งเหยิงไปหมดเลย มีอักษรรูนประหลาดอยู่ทั่วทุกที่ แต่ฉันก็พอจับทางได้หมดแล้วละนะ ทางออกอยู่ที่...

ผู้พเนจร: ...ข้างหลังนั่น

Sigrika: อักษรรูนพวกนี้อีกแล้ว...

Sigrika: ตามฉันมาเร็ว ออกไปจากที่นี่กันเถอะ

หนีออกจากด้านมืด

หนีออกจากด้านมืดของสถาบัน

ผู้พเนจร: ปริศนาที่เธอได้มาคืออะไรเหรอ?

Sigrika: เป็นภาพวาดที่ประกอบขึ้นจากอักษรรูนน่ะ ไม่เหมือนกันเหรอ?

Sigrika: ทางนี้!

Sigrika: ฉันว่าอันนี้แหละ!

นาฬิกาปลุก! รีบกด!

กลับหอพัก

Lucilla: ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว

Lucilla: ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก

Lucilla: ทาเซ็ตดิสคอร์ด... พวกมันไม่น่าโผล่ไปอยู่ในด้านมืดได้นะ ดูเหมือนสถานการณ์จะซับซ้อนกว่าที่พวกเราคิดไว้มากเลย

Lucilla: แล้วก็นักเรียนที่เธอเจอในด้านมืดคนนั้นด้วย...

Lucilla: เด็กคนนี้ถูกขนานนามว่าเป็น "ว่าที่ษัฏสุริยัน" เธอเชี่ยวชาญการถอดความอักษรรูน มีผลการเรียนยอดเยี่ยม แล้วก็ชอบเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ของสถาบันด้วย

Lucilla: ปกติถ้าใครต้องการความช่วยเหลือ เธอก็มักจะช่วยอยู่เสมอ ก็เลยทำให้เธอมีเพื่อนมากมาย

ผู้พเนจร: รวมถึง Nivora ด้วย

ผู้พเนจร: ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นเธออยู่กับ Nivora หลายครั้ง แล้วตอนที่อยู่ในด้านมืด เงาของ Nivora ก็พูดถึงเธอเหมือนกัน

ผู้พเนจร: เราต่างก็รู้ดีว่าตัวตนของ Nivora คือใคร

Lucilla: เธอสงสัยว่า Sigrika คือคนที่ผู้นำนั่นพูดถึงงั้นเหรอ?

ผู้พเนจร: เธออาจจะเป็นแค่เหยื่อที่พลัดหลงเข้าไปในด้านมืดก็ได้

ผู้พเนจร: แต่ไม่ว่ายังไง เธอน่าจะได้รับอิทธิพลจาก Nivora ผู้นำแฟรกต์ซิดัสมากกว่าคนอื่นๆ นะ

ผู้พเนจร: และสิ่งที่น่าสนใจคือปริศนาที่เธอได้มา เธอบอกว่ามันเป็นภาพวาดที่ประกอบขึ้นจากอักษรรูน

Lucilla: ฉันตรวจสอบปริศนาในรายการของงานฉลองสุริยะใหม่มาหมดแล้ว มั่นใจว่าไม่มีปริศนาแบบนั้นแน่นอน

ผู้พเนจร: ควรไปถามเธอให้รู้เรื่องไปเลย

Lucilla: งั้นก็ไปเถอะ งานฉลองสุริยะใหม่สำคัญกับชาวโรญามาก พวกเธอน่าจะได้เจอกันในงานนั่นแหละ

Lucilla: ฉันเองก็จะช่วยอย่างเต็มที่ ผู้พเนจร ถ้ามีเรื่องจำเป็นติดต่อฉันได้เลยนะ

ออกจากหอพักสถาบัน

ไปยังสถานที่จัดงานฉลอง เพื่อตามหา Sigrika

Lynae: เอ๊ะ ผู้พเนจร? ทางนี้ๆ

คุยกับ Lynae ที่พบโดยบังเอิญ

Lynae: ไม่พูดอะไรเป็นพิธีละ

Lynae: ทุกอย่างโอเคดีนะ แต่ช่วงนี้ที่สถาบันมีเรื่องต้องจัดการเยอะหน่อย เฮ้อ คิดถึงเวลาที่ได้ออกไปแว้นรับลมชะมัดเลย

Lynae: แต่คุณก็ยังดูฟิตเปรี๊ยะเหมือนเดิมเลยน้า!

Lynae: ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร หลายคนดูหมดเรี่ยวแรงกันมากเลย สภาพแต่ละคนอย่างกับต้องสอบไฟนอลติดกันเป็นเดือน แต่มีเวลาทบทวนแค่คืนเดียวอย่างงั้นแหละ

Lynae: Sigrika เหรอ? ฉันรู้จักนะ เมื่อก่อนเราเคยเรียนอยู่ชั้นเดียวกัน โชคดีที่ได้เธอช่วยติวให้ ฉันถึงสอบผ่านวิชาวัฒนธรรมชาวโรญาได้สบายบรื๋อ

Lynae: แต่ตอนนี้ถือว่าเธอเป็นรุ่นพี่ของฉันแล้วแหละ

Lynae: ก่อนหน้านี้ เธอยังเคยมาถามเรื่องที่เราไปสู้กับ Voidworm ด้วยกันอยู่เลย

Lynae: ตอนนั้นเธอบอกว่า ถ้าเธออยู่ด้วยละก็ คงจะช่วยอะไรได้บ้าง

Lynae: แถมยังพูดด้วยนะว่าถ้ามีโอกาส จะต้องขอลายเซ็นจากรุ่นพี่อย่างคุณให้ได้!

Lynae: ถ้าจะตามหาเธอล่ะก็... จริงสิ! เราไปหา Denia กันเถอะ!

Lynae: เธอเป็นคนดูแลบัตรเข้างาน แล้วก็เป็นเพื่อนของ Sigrika ด้วย ไปถามเธอได้พอดีเลย

ตาม Lynae ไปเพื่อค้นหา Denia

Lynae: อ๊ะ อยู่นั่นไง!

มุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานฉลอง

Denia: เธอไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก น่าจะยุ่งอยู่กับการไขปริศนาละมั้ง

Isla: ไม่เป็นไรๆ แค่นี้ก็พอแล้ว ที่จริงฉันเองก็คิดจะยอมแพ้แล้วเหมือนกัน ฝากขอบคุณ Sigrika แทนฉันก็พอแล้วละ

Denia: แน่ใจแล้วเหรอ? ก็ได้นะ ต่อให้ไม่ทำก็ไม่มีใครโทษเธอหรอก ใช่ว่าทุกคนจะเหมือนกับ Sigrika นี่นา

Isla: เธอทำได้ยังไงกันนะ สมกับเป็นว่าที่ษัฏสุริยันจริงๆ...

Denia: ก็ไม่รู้สินะ! เธอจะไปแล้วเหรอ งั้นไว้เจอกันใหม่นะ

Lynae: เฮ้ Denia เธอพอจะรู้ไหมว่า Sigrika อยู่ที่ไหน?

Denia: พวกเธอก็มาขอให้ Sigrika ช่วยเหมือนกันเหรอ? งั้นต้องต่อคิวรอก่อนนะ ช่วงนี้เธอยุ่งกับการไขปริศนาจนหัวแทบจะหมุนติ้วเป็นลูกข่างแล้ว

Lynae: "คลังสมบัติมิเนอร์วา" ใช่ไหม? Sigrika ก็เข้าร่วมด้วยเหรอ? ตอนนี้เธอน่าจะต้องวุ่นกับการสอบแบ่งสายซะด้วย แล้วจะทันไหมเนี่ย?

Denia: ก็อยู่ที่ตัวเธอเองแล้วแหละ ในเมื่อเป็น "ว่าที่ษัฏสุริยัน" ก็ต้องทำให้สมกับความคาดหวัง จะไม่พยายามได้ไงเนอะ

Denia: ฉันว่านะ ถ้าไม่ไปใส่ใจกับเรื่องวุ่นวายพวกนั้น ชีวิตก็คงจะสบายขึ้นเยอะเลยละ

Lynae: แบบนั้นก็ไม่ใช่ Sigrika น่ะสิ

Denia: หืม? ถ้าอยากเจอเธอ งั้นก็รอตรงนี้ไปก่อนแล้วกันนะ เธอน่ะวันๆ เอาแต่แก้ปริศนา ทางเข้าออกของด้านมืด ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปโผล่ตรงไหนกันแน่

Denia: ไม่แน่นะ เธออาจจะหล่นตุ๊บลงมาจากฟ้าตอนนี้ก็ได้?

Denia: ...แบบนี้ไงล่ะ

Sigrika: Isla มาหาเธอรึยังจ๊ะ Denia?

Denia: มาแล้วล่ะ แถมยังขอบคุณเธอด้วยนะ ดูเหมือน Isla จะจัดการเองได้อยู่ ไม่ต้องให้เธอช่วยแล้วละ

Denia: แล้วก็... มีเพื่อนของเธอมาหาด้วย

Sigrika: รุ่นพี่ Lynae! กลับมาแล้วเหรอคะ ดีจังเลย แล้วก็... เอ๋?

Lynae: Sigrika ตอนนี้เธอต่างหากที่เป็นรุ่นพี่ ฉันกับ ผู้พเนจร เป็นแค่นักเรียนปีหนึ่งเองนะ

Sigrika: ระ... รุ่นพี่งั้นเหรอ?! ฉันไม่ใช่...

Sigrika: หา... คุณก็คือรุ่นพี่คนนั้นงั้นเหรอ?! อยู่แค่ปีหนึ่งเองเหรอเนี่ย สุดยอดมากเลย...

Sigrika: ฉันชื่อ Sigrika ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ! ก่อนหน้านี้เคยได้ยินรุ่นพี่ Lynae เล่าเรื่องของพวกคุณให้ฟังแล้ว ฉันไม่คิดเลยว่าคนที่โค่น Voidworm ได้จะเป็นคุณนี่เอง!

Sigrika: ถ้างั้นมีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้บ้างรึเปล่าคะ?

ผู้พเนจร: ขอคุยส่วนตัวจะได้ไหม?

Lynae: ถึงกับขอคุยส่วนตัวเลยเหรอเนี่ย? คงจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วละนะ รุ่นพี่ Sigrika รีบช่วยเขาหน่อยเถอะ

ผู้พเนจร: ไม่ต้องเครียดไปหรอก แค่อยากจะถามอะไรนิดหน่อยน่ะ

Sigrika: เข้าใจแล้วค่ะ งั้นต้องหาที่ที่คนน้อยหน่อยนะ...

Denia: ไปที่ผู้พยากรณ์สิ เดี๋ยวฉันออกบัตรให้เอง

Sigrika: เข้าท่าดีนะ จะได้หยิบปริศนาใหม่ได้ด้วย! ฉลาดจริงๆ เลยนะ Niania เนี่ย

Denia: เรียกฉันว่า Denia ก็พอ

Denia: เธอไปทำธุระของเธอก่อนเถอะ บ๊ายบาย

Sigrika: ก็ได้ๆ รุ่นพี่คะ งั้นเราไปที่ผู้พยากรณ์กันก่อนเถอะ ส่วนรุ่นพี่ Lynae ไว้เจอกันอีกทีนะ!

Lynae: งั้นฉันกลับไปทำงานต่อแล้วนะ! บ๊ายบาย ผู้พเนจร ว่างๆ อย่าลืมดูข้อความด้วยล่ะ

Lynae: บ๊ายบายนะ!

Sigrika: เราเข้าไปในงานกันก่อนเถอะค่ะ รุ่นพี่

เข้าสู่วิทยาลัยราเบลล์เพื่อเข้าร่วมงานฉลองสุริยะใหม่

Denia: ทุกคนกำลังฉลองที่พระอาทิตย์ดวงใหม่ขึ้นสู่ท้องฟ้า สำหรับชาวโรญาแล้ว คงนับว่าเป็นการสิ้นสุดพันธกิจที่สืบทอดกันมานับพันปีละมั้ง

Denia: ฉันแค่รู้สึกว่า ถ้าปล่อยวางบางเรื่องได้ ชีวิตก็คงจะเป็นอิสระมากกว่านี้

Denia: ถ้าต้องการอะไรก็บอกเธอได้เลย เธอจะช่วยคุณแน่นอน

Denia: เพื่อนฉันคนนี้ก็นิสัยน่าเบื่อแบบนี้แหละ

Denia: หืม?

ตรวจสอบ "กระดานคะแนนปริศนา"

Sigrika: เอ่อ... ประมาณว่า... อยากถ่ายรูปให้เห็นหน้าของเจ้านกน้อยแบบตรงๆ ชัดๆ น่ะ!

Sigrika: พรข้อนี้ดีมากแล้วละ

Sigrika: ไม่หรอกน่า...

Sigrika: Denia บอกว่า ครั้งนี้เป็นกิจกรรมธีมชาวโรญา ถ้าไม่มีชาวโรญาเข้าร่วมละก็ คงน่าเสียดายแย่เลย

Sigrika: อีกอย่างพวกเรามีเพื่อนคนหนึ่งที่ชอบกิจกรรมนี้มาก เมื่อก่อนฉันกับเธอเคยไขปริศนาด้วยกันตั้งหลายข้อแน่ะ

Sigrika: ถึงแม้ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหน แต่ฉันจะพยายามเผื่อเธอไปด้วย จนกว่าเธอจะกลับมา

Sigrika: ถ้าทำคะแนนสูงๆ ได้ เธอต้องดีใจมากแน่เลย!

นักเรียนที่ใส่ใจคะแนน: ดูสิ Sigrika แซงหน้าเธอไปแล้วนะ

นักเรียนที่รู้สึกเบื่อ: เธอเป็นถึงว่าที่ษัฏสุริยันนี่นา แซงหน้าฉันได้ก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

นักเรียนที่รู้สึกเบื่อ: ถ้าไขปริศนาพวกนั้นไม่ได้สิแปลก

Sigrika: ...

Sigrika: รุ่นพี่ พวกเราไปกันเถอะ

เยี่ยมชม "ห้องเกม Mind Dive"

เยี่ยมชมห้องเกม Mind Dive

Sigrika: สนใจไหม? นี่เป็นห้องเกม Mind Dive เล่นแล้วติดหนึบทั้งวันได้เลยนะ

Sigrika: งั้นเราไปที่ผู้พยากรณ์ก่อนดีกว่านะ

ตามหา "ผู้พยากรณ์"

Sigrika: ตรงนี้แหละ Denia เป็นคนค้นพบที่นี่ค่ะ ปกติแทบไม่มีใครมา ก็เลยค่อนข้างเงียบสงบ

Sigrika: ดูสิคะ ที่นี่เหมาะกับการพูดคุยมากเลยใช่ไหมล่ะ

Sigrika: รุ่นพี่มาหาฉัน เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในด้านมืดหรือเปล่าคะ?

ผู้พเนจร: (ข้อมูลเกี่ยวกับผู้นำ ถ้ายังไม่รู้ว่าเธอคิดยังไง เราเก็บเงียบไว้ก่อนดีกว่า)

ผู้พเนจร: (ส่วนข้อมูลอื่นๆ ขอยืนยันกับเธอก่อนแล้วกัน)

ผู้พเนจร: ฉันได้ยิน Denia บอกว่า ช่วงนี้เธอมัวแต่ไขปริศนาอยู่

Sigrika: ค่ะ ปริศนาพวกนี้น่าสนใจมาก ฉันอยากไขให้ได้มากกว่านี้ก่อนที่งานฉลองจะจบลง

ผู้พเนจร: แล้วตอนที่ไขปริศนาอยู่ เจอเรื่องอะไรแปลกๆ บ้างไหม?

Sigrika: แปลกทุกเรื่องเลยล่ะ

Sigrika: รุ่นพี่รู้เรื่องข่าวลือนั่นใช่ไหมคะ ว่าด้านมืดสามารถสะท้อนความคิดแท้จริงของทุกคนออกมาได้

Sigrika: มีครั้งหนึ่ง ฉันเห็นแมวดำที่อยากกลับบ้านตัวหนึ่งอยู่ในนั้น มันเก่งสุดๆ เลยนะ เสกปีกสีดำออกมาได้ด้วย

Sigrika: ไม่ค่ะ แมวดำตัวนั้นมันรีบมาก เผลอแป๊บเดียวก็วิ่งหายไปเลย พอมาลองคิดดู นี่อาจจะเป็นจินตนาการสุดโต่งของเพื่อนร่วมชั้นบางคนก็ได้

Sigrika: เธอบอกว่า เธอต้องเดินทางไปไกลแสนไกล เพื่อทำภารกิจที่สำคัญมาก เธออาจจะไม่ได้เจอกับครอบครัวไปอีกนานเลย จึงรู้สึกเหงาๆ

Sigrika: แต่เธอมุ่งมั่นมาก มุ่งมั่นจนฉันรู้สึกอบอุ่น ฉันก็เลยจดจำเธอได้เสมอ

Sigrika: เรื่องพวกนี้ถึงจะพิสดาร แต่ก็น่าสนใจมาก ทำให้ฉันอยากอยู่ในนั้นทั้งวัน โดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องกลุ้มใจอะไรเลย

Sigrika: แต่ว่าการเปลี่ยนแปลงที่น่าเป็นห่วงของด้านมืดในช่วงนี้ รุ่นพี่ก็รู้อยู่แล้ว

ผู้พเนจร: เรื่องที่เจอเมื่อวานสินะ...

Sigrika: ใช่ค่ะ โดยเฉพาะอักษรรูนที่จู่ๆ ก็เปล่งแสงนั่นด้วย

Sigrika: รุ่นพี่ดูสิ ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย มันก็จะเป็นแค่อักษรรูนธรรมดาเท่านั้น

Sigrika: แต่ถ้าฉันกระตุ้นวัจนนิยามของมันแล้ว...

Sigrika: ก็จะดึงพลังที่แฝงอยู่ในอักษรรูนออกมาใช้ได้ค่ะ

ผู้พเนจร: แล้วอะไรเป็นตัวกระตุ้นอักษรรูนตัวเมื่อวานนี้ล่ะ?

Sigrika: ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน... เคยลองย้อนกลับไปหาต้นตอแล้วนะ แต่อักษรรูนพวกนั้นเหมือนจะโผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลย

ผู้พเนจร: น่าสนใจเหมือนกันนะ ถ้าอยากรู้คำตอบละก็ คงต้องกลับไปดูในด้านมืดอีกครั้ง

Sigrika: งั้นดูนี่นะคะ

Sigrika: เฮ้? MuMu? สวัสดีจ้ะ? ยังอยู่ไหม? ได้ยินหรือเปล่า? ฉัน Sigrika เองนะ ตื่นได้แล้ว ได้เวลาทำงานแล้วนะ

ผู้พยากรณ์: Mumu... ฉันคือนักพยากรณ์วิทยาศาสตร์ ที่ชื่อ MuMu ก็เพราะนักเรียนชอบมูเตลูน่ะ

ผู้พยากรณ์: ผู้ใช้งานที่เข้าสู่ระบบ... Sigrika... สลับไปที่ช่องไขปริศนา!

ผู้พยากรณ์: ถ้าอยากไขปริศนา ก่อนอื่นต้องตอบคำถามของ MuMu ก่อนนะ

ผู้พเนจร: มีช่วงถามตอบด้วยเหรอเนี่ย...

Sigrika: ห้วงอวกาศลึกกับทุ่งน้ำแข็งสื่อถึงสิ่งที่ไม่รู้จักทั้งคู่... แต่ฉันชอบสีที่อบอุ่นมากกว่า อย่างเช่นดวงอาทิตย์

Sigrika: รุ่นพี่ตอบได้เร็วมากเลย

Sigrika: รุ่นพี่ตอบได้เร็วมากเลย

Sigrika: เลือกแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอเนี่ย!

Sigrika: ส่วนฉันน่ะ... คงต้องพยายามให้มากกว่านี้

ผู้พยากรณ์: MuMu... กำลังวิเคราะห์... ผลการพยากรณ์คือ...

วิเคราะห์ปริศนา

Sigrika: รุ่นพี่ดูสิ นี่ก็คือปริศนาไงล่ะคะ

ผู้พเนจร: ภาพวาดงั้นเหรอ

Sigrika: ปริศนาที่ MuMu ปล่อยออกมาทุกข้อจะเป็นภาพวาดแบบนี้ แล้ววิธีเดินทางไปยังด้านมืดก็ซ่อนอยู่ในภาพวาดพวกนี้แหละ

Sigrika: ตำแหน่งที่นักเรียนคนนี้ยืนอยู่ ฉันรู้สึกคุ้นๆ แฮะ...

ผู้พเนจร: เขากำลังวาดอะไรอยู่น่ะ?

Sigrika: อักษรรูนค่ะ สิ่งนี้สื่อถึง "ดวงอาทิตย์" สำหรับชาวโรญาอย่างเราแล้ว ดวงอาทิตย์เป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง

Sigrika: ดวงอาทิตย์ส่องสว่างแก่โลกหล้า ทุกคนล้วนอยู่ใต้แสงอันเจิดจ้านี้ทั้งนั้น ไม่ว่าในอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต

ผู้พเนจร: แต่ดวงอาทิตย์ดวงนี้ ดูเหมือนกำลังหล่อเลี้ยงมอนสเตอร์ที่อยู่ในเงามืดพวกนี้นะ

ผู้พเนจร: ไม่รู้สึกว่าแปลกเหรอ?

Sigrika: ถ้ามองแบบนี้... ก็จริงอยู่นะคะ นึกถึงอักษรรูนที่โผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเมื่อวานนี้เลย

ผู้พเนจร: งั้นก็ถูกแล้วล่ะ

ผู้พเนจร: ในปริศนานี้ยังมีเบาะแสอะไรอีกไหม?

Sigrika: อ๊ะ... ตรงนี้! ด้านหลังของปริศนายังมีข้อความอีกหนึ่งบรรทัดค่ะ

Sigrika: อาศัยฉัน เพื่อไปตามหา "พรสวรรค์"... ตามหา...

Sigrika: ...เข้าใจแล้ว!

Sigrika: ฉันว่า... พวกเราต้องไปตามหาดวงอาทิตย์ดวงนี้

Sigrika: สำหรับพวกเราชาวโรญาแล้ว อักษรรูนตัวแรกที่ได้เรียนและรู้จักดีที่สุดก็คือ "ดวงอาทิตย์"

Sigrika: พรจากการอาบแสงอาทิตย์ สำหรับพวกเราแล้ว ถือเป็นพรจากฟ้าพรสวรรค์อย่างหนึ่งเลยนะ

ผู้พเนจร: หมายความว่า ถ้าหาอักษรรูนดวงอาทิตย์เจอ เราก็เข้าไปในด้านมืดได้สินะ

Sigrika: ถูกต้องค่ะ มันเหมือนเกมที่ฉันเคยเล่นมากๆ

Sigrika: ตอนเด็กๆ พวกผู้อาวุโสจะซ่อนเครื่องหมายอักษรรูนในป่าบียาร์เตอร์เอาไว้เยอะมาก อักษรรูนพวกนี้จะเชื่อมโยงถึงกัน เมื่อรู้อักษรรูนตัวหนึ่ง เราก็จะรู้ตำแหน่งของอักษรรูนตัวถัดไปได้

Sigrika: พวกเราต้องตามหาอักษรรูนพวกนั้นให้ครบ แล้วเดินตามการชี้นำของพวกมัน เพื่อออกจากป่าบียาร์เตอร์

Sigrika: ดวงอาทิตย์ดวงนี้แหละ คือจุดเริ่มต้นของเกม

Sigrika: แล้วถ้าคิดจะไขปริศนาข้อนี้ รุ่นพี่น่าจะยังขาดไกด์นำทางที่รู้เรื่องอักษรรูนโรญาอยู่นะคะ

ผู้พเนจร: (เธอพูดถูก ถ้าไม่มีไกด์นำทางแบบนี้ การไขปริศนาอาจต้องใช้เวลานานมาก)

ผู้พเนจร: (อีกอย่าง ถ้าการเปลี่ยนแปลงของด้านมืดเกี่ยวข้องกับเธอละก็ การพาเธอไปด้วยจะทำให้สังเกตสถานการณ์ได้ง่ายขึ้น)

Sigrika: รุ่นพี่? ไม่ไว้ใจฉันเหรอคะ? ฉันเก่งมากๆ เลยน้า

Sigrika: อื้ม! ไว้ใจฉันได้เลย รุ่นน้อง ผู้พเนจร เราจะไปค้นหาคำตอบของปริศนานี้ด้วยกัน!

ผู้พเนจร: (ส่งปริศนานี้ไปให้อธิการบดี Lucilla ดีกว่า เผื่อว่าเธอจะเจอเบาะแสอะไรบ้าง)

แจ้งข้อมูลของปริศนาให้ Lucilla

ออกจากวิทยาลัยราเบลล์

อักษรรูนและเงามืด... เมื่อมองตรงไปข้างหน้า ทำให้คุณได้นึกถึงภาพในปริศนา

มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่ปริศนาชี้นำ

Sigrika: ตอนอยู่ในด้านมืดเมื่อวานนี้ ฉันไม่ได้นึกถึงเรื่องของคุณกับรุ่นพี่ Lynae เลยจริงๆ นะ

Sigrika: รุ่นพี่ Lynae บอกว่า คุณเป็นคนที่มุ่งมั่นมาก อยากทำอะไรก็จะลงมือทำให้ได้

Sigrika: เก่งมากเลยนะคะ

Sigrika: รุ่นพี่ มีกล้องไหมคะ?

Sigrika: ฉันจะสลักอักษรรูนลงบนกล้องให้นะ...

Sigrika: เรียบร้อย! ตอนนี้คุณน่าจะมองเห็นแล้วเหมือนกัน

Sigrika: เอาละ ลองถ่ายรูปตรงนี้ดูสิคะ

ใช้กล้องอักษรรูนถ่ายอักษรรูนที่ซ่อนอยู่

ผู้พเนจร: ปรากฏขึ้นมาแล้ว

Sigrika: อักษรรูนที่ซ่อนอยู่ ไม่มีทางเล็ดลอดสายตาเราไปได้หรอก

Sigrika: ตอนนี้ ฉันจะจุดประกายวัจนนิยามของมันแล้วนะ

Sigrika: เดินไปตามที่อักษรรูนนำทาง พวกเราจะเจอคำตอบแน่นอน

ตามการนำทางของอักษรรูนไป

Sigrika: ฉันใช้เวลาไปเยอะมากกับการศึกษาเรื่องอักษรรูนพวกนี้

Sigrika: พอรู้สึกตัวอีกที ทุกคนก็มีงานที่สำคัญกว่าต้องไปทำ แล้วเกมก็จบลง

ตรวจสอบจุดที่รวมอักษรรูน

Sigrika: ดูสิ อักษรรูนทุกตัวมารวมกันตรงนี้แล้ว

Sigrika: ตรงนี้ต้องเป็นทางเข้าของด้านมืดแน่ๆ

Sigrika: เมื่อวานตอนที่อยู่ในด้านมืด คุณถามฉันว่าทำไมถึงไปอยู่ที่นั่น

Sigrika: ฉันไปเพื่อไขปริศนา แล้วคุณล่ะคะ?

ผู้พเนจร: ฉันกำลังตรวจสอบเรื่องที่สำคัญมาก แต่ตอนนี้ยังบอกรายละเอียดไม่ได้ ขอโทษด้วยนะ

Sigrika: ไม่เป็นไรหรอก ไว้รุ่นพี่ยอมเล่าเมื่อไหร่ ค่อยบอกฉันก็ได้

Sigrika: ยิ้ม!

เธอเชื่อมั่นในตัวเองจริงเหรอ? แล้วมีใครเชื่อมั่นในตัวเธอบ้างล่ะ?

อยู่ต่อเถอะ... อยู่ที่นี่... อยู่กับความรู้สึกพวกนี้สิ...

แล้วทุกอย่างจะยิ่งผ่อนคลาย ผ่อนคลาย ผ่อนคลาย ผ่อนคลาย...

ผู้พเนจร: เสียงเมื่อกี้นี้คือ...

Sigrika: ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเป็นเสียงในใจของใคร ฟังแล้วไม่ค่อยสบายใจเลย...

ผู้พเนจร: เข้าไปดูกันเถอะว่าเกิดอะไรขึ้น

คุยกับ Sigrika

Sigrika: ฉันเคยมาที่นี่หลายรอบแล้ว ตามฉันมาได้เลยนะ

ผู้พเนจร: บนกระดานดำนี้มีหลุมดำด้วยแฮะ

Sigrika: ฉันรู้ค่ะว่านี่คืออะไร มันคือหลักฐานที่บอกว่าทุกคนง่วงจนแทบตกเก้าอี้ ในคาบเรียนทฤษฎีตอนแปดโมงเช้า

ออกจากห้องผ่านประตูสลับมิติ

ผู้พเนจร: อักษรรูนนี่นา

Sigrika: ฉันจุดประกายวัจนนิยามของมันแล้ว

Sigrika: เราเทเลพอร์ตจากตรงนี้ไปได้เลยค่ะ

ไปยังห้องถัดไป

ติดตาม Sigrika

ผู้พเนจร: พวกนี้คือเงาสะท้อนของด้านมืด

Sigrika: พวกเขาคือเสียงในใจของทุกคน... ที่แท้ทุกคนคิดแบบนี้เองเหรอเนี่ย

สำรวจต่อไป

ติดตาม Sigrika

ไขปริศนาแรก

แม่ที่อ่อนโยน: Sigrika เด็กดีของแม่ มาไขปริศนานี้สิจ๊ะ

Sigrika: คุณแม่เหรอ?

แม่ที่อ่อนโยน: จงใช้พลังที่ลูกภาคภูมิใจ ตามหาเส้นทางที่ไปสู่ "พรสวรรค์" ให้เจอนะ

Sigrika: ...

Sigrika: ไม่คิดเลยว่า ฉันจะได้เห็น "เงาสะท้อน" ของแม่ที่นี่

Sigrika: แม่ภูมิใจในตัวฉันมาตลอด ฉันจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังแน่นอน

ผู้พเนจร: งั้นเรามาดูปริศนานี้กันดีกว่า

Sigrika: ค่ะ! เราน่าจะเทเลพอร์ตจากตรงนี้ไปได้ แต่วัจนนิยามของ "จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด" มันสลับที่กันอยู่นะ

Sigrika: รู้แล้ว... ลองใช้นี่ดู! อักษรรูนตัวนี้ช่วยปรับวัจนนิยามให้กลับสู่สภาพที่ถูกต้องได้!

ผ่านประตูสลับมิติไป

Sigrika: ปรับวัจนนิยามให้ "กลับสู่สภาพที่ถูกต้อง" กันค่ะ

Sigrika: แบบนี้แหละ รุ่นพี่!

รอ Sigrika ถอดความอักษรรูน

Sigrika: อักษรรูนตัวนั้น คล้ายกับที่ฉันเห็นเมื่อวานมากๆ

Sigrika: เดี๋ยวจะลองถอดความดูนะ

ผ่านประตูสลับมิติไป

แม่ที่อ่อนโยน: จงก้าวต่อไปนะ ลูกสาวที่แสนดีของแม่

แม่ที่อ่อนโยน: ลูกจะต้องไขปริศนาได้ทั้งหมด และได้เป็นผู้ประจักษ์สุริยะที่ยอดเยี่ยมแน่นอนจ้ะ

Sigrika: ...หนูเข้าใจแล้วค่ะ

Sigrika: ปริศนาถัดไป หนูก็จะไขให้ได้เหมือนกัน

สำรวจห้องเรียน

Sigrika: สำเร็จแล้ว! แต่ทำไม...

แม่ที่อ่อนโยน?: ช้าเกินไปแล้ว Sigrika... ลูกควรทำได้ดีกว่านี้สิ

แม่ที่อ่อนโยน?: ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?

Sigrika: หนู...

ผู้พเนจร: ฉันไขปริศนาได้แล้ว ทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนี้ จงหายไปซะ

เอาชนะมอนสเตอร์

Sigrika: ที่แท้ถ้าฉันทำได้ไม่ดี แม่ก็จะคิดแบบนี้สินะ

Sigrika: ฉันไม่อยากทำให้แม่ผิดหวังเลย...

ผู้พเนจร: เธอทำดีมากแล้วนะ

ผู้พเนจร: อย่างน้อยเราก็ไขปริศนาพวกนั้นได้แล้ว และรู้ว่าควรทำยังไงต่อไป

เพื่อนที่ตั้งตารอ: Sigrika ในที่สุดเธอก็มาแล้ว ฉันรอเธอตั้งนานแน่ะ

ผู้พเนจร: (Nivora... เงาสะท้อนที่เกี่ยวข้องกับ Sigrika อีกแล้ว)

Sigrika: ขอโทษทีนะ...

เพื่อนที่ตั้งตารอ: ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ฉันชินแล้วล่ะ เธอคิดคำอธิษฐานไว้บ้างหรือยัง? ไว้ไขปริศนาพวกนี้ได้หมด เราก็จะไปขอพรกันได้แล้ว

เพื่อนที่ตั้งตารอ?: Sigrika จะหมดเวลาแล้วนะ...

ผู้พเนจร: (เงาสะท้อนพวกนี้ กำลังกดดันเธอไม่หยุด)

Sigrika: ขอโทษด้วยนะ ฉัน...

ผู้พเนจร: ไม่เป็นไร Sigrika เธอไม่ได้เผชิญหน้าเพียงลำพังซะหน่อยนะ

Sigrika: ไขปริศนาได้แล้ว!

เพื่อนที่ตั้งตารอ?: แต่ช้าเกินไปแล้ว Sigrika เธอเอาเวลาไปทุ่มกับการถอดความอักษรรูนหมดแล้ว แบบนี้จะมีเวลามาเล่นกับพวกเราได้ยังไง...

เพื่อนที่ตั้งตารอ?: หรือเป็นเพราะจริงๆ แล้ว เธอไม่มีคำอธิษฐานที่อยากจะขอ ก็เลยไม่ตั้งใจถอดความอักษรรูนใช่ไหม?

Sigrika: ขอโทษนะ... ฉันยังทำได้เร็วกว่านี้อีก...

ผู้พเนจร: ใจเย็นๆ ก่อน Sigrika

Sigrika: ฉันก็ใจเย็นอยู่นะ แค่ปรับการคำนวณบางอย่าง ฉันก็จะทำได้เร็วขึ้น ทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนั้นก็จะไม่โผล่มาอีกแน่นอน ฉัน...

ผู้พเนจร: ต่อให้มีทาเซ็ตดิสคอร์ดโผล่มาอีก เราก็จัดการพวกมันได้อยู่แล้ว

Sigrika: แต่ว่าแม่ แล้วก็ Nivora พวกเขาจะรู้สึกผิดหวังในตัวฉัน

Sigrika: ถ้านี่คือเสียงในใจของพวกเขา งั้นฉัน...

ผู้พเนจร: อย่างน้อยตอนนี้ พวกมันเป็นแค่เงาที่สะท้อนออกมาจากด้านมืดเท่านั้นเอง

ผู้พเนจร: พวกมันมุ่งเป้ามาที่เธอตลอด อย่าให้คำพูดของพวกมันมามีอิทธิพลกับเธอนะ

ผู้พเนจร: เห็นไหม ต่อให้มีทาเซ็ตดิสคอร์ดโผล่ออกมา ก็ยังมีเส้นทางปรากฏขึ้นมาอยู่ดี

ผู้พเนจร: งั้นก็แสดงว่าเราคิดถูกกันแล้วละนะ

ติดตาม Sigrika

อาจารย์อาวุโสที่เข้มงวด: ยังทำได้เร็วกว่านี้อีก... ด้วยพรสวรรค์ของเธอต้องทำได้แน่นอน...

Sigrika: ...

อาจารย์อาวุโสที่เข้มงวด: Sigrika... เธอทำได้...

Sigrika: คราวนี้ต้องเร็วกว่าเดิมให้ได้ ฉันต้องทำได้...

Sigrika: Sigrika เธอทำได้อยู่แล้ว อักษรรูนพวกนี้เหนี่ยวรั้งเธอไม่ได้หรอก...

รอ Sigrika ถอดความอักษรรูน

Sigrika: เกิดอะไรขึ้น มีสิ่งรบกวนการเคลื่อนที่ของอักษรรูนงั้นเหรอ... เพราะฉันถอดความช้าเกินไปเหรอ?

Sigrika: ต้องกำจัดสิ่งรบกวนพวกนี้ก่อน แต่จะทำยังไงดี...

ผู้พเนจร: ฉันช่วยเอง เหมือนจะต้องโจมตีพุ่งลงเพื่อจัดการสิ่งรบกวนพวกนี้นะ

ใช้รูนตะขอแรงโน้มถ่วงเปลี่ยนแรงโน้มถ่วง

Sigrika: ฉันเข้าใจแล้ว แรงโน้มถ่วงที่นี่กลับตาลปัตรอยู่ ต้องเอาตะขออันนั้นเกี่ยวไว้ถึงจะขึ้นไปได้

ใช้โจมตีพุ่งลงเพื่อกำจัดอักษรรูนที่รบกวน

Sigrika: ฉันจะใช้วัจนนิยามของ "จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด" สร้างเส้นทางขึ้นมา

เพื่อนที่ตั้งตารอ?: เธอจะทำได้จริงๆ ใช่ไหม?

แม่ที่อ่อนโยน?: ลำบากเกินไปแล้วนะลูก...

อาจารย์อาวุโสที่เข้มงวด?: ระวังพรสวรรค์ของเธอไว้ให้ดี

Sigrika: โอ๊ย...!

Sigrika: ขอโทษด้วยนะคะ รุ่นพี่ยังโอเคอยู่ไหม?

Sigrika: ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม!

ไปยังปริศนาสุดท้าย

ผู้พเนจร: ฉันไม่เป็นไร เธอล่ะ?

Sigrika: ฉันพอไหวค่ะ แต่อักษรรูนมันระเบิดได้ไงกัน? ทำไมฉันถึงควบคุมได้ไม่ดีเลย...

ไขปริศนาสุดท้าย

เพื่อนที่ตั้งตารอ?: เฮ้อ… นี่เป็นปริศนาข้อสุดท้ายแล้ว เธอก็รู้ใช่ไหม นี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะพิสูจน์ตัวเธอเองแล้วนะ...

อาจารย์อาวุโสที่เข้มงวด?: สำหรับชาวโรญาแล้ว พรสวรรค์คืออะไร พรจากฟ้าคืออะไร? บอกคำตอบของเธอมาได้เลย

แม่ที่อ่อนโยน?: เด็กดีของแม่ ลูกต้องทำได้แน่นอน...

Sigrika: สำหรับชาวโรญาแล้ว ดวงอาทิตย์คือพรจากฟ้า แต่สำหรับฉัน มันคืออักษรรูนตัวแรกที่ฉันได้เรียนรู้มากกว่า

Sigrika: มันคือกุญแจที่นำไปสู่พรสวรรค์

Sigrika: เชื่อฉันเถอะ ฉันเลือกไม่ผิดแน่

Sigrika: คำตอบของข้อนี้... คือดวงอาทิตย์

Sigrika: ไม่ถูกเหรอ? ทำไมไม่ถูก...

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: เด็กที่ล้มเหลว สมควรอยู่ต่อไป

ผู้พเนจร: เสียงนั้น...

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: ทั้งเจ็บปวด ผิดหวัง สงสัยในตัวเอง... ทำไมถึงยังดื้อดึงจะไปต่ออีก...

Sigrika: เป็นไปได้ยังไง... อักษรรูน... ไม่ตอบสนองเลย!

ผู้พเนจร: การโจมตีไม่ได้ผล มันกำลังดูดพลังจากสิ่งรอบข้าง

Lucilla: พวกเธออยู่นี่เอง

???: ดูสิ สัตว์เลี้ยงของฉันเป็นไงบ้าง เก่งมากเลยใช่ไหมล่ะ?

???: ผู้พเนจร พวกแกจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง?

???: แสดงให้ฉันเห็นหน่อยเถอะ ฉันจะทะนุถนอมช่วงเวลา... ที่พวกแกช่วงชิงมาให้ฉัน... เป็นอย่างดีเลย

สำรวจด้านมืดของสถาบัน

Luuk Herssen: เรียบร้อย ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วละ การที่เธอถอดความอักษรรูนไม่ได้ น่าจะเป็นเพราะสภาพจิตใจในตอนนั้นน่ะ

Luuk Herssen: Sigrika เธอยังจำที่เราคุยกันครั้งก่อนได้ไหม?

Sigrika: คุณบอกว่า หนูควรมีความมั่นใจมากกว่านี้

Luuk Herssen: แต่อย่ารีบร้อนเกินไปนะ เอ้านี่ กินลูกอมสิ

ผู้พเนจร: เพลงเมื่อกี้ ทำให้นึกถึงวันเก่าๆ ขึ้นมา

Lucilla: ก็เป็นเพลงของ Fleet Snowfluff นี่นา เพลงของเธอมักทำให้รู้สึกอบอุ่นเสมอเลย จริงไหมล่ะ?

ผู้พเนจร: Aemeath...

Lucilla: ทีแรกพวกเราจะลองเข้าไปช่วยพวกเธอในด้านมืด แต่ด้านมืดปฏิเสธคลื่นความถี่ของเรา มอนสเตอร์ตัวนั้นแอบขโมยสิทธิ์การควบคุมที่เกี่ยวกับด้านมืดไป แล้วจำกัดสิทธิ์การเข้าออกด้านมืดไว้เฉพาะนักเรียนเท่านั้น

Lucilla: สุดท้ายเราก็เลยต้องหาวิธีอื่น แต่ยังดีที่มันควบคุมความรู้สึกที่เกิดขึ้นในด้านมืดไม่ได้

Lucilla: ทุกความรู้สึกจะทิ้งร่องรอยไว้ในด้านมืด งานแฟนมีตที่พวกเธอจัดไปเมื่อไม่นานนี้ ได้สร้างความทรงจำที่แสนอ่อนโยนไว้กับพวกนักเรียนไม่น้อยเลย เลยทำให้เพลงนี้สามารถพาพวกเธอฝ่าการปิดกั้นของมอนสเตอร์ตัวนั้นมาได้

Sigrika: มอนสเตอร์ตัวนั้นไม่ใช่ทาเซ็ตดิสคอร์ดทั่วไป มันคืออะไรกันแน่คะ?

Sigrika: หนูอยากรู้ว่าสิ่งที่หนูเจอมันคืออะไรกันแน่

Lucilla: สิ่งที่เรายืนยันได้คือ ทาเซ็ตดิสคอร์ดตัวนั้นเป็นของแฟรกต์ซิดัส

Sigrika: แฟรกต์ซิดัสเหรอ?

ผู้พเนจร: ก่อนหน้านี้ เราได้รับแจ้งล่วงหน้าถึงการเคลื่อนไหวของผู้นำแฟรกต์ซิดัส เจ้านั่นต้องการจะเล่นเกมกับพวกเรา

Luuk Herssen: ตอนนี้ดูเหมือนว่า เกมที่มันพูดถึงน่าจะหมายถึงปริศนาที่นิยมเล่นกันในหมู่นักเรียน

Luuk Herssen: เราได้ติดตามตัวผู้ที่เกี่ยวข้องกับปริศนาแล้ว พบว่าหลายๆ คนได้รับผลกระทบในชีวิตจริง

Luuk Herssen: บางคนทิ้งงานวิจัยที่ตัวเองทำมาตลอด บางคนระบายความเจ็บปวดใส่เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น และบางคนก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้...

Luuk Herssen: เด็กๆ พวกนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งในการแสดงของแฟรกต์ซิดัสไปแล้ว

ผู้พเนจร: ซึ่งก็รวมถึง Sigrika ด้วย

Sigrika: หนูเหรอคะ?

ผู้พเนจร: เห็นได้ชัดเลยว่าปริศนากับทาเซ็ตดิสคอร์ดที่เราเจอในด้านมืด มันพุ่งเป้ามาที่เธอคนเดียว

ผู้พเนจร: ก่อนหน้านี้ฉันเคยสงสัยว่า เธอเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงของด้านมืด แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอก็เป็นหนึ่งในเหยื่อของเกมนี้เหมือนกัน

Sigrika: นี่มันเกมอะไรกัน? เราควรหยุดมันซะ หนูช่วยไขปริศนาประหลาดพวกนั้นได้นะ

Sigrika: ศาสตราจารย์ รุ่นพี่ ได้โปรดให้หนู...

Lucilla: Sigrika เธอกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ

Sigrika: ทำไมล่ะคะ? เพราะหนูทำได้ไม่ดีพองั้นเหรอ?

Lucilla: เพราะเรื่องนี้อันตรายเกินไปน่ะ

Lucilla: ฉันเข้าใจนะว่าเธออยากช่วย แต่ฉันก็ปล่อยให้นักเรียนของฉันไปเสี่ยงอันตรายไม่ได้เหมือนกัน

ผู้พเนจร: ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องพักผ่อนให้เต็มที่นะ Sigrika

ผู้พเนจร: อธิการบดี Lucilla พูดถูก ตอนนี้ด้านมืดอันตรายมากจริงๆ แล้วเธอก็ควรพักผ่อนด้วย

Sigrika: รุ่นพี่...

Sigrika: เข้าใจแล้วค่ะ

Luuk Herssen: ผมรู้สึกว่า เราให้เธอเข้าร่วมปฏิบัติการของเราได้นะ คุณก็รู้ว่าเธอโหยหาการยอมรับมากแค่ไหน

Lucilla: เธอเข้าร่วมได้นะ แต่สภาพจิตใจต้องไม่ใช่แบบที่เห็นในตอนนี้

Lucilla: หมอ Luuk ฉันจำได้นะ คุณเคยบอกว่าเธอไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง

Lucilla: แต่ในสายตาของฉัน เธอมีความมั่นใจมากเกินไป

Lucilla: ฉันรู้จักเธอดี เธอเป็นเด็กที่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ คิดว่าตัวเองแบกรับความคาดหวังของทุกคนได้

Lucilla: หรือพูดให้ถูกกว่านั้น เธอรู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องทำแบบนั้น ถ้าอย่างงั้นตัวเธอเองไม่ต่างจากการเดินอยู่บนเส้นลวดบางๆ เลยนะ

Lucilla: ฉันเคยเห็นนักเรียนแบบนี้มามากแล้ว

Lucilla: พวกเขาต่างเชื่อว่าตัวเองต้องทำให้ดีที่สุด จึงไม่มีใครยอมล้มเหลวเลย ทุกคนพยายามทุ่มสุดตัวและอยากพิสูจน์คุณค่าของตัวเองเร็วๆ

Lucilla: ผู้พเนจร ยังจำนักเรียนที่เดินผิดทางคนนั้น ที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหม?

Lucilla: เธอไม่ได้แค่ออกจากสถาบันสตาร์ทอร์ชไปหรอก

Lucilla: ...แต่สถาบันสตาร์ทอร์ชต่างหาก ที่สูญเสียเธอไปตลอดกาล

Lucilla: เธอข้ามผ่านเส้นลวดนั้นมาไม่ได้

Lucilla: สิ่งที่แฟรกต์ซิดัสต้องการหลอกใช้ ก็คือความรู้สึกแบบนี้แหละ

Denia: เจอตัวแล้ว Sisi แล้วเพื่อนใหม่คนนั้นของเธอล่ะ? ให้ฉันเดานะ พวกเขากำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่ แต่ไม่ยอมให้เธอร่วมด้วยใช่ไหม?

Sigrika: เพราะฉันทำได้ไม่ดีพอ...

Denia: เอานี่ รสน้ำผึ้งสนธยา ฉันรู้นะว่าเธอชอบ

Denia: ถ้าเป็นแบบนี้ งั้นเราเลิกสนใจปริศนาพวกนั้นเถอะ หรือว่าเธออยากจะพิสูจน์ตัวเองกันแน่ล่ะ "ว่าที่ษัฏสุริยัน"

Sigrika: ฉันแค่... ไม่อยากให้ทุกคนผิดหวังน่ะ

Lucilla: เด็กทุกคนที่มาเรียนที่สถาบันนี้ มาด้วยความจริงใจกันทั้งนั้น

Lucilla: ก็เพราะความจริงใจนี่แหละ ที่สร้างสถาบันสตาร์ทอร์ชขึ้นมา

Luuk Herssen: เราจะนิ่งเฉยปล่อยให้แฟรกต์ซิดัสหลอกใช้ความจริงใจของเด็กๆ ไม่ได้หรอก ยิ่งไปกว่านั้น นักเรียนแต่ละคนยังมีความรู้ความสามารถที่จะช่วยสร้างอนาคตให้แก่ลาไฮรอยได้

ผู้พเนจร: งั้นเรายิ่งต้องแย่งชิงเวลากับแฟรกต์ซิดัส ทาเซ็ตดิสคอร์ดตัวนั้นกำลังดูดซับพลังงานไม่หยุด คุณเคยบอกว่า ด้านมืดคือวังวนของอารมณ์ ฉันว่ามันก็คือศูนย์กลางของห้วงวังวนนั่นแหละ

ผู้พเนจร: พวกเราต้องหามันให้เจอ

Lucilla: ดูท่าหมอ Luuk คงต้องเตรียมลูกอมเผื่อไว้เยอะๆ หน่อยนะ

Luuk Herssen: ขอเบิกค่าลูกอมได้ไหมครับเนี่ย?

Luuk Herssen: ผู้พเนจร งานเฝ้าระวังด้านมืดปล่อยให้เราจัดการเถอะ คุณกลับไปพักผ่อนดีกว่า

Luuk Herssen: สบายใจได้ ผู้ชนะของเกมนี้ จะไม่ใช่แฟรกต์ซิดัสแน่นอน

เรื่องราวสิ้นสุดลงชั่วคราว "เวลาอิสระ" ของคุณเริ่มต้นขึ้น ก่อนที่ปริศนาข้อใหม่จะปรากฏ

Sigrika: รุ่นพี่ มาแล้วเหรอคะ!

Sigrika: ฉันอยากขอบคุณที่รุ่นพี่คอยดูแลฉันในช่วงที่ผ่านมา เลยซื้อของมาให้น่ะ

Sigrika: ใช่แล้วค่ะ เป็นรุ่นพิเศษที่ขายเฉพาะช่วงงานฉลองสุริยะใหม่ ฉันต้องต่อแถวนานมากเลยนะ กว่าจะซื้อมาได้

Sigrika: เจ้าลูกอมนี้จะซ่อนเอฟเฟกต์ประหลาดเอาไว้ทุกเม็ด ทุกครั้งที่กินจะมีอาการไม่เหมือนกัน แต่ได้ยินคนอื่นเขาพูดกันว่า มันเป็นลูกอมที่ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายได้

ผู้พเนจร: ...รสชาติดีนะ เดี๋ยวก่อน เสียงฉัน?

Sigrika: ทำไมผลลัพธ์เป็นแบบนี้ล่ะ?

Sigrika: ฉันขอลองด้วยละกัน...

Sigrika: เม็ดนี้รสชาติประหลาดชะมัด... ฮึก... เอ๊ะ ไม่สิ ฉันไม่ได้... ฮึก! ขอโทษนะ! ฮึก!

Sigrika: ฉันหายใจด้วยปอดนะ ไม่ใช่เหงือก ฉัน... ฮึก!

Sigrika: หยุด หยุดไม่ได้เลย ฮึก!

ผู้พเนจร: ...

ผู้พเนจร: Abby

Abby: เรียกฉันออกมามีอะไรเหรอ... ง่ำๆ เธอเอาอะไรให้ฉันกินเนี่ย...!

Abby: จู้ววว?!

Sigrika: ฮึก! ทำไมเธอทำเสียงเหมือน Soliskin เลยล่ะ?

Sigrika: สนุกดีใช่ไหมคะ ลูกอมที่เหลือเอาไปให้คนอื่นลองด้วยดีไหม?

ติดตาม Sigrika

Denia: ทุกคนกำลังฉลองที่พระอาทิตย์ดวงใหม่ขึ้นสู่ท้องฟ้า สำหรับชาวโรญาแล้ว คงนับว่าเป็นการสิ้นสุดพันธกิจที่สืบทอดกันมานับพันปีละมั้ง

Denia: ฉันแค่รู้สึกว่า ถ้าปล่อยวางบางเรื่องได้ ชีวิตก็คงจะเป็นอิสระมากกว่านี้

Denia: ถ้าต้องการอะไรก็บอกเธอได้เลย เธอจะช่วยคุณแน่นอน

Denia: เพื่อนฉันคนนี้ก็นิสัยน่าเบื่อแบบนี้แหละ

Denia: หืม?

Sigrika: ฮึก... ไม่ต้องห่วงนะ เอฟเฟกต์พวกนี้จะอยู่แค่แป๊บเดียว เดี๋ยวก็... ฮึก!

ผู้พเนจร: ฉันไม่เป็นไร เธอทำใจให้สบายๆ เถอะ...

ไปยังด้านหน้าสถานที่จัดงานฉลอง

Denia: *หาว*... ถ้าไม่รู้ว่าซุ้มงานฉลองอยู่ตรงไหนก็ไปถาม Lynae ถ้าใครบาดเจ็บก็โทรเรียก N.A.N.A. ส่วนของหายหาไม่เจอก็ไปหาเจ้าตัวดีที่วิ่งป่วนอยู่ในคอมเอาเองนะ เอาเป็นว่าอย่ามาหาฉันก็พอ เข้าใจไหม?

Sigrika: Niania คนดี ฉันมาหาเธอนี่แหละ ฮึก

Denia: Sisi ให้ฉันพักก่อนเถอะนะ ฉันกำลังสูดอากาศแสนสดชื่น เพราะไม่ต้องไปเข้าเรียนคาบเช้าอยู่เลย

Denia: ช่างเถอะ ความคึกคักเกินเบอร์ของเธอทำลายบรรยากาศที่นี่ไปหมดแล้ว งงจริงๆ ว่าเธอปรับอารมณ์ได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง มีธุระอะไรหรือเปล่า?

Sigrika: พวกเรามา... ฮึก!

Denia: ...เธอดื่มน้ำหน่อยดีไหม?

ผู้พเนจร: Sigrika อยากให้เธอลองกินเจ้านี่น่ะ

Denia: ทำไมเสียงคุณถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?

Abby: จู้ววว!

Sigrika: ลองกินดูเถอะน่า Denia!

Denia: ...ฉันขอปฏิเสธ ครั้งที่แล้วเธอให้ฉันกินไปเม็ดนึง ตากับปากของฉันมีลำแสงสีรุ้งพุ่งออกมา นานตั้ง 4 นาที 35 วินาทีแน่ะ

Sigrika: คราวก่อนเหมือนว่าจะเป็นแค่ตัวทดลองนะ คราวนี้ไม่เป็นหรอก เชื่อฉันสิ... ฮึก!

Denia: ดูสิ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำลูกอมประหลาดพวกนี้ออกมา ไม่มีใครคิดจะแก้ปริศนานี้หน่อยเหรอ?

Denia: เอาเป็นว่าถ้าอยากลองเล่นอะไรแผลงๆ ก็ไปหา Lynae เถอะ ฉันว่าหล่อนต้องชอบอะไรแบบนี้แน่ๆ เดี๋ยวฉันออกตั๋วให้เลย

Denia: เอาไปสิ บ๊ายบาย

เข้าสู่สถานที่จัดงานฉลอง

เดินชมงานและมองหา "คนรู้จัก"

ค้นหาร่างของ Lynae

Lynae: เฮ้ ผู้พเนจร! หวัดดีจ้า Sigrika!

Sigrika: สวัสดีค่ะรุ่นพี่ Lynae... ฮึก!

Lynae: นี่เธอสะอึกอยู่เหรอ Sigrika!

ผู้พเนจร: พวกเรากินลูกอมสายรุ้งเป๊าะแป๊ะเข้าไป ลองสักเม็ดไหม?

Lynae: ว้าว เสียงของ ผู้พเนจร เปลี่ยนไปเลยแฮะ! ฉันอยากลองบ้าง ขอเม็ดนึงสิ!

Lynae กินลูกอมเข้าไป ขณะที่พวกคุณกำลังจ้องมอง

Lynae: รสชาติ "แย่" สุดๆ!

Lynae: หืม ฉัน "คิด" จะพูดแบบนี้นะ...? ทำไมคำที่ฉันพูดถึง "เหมือนกับ" ที่คิดเลยล่ะ... หืม?

ผู้พเนจร: เป็นเอฟเฟกต์พูดตรงข้ามเหรอเนี่ย...

Lynae: ฮ่าๆ ๆ "ไม่" สนุกจังเลย "เศร้า" ชะมัด!

Lynae: งั้นตอนนี้ก็อยู่ในช่วงพักเบรกสินะ

Lynae: แบบนี้ก็ยิ่งต้องผ่อนคลายแบบ "แย่ๆ" ซะหน่อย... "อย่าลองเล่น" เกมที่ฉันร่วมทำไว้นะ อื้ม... เรา "ไม่ควร" เล่นด้วยกันสักสิบตา!

Lynae: จัดไปอย่าให้เสีย!

Lynae: โอเค Sigrika มาเล่นกันเถอะ

คุณนั่งมองพวกเธอเล่นเกม Lynae ขยับนิ้วบนหน้าจออย่างชำนาญ ขณะที่ Sigrika ยังดูเก้ๆ กังๆ พวกคุณได้ใช้เวลาที่แสนผ่อนคลายด้วยกัน

เล่นเกมกับ Lynae และ Sigrika

Lynae: ฟู่ว เวลาได้เล่นเกมแล้วรู้สึก "เศร้า" สุดๆ ไปเลยนะ

Lynae: ฉันจะพูดว่า... เอาเถอะ แค่เข้าใจกันก็พอแล้ว

Sigrika: ตอนนี้รุ่นพี่ Lynae พูดแต่คำตรงข้ามหมดเลยแฮะ

Sigrika: แต่ดูเหมือนเอฟเฟกต์ใกล้จะหมดแล้ว ฉันไม่สะอึกแล้วละ

Lynae: "ไม่โอเคเลย" แบบนี้ก็ "แย่" เหมือนกัน ฉันละ "เศร้า" สุดๆ ไปเลย!

Lynae: ...เอ่อ รอให้เอฟเฟกต์หมดก่อนค่อยพูดละกันนะ

Lynae: ลูกอมนี่ยังเหลืออีกเยอะไหม?

Sigrika: เหลือเต็มเลยค่ะ ฉันซื้อมาเยอะ เอาไปสิคะ

Lynae: ขอบคุณนะ ลูกอมนี้มัน "ไม่สนุก" จริงๆ ฉันจะเอาไปให้คนอื่นลองด้วย ให้ทุกคนได้ "เศร้าโศก" กันถ้วนหน้าไปเลย

Lynae: พวกเธอก็ต้อง "เศร้าโศก" เหมือนกันนะ

Sigrika: ขอให้รุ่นพี่มีความสุขในวันนี้เหมือนกันนะคะ!

Sigrika ดูเหมือนกำลังครุ่นคิด ไปที่ชั้นสองพร้อมกับเธอ

Sigrika เหมือนจะมีเรื่องในใจ บางทีน่าจะต้องไปดูเธอสักหน่อย

Sigrika ดูเหมือนกำลังครุ่นคิด ตามเธอไปยังชั้นสอง

Sigrika: ขอให้คุณ "เศร้าโศก" ขอให้คุณมีความสุข...

Sigrika: ถึงคำจะไม่เหมือนกัน แต่ความหมายเหมือนกัน คงเป็นเพราะรุ่นพี่ Lynae ได้พูดตามเสียงหัวใจของตัวเองสินะ

Sigrika: ดีจังเลยนะ

ผู้พเนจร: แล้วเธอมีความสุขหรือเปล่า?

Sigrika: หืม? เสียงของรุ่นพี่กลับมาเหมือนเดิมแล้วนะ

Sigrika: จะพูดยังไงดีล่ะ... เหมือนได้ผ่อนคลายแบบ "แย่ๆ" นิดๆ นะ

Sigrika: ทุกคนในงานฉลองสนุกกันใหญ่เลย

Sigrika: ในเวลาแบบนี้ถ้าหลับตาลง ก็จะได้ยินเสียงดังครึกครื้นเต็มไปหมด

Sigrika: มีคนตะโกนขายลูกอมเป๊าะแป๊ะรุ่นใหม่ มีคนฉลองคะแนนสูงสุดที่ตัวเองเพิ่งทำได้

Sigrika: มีคนร้องเพลง มีคนหัวเราะอย่างมีความสุข... ดีจังเลยนะ

Sigrika: แต่ในใจของฉัน... ก็มีเสียงอื่นปนอยู่ด้วย

Sigrika: ตอนที่อยู่ในด้านมืดอันแสนสิ้นหวัง คำพูดเหล่านั้นดังขึ้นข้างหูฉัน จนฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี

Sigrika: พอออกมาจากด้านมืด พวกคุณก็ไม่ให้ฉันสืบสวนต่อ เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของฉัน

Sigrika: พอฉันได้กลับมาอยู่คนเดียว ฉันก็นึกถึงคำพูดที่ทุกคนคอยให้กำลังใจฉัน

Sigrika: "เธอจะต้องเป็นคนที่ยอดเยี่ยม" "ไม่มีปริศนาไหนที่เธอไขไม่ได้" "เธอทำได้แน่นอน" "เธอพิสูจน์ตัวเองได้"...

Sigrika: คำพูดเหล่านั้นเหมือนทองคำที่ร้อนระอุ เปล่งประกายอร่ามตา... และอบอุ่นเหลือเกิน

Sigrika: ฉันไม่อยากให้มันร่วงลงสู่พื้นเลย...

Sigrika: ฮ่าๆๆ ดีจัง เสียงหัวใจของตัวเอง... ฉันไม่เคยคิดถึงคำตอบนี้เลย

Sigrika: ใช่แล้ว ฉันจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง!

ผู้พเนจร: แต่บางครั้ง ก็ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับคำตอบเดียวเสมอไปนะ

Sigrika: ไม่ต้องยึดติดกับคำตอบเหรอ งั้นฉันควรจะ...

ผู้พเนจร: แค่ลงมือทำก็พอแล้ว

Sigrika: ...

Lucilla: สถานการณ์ฉุกเฉิน ผู้พเนจร เราพบนักเรียนหลายคนติดอยู่ในด้านมืด

Lucilla: ฉันส่งพิกัดให้เธอแล้ว

ผู้พเนจร: แฟรกต์ซิดัสกำลังเคลื่อนไหว สถานการณ์เร่งด่วนมาก

Sigrika: ให้ฉันไปด้วยนะคะ

ผู้พเนจร: ได้ ไปกันเถอะ

ตามหา Lucilla

คุยกับ Lucilla

Lucilla: มาแล้วเหรอ ผู้พเนจร แล้วก็... Sigrika ด้วย

Sigrika: ศาสตราจารย์ Lucilla...

Lucilla: ฉันรู้ว่าเธออยากพิสูจน์ตัวเอง แต่ฉันคงให้เธอไปในสภาพจิตใจแบบนี้ไม่ได้

Lucilla: เธอก็น่าจะรู้ว่าปฏิบัติการต่อจากนี้อันตรายมาก ศัตรูซ่อนอยู่ในที่มืด เรายังจับจุดอ่อนของทาเซ็ตดิสคอร์ดตัวนั้นไม่ได้เลย

Sigrika: ไม่ค่ะ ศาสตราจารย์ ให้หนูเข้าร่วมด้วยเถอะนะคะ

Sigrika: หนูรู้ว่าทุกคนเป็นห่วง แต่ตอนนี้หนูเป็นหนึ่งในคนที่คุ้นเคยกับด้านมืดมากที่สุด แถมมีเพื่อนติดอยู่ข้างในนั้น หนูจะนิ่งดูดายได้ยังไงคะ

Sigrika: ถ้าต้องถอดความอักษรรูน หนูก็พอช่วยได้นะคะ

Lucilla: เราตรวจพบว่าสัญญาณของนักเรียนเหล่านี้หายไปพร้อมกันในด้านมืดของสถาบัน

ผู้พเนจร: Chisa... เธออยู่ในนั้นด้วยเหรอ

Sigrika: แล้วก็ Isla ด้วย! ทำไมเธอถึง...

Lucilla: ตอนที่เกิดเหตุ พวกเขาน่าจะอยู่ที่ห้องโถงของหอพัก แล้วมีใครบางคนเปิดใช้งานปริศนา จากนั้นด้านมืดก็ดูดพวกเขาเข้าไป

Lucilla: ตอนนี้ Mornye กำลังติดตามสถานการณ์ของด้านมืด และตามหาตำแหน่งของนักเรียนอยู่

Lucilla: ส่วนฉันพบสิ่งนี้ที่นี่

Sigrika: เป็นปริศนาเกี่ยวกับอักษรรูนอีกแล้ว

ผู้พเนจร: "รับพรแห่งแสงอาทิตย์"... หมายความว่ายังไงน่ะ?

Sigrika: นี่คือพิธีบรรลุนิติภาวะของเราค่ะ

Sigrika: เมื่อชาวโรญาบรรลุนิติภาวะ จะต้องไปรับตราประทับที่แกนปฏิกรณ์

Sigrika: แกนปฏิกรณ์จะสลักตราประทับไว้บนร่างกายของเรา แล้วก็อวยพรให้เราเดินทางสู่ชีวิตใหม่

Sigrika: ถูกต้อง บรรลุนิติภาวะล่วงหน้าตั้งสามปี เก่งใช่ไหมล่ะ!

Lucilla: ชาวโรญาให้ความสำคัญกับพรสวรรค์และความสามารถ การบรรลุนิติภาวะของพวกเขาจะวัดจากการผ่านบททดสอบแห่งตราประทับ นี่คือพิธีกรรมที่สำคัญมากสำหรับพวกเขา

Sigrika: ใช่ค่ะ จำได้ว่าคืนก่อนรับตราประทับ ฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลย

Sigrika: ฉันจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันจะทำอะไรก็ได้ใช่ไหม ทุกอย่างจะราบรื่นไปหมดหรือเปล่า?

Sigrika: เด็กผู้หญิงในภาพนี้ก็คงคิดแบบนั้นหรือเปล่านะ แต่ไม่ว่าจะมองยังไง สิ่งที่เธอได้รับนั้นก็ไม่ใช่พร แต่เป็นพันธนาการต่างหาก...

Sigrika: คนที่ตั้งปริศนานี้ขึ้นมาต้องการจะสื่ออะไรกันแน่?

ผู้พเนจร: (ด้านหลังมีข้อความอยู่อีกบรรทัดหนึ่งจริงด้วย)

Sigrika: "ไม่ต้องไปคิด ไม่ต้องไปรับรู้ หากต้องการหลีกหนีจากความรู้สึก จงทำลายโซ่ตรวนแห่งความคาดหวัง"

ผู้พเนจร: "โซ่ตรวนแห่งความคาดหวัง" เข้ากับภาพนี้จริงๆ ทางเข้าของด้านมืด น่าจะเกี่ยวข้องกับอักษรรูนในภาพนี้

ผู้พเนจร: Sigrika เธอสามารถหาอักษรรูนนี้ให้เจอ แล้วถอดความมันออกมาได้หรือเปล่า?

Sigrika: ไม่มีปัญหาค่ะ

ผู้พเนจร: งั้นตอนนี้เราจะแฝงตัวเข้าไปในด้านมืด แล้วพาทุกคนออกมา

Lucilla: เดี๋ยวก่อน

Sigrika: ศาสตราจารย์ Lucilla คะ หนู...

Lucilla: ในเมื่อเธอยืนกรานแบบนี้ ฉันก็จะไม่ขัดเจตจำนงนั้น แต่พวกเธอเอาสิ่งนี้ไปด้วยสิ

ผู้พเนจร: ...แผ่นเสียงของเธอคนนั้น

Lucilla: ใช่... ตรงตามตัวอักษรเลยละ

Lucilla: อย่าปล่อยให้ความรู้สึกในด้านมืดนั่นไล่ตามทันล่ะ

Lucilla: ไม่ว่ายังไง พวกเธอก็ต้องกลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้นะ

ตามการนำทางของอักษรรูนไป

Sigrika: อักษรรูนนี้... เชื่อมเข้ามาในหอพักของฉันงั้นเหรอ...?

Sigrika: ฉันยังไม่ได้จัดห้องเลยนะ... ช่างเถอะ เข้าไปแล้วอย่าหัวเราะเยาะฉันก็พอนะ

เหมือนจะเป็นไดอารี่ของ Sigrika ไม่เปิดดูดีกว่า...

ตรวจสอบรูปถ่ายของ Sigrika

รูปหมู่ของ Sigrika Denia และ Nivora "เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป!"

ตรวจสอบไดอารี่ของ Sigrika

มองไปรอบๆ เพื่อหาทางเข้าด้านมืด

Sigrika: ซ่อนทางเข้าไว้ในลิ้นชักเนี่ยนะ มองยังไงก็ไม่ใช่ที่เก็บความรู้สึกเลย

Sigrika: คงต้องมุดเข้าไปทางลิ้นชักนี่แหละ!

ผู้พเนจร: (ที่นี่... คล้ายกับภาพที่เห็นตอนเข้ามาครั้งแรกเลย)

Sigrika: รุ่นพี่ ศาสตราจารย์ Mornye ติดต่อมาค่ะ...

Mornye: ...ค่ะ ฉันแย่งชิงสิทธิ์ควบคุมด้านมืดกลับมาได้บางส่วนแล้ว ตอนนี้พื้นที่เริ่มกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของเราแล้ว

Mornye: ฉันหาพิกัดของนักเรียนพวกนั้นเจอแล้วล่ะ เดี๋ยวจะส่งไปให้ทางเทอร์มินัลนะคะ

Lucilla: ผู้พเนจร ฝากนักเรียนเหล่านั้นด้วยนะ

ตามหานักเรียนที่หายไป

Sigrika: ทาเซ็ตดิสคอร์ดแบบเดียวกับครั้งก่อนเลย!

เสียงที่จอแจ: อยู่ต่อ... อยู่ต่อ...

เสียงที่จอแจ: อยู่ที่นี่... ต่อไปนะ...

Sigrika: เจอ Chisa แล้ว!

Chisa: ...อ๊ะ พวกเธอเองเหรอ

Chisa: รอฉันแป๊บนึงนะ ฉันกำลังศึกษาคีย์บอร์ดไฟฟ้านี่อยู่ ดูสิ ถ้าเอาไปเชื่อมกับระบบเครื่องย่างไฟฟ้า แล้วเปลี่ยนคีย์ขาวดำทุกปุ่มให้เป็นสวิตช์ของตัวหมุน...

Chisa: ...ขอโทษนะ ฉันแค่หลงทาง เลยหาอะไรทำฆ่าเวลาน่ะ

Sigrika: Chisa เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเหรอ?

Chisa: ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนแรกฉันจะไปส่งโปรเจกต์วิจัยหัวข้อใหม่ที่สภานักเรียน แต่ตอนนั้นพวกเขากำลังเถียงกันอยู่ ฉันก็เลยยืนรออยู่ข้างๆ

Chisa: แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวแบบไม่มีสาเหตุ พอฟื้นขึ้นมา ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว

Chisa: พวกเธอคงจะคุ้นเคยกับที่นี่แล้วสินะ ใช่ ฉันเห็นเงาของอดีตบางอย่าง พวกมันกลายเป็นทาเซ็ตดิสคอร์ดแล้วพุ่งเข้ามาหาฉัน

Chisa: ก็แค่เงาของอดีต ขังฉันไว้ไม่ได้หรอกนะ แต่ฉันก็ยังหาทางออกไม่เจออยู่ดี

Chisa: แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก พวกเธอคงจะรู้ว่าทางออกอยู่ตรงไหนใช่ไหม

Sigrika: อืม เราถึงได้มาที่นี่ไง เพราะยังมีนักเรียนคนอื่นๆ ติดอยู่ในนี้ด้วย เราจะพาพวกเธอออกไปพร้อมกัน

Chisa: งั้นฉันไปกับพวกเธอนะ ฉันก็อยากช่วยเหมือนกัน

Chisa: ได้ต่อสู้ด้วยกันอีกแล้วนะ ผู้พเนจร

Sigrika: พวกเธอเคยต่อสู้ด้วยกันมาก่อนเหรอ?

Chisa: อื้ม ตอนอยู่ที่โฮนามิน่ะ ตอนนั้นเราตัดถนนแล้ววิ่งฝ่าไปทั่วทั้งเมืองเลย

Sigrika: อะไรจะเท่ขนาดนั้น...

เอาชนะมอนสเตอร์

Chisa: เงาน่ารำคาญพวกนี้อีกแล้ว พวกเธอระวังตัวด้วยนะ

นักเรียนที่ตื่นตกใจ: นั่นเสียงอะไรน่ะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้... เราจะทำยังไงกันดี...

นักเรียนที่ใจเย็นกับสถานการณ์: ใจเย็นๆ ต้องมีทางออกแน่นอน

Sigrika: เจอแล้ว พวกเขาอยู่ตรงนี้

ตามหานักเรียนที่หายไป

คุยกับนักเรียน

Chisa: พวกเธอบาดเจ็บกันหรือเปล่า?

นักเรียนที่ใจเย็นกับสถานการณ์: เราไม่เป็นไร

นักเรียนที่ใจเย็นกับสถานการณ์: เราก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอเป็นสมาชิกคนสำคัญของเรา ก่อนหน้านี้เรายังมอบงานสำคัญของงานฉลองให้เธอเป็นคนดูแลอยู่เลย

นักเรียนที่ใจเย็นกับสถานการณ์: เธอทำได้ดีมาตลอด แต่ช่วงนี้เราไม่เห็นเธอมาหลายวันแล้ว งานที่เธอรับผิดชอบอยู่ก็ไม่มีใครดูแลต่อ

นักเรียนที่ใจเย็นกับสถานการณ์: เราไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรกับเธอหรือเปล่า เลยอยากไปถามเธอ

นักเรียนที่ใจเย็นกับสถานการณ์: แต่พอเธอเห็นเรา ก็หันหลังวิ่งหนีไปซะงั้น ฉันวิ่งตามไปถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่สุดท้ายก็...

นักเรียนที่ใจเย็นกับสถานการณ์: เราเวียนหัวมาก พอฟื้นขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว...

นักเรียนที่ตื่นตกใจ: ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฮือออ... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: มันเป็นความผิดของพวกเธอแท้ๆ

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: พวกเธอเป็นคนสร้างโซ่ตรวนแห่งความคาดหวังขึ้นมา...

นักเรียนที่ตื่นตกใจ: เสียงนี้อีกแล้ว เสียงนี้อีกแล้ว...

เสียงที่ไม่ได้อยู่บริเวณนี้: อยู่ต่อ อยู่ต่อ...

นักเรียนที่ตื่นตกใจ: อ๊ากกก!!!

ผู้พเนจร: ระวัง!

เอาชนะมอนสเตอร์

ผู้พเนจร: อารมณ์ของนักเรียนทำให้เกิดทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนี้ขึ้นมา

Sigrika: ระวังด้วย ดูเหมือนพวกมันจะแข็งแกร่งขึ้นแล้ว

Chisa: รีบจัดการให้เสร็จเถอะ

Sigrika: ตอนนี้จัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ!

Sigrika: ทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนี้อาจจะฟื้นชีพได้ เราต้องรีบออกไปจากที่นี่

ผู้พเนจร: Mornye หาพื้นที่ปลอดภัยชั่วคราวเจอไหม?

Mornye: เจอแล้วหนึ่งแห่งค่ะ

ผู้พเนจร: Chisa

Chisa: ได้ ฉันจะปกป้องนักเรียนพวกนี้เอง

Sigrika: ฉันวาดอักษรรูนไว้แล้ว ทุกคนตามอักษรรูนของฉันมาได้เลย

Sigrika: รุ่นพี่ เราไปตามหา Isla กันเถอะ

ตามหา Isla

Sigrika: รุ่นพี่ดูสิ... กระต่าย

ไล่ตามกระต่าย

Sigrika: มีสองตัว!

ผู้พเนจร: พวกเราแยกไปคนละทาง

แยกย้ายกันไล่ตามกระต่าย

ไล่ตามกระต่าย

ผู้พเนจร: กระต่ายตัวใหญ่ขึ้นเหรอ?

ผู้พเนจร: ไม่สิ ฉันตัวเล็กลงต่างหาก

ผู้พเนจร: ดูเหมือนว่าถ้ากระแทกไมค์จะทำให้เกิดคลื่นเสียงได้

ผู้พเนจร: ขอยืมพลังของไมโครโฟนตัวนี้หน่อยก็แล้วกัน

Sigrika: รุ่นพี่ ทางนี้ค่ะ!

Sigrika: เยี่ยมเลย รุ่นพี่ไม่เป็นอะไร

Sigrika: เมื่อกี้นี้ทุกอย่างรอบตัวดูใหญ่ไปหมด ไม่สิ... ฉันตัวเล็กลงต่างหาก

ผู้พเนจร: เป็นมุมส่องโลกที่ดีใช้ได้เลยนะ

Sigrika: ก่อนหน้านี้เธอเคยมาหาฉัน แต่ตอนนั้นฉันกำลังยุ่งกับการไขปริศนาอยู่ จากนั้นเธอก็บอกว่าไม่ต้องให้ฉันช่วยแล้ว ช่วงหลายวันนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

ตามหา Isla

Isla: พวกเธอมาหาฉันเหรอ? งั้นเชิญกลับไปเถอะ

Sigrika: Isla เกิดอะไรขึ้นกันแน่ มีอะไรที่ฉันช่วยได้ไหม?

Isla: ช่วยเหรอ? ไม่ ไม่จำเป็นหรอก แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ

Isla: ฉันไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องรับรู้อะไรเวลาอยู่ที่นี่

Isla: พวกเธอก็เห็นแล้วนี่นา การบ้านและคาบเรียนพวกนั้น มันช่างยุ่งยากไม่รู้จักจบสิ้น

Isla: ฉันเบื่อเรื่องพวกนั้นเต็มทนแล้ว

Isla: ฉันคิดอยู่บ่อยๆ นะว่า ทำไมต้องเอาความรับผิดชอบพวกนั้นมากองไว้ที่ฉันคนเดียว

Isla: "เธอเก่งมาก เธอสำคัญมาก เธอมีพรสวรรค์ เธอทำได้แน่นอน..." ความคาดหวังมากมายขนาดนั้น ฉันจะทำให้ทุกคนพอใจได้ยังไงกัน

Isla: นี่ ว่าที่ษัฏสุริยัน... ฉันรู้ว่าเธอก็ได้ยินเสียงพวกนี้บ่อยๆ บอกฉันหน่อยสิว่าเธอทำยังไง?

Sigrika: ...ฉันจะทำตามที่ทุกคนคาดหวังไว้

Isla: งั้นเหรอ?

Isla: แล้วเธอจะทำให้ทุกคนพอใจตลอดได้ยังไงกัน Sigrika?

Isla: ฉันเองก็อยากถามเธออยู่เหมือนกัน ในฐานะว่าที่ษัฏสุริยัน เธอต้องเรียน ต้องศึกษาอักษรรูน แล้วยังต้องคำนวณการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์อีก เธอไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?

Isla: แล้วฉันก็ได้เจอเธอในด้านมืด

Sigrika: ฉัน... เนี่ยเหรอ?

ผู้พเนจร: เธอหมายความว่า เธอเห็นเงาสะท้อนของ Sigrika เหรอ?

Isla: ใช่ ฉันได้ยินเสียงในใจของเธอ ฉันถึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วเธอก็เหมือนกับฉัน

Isla: บททดสอบแห่งตราประทับไม่ใช่พิธีกรรมวิเศษอะไรทั้งนั้น... ความเศร้า ความผิดหวัง และความสงสัยในตัวเอง ไม่ได้หายไปเพราะพิธีนี้ เมื่อความคาดหวังของทุกคนสูงขึ้นเรื่อยๆ มันก็จะรัดเธอไว้เหมือนโซ่ตรวน...

Isla: ฉันได้ยินเธอบอกว่า ถ้าไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ได้ก็ดีสิ

Sigrika: ฉันจะพูดแบบนั้นได้ยังไง ไม่ ที่จริงแล้วฉัน...

Isla: แต่ตอนนี้ทำไมเธอถึงอยากให้ฉันกลับไปอีกล่ะ? ช่วยบอกฉันหน่อยสิ โซ่ตรวนมากมายขนาดนั้น เธอจะทำลายมันยังไง?

Sigrika: ...ต้องทำยังไงกันแน่ ถึงจะถูกต้อง ฉัน...

ผู้พเนจร: เรื่องแบบนี้ ไม่มีคำตอบที่ถูกต้องหรอก

ผู้พเนจร: เธอต้องการให้เราหาคำตอบให้ แต่เรากลับให้คำตอบนั้นไม่ได้

ผู้พเนจร: เราแค่พยายามให้ดีที่สุดก็พอแล้ว

มองดูความปลื้มปิติที่ได้รับพรสวรรค์

คุยกับ Isla

Isla: ไม่รู้ว่างานของสภานักเรียนมันกลายเป็นแรงกดดันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฉันก็ยังพยายามทำให้เสร็จอยู่ดี

Isla: ทำไมน่ะเหรอ? เธอรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ ว่าที่ษัฏสุริยัน?

Sigrika: เพราะถ้าทำไม่เสร็จ... เธอคงไม่กล้าจินตนาการถึงผลที่จะเกิดขึ้น

Isla: ใช่แล้ว ถ้าทุกคนผิดหวัง มันจะเกิดอะไรขึ้น? ทุกคนจะพูดอะไร?

Isla: พวกเขาจะปลอบใจเธอ บอกว่าไม่เป็นไร หรือจะตำหนิเธอ แล้วถามว่าทำให้ดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ?

Isla: ฉันไม่อยากคิดถึงเรื่องพวกนั้นอีกแล้ว

ผู้พเนจร: ไม่ว่าเราจะให้คำตอบแบบไหน แต่คนที่ต้องเลือกก็ยังเป็นเธออยู่ดี

ผู้พเนจร: แต่ถ้าเธออยู่ที่นี่ต่อไป คงไม่มีอะไรดีขึ้น

ผู้พเนจร: สิ่งที่เราทำได้ คือพาเธอออกไปจากที่นี่

Isla: ออกไปเหรอ? ออกไปดูสีหน้าของผู้คนที่โมโห เวทนา และหวาดกลัวอย่างนั้นน่ะเหรอ?

Sigrika: รุ่นพี่ ระวัง!

เอาชนะมอนสเตอร์

Isla: ทำไมหนีมาที่นี่แล้วฉันยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่แบบนี้ ฉันต้องทำยังไง?

Isla: เธอน่าจะเข้าใจนะ ว่าที่ษัฏสุริยัน เพราะเธอ...

Lucilla: Sigrika ลองตอบคำถามข้อนี้ดูซิ... นักเรียน Sigrika?

Sigrika: หนู...

Lucilla: ...นั่งลงเถอะ Sigrika ช่วงนี้เธอดูไม่มีสมาธิเลย ผลการทดสอบก็แย่ลง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?

Denia: เลิกเรียนตั้งนานแล้วนะ Sisi ทำไมยังนั่งอยู่ตรงนี้อีกล่ะ?

Sigrika: ฉันยังตอบ... โจทย์ข้อนี้ไม่ได้เลย

Nivora: ไม่เป็นไรหรอก Sisi จะเป็นโจทย์แบบไหน เธอก็ตอบได้อยู่แล้ว

Nivora: เธอคือว่าที่ษัฏสุริยันนะ! แม้แต่ปริศนา "คลังสมบัติมิเนอร์วา" ยังทำอะไรเธอไม่ได้เลย!

Isla: เป็นยังไงล่ะ "ว่าที่ษัฏสุริยัน" เธอจะทนแบกฉายานี้ต่อไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ?

Isla: แล้วก็จะบอกกับทุกคนที่คาดหวังให้เธอประสบความสำเร็จ ว่าเธอจะทำให้ดีที่สุดอยู่อีกเหรอ?

Sigrika: ฉันยังอยู่ในด้านมืด...

Sigrika: เธอคือใครกันแน่?

Isla?: ฉัน... คือใครงั้นเหรอ? ปริศนาเหล่านั้นให้คำตอบกับเธอแล้วไม่ใช่หรือไง?

Isla?: เธอไม่กล้าคิดถึงวันที่ตัวเองล้มเหลว เธอกลัวทั้งคำปลอบใจ และคำตำหนิของทุกคน

Isla?: เธอไม่มั่นใจที่จะเผชิญหน้ากับความล้มเหลวของตัวเอง หรือว่ามั่นใจเกินไป จนคิดว่าตัวเองทำได้ทุกอย่างกันแน่?

Sigrika: ทำไม... เธอ?

Isla?: ทำไมฉันถึงรู้น่ะเหรอ?

Sigrika?: เพราะฉันก็คือเธอไงล่ะ

Sigrika?: ไม่แปลกใจเหรอว่าทำไม Isla ถึงเจอเธอในด้านมืด แล้วทำไมปริศนาพวกนั้นถึงตรงกับประสบการณ์ของเธอทุกข้อ?

Sigrika?: ทุกการเปลี่ยนแปลงของด้านมืด เสียงประหลาดที่พวกเธอได้ยิน ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่พวกเธอเจอ...

Sigrika?: ทุกอย่างล้วนมาจากเธอ Sigrika

Sigrika?: และเธอ... จะต้องกลับมาที่นี่อีกแน่นอน

สำรวจด้านมืดของสถาบัน

ผู้พเนจร: Sigrika?

Sigrika: ฉันทำพังหมดแล้ว... ขอโทษ ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ...

ผู้พเนจร: ไม่ต้องขอโทษหรอก Sigrika เธอเจออะไรในด้านมืดเหรอ?

Sigrika: ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน มัน มันแปลกมาก ทำไมถึงเป็นแบบนี้...

Sigrika: ฉันเจอกับฝันร้ายที่น่ากลัวมาก... ไม่สิ นั่นไม่ใช่ฝันร้าย ทั้งหมดมันเป็นเรื่องจริง

Sigrika: ฉัน ฉันทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นในด้านมืด ทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนั้น ปริศนาพวกนั้น... มาจากตัวฉัน

Sigrika: เพราะฉันไม่กล้าเผชิญหน้ากับความล้มเหลวของตัวเอง เพราะฉันคิดว่าตัวเองทำได้ทุกอย่าง ฉันกลัวว่าจะทำให้ทุกคนผิดหวัง

ผู้พเนจร: ฝันร้ายก็เป็นแค่ฝันร้าย ตอนนี้เราออกมาจากด้านมืดแล้ว นักเรียนทุกคนปลอดภัยดี ไม่เป็นไรนะ เธอทำได้ดีมากแล้วล่ะ

Sigrika: นั่นเป็นแค่ฝันร้ายจริงเหรอ?

Sigrika: ฉัน... ฉันได้เจอเสียงที่คอยบอกให้เราอยู่ต่อ

Sigrika: แต่เสียงนั้นกลับเป็นฉันเอง...

Sigrika: ฉันสร้างมันขึ้นมา ฉันเลยไขปริศนาได้ แล้วก็เจอทาเซ็ตดิสคอร์ดพวกนั้น มันบอกว่า... ฉันจะต้องกลับไปที่นั่นอีกแน่นอน

Sigrika: ฉันควรทำยังไง ทุกอย่างถึงจะไม่แย่ไปกว่านี้?

ผู้พเนจร: ฉันให้คำตอบที่ "ถูกต้อง" กับเธอไม่ได้หรอก

ผู้พเนจร: แต่ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ฉันก็จะช่วยเธอ

Sigrika: แต่แบบนั้น ก็คือการพึ่งพาคนอื่นไม่ใช่เหรอ?

ผู้พเนจร: ไม่ใช่ คนที่เธอพึ่งได้มีแค่ตัวเธอเอง แต่เธอไม่ได้เผชิญหน้ากับปัญหาเหล่านั้นเพียงลำพัง

ผู้พเนจร: ก่อนหน้านี้เธอบอกว่า มักจะได้ยินเสียงมากมายตอนหลับตา

ผู้พเนจร: ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นคำพูดที่เธอได้ยินในด้านมืด หรือคำพูดที่ฉันพูดตอนนี้ ทั้งหมดมันก็เป็นแค่เสียงอย่างหนึ่งเท่านั้น

ผู้พเนจร: สิ่งสำคัญไม่ได้ขึ้นอยู่กับอารมณ์พวกนั้นนะ แต่ขึ้นอยู่กับว่าหลังจากเธอเผชิญหน้ากับมันแล้ว เธออยากทำยังไงต่อต่างหาก

Sigrika: แล้วถ้าการตัดสินใจของฉันทำให้ผลลัพธ์แย่ลงล่ะ?

ผู้พเนจร: ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเราก็จะพยายามจนวินาทีสุดท้าย และไม่ละอายใจต่อตัวเอง

ผู้พเนจร: ฉันมีคนสำคัญคนหนึ่ง เธอรู้ชะตากรรมของตัวเองอยู่แล้ว แต่ก็ยังเดินไปสู่ตอนจบที่กำหนดไว้ว่าต้องเสียสละตัวเอง

ผู้พเนจร: ในที่สุดเด็กที่อยากเป็นผู้กอบกู้คนนั้น ก็ทำตามคำสัญญาของตัวเองได้แล้ว

ผู้พเนจร: ฉันตัดสินสิ่งที่เธอคนนั้นทำลงไปไม่ได้หรอก แต่ฉันยอมรับในความมุ่งมั่นและกล้าหาญของเธอ

ผู้พเนจร: ฉันเองก็ไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบอะไร ฉันก็มีสิ่งที่ทำไม่ได้เหมือนกัน

ผู้พเนจร: แต่ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง ฉันก็จะไม่เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเลือก

Sigrika: ...

Sigrika: แม้จะล้มเหลว ก็ยืนยันที่จะทำต่อไปงั้นเหรอ?

Sigrika: รุ่นพี่ ฉันขอคิดก่อนนะคะ

ออกไปก่อน เพื่อให้ Sigrika ได้พักผ่อน

เด็กสาวก้มลงข้างเตียง สะอื้นไห้เบาๆ บางทีควรปล่อยให้เธอได้อยู่ในห้วงความคิดตามลำพัง

ตอบข้อความของ Lucilla

คุณครุ่นคิดอยู่สักพักต่อคำเชิญที่ดูไม่ค่อยถูกเวลา ก่อนที่จะตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมาย

ตอบรับคำชวนของ Lucilla และมุ่งหน้าไปยังห้องฉายภาพยนตร์ของสถาบัน

Lucilla: พอดีเลย หนังใกล้จะเริ่มแล้ว

Lucilla: ผู้พเนจร เข้าไปด้วยกันเถอะ

เข้าสู่ห้องฉายภาพยนตร์

ตามหา Lucilla

ดูหนังกับ Lucilla

Lucilla: อืม หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ฉันก็ได้คุยกับเธออีกครั้ง

Lucilla: เธอถามฉันว่า ถ้าเป็นฉันจะทำยังไง

Lucilla: ฉันบอกเธอว่า ฉันจะทำทุกอย่างที่ตัวเองทำได้ และจะไม่ยอมเสียใจภายหลัง

Lucilla: แต่ที่ฉันพูดแบบนั้นได้ ก็เพราะฉันเป็นผู้ใหญ่นั่นแหละ

Lucilla: เรื่องนี้น่าจะกระทบกระเทือนจิตใจ Sigrika ไม่น้อยเลยนะ

Lucilla: งั้นไปหาเธอหน่อยไหม?

Lucilla: เธอไม่อยากทำให้ทุกคนผิดหวัง แต่ที่จริงแล้ว คนที่เธอควรเผชิญหน้ามากที่สุดคือตัวเธอเอง

Lucilla: ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

Lucilla: อืม Mornye ได้เทียบความถี่แล้ว มันคือทาเซ็ตดิสคอร์ดที่พวกเธอเคยเจอ และเป็นต้นเหตุของเหตุการณ์ด้านมืดครั้งนี้

ผู้พเนจร: ถ้าอย่างงั้น เราก็ลากเงาน่ารำคาญนี้ออกมาได้แล้วสิ

Lucilla: ใช่แล้ว เงานั้นเคยพูดไว้ว่า Sigrika จะต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้ง มันจะต้องปล่อยปริศนาใหม่ออกมาแน่นอน

Lucilla: ต่อจากนี้ ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของ Sigrika แล้ว

Lucilla: ...ดูสิ สุดท้ายตัวเอกในหนังก็เลือกกลับไปที่จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง

Lucilla: ผ่านอะไรมามากมายขนาดนั้น แต่เธอก็ยังเลือกเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่เคยหลบหนี

Lucilla: นี่เป็นตอนจบที่ดีไม่ใช่เหรอ?

ออกจากห้องฉายภาพยนตร์

ตรวจสอบข้อความจาก Lucilla

ผู้พเนจร: (ปริศนาใหม่เหรอ... ลองติดต่อ Sigrika ดีกว่า)

เชิญ Sigrika

ผู้พเนจร: (ไม่มีการตอบกลับ... ไปดูที่ผู้พยากรณ์ก่อนแล้วกัน)

มุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานฉลองสุริยะใหม่

ตามหาผู้พยากรณ์

ไปที่ "ผู้พยากรณ์"

Sigrika: ค่ะ

Sigrika: ช่วงนี้ทุกคนมาพูดคุยกับฉันเยอะแยะเลย

Sigrika: รุ่นพี่ Lynae เล่าเรื่องอดีตของเธอให้ฉันฟัง เธอบอกว่าตอนมาที่สถาบันสตาร์ทอร์ช เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรรอเธออยู่

Sigrika: แต่เธอพอใจกับชีวิตในตอนนี้มาก และดีใจที่ได้ยืนอยู่ตรงนี้

Sigrika: ศาสตราจารย์ Lucilla บอกว่า ไม่ว่าสุดท้ายจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็หวังว่าฉันจะกล้าเผชิญหน้า เพราะนอกจากฉันแล้ว ก็ยังมีรุ่นพี่ มีเธอ มีหมอ Luuk... ทุกคนไม่มีทางปล่อยให้ด้านมืดครอบงำสถาบัน

Sigrika: แล้วก็ Denia... ถึงเธอจะพูดว่าไม่ต้องไปสนใจเรื่องพวกนี้ ให้ฉันผ่อนคลายบ้าง แต่ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงฉัน

Sigrika: รวมถึงรุ่นพี่ด้วย ฉันจะไม่ลืมสิ่งที่รุ่นพี่เคยบอกฉัน

Sigrika: เสียงเหล่านี้ก็เหมือนทองคำ... ฉันกำพวกมันเอาไว้แน่น แล้วจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด

Sigrika: ถ้าฉันเป็นคนทำให้ด้านมืดเป็นแบบนี้ งั้นการไขปริศนาต่อไป การกลับเข้าไปในด้านมืด ก็เป็นการทำตามความต้องการของแฟรกต์ซิดัสไม่ใช่เหรอ?

Sigrika: แต่ถ้าฉันยอมแพ้ล่ะ "วังวน" นั้นจะแพร่กระจายไปหาคนอื่นไหม จะมีคนอื่นติดอยู่ในปริศนาเหมือนฉันหรือเปล่า?

Sigrika: ปริศนาเหล่านี้... สะท้อนความกังวลและความหวาดกลัวของฉัน ฉันควรหลบหนี ไม่คิดอะไร หรือควรเผชิญหน้ากับมัน เผชิญหน้ากับด้านมืดของตัวเอง?

Sigrika: MuMu โปรดมอบปริศนาให้ฉันเถอะ

ผู้พยากรณ์: Mumumu ถ้าอยากไขปริศนา ก่อนอื่นต้อง...

Sigrika: MuMu มอบปริศนามาเลยดีกว่า

Sigrika: มีข้อความแค่บรรทัดเดียว...

Sigrika: "จงไปรื่นเริงเถิด ไปยังจุดที่ความรื่นเริงบังเกิดขึ้น และเผชิญหน้ากับหัวใจที่แท้จริงของเจ้า"

Sigrika: ถ้างั้น "จุดที่งานรื่นเริงบังเกิดขึ้น" ก็น่าจะเป็น... ทางเข้างานฉลองสุริยะใหม่?

ผู้พเนจร: เราไปดูที่นั่นกันเถอะ

มุ่งหน้าไปยังทางเข้าที่ปริศนาชี้นำ

Sigrika: รุ่นพี่ดูสิ อักษรรูนทางเข้าอยู่ตรงนั้น

ค้นหาอักษรรูนของทางเข้า

Sigrika: ก็นิดหน่อยค่ะ

Sigrika: ปริศนาข้อสุดท้ายนี้ บอกให้เผชิญหน้ากับหัวใจตัวเอง

Sigrika: หัวใจของฉัน... เป็นแบบไหนกันแน่นะ? ฉันจะเห็นตัวเองในวันที่ล้มเหลว เห็นผลลัพธ์ของการหลบหนี หรือว่า...

Sigrika: รุ่นพี่ มองกล้องนะ

Sigrika: ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆ อย่าลืมปลุกฉันตื่นนะคะ

Sigrika: ยิ้ม!

ผู้พเนจร: (ที่นี่คือ... หอพักของ Sigrika เหรอ?)

Sigrika: รุ่นพี่ เรามาหา "หัวใจที่แท้จริง" ที่นี่กันเถอะ

ตรวจสอบหอพักของ Sigrika

ตรวจสอบไดอารี่

Sigrika: ทุกคนบอกว่าฉันคือว่าที่ษัฏสุริยัน ในเมื่อเป็นว่าที่ษัฏสุริยัน งั้นก็ต้องทำให้ดีที่สุด

Sigrika: ต้องคำนวณและถอดความอักษรรูนอย่างแม่นยำ วิชาเรียนก็ต้องได้คะแนนดีด้วย

Sigrika: ฉันก็เลยไม่เคยขาดเรียนแม้แต่คาบเดียว

Sigrika: ฉันตั้งใจฟังทุกคาบ ฉันตั้งใจเตรียมตัวสอบทุกครั้ง

Sigrika: ฉันพยายามรักษาผลการเรียนของตัวเอง แต่... ความรู้มากมายขนาดนั้น มันเยอะจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเลย...

Sigrika: บางครั้งฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า แบบนี้จะเรียนให้หมดได้ยังไงกัน?

Sigrika: ...เฮ้อ แต่ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่คำตอบของปริศนา เราไปดูอย่างอื่นกันเถอะ

ตรวจสอบรูปถ่าย

Sigrika: อย่าดูรูปนี้เลยค่ะ

Sigrika: ฉะ...ฉันไม่อยากถ่ายรูปหมู่ไว้เลย

Sigrika: Nivora ชอบพูดบ่อยๆ ว่าฉันคือว่าที่ษัฏสุริยัน ฉันก็เลยทำได้ทุกอย่าง

Sigrika: แต่ Denia บอกว่าบางครั้งก็ควรปล่อยให้ตัวเองผ่อนคลายบ้าง

Sigrika: แล้วไม่ว่าฉันจะทำอะไร พวกเธอก็จะให้กำลังใจและปลอบฉันเสมอ

Sigrika: ฉันเห็นคุณค่าของความไว้ใจและความรู้สึกดีๆ ของเพื่อนๆ มากนะ แต่ยิ่งเป็นแบบนี้...

Sigrika: ฉันก็ยิ่งกลัวว่าตัวเองจะทำพัง กลัวว่าเจตนาอันมีค่าเหล่านั้นจะสูญเปล่า กลัวว่าจะเห็นสีหน้าผิดหวังของเพื่อนๆ

Sigrika: ความกลัวแบบนี้ บีบให้ฉันต้องพยายามมากขึ้นเรื่อยๆ...

Sigrika: ถ้ามีแค่ฉันคนเดียวตั้งแต่แรก ทุกอย่างก็คงง่ายขึ้น จริงไหมล่ะ?

คุยกับ Sigrika

Sigrika: ยังไม่เจอเลย...

Sigrika: รุ่นพี่ หรือว่าเราจะพักที่นี่ก่อน แล้วรอให้อาจารย์มาพาเราออกไปดีคะ?

ผู้พเนจร: Sigrika เธอคิดว่าปริศนาข้อนี้มีคำตอบไหม?

Sigrika: ไม่รู้สิ แต่จะว่าไป การตามหาคำตอบมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?

ผู้พเนจร: อย่างน้อย Sigrika ที่ฉันรู้จัก ต้องเลือกตามหาคำตอบแน่นอน

ผู้พเนจร: เธออาจสับสน อาจทุกข์ใจ แต่เธอก็จะเผชิญหน้ากับปริศนาเสมอ

Sigrika?: ...แปลกจัง

Sigrika?: สิ่งที่ฉันพูดไป บางส่วนก็เป็นเสียงในใจของเธอแท้ๆ

ผู้พเนจร: แต่เธอจะปัดเป่าเสียงรบกวนในใจ และหาคำตอบที่ถูกต้องให้เจอ

ผู้พเนจร: เธอจะไม่ทำเหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น

ผู้พเนจร: Sigrika ที่ฉันรู้จัก จะมุ่งไปข้างหน้าเสมอ

ไล่ตามกระต่าย

ผู้พเนจร: คำพูดพวกนี้กำลังโจมตี Sigrika

ผู้พเนจร: ฝันร้ายกำลังครอบงำเธออยู่ ต้องปลุกเธอตื่นให้ได้

Sigrika?: ดูสิ เธอล้มเหลวอีกแล้ว ล้มเหลวอย่างแท้จริง

Sigrika?: เธอทำให้ทุกคนผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกคนวาดหวังให้เธอเป็นแบบนั้นแบบนี้ หวังให้เธอทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่

Sigrika?: แต่ความจริงคือ เธอถูกกำหนดมาเพื่อทำให้ทุกคนผิดหวัง เพราะเธอแทบจะไม่มีความสามารถและพรสวรรค์อะไรเลย

ผู้พเนจร: อย่าไปเชื่อเธอนะ Sigrika นั่นเป็นแค่ฝันร้าย

Sigrika?: ยอมรับซะเถอะ ว่าชีวิตแบบนั้นมันดีมากเลย ใช่ไหมล่ะ?

Sigrika?: เธอไม่จำเป็นต้องทำตามความคาดหวังของครอบครัวและเพื่อนๆ อีกแล้ว

ผู้พเนจร: เธอแค่ทำตามที่ตัวเองตัดสินใจก็พอ

Sigrika?: เธอไม่จำเป็นต้องพยายามตอบคำถามของอาจารย์อีกต่อไป เธอจะอยู่ตรงนี้ก็ได้

ผู้พเนจร: แค่ก้าวออกไปตามหัวใจของตัวเธอเอง

Sigrika?: แม้แต่รุ่นพี่ที่เธอชื่นชม... เธอก็ไม่จำเป็นต้องทำตามความคาดหวังของเขาหรอก

มุ่งสู่ส่วนลึกของวังวน

Sigrika: แปลกจัง... ฉันออกมาจากด้านมืดแล้วเหรอ ทำไม...

Sigrika: งานฉลองจบแล้วงั้นเหรอ? นั่นคือ...

เสียงเหล่านั้นที่เสียใจเพราะคุณ

Lynae: ทำไมถึงเป็นแบบนี้...

น้ำตาเหล่านั้นที่เจ็บปวดเพราะคุณ

Isla: ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ Sigrika!

Lynae: ทำไมถึงเป็นแบบนี้...

Sigrika: รุ่นพี่ Lynae เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?

Lynae: เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? ก็เธอทำลายสถาบันนี้ไง

Lynae: ทำไมเธอต้องดันทุรังเข้าไปในด้านมืด ทำไมต้องไปยุ่งกับปริศนาพวกนั้น?

Lynae: ทุกอย่างพังหมดแล้ว!

Sigrika: ไม่ เป็นไปไม่ได้...

ความโกรธเหล่านั้นที่เกิดขึ้นเพราะคุณ

Denia: เพิ่งรู้ว่าอักษรรูนพวกนั้นระเบิดได้ด้วย...

Isla: ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ Sigrika!

Isla: ก็เพราะเธอไขปริศนาไม่ได้ ด้านมืดถึงได้กลืนกินสถาบัน ทุกคน ทุกคนถึงได้เป็นแบบนี้...

Isla: ทำไมล่ะ? เธอบอกว่าทุกอย่างจะจบลงไม่ใช่เหรอ ว่าที่ษัฏสุริยัน?

คุยกับ Denia

Denia: Sigrika ฉันรู้จักเธอมาตั้งนาน แต่เพิ่งรู้ว่าอักษรรูนของเธอระเบิดได้ด้วย

Denia: แถมฉันยังพูดด้วยว่าอยากเป็นเพื่อนกับเธอตลอดไป... ฉันบอกเธอแล้วไงว่า ถ้าผลลัพธ์มันจะเป็นแบบนี้ งั้นเราเลิกสนใจปริศนาพวกนั้นไปเลยเถอะ

Sigrika: ไม่ Denia ฟังฉันก่อน...

Denia: แล้วเธอเคยฟังฉันบ้างไหม? Sigrika ฉันผิดหวังในตัวเธอมากนะ

ตรวจสอบความผิดปกติของนักเรียนที่อยู่ด้านหน้า

Sigrika: รุ่นพี่ นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หรือว่าฉัน...

Sigrika?: ก็เป็นเพราะเธอไงล่ะ!

Sigrika: เธออีกแล้ว... งั้นแปลว่าฉันยังอยู่ในด้านมืด ทั้งหมดนี้เป็นของปลอมสินะ

Sigrika?: ไม่ใช่ ตอนนี้คือความจริงต่างหาก

Sigrika?: เพราะเธอล้มเหลว ด้านมืดถึงได้ดูดกลืนสถาบัน แล้วตอนนี้ก็จะมีฉันอยู่ทุกที่!

Sigrika?: เป็นยังไงล่ะ Sigrika? ดูสิ เธอล้มเหลวอีกแล้ว ล้มเหลวอย่างแท้จริง

Sigrika?: เธอทำให้ทุกคนผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกคนวาดหวังให้เธอเป็นแบบนั้นแบบนี้ หวังให้เธอทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่

Sigrika?: แต่ความจริงคือ เธอถูกกำหนดมาเพื่อทำให้ทุกคนผิดหวัง เพราะเธอแทบจะไม่มีความสามารถและพรสวรรค์อะไรเลย

Sigrika?: เธอรู้อยู่แก่ใจนี่

Sigrika?: ทำไมไม่ยอมแพ้ไปซะล่ะ?อย่าไปเชื่อเธอนะ Sigrika นั่นเป็นแค่ฝันร้าย

Sigrika: ยอมแพ้...

Sigrika: เสียงพวกนั้นมันคืออะไรกันแน่...

Sigrika?: ดูภาพพวกนั้นสิ คุ้นตามากเลยใช่ไหมล่ะ

Sigrika?: ในภาพเธอดูพยายามมากเลยนะ...

Sigrika?: แต่แล้วมันมีประโยชน์อะไรล่ะ?

Sigrika?: ถ้ามันเหนื่อยขนาดนี้ ทำไมยังต้องทำต่อ ทำไมไม่หนีไปตั้งแต่แรกล่ะ?

Sigrika?: ดูสิ

Sigrika?: ถ้าหนีไปตั้งแต่แรก เสียงชื่นชมของทุกคนก็จะไม่ทำให้เธอทรมานใจ

Sigrika?: ความคาดหวังและความรับผิดชอบที่ยัดเยียดให้เธอ ก็จะไม่กลายเป็นโซ่ตรวน

Sigrika?: การฝึกซ้อมจนดึกดื่น และน้ำตาที่เธอฝืนกลั้นไว้... ก็คงไม่ต้องเกิดขึ้นมา

Sigrika?: ยอมรับซะเถอะ ว่าชีวิตแบบนั้นมันดีมากเลย ใช่ไหมล่ะ?

Sigrika?: เธอไม่จำเป็นต้องทำตามความคาดหวังของครอบครัวและเพื่อนๆ อีกแล้วเธอแค่ทำตามที่ตัวเองตัดสินใจก็พอ

Denia: เธอยังอยากพิสูจน์ตัวเองอยู่ใช่ไหมล่ะ?

Lynae: แบบนี้ก็ยิ่งต้องผ่อนคลายแบบ "แย่ๆ" ซะหน่อย

Sigrika?: เธอไม่จำเป็นต้องพยายามตอบคำถามของอาจารย์อีกต่อไปแค่ก้าวออกไปตามหัวใจของตัวเธอเอง เธอจะอยู่ตรงนี้ก็ได้

Lucilla: ไม่ว่าสุดท้ายจะเกิดอะไรขึ้น ฉัน เธอ ผู้พเนจร หมอ Luuk... ทุกคนไม่มีทางปล่อยให้ด้านมืดครอบงำสถาบัน

Sigrika?: แม้แต่รุ่นพี่ที่เธอชื่นชม... เธอก็ไม่จำเป็นต้องทำตามความคาดหวังของเขาหรอกตื่นขึ้นสิ! Sigrika!

ผู้พเนจร: Sigrika ที่ฉันรู้จัก จะมุ่งไปข้างหน้าเสมอ

Sigrika: ...พอได้แล้ว

Sigrika: บางทีสิ่งที่เธอพูดอาจจะถูกก็ได้ ฉันเคยคิดแบบนั้นจริงๆ...

Sigrika: ทำไมฉันต้องทำตามความคาดหวังของทุกคนด้วย?

Sigrika: เพราะเอาเข้าจริง ฉันเองก็ไม่ได้มีพรสวรรค์พิเศษ และไม่สามารถแก้ปัญหาทุกอย่างได้ตลอดเวลาอย่างที่ทุกคนคาดหวังเอาไว้เลย

Sigrika: ความคาดหวังที่ดุจดั่งทองคำเหล่านั้น มันเปล่งประกาย อบอุ่น... แต่หนักอึ้งเหลือเกิน

Sigrika: เมื่อก่อนฉันไม่กล้าคิดถึงภาพที่ตัวเองล้มเหลว ไม่กล้ามองใบหน้าที่ผิดหวังของผู้คน แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว...

Sigrika: เมื่อฉันเลือกที่จะทำ ทองคำความคาดหวังเหล่านั้นก็จะไม่ร่วงลงสู่พื้น

Sigrika: เพราะเพื่อนของฉันบอกว่า "เราจะพยายามจนวินาทีสุดท้าย และไม่ละอายใจต่อตัวเอง"

Sigrika: "ต่อให้มีสิ่งที่ทำไม่ได้"... ใช่ ต่อให้มีสิ่งที่ทำไม่ได้ ฉันก็จะทำ!

Sigrika: และเมื่อฉันเลือกทำแบบนั้น ฉันก็จะได้เห็นรอยยิ้มของเพื่อนๆ

Sigrika: เพราะงั้นอย่าบิดเบือนความรู้สึกของฉันอีกเลย

Sigrika: อย่ามานิยามความคิดของฉัน และอย่าบิดเบือนความพยายามของฉันตามอำเภอใจ!

Sigrika: เพื่อนของฉันไม่เคยตำหนิความล้มเหลวของฉัน

Sigrika: ที่ผ่านมา ฉันเป็นคนสร้างขีดจำกัดให้ตัวเอง!

Sigrika: งั้นครั้งนี้ ฉันจะทำสิ่งที่ฉันอยากทำ!

Sigrika?: ทำไมกัน? เธอคนเดียวจะทำอะไรได้?

Sigrika: ฉันกำจัดแกได้

ผู้พเนจร: แล้วเธอก็ไม่ได้สู้อยู่คนเดียวหรอกนะ

Denia: ช่วยไม่ได้จริงๆ แฮะ...

Denia: แค่เลือกหลบหนี ชีวิตก็คงจะง่ายขึ้นแล้ว

Denia: แต่... ในเมื่อหาคำตอบเจอแล้ว แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

Denia: อะไรกันเนี่ย! ตกลงกันไว้แล้วนี่ ทำไมถึงใช้สิ่งนี้ล่ะ!

Denia: ช่างเถอะ ถ้าเป็นตอนนี้ ก็น่าจะไม่เป็นไรแล้ว

เอาชนะวังวนแห่งด้านมืด

สำรวจด้านมืดของสถาบัน

Sigrika: รุ่นพี่ ขอบคุณนะคะ

Sigrika: ตอนนี้พอหลับตาลง ฉันยังคงได้ยินเสียงให้กำลังใจและความคาดหวังของทุกคนอยู่ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของทุกคนด้วย

Sigrika: เสียงเหล่านั้นเหมือนทองคำที่โปรยลงมาดั่งดวงดาว มันบอกฉันว่า...

Sigrika: ทุกคนในงานฉลองล้วนมีความสุข

Sigrika: แบบนี้ถือว่าไขปริศนาได้แล้วใช่ไหมคะ?

Luuk Herssen: ควรแจกลูกอมสุดพิเศษสักหน่อยนะ

Sigrika: นี่มัน... ลูกอมสายรุ้งเป๊าะแป๊ะ?

Luuk Herssen: รุ่นปรับปรุงที่ยังไม่ได้เปิดตัวน่ะ

Sigrika: งั้นลูกอมพวกนี้ก็ทำมาจาก...

Luuk Herssen: ชู่ว... เป็นความลับนะ

Lucilla: หมอ Luuk ยังชอบแจกลูกอมไปทั่วเหมือนเดิมเลย ส่วนที่เหลือฉันขอยึดละกันนะ

Lucilla: พวกเธอทำได้ดีมาก วังวนในด้านมืดแทบจะหายไปหมดแล้ว และทาเซ็ตดิสคอร์ดก็ขัดขวางการเข้าออกด้านมืดไม่ได้อีกต่อไป

ผู้พเนจร: (แทบจะหายไปหมดเหรอ...)

Lucilla: อย่างน้อยตอนนี้ ก็ไปสนุกกับงานฉลองให้เต็มที่เถอะ

Lynae: Sigrika มาเร็ว! Chisa จะทำคะแนนสูงสุดแล้ว!

Sigrika: มาแล้ว! Lynae ดูนี่สิ ลูกอมสายรุ้งเป๊าะแป๊ะแบบใหม่ล่าสุด!

Lucilla: ผู้พเนจร

ผู้พเนจร: เกมของผู้นำนั่นยังไม่จบหรอกนะ

Lucilla: อืม ยังมีเงาบางส่วนที่พวกเราต้องจัดการ

Sigrika: รุ่นพี่ มานี่เร็วค่ะ!

Lucilla: ไปเถอะ

Sigrika: ตรงนี้มีนกสีขาวที่ไม่เคยบันทึกไว้! ฉันเห็นมันหลายครั้งแล้ว นี่คือสายพันธุ์ใหม่ไม่ผิดแน่!

Sigrika: แล้วก็... รุ่นพี่ มองกล้องสิ

Sigrika: สาม สอง หนึ่ง...

Sigrika: ยิ้ม!

พบกับเพื่อนๆ

เรื่องราวดูเหมือนจะสิ้นสุดลงแล้ว ในเวลาต่อจากนี้ จงดื่มด่ำกับงานฉลองนี้ให้เต็มที่เถอะ

Sigrika: ทางนี้ก็เรียบร้อยแล้ว โชคดีที่มีพวกเธอมาช่วย

Lynae: เรื่องเล็กน้อยเอง ถ้ามีอะไรก็เรียกฉันได้เลยนะ

Chisa: เรียกฉันได้เหมือนกันนะ

Chisa: นี่คือตั๋วที่ระลึกหลังจบงานฉลองสุริยะใหม่

Sigrika: พอได้ตั๋วนี้ก็หมายความว่างานฉลองสุริยะใหม่จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ถึงครั้งนี้จะไม่มีพิธีขอพร "คลังสมบัติมิเนอร์วา" แต่ทางสภานักเรียนก็ทำสิ่งนี้ขึ้นมาแทน Isla บอกว่าอยากให้ทุกคนจดจำงานฉลองครั้งนี้ไว้

Sigrika: ที่จริงงานแจกตั๋วเป็นหน้าที่ของ Denia นะ แต่ดูเหมือนเธอจะลาหยุดไปหลายวัน แปลกจัง ช่วงนี้ Nivora ก็ลาหยุดเหมือนกัน พวกนั้นนัดกันหรือไงนะ...

Sigrika: ถึงงานพวกนี้จะดูง่าย แต่ปริมาณงานเยอะเอาเรื่องเลย โชคดีที่ฉันได้เจอทุกคน

Chisa: เรื่องเล็กน้อยเอง ที่จริงฉันก็ตั้งใจมาดูว่า มีบริเวณไหนบ้างที่ฉันพอจะสร้างเครื่องย่างเนื้อรวมมิตรระบบหมุนเวียนความร้อนหลายรูปแบบขึ้นมาใหม่ได้

Chisa: แต่ไม่มีเลย ครั้งหน้าถ้ามีกิจกรรมแบบนี้อีก ฉันจะขอพรว่า... ขอให้ได้ทดลองใช้อุปกรณ์รุ่นใหม่ๆ ในสถาบันบ้าง

Sigrika: พรของฉันก็คือ...

Sigrika: อิอิ ขอเก็บเป็นความลับก่อนละกัน! ถ้าสมหวังเมื่อไหร่ พวกเธอก็จะรู้เองแหละ

Lynae: เดี๋ยวนี้รุ่นพี่ Sigrika รู้จักเล่นตุกติกแล้วเหรอเนี่ย?

Sigrika: เพราะนี่เป็นปริศนาที่น่าสนใจมากเลย! เราควรเก็บความหวังบางอย่างไว้ให้ตัวเอง... ใช่ไหมล่ะ?

Lynae: แต่ฉันอยากรู้ตอนนี้เลยนี่นา Chisa จับเธอไว้เร็ว!

Chisa: จัดให้

Sigrika: เฮ้! พวกเธอเล่นโกงกันนี่นา!