ลางสังหรณ์ที่มิอาจล่วงรู้
อุโมงค์สู่ลาไฮรอยเปิดแล้ว แสงไฟใต้ดินที่ส่องสว่างภายใต้ทุ่งน้ำแข็ง กำลังรอคอย "การกลับมา" ของคุณ
ออกจากเมืองโฮนามิ และรอการตอบกลับจาก Shorekeeper
ไปยังรอยแยกในแบล็กชอร์ และเข้าสู่เมืองโฮนามิ
Shorekeeper: ผู้พเนจร... คุณเป็นยังไงบ้าง?
Shorekeeper: อุโมงค์มิติไปยังลาไฮรอยกลับสู่สภาพปกติแล้ว พร้อมเมื่อไหร่คุณก็ออกเดินทางได้เลย
Shorekeeper: ถ้าเตรียมพร้อมเสร็จหมดแล้ว ก็ไปเจอฉันได้ที่คาเฟ่นายสถานีนะ
Shorekeeper: ...มาพบฉันได้ตลอดเวลาเลย
คุยกับ Shorekeeper
Shorekeeper: ผู้พเนจร คุณมาแล้ว
ผู้พเนจร:
Shorekeeper: ใช่แล้ว จากความช่วยเหลือของ Namipon แบล็กชอร์ยืนยันตำแหน่งสัมพัทธ์ของลาไฮรอยและเมืองโฮนามิได้สำเร็จ และทำให้อุโมงค์ทางเดียวกลับสู่สภาพปกติ
Shorekeeper: ...ถ้าคุณอยากออกเดินทางเมื่อไหร่ก็ไปได้เลยนะ
ผู้พเนจร: ...มีอะไรเหรอ?
Shorekeeper: นี่เหรอ? Chisa สอนฉันชงเครื่องดื่มนี้ ฉันรู้สึกว่ามันอร่อยขึ้นกว่าเดิมเวลาเติมนมกับน้ำตาลเพิ่มเข้าไป...
Shorekeeper: ฉันเพิ่งชงมาถ้วยนึงคุณอยากจะ... ลองชิมดูไหม?
ผู้พเนจร:
Shorekeeper: อื้ม... ดี
(กลิ่นหอมเข้ม... แต่รสชาติไม่เหมือนกาแฟเลย)
ผู้พเนจร: เมื่อกี้เธอกังวลอะไรอยู่รึเปล่า?
Shorekeeper: ...อื้ม
Shorekeeper: ความถี่ของคุณยังคงผันผวนอยู่ ถึงจะตรวจจับแทบไม่ได้ แต่... ฉันก็ยังกังวลอยู่ดี
Shorekeeper: เรื่องที่คุณจะไปลาไฮรอย... "พายุสุญตา" ครั้งนี้ เกิดขึ้นนานกว่าปกติ
Shorekeeper: สภาวะแบบนี้ไม่ปกติ และตอนนี้แบล็กชอร์ก็ไม่สามารถสำรวจสถานการณ์ที่อยู่ลึกเข้าไปในรอยแยกได้
ผู้พเนจร:
Shorekeeper: เมื่อเทียบกับภูมิภาคอื่นบนโซลาริส ลาไฮรอยไม่มีเซนติเนลคอยนำทางอารยธรรม ครั้งหนึ่งมันเคยถูกมองว่าเป็นเพียงดินแดนน้ำแข็งที่ถูกทิ้งร้าง จนกระทั่ง "สหพันธ์สเปซเทรค" ที่เป็นองค์กรวิจัยระดับนานาชาติมาค้นพบ
Shorekeeper: แต่เธรโนเดียนเองก็คืบคลานอยู่ในเงามืดเพื่อยึดครองดินแดนน้ำแข็งแห่งนี้ ทำให้เกิดปรากฏการณ์คลื่นกัดกร่อนอย่าง "พายุสุญตา"
Shorekeeper: เมื่อมนุษย์สัมผัสกับพายุสุญตา ก็จะถูกดูดกลืนคลื่นความถี่จนหายไปในที่สุด ฉันสงสัยว่าการที่คลื่นความถี่ของคุณเองลดหายไปอาจเชื่อมโยงกับวัฏจักรพายุที่ผิดปกติครั้งนี้
Shorekeeper: แต่สหพันธ์สเปซเทรคเป็นแนวหน้าของการวิจัยเพื่อสร้างความเสถียรให้กับคลื่นความถี่ เมื่อไปถึงที่นั่น คุณจะต้องเข้ารับการรักษาและตรวจร่างกายอย่างละเอียด
ผู้พเนจร: งั้นต้นตอของปัญหาและวิธีการแก้ไข... ก็อยู่ที่นั่นสินะ
Shorekeeper: ใช่แล้ว เส้นทางสู่ลาไฮรอยเปิดแล้ว ถึงเวลาที่คุณต้องกลับไปแล้วล่ะ
ผู้พเนจร:
Shorekeeper: นี่คือเอกสารเข้าสู่สถาบันสตาร์ทอร์ช การเข้าสู่ลาไฮรอยจำเป็นต้องผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวด แบล็กชอร์เลยจัดการให้คุณเข้าไปในฐานะ "นักเรียน"
Shorekeeper: จดหมายตอบรับนี้เป็นของตัวคุณในอดีต ซึ่งยังคงใช้งานได้และมอบสิทธิ์ในการผ่านเข้าไปยังลาไฮรอย กรุณาเก็บไว้ให้ดีด้วย
ผู้พเนจร:
ผู้พเนจร: งั้นธีมในการเดินทางครั้งนี้ก็คือ "หวนคืนสู่รั้วโรงเรียน" งั้นสินะ
Shorekeeper: เมื่อคุณเข้าสู่ลาไฮรอย ฉันจะติดต่อคุณไม่ได้ แต่ฉันจะอยู่ที่นี่เหมือนเดิม รอคุณเอาเรื่องราวใหม่ๆ มาเล่าให้ฉันฟัง
ผู้พเนจร:
Shorekeeper: อื้ม... ดูแลตัวเองด้วยนะ
Shorekeeper: หืม...? ถ้าทำได้ก็ดีสิ
Chisa: ขอโทษด้วยนะที่มาช้า...
Shorekeeper: ...ได้เวลาออกเดินทางแล้ว
ติดตาม Shorekeeper ไปยังอุโมงค์มิติ
Namipon: โอ้ว... ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
Namipon: ปรับเทียบพิกัดทั้งหมดแล้ว ทุกคนถึงที่หมายปลอดภัยแน่นอน!
Shorekeeper: อุโมงค์มิติเตรียมพร้อมแล้ว... แต่ความกว้างของอุโมงค์รองรับได้แค่ทีละคน
Chisa: งั้น... ให้ฉันไปก่อนก็แล้วกัน
Chisa: Namipon, Shorekeeper... ขอบคุณนะ ที่ช่วยดูแลฉันอย่างดี
Namipon: โอ๊ย ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นหรอก ไว้วันหยุดก็แวะมาหากันได้นี่นา
Chisa: ...ก็ได้ สัญญาว่าจะแวะมาบ่อยๆ นะ
Chisa: ถ้าอย่างนั้น... ผู้พเนจร ไว้เจอกันที่สถาบันนะ
ผู้พเนจร:
Shorekeeper: อุโมงค์เสถียรดี เธอจะไปถึงโดยสวัสดิภาพ
ผู้พเนจร:
Shorekeeper: คุณพร้อมแล้วเหรอ? ถ้างั้น...
Shorekeeper: ผู้พเนจร... เดินทางปลอดภัย
ผู้พเนจร: อื้ม งั้นฉันไปก่อนนะ
เดินทางสู่ลาไฮรอย
หลบหนีจากการไล่ล่าของ Voidworm
???: ต้องหาพื้นที่เหมาะๆ เพื่อใช้เล่นงานมัน...
ผู้พเนจร: ตรงนั้นใช้ได้ไหม?
???: ฮ่า ไม่มีปัญหา! เดี๋ยวจัดการเอง
???: เอาล่ะ จังหวะนี้แหละ!
???: ฮ่าๆ จัดการอยู่หมัด!
ผู้พเนจร: อาคารตรงนั้นคือ...
???: หืม? อ้อ นั่นคือสถาบันสตาร์ทอร์ช จุดหมายของพวกเราไง อลังการสุดๆ เลยใช่ไหมล่ะ?
ผู้พเนจร: ...ดูใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก
Lynae: เมื่อกี้มัวแต่ซิ่งน่ะ ยังไม่ทันได้แนะนำตัวเลย ฉันชื่อ Lynae!
Lynae: ฉันเห็นจดหมายตอบรับของคุณแล้ว... เป็นเด็กใหม่สินะ? ชื่ออะไรล่ะ?
ผู้พเนจร:
Lynae: อ๋อโอเค ผู้พเนจร ฉันจะได้จำไว้
Lynae: ตอนนี้ยังไม่ได้ปลอดภัยขนาดนั้น ไว้เราคุยไประหว่างทางดีกว่า