ดาราแห่งลางร้าย

ไปยังหมู่บ้านฉีฉือ

Yangyang: น่าจะเป็นที่นี่แหละ...

Yangyang: เมื่อกี้ฉันสัมผัสได้ถึงลางร้ายบางอย่างจากใบไม้นั่น แต่ยังระบุต้นตอไม่ได้...

Yangyang: แล้วตอนนี้ ทั้งความเกลียดชังกับความเจ็บปวดมันหนาแน่นไปหมด ไม่ต้องใช้สมาธิก็รับรู้ได้ชัด...

Yangyang: ผู้พเนจร ที่นี่ต้องมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นแน่ๆ

Yangyang: เราต้องระวังหน่อยนะ ตรงนี้เป็นสนามทาเซ็ต ก่อนอื่นมาจัดการพวกทาเซ็ตดิสคอร์ดให้เรียบร้อยก่อนเถอะ

กวาดล้างสนามทาเซ็ต

ชำระล้างสนามทาเซ็ต

Yangyang: ฉันว่าฉันเจออะไรบางอย่างแล้วละ ผู้พเนจร

แผ่นป้ายไม้ขาดวิ่น

Yangyang: แผ่นป้ายไม้สำหรับประกอบพิธี...

Yangyang: แต่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันนะ? ปกติป้ายแบบนี้เขาตั้งไว้ในศาลบรรพบุรุษนี่นา...

Yangyang: แล้วก็ดูเหมือนมันไม่ใช่ของยุคสมัยนี้นะ...

Yangyang: ฉันเคยอ่านเจอว่า คนสมัยก่อนจะจัดพิธีโบราณขนาดใหญ่ในหมู่บ้านเป็นครั้งคราวตามความเชื่อที่สืบต่อกันมาน่ะ

ผู้พเนจร: อืม... งั้นไปสำรวจตรงอื่นกันต่อเถอะ

ทาเซ็ตดิสคอร์ดประหลาด

Yangyang: ระวัง!

ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ประหลาด: อึก... เอ๊ะ? เอ่อ...

Yangyang: แปลกจัง ทำไมมันไม่เข้าโจมตีล่ะ?

ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ประหลาด: อืม... พี่ชาย...

ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ประหลาด: พี่ชาย... ช่วยด้วย...

ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ประหลาด: ช่วย...

Yangyang: เหมือนมันพูดได้อยู่ไม่กี่คำนะ ตัวนี้ไม่ใช่ทาเซ็ตดิสคอร์ดทั่วไปแน่ๆ

Yangyang: ปกติทาเซ็ตดิสคอร์ดจะจู่โจมสิ่งมีชีวิตอื่น เพราะต้องกลืนกินความถี่เพื่อเติมเต็มตัวเอง อย่างที่บอกไป พอความถี่แตกกระจายแล้วรวมกันใหม่ ก็จะเกิดทาเซ็ตดิสคอร์ดตัวใหม่ขึ้นมา

Yangyang: ตัวนี้น่าจะกลืนกินความถี่ของ... มนุษย์เข้าไป

Yangyang: เปลี่ยนสติรับรู้สุดท้ายของมนุษย์เป็นแค่คำพึมพำซ้ำๆ แบบนี้... คำพวกนี้อาจเป็นเสียงร้องครั้งสุดท้ายของใครบางคนก็ได้ ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องผิดเพี้ยนแบบนี้กันนะ?

ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ประหลาด: ช่วย...

ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ประหลาด: ...พี่ชาย...

ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ประหลาด: ...

Yangyang: เหมือนมันพูดได้อยู่ไม่กี่คำนะ ตัวนี้ไม่ใช่ทาเซ็ตดิสคอร์ดทั่วไปแน่ๆ

Yangyang: ปกติทาเซ็ตดิสคอร์ดจะจู่โจมสิ่งมีชีวิตอื่น เพราะต้องกลืนกินความถี่เพื่อเติมเต็มตัวเอง อย่างที่บอกไป พอความถี่แตกกระจายแล้วรวมกันใหม่ ก็จะเกิดทาเซ็ตดิสคอร์ดตัวใหม่ขึ้นมา

Yangyang: ตัวนี้น่าจะกลืนกินความถี่ของ... มนุษย์เข้าไป

Yangyang: เปลี่ยนสติรับรู้สุดท้ายของมนุษย์เป็นแค่คำพึมพำซ้ำๆ แบบนี้... คำพวกนี้อาจเป็นเสียงร้องครั้งสุดท้ายของใครบางคนก็ได้ ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องผิดเพี้ยนแบบนี้กันนะ?

Yangyang ย่อตัวลงแล้ววางมือลงบนศีรษะของทาเซ็ตดิสคอร์ด เมื่อเธอเพ่งฟังกระแสพลัง สีหน้าเธอค่อยๆ เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

Yangyang: เปล่า นั่นเกินความสามารถฉัน ฉันแค่รับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ซับซ้อนบางอย่างจากมัน... ทั้งความเศร้าลึกๆ ปนกับความคาดหวังที่เหมือนกำลังรอคอยอะไรสักอย่าง

Yangyang: มันเหมือนกำลังขอความช่วยเหลือ แต่ไม่ใช่ให้ช่วยมันเองนะ ฉันได้ยินเสียงร้องเจ็บปวดของทาเซ็ตดิสคอร์ดตัวนี้... ไม่สิ ของทั้งหมู่บ้านต่างหาก

Yangyang: หมู่บ้านกำลังอาดูรการณ์ เหมือนกำลังรอให้ใครสักคนไปช่วย

Yangyang: ต้องมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นที่นี่แน่... แล้วเสียงสะท้อนของผู้เคราะห์ร้ายก็ยังค้างอยู่

Yangyang: จากร่องรอยและซากที่นี่ เห็นได้ว่าเหตุการณ์นี้อาจจะเกิดขึ้นได้ไม่นานนัก ฉันยังรู้สึกถึงเสียงในสายลมไม่จางหาย

Yangyang: อาจเพราะสนามทาเซ็ตบดบังหมู่บ้านนี้ไว้ หรือไม่ก็มีใครจงใจปิดบังเอาไว้ก็ได้ แต่จะยังไงก็เถอะ...

Yangyang: น่าจะมีอะไรที่เราทำได้อยู่บ้าง เราอาจเจอผู้เคราะห์ร้ายอยู่แถวๆ นี้ ฉันรู้สึกได้ว่าคนที่เกี่ยวเนื่องกับเหตุการณ์นี้ยังคงอยู่ใกล้ๆ... ที่นี่ช่างอันตราย

Yangyang: เดี๋ยวฉันจะแจ้ง Chixia เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ก่อน เราไปสืบต่อกันเลยดีไหม ก่อนที่ทีมตรวจสอบของทางการจะมาถึง?

Yangyang: ขอบคุณนะ ผู้พเนจร ระวังตัวด้วยนะ

Yangyang: ส่วนเจ้าตัวเล็กนี่... ปล่อยมันไว้แบบนี้แล้วกัน

ถ่านไฟที่น่าสงสัย

Yangyang: แถวนี้เละเทะไปหมดเลยนะ แต่ไม่เหมือนสมรภูมิเลย... มีคนบาดเจ็บแล้วถูกลากออกไป

Yangyang: ดูสิ รอยเท้าเต็มไปหมด นี่มัน... ร่องรอยการต่อสู้ชัดๆ

Yangyang: ต้องมีคนบาดเจ็บแน่ๆ...

Yangyang: การ์ดพวกนี้... อย่างนี้นี่เอง...

Yangyang: น่าจะเป็นฝีมือของแฟรกต์ซิดัส

ผู้พเนจร: แฟรกต์ซิดัสเหรอ?

Yangyang: ใช่ ฉันอาจไม่ได้รู้ลึกเกี่ยวกับแฟรกต์ซิดัสมาก แต่ในฐานะของเอาท์ไรเดอร์ฉันเคยทำคดีที่เกี่ยวข้องกับพวกนี้อยู่บ้าง

Yangyang: พวกเขาเป็นกลุ่มหัวรุนแรง หมกมุ่นกับการหลอมรวมมนุษย์เข้ากับทาเซ็ตดิสคอร์ด และเคยลงมือก่อเหตุก่อการร้ายทั้งเล็กและใหญ่ไปทั่วโลก

ผู้พเนจร: หลอมรวมมนุษย์กับทาเซ็ตดิสคอร์ด...

Yangyang: ในจินโจวเอง เราเคยเห็นร่องรอยที่สมาชิกระดับล่าง ที่เรียกว่า "มนุษย์ดัดแปลง" ทิ้งเอาไว้

Yangyang: เหนือมนุษย์ดัดแปลงขึ้นไปคือผู้คุม เป็นผู้นำที่มีความสามารถชวนขนลุก และไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเขาต้องการอะไร อันตรายกว่ามากค่ะ

Yangyang: ไม่มีใครรู้เป้าหมายแท้จริงของพวกเขา บ้างก็พูดถึงการทำลายล้างโลก บ้างก็พูดถึงการตามหาพลังแห่งนิรันดร์

Yangyang: แล้วก็มีผู้คุมคนหนึ่งที่บ้าคลั่งเป็นพิเศษ บ้าจนถึงขั้นเกินมาตรฐานของพวกแฟรกต์ซิดัสเองเลย

Yangyang: เห็นกฏระเบียบนั้นไร้ความหมาย หลงระเริงกับการทำลายและก่อความชั่ว... ฉันเคยเห็นการ์ดแบบเดียวกันนี้ในแฟ้มหลักฐานคดีของแฟรกต์ซิดัส

Yangyang: การ์ดพวกนั้นเป็นของผู้คุมคนที่ฉันพูดถึงนี่แหละ พวกนั้นเรียกเขาว่า... Scar

Yangyang: ถ้าเป็นเขาจริงๆ ล่ะก็... เขาคงทำเรื่องโหดร้ายและบ้าคลั่งกับชาวบ้านที่นี่สินะ...

สำรวจว่าเสียงแปลกๆ มาจากไหน

??: คงไม่ต้องให้ฉันแนะนำตัวแล้วสินะ แหม... อุตส่าห์เตรียมบทไว้ตั้งนานเชียว

Scar: จะให้ฉันพูดเองก็ได้... ใช่แล้ว ฉันคือ Scar

Scar: เราคุยกันแบบไม่มีตัวป่วนดีกว่า ว่าไหม?

Scar: ไม่ต้องห่วง ฉันยังไม่คิดทำให้คุณเกลียดฉันทันทีหรอก... ตอนนี้เธอปลอดภัยดี

Scar: เอาเป็นว่า ตอนนี้ขอเวลาส่วนตัวของเราก่อน ลืมคนที่ไม่เกี่ยวไปสักพักนะ ฉันมีเรื่องจะเล่าให้คุณฟังเยอะเลย

Scar: งั้นก็เรื่องจริงสินะ

Scar: รู้ตัวด้วยเหรอ? ต้องแบบนี้สิ

Scar: ไม่ต้องเห็นฉันเป็นศัตรูขนาดนั้นหรอก เมื่อคุณมีญาณรับรู้ได้ ก็ควรเข้าใจว่าฉันเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์คนหนึ่งเท่านั้น

Scar: แต่ในบรรดาคนดูทั้งหมด มีแค่ฉันนี่แหละที่กล้าก้าวออกมาพบแล้วเปิดอกคุยกับคุณตรงๆ

Scar: ฮะฮะ... ใช่เลย งั้นฉันจะเล่าให้ฟังนะ

Scar: ตอนที่คุณยังไร้เดียงสาเกี่ยวกับโลกใบนี้ คุณเองก็กลายเป็นหมากตัวหนึ่งของการสู้รบแล้ว

Scar: คุณคือตัวแปรปริศนาที่พวกเรารอคอย หลายฝ่ายกำลังแย่งชิงตัวคุณ อยากได้สิทธิ์ครอบครองคุณไป

Scar: ตั้งแต่วินาทีที่คุณลืมตาขึ้นมา ทุกคนที่คุณเจอ รวมทั้งเด็กสาวคนนั้นที่คุณห่วงนักห่วงหนาต่างก็รู้ดีว่าตัวคุณมีค่าขนาดไหน

Scar: โลกใบนี้มันโหดร้าย คุณเป็นมนุษย์มีเลือดเนื้อ... แต่สำหรับหลายคน คุณก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น

Scar: นั่นแหละเหตุผลที่ฉันมา… เพราะฉันมองว่าคุณคือเพื่อน แล้วฉันก็อยากบอกความจริงทั้งหมดให้ฟัง ฉันเสียใจจริงๆ กับสิ่งที่คุณต้องเผชิญ

Scar: ฮะฮะ ฉันรู้หรอกน่า คุณไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวกับคำพูดง่ายๆ

Scar: จะว่าไป ฉันก็รอดูอยู่นะ ว่าสุดท้ายคุณจะเลือกทางไหน

Scar: เป้าหมายของฉันน่ะง่ายมาก แค่อยากทำความเข้าใจกันให้ลึกซึ้งขึ้นแค่นั้นเอง

Scar: เอ้า ลองมองรอบๆ ให้ดีสิ แล้วบอกฉันมาว่าคุณเห็นอะไรบ้าง

Scar: พอคุณรู้จักโลกนี้มากขึ้นความต้องการแท้จริงของคุณก็จะปรากฏเองแล้วเกมเล็กๆ ของเรา... ก็จะยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่

Scar: แหม ทำไมคุณต้องเหมาว่าเราเป็นตัวการด้วยล่ะ?

Scar: บางทีคุณควรถามว่า... ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่จะดีกว่านะ

Scar: แต่ฉันยังไม่เล่าหมดตอนนี้หรอก มันน่าเบื่อไป อย่างที่บอก ลองเดินดูให้ทั่วแล้วสรุปด้วยตัวเองก่อนดีไหม?

Scar: เยี่ยมจริงๆ! ไม่คิดว่าคุณจะจับทางเรื่องนั้นได้นะเนี่ย!

Scar: อา... เป็นนิทานคลาสสิคเลยนะ นิทานหมาป่ากับลูกแกะที่ไร้ทางสู้ ความดีกับความชั่วแบ่งฝั่งกันชัดเจน ทำให้จินตนาการของเราตายตัว... ไว้คุมไม่ให้คิดนอกกรอบไงล่ะ

Scar: แต่ขอถามหน่อย คุณเชื่อจริงๆ เหรอว่าโลกแห่งความจริงมันเป็นแบบนั้นเหรอ?

Scar: ฉันดูออกนะ ว่าคุณไม่ค่อยไว้ใจผู้คนที่นี่เท่าไร

Scar: อ๋อ... งั้นที่เขาพูดถึงคุณก็คงไม่ผิด คุณนี่มันน่าทึ่งจริงๆ

Scar: ฉันชอบนะ สายตาที่มองทะลุปรุโปร่ง การตัดสินที่แม่นยำ และความเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์อย่างถ่องแท้...

Scar: เอาล่ะ ฉันจะให้คำใบ้อีกสักหน่อย

Scar: ความจริงน่ะ เรื่องราวของหมู่บ้านนี้ซับซ้อนกว่าที่คุณคิดไว้มาก

Scar: ข้อแรก ตัวละครในเรื่องนี้มีใครบ้าง?

Scar: เด็กหญิงผู้ไร้เดียงสา ผู้ใหญ่บ้านที่ใครๆ ก็ยกย่อง และกลุ่มชาวบ้านที่ใสซื่อ

Scar: ต่อมา โครงเรื่องหลักของเราคืออะไร?

Scar: การบูชาอย่างงมงาย ความเมตตาที่โลเล คำลวงที่ใครต่างก็รู้ดี ชีวิตที่ถูกพรากไปตามอำเภอใจ และ... ตัวตนอันเล็กจ้อยแต่แสนพิเศษ ที่ถูกฝูงชนผลักไสไปสู่หนทางแห่งหายนะ

Scar: เอาล่ะ ผู้พเนจร เป็นหน้าที่คุณแล้วที่จะแต่งเรื่องนี้

Scar: ฉันตั้งตารอฟังเวอร์ชันของคุณอยู่นะ หลังจากที่คุณเข้าใจสถานการณ์มากกว่านี้

(ไม่บังคับ) สอบถาม Scar

Scar: อยากได้อะไรลมๆ แล้งๆ จากฉันงั้นเหรอ?

Scar: ฉลาดนี่ ไม่ยึดติดกฎเกณฑ์แบบนี้ ฉันชอบนะ

Scar: แต่ฉันไม่บอกหรอก อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้ ฉันไม่อยากให้การคุยกันครั้งแรกของเราน่าเบื่อ ไร้รสชาติ

Scar: ฮะฮะฮะ... ไม่ละ ฉันขอปฏิเสธ

Scar: อ้อ แล้วอย่าคิดขู่ฉันเชียว คุณไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์ต่อรอง จำได้ใช่ไหม?

Scar: ไม่เอาน่า ไม่ต้องถึงกับหัวร้อนขนาดนั้นก็ได้

Scar: ฉันรู้ว่าคุณคงคันมืออยากสู้ใจจะขาด แต่เกมของเรายังไม่จบหรอกนะ

Scar: ถ้าลงมือโจมตีตอนนี้ เสี่ยงเจ็บหนักได้เลยนะ แล้วคงน่าเสียดายแย่ถ้าจะพลาดเบาะแสสำคัญที่อยู่ตรงหน้าคุณแบบนี้

Scar: โธ่ คุณจะตัดสินฉันจากแค่ข่าวลือพวกนั้นจริงๆ น่ะเหรอ?

Scar: ฉันก็ว่าแล้ว... แกะน้อยแสนเชื่องอย่างฉัน มักจะต้องชดใช้กรรมเสมอ ไม่เคยมีโอกาสได้พูดปกป้องตัวเองสักครั้ง...

Scar: งั้นก็ได้ เห็นทีฉันคงต้องใจร้ายกับคุณหน่อยแล้วล่ะ

Scar: ทำตัวดีๆ ไปสืบหาเบาะแสในหมู่บ้านนี้ซะ แล้วบางทีฉันอาจ "ตอบแทน" สาวน้อยของคุณที่อุตส่าห์ปล่อยให้เราอยู่กันสองคนนะ

Scar: ไม่อย่างนั้น... คุณอาจต้องลาจากเธอ ตลอดกาล

Scar: ฮ่าๆ! คุณไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ!

Scar: ความกระหายที่จะต่อสู้นี่มันช่างเร่าร้อนจริงๆ... ฉันจะใจดำปฏิเสธได้ยังไงกันล่ะ?

Scar: ได้เลย ถ้าอย่างนั้นก็...

Scar: เรื่องราวของเรามันเริ่มตรงนี้แหละ...

Scar: กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีฝูงลูกแกะอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน มันหาอาหารเองอย่างมีความสุข

Scar: นิทานก็คือเรื่องเล่าที่คนเล่าซ้ำต่อกันมานับพันปี มันคือศิลปะเก่าแก่ที่ซ่อนความจริงไว้ในเรื่องแต่งนั่นล่ะ

Scar: แต่มันก็มักจะหยิบยืมมาจากชีวิตจริงทั้งนั้น จริงไหม?

Scar: เรื่องเดียวกันแต่เล่าจากปากหลายๆ คน ก็จะมีการตีความออกมาไม่เหมือนกัน แต่ละคนก็เน้นในส่วนที่อยากเน้น

Scar: สิ่งที่คุณเรียนรู้จากมันน่ะ ก็เป็นแค่หนึ่งในคำตีความนับไม่ถ้วนเท่านั้นเอง

Scar: เหมือนกับเราตอนนี้ ที่ตกอยู่ในโครงเรื่องที่มีคนวางไว้ให้อย่างดี... โครงเรื่องที่ฉันไม่ได้เป็นคนแต่งขึ้นด้วยซ้ำ

Scar: หมู่บ้านแห่งนี้แหละ คือจุดเริ่มต้นเรื่องราวของฉันกับจินโจว... ฮะฮะ...

Scar: เพราะสุดท้าย เจ้าเมืองนั่นก็พาคุณมาหาฉันจนได้ หึ ถือว่าเป็นการเดินหมากที่ฉลาดทีเดียวละ

สำรวจเบาะแสที่ Scar ให้มา

ตามทาเซ็ตดิสคอร์ดเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม

สำรวจสถานที่ที่ทาเซ็ตดิสคอร์ดเคยอยู่

หน้าหนังสือนิทานที่ฉีกขาดอีกหน้า วางอยู่บนพื้นดินอย่างเงียบงัน

Scar: วันหนึ่ง มีคนเลี้ยงแกะแวะมาที่หมู่บ้าน

Scar: เปล่าเลย ตรงกันข้ามต่างหาก! การมาของคนเลี้ยงแกะนี่แหละคือจุดเริ่มต้น

Scar: แค่สะบัดมือครั้งเดียว เขาก็ทำให้คำขอของพวกมันเป็นจริงได้ทุกข้อ

Scar: ฝูงแกะก็เชื่อฟัง ก้มหัว วอนขออาหารและที่พักที่ดีขึ้น

Scar: จากที่ต้องกัดฟันเอาตัวรอด ชีวิตอันแร้นแค้นก็ถูกแทนที่ด้วยความสบายไม่รู้จบ

Scar: เป็นอะไรไปล่ะ นิทานของฉันทำให้คุณอึดอัดเหรอ?

Scar: ฮะฮะ... งั้นเราก็เห็นพ้องกันแล้วสินะ

Scar: คุณพูดถูก แต่โลกที่เราอยู่ยังห่างไกลจากอุดมคติ คนเลี้ยงแกะยังครองอำนาจอยู่ และฝูงแกะก็เคยชินกับความสบาย

Scar: เพราะฉะนั้น ก็ขึ้นอยู่กับเราสองคนแล้วละ ที่จะทำให้โลกแบบนั้นเกิดขึ้นจริง

ตามทาเซ็ตดิสคอร์ดเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม

สำรวจสถานที่ที่ทาเซ็ตดิสคอร์ดเคยอยู่

หน้าหนังสือนิทานที่ฉีกขาดวางอยู่บนพื้นดินอย่างเงียบงัน

Scar: ลูกแกะทั้งฝูงจัดงานฉลองรอบกองไฟต่อเนื่องทุกค่ำคืนเพื่อต้อนรับคนเลี้ยงแกะ... ยกเว้นก็แต่ลูกแกะดำตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง

Scar: คืนแล้วคืนเล่า มีแต่มันเท่านั้นที่สังเกตเห็นว่าจำนวนสมาชิกของมันกำลังหายไปทีละนิด

Scar: ฮะฮะ...

Scar: ครั้งหนึ่งฉันก็เชื่อแบบนั้นเหมือนกัน คิดว่าแค่ฉันยอมจ่ายให้สูงพอ ก็ต้องได้ผลลัพธ์ตามที่หวัง

Scar: แต่ความเท่าเทียมแท้จริงน่ะไม่ได้หากันง่ายๆ หรอกนะ

Scar: โลกนี้ไม่เคยยุติธรรมอยู่แล้ว ว่าไหมล่ะ?

Scar: จะหวังผลตอบแทนที่เท่าเทียม ก็มักต้องยอมจ่ายให้มากขึ้น... แล้วก็มากขึ้น... แล้วก็มากขึ้น

Scar: เมื่อทุกคำขอมีค่าตอบแทนที่หนักหน่วง คนก็จะชั่งน้ำหนักกันอย่างระวัง

Scar: แต่พอมีทางผลักให้คนอื่นเป็นฝ่ายจ่ายแทนได้...

Scar: ทุกคนก็แห่กันอยากได้เพิ่ม ขอแล้วขอเล่า โดยไม่คิดเลยว่าวันหนึ่ง ตัวเองก็ต้องจ่ายแทนคนอื่น เพื่อให้คนอื่นสมปรารถนา

Scar: ตลกดีใช่ไหมล่ะ...

ตามทาเซ็ตดิสคอร์ดเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม

สำรวจสถานที่ที่ทาเซ็ตดิสคอร์ดเคยอยู่

คุณเห็นรอยขีดเขียนอยู่ตามผนัง

พอดูอย่างละเอียด คุณก็สังเกตเห็นรอยจางๆ เพิ่มอีกบนผนัง

บนผนังเต็มไปด้วยคำ "ตัวประหลาด", "กำจัดมัน", "ปีศาจ" และ "เป็นเพราะมัน"

หน้าหนังสือนิทานที่ฉีกขาดวางอยู่บนพื้นดินอย่างเงียบงัน

Scar: ต่อมา คนเลี้ยงแกะก็ออกมากล่าวโทษลูกแกะดำอย่างเปิดเผยว่าที่ฝูงร่อยหรอลงเป็นเพราะมัน

Scar: เช้าวันถัดมา ลูกแกะขาวทั้งฝูงก็รับอรุณกันตามปกติ ทว่าเจ้าลูกแกะดำกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

Scar: คนเลี้ยงแกะได้วางกฎใหม่ในหมู่บ้านนี้ ซึ่งลูกแกะดำของเราดันละเมิดด้วยการพูดความจริง

Scar: ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นถูกเปิดเผย คนเลี้ยงแกะไม่ทำตามความปรารถนาของลูกแกะอีกต่อไป และการเสียสละก็ไม่เกิดขึ้นอีกต่อไป

Scar: พอเห็นการกระทำของลูกแกะดำแล้ว แถมได้ฟังคำพูดจากคนเลี้ยงแกะผู้ทรงอำนาจของพวกมัน... คุณคิดว่าลูกแกะขาวทำอะไรกันต่อ?

Scar: เฮ้อ เจ้าลูกแกะที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวพวกนั้น ไม่รู้เลยว่าปีศาจที่น่ากลัวที่สุดอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี่เอง

บอก Scar เกี่ยวกับทฤษฎีของคุณว่าเกิดอะไรขึ้น

Scar: ทำได้ดีนี่ ไม่พลาดรายละเอียดเลย

Scar: ทีนี้ คุณได้ข้อคิดอะไรจากนิทานเรื่องนี้บ้างล่ะ?

Scar: ตอบฉันมา แล้วฉันจะบอกความจริงที่เกิดขึ้น

Scar: ใช่แล้ว ตัวการสำคัญก็คือคนเลี้ยงแกะ

Scar: เขามีอำนาจทั้งหมดในมือ ทำให้คำขอเป็นจริงแต่มีราคาต้องจ่าย ฝูงแกะก็รู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังยอมแพ้ต่อสิ่งยั่วยวนอยู่ดี

Scar: น่าเสียดาย ต่อหน้าสิ่งยั่วยวนขนาดนั้น พวกมันก็เมินความเสี่ยงที่ซ่อนอยู่ เพียงเพราะหายนะยังไม่มาถึงตัว

Scar: ต่อให้มีโอกาสอีกครั้ง... ฉันก็เชื่อว่าพวกมันคงเลือกทางเดิม

Scar: สุดท้ายเมื่อถึงเวลา พวกมันก็จำนนต่อชะตานั่นแหละ

Scar: คุณเข้าใจถึงแก่นแท้ มองทะลุสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

Scar: หากมองให้ลึกกว่านั้น ตัวการสำคัญไม่ใช่คนเลี้ยงแกะ แต่เป็นแกะขาวที่ส่งเสริมให้คนเลี้ยงแกะทำตัวแบบนี้โดยไม่ขัดขวาง

Scar: คนเลี้ยงแกะไม่ได้บังคับใคร เขาเพียงแค่กำหนดเงื่อนไขและชี้นำลูกแกะเหล่านั้น

Scar: ถ้าพวกมันไม่เอาแต่ขอ คงไม่มีใครต้องตาย สาเหตุทั้งหมดน่ะ ก็เกิดจากความโลภกับความเฉยชาของพวกมันเองทั้งนั้น

Scar: อ้อ งั้นคุณก็เข้าข้างลูกแกะขาว แล้วไปโทษเจ้าแกะดำที่กล้าท้าทายวิถีเดิมอย่างนั้นเหรอ?

Scar: ฮะฮะ... แต่ถ้าเป็นอีกเวอร์ชันหนึ่งนะ เจ้าแกะดำได้ระบายความแค้นใส่ทั้งฝูงแกะกับคนเลี้ยงแกะ แล้วสุดท้ายมันก็กลายเป็นผู้วางกติกาใหม่

Scar: นี่คือตอนจบที่คุณอยากได้ยินหรือเปล่าเนี่ย?

Scar: แน่นอนสิ มีอะไรที่ล้ำค่ากว่าชีวิตอีก?

Scar: แต่นั่นแหละ ผู้คนมากมายยอมสละชีวิตเพื่อเงินทอง

Scar: สำหรับพวกเขาแล้ว ชีวิตที่ไม่มีเงินทองก็ไร้ความหมาย

Scar: ฉันเชื่อว่า ตอนพวกลูกแกะอธิษฐานนั้น ต้องมีความตั้งใจอย่างมาก

Scar: แต่แค่นั้นมันจะพอเป็นราคาที่ต้องจ่ายจริงเหรอ?

Scar: มาถึงคำถามสุดท้าย... แล้วแกะดำตัวนั้นล่ะ มันลงเอยยังไง?

Scar: ใจเย็นน่า... อย่าเพิ่งรีบสิ ผู้พเนจร คิดดีๆ ก่อนค่อยตอบนะ

Scar: แล้วความจริงที่คุณปะติดปะต่อมา มันคืออะไร?

ผู้พเนจร: คนเลี้ยงแกะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงด้วยการสังเวยชีวิตของแกะ ฝูงแกะทราบความจริงแต่ยอมร่วมมือด้วย โดยส่งแกะดำที่แหกกฎไปสังเวย

Scar: ฮ่าๆ ถูกต้องเลย!

ผู้พเนจร: คนเลี้ยงแกะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงด้วยการสังเวยชีวิตของแกะ แต่ฝูงแกะไม่ทราบความจริง ถูกหลอกให้สังเวยแกะดำที่ผู้เลี้ยงนำออกมา

Scar: เกือบแล้ว อีกนิดเดียว ผู้พเนจร

ผู้พเนจร: คนเลี้ยงแกะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงด้วยการสังเวยชีวิตของแกะ แต่ฝูงแกะไม่ทราบความจริง สุดท้ายก็ได้รับการช่วยเหลือ

Scar: หุหุ... จริงเรอะ? คุณนี่แกะน้อยแสนซื่อเลยนะ ใสซื่อบริสุทธิ์สุดๆ

Scar: คุณคิดจริงๆ เหรอว่าจะมีฮีโร่โผล่มาช่วยทุกคนให้รอดได้น่ะ?

Scar: เป็นยังไงบ้างล่ะ ผู้พเนจร? เรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังน่ะ

Scar: จริงๆ แล้วที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉันเดาว่าคุณคงปะติดปะต่อได้หมดแล้วล่ะสิ

Scar: ลูกแกะดำที่ละเมิดต่อกฎเกณฑ์ กับลูกแกะขาวที่แพ้ให้ความโลภของตัวเอง

Scar: สาวน้อยผู้ไร้เดียงสาที่ถูกสังเวย และชาวบ้านที่หันมาเข่นฆ่ากันเองอย่างบ้าคลั่ง

Scar: ...ก็ถึงคราวต้องรับกรรม

Scar: เปล่าเลย ไม่ใช่สักนิด

Scar: ฮ่าๆ... น่าสนใจนี่ ผู้พเนจร! ยิ่งคุยฉันก็ยิ่งถูกใจคุณขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ!

Scar: เอาล่ะ ถ้างั้นมาดูกันว่าลูกแกะดำตัวนี้จะลงเอยอย่างที่คุณว่าไหม!

ทำลายมายานครของ Scar

Scar: ขอต้อนรับสู่ดินแดนแห่งความโกลาหลไร้สิ้นสุด...

Scar: ถึงเวลาที่คุณจะต้องคิดแล้วล่ะผู้พเนจร ว่าคุณจะเลือกเส้นทางไหน

ผจญภัยลึกเข้าไปในมายานคร

พิชิตศัตรูในมายานคร

Scar: สั่นสะท้านทั้งกาย เพียงในพริบตา ฝูงแกะเดินผ่านเข้ามา

Scar: ขนสีขาว ดำ และแดง... แกะที่แสนหอมหวานคือตัวไหนหนา?

Scar: ระวังหน่อย ที่รัก เหล่าผู้บุกเบิกของคุณล้มอยู่แทบเท้ากันหมดแล้ว

Scar: อย่าหันหลังกลับไป ก้าวมาตามเส้นทางนี้สิ แล้วฉันจะจัดการต้อนรับสุดร้อนแรงรอไว้ตรงหน้า!

ผจญภัยลึกเข้าไปในมายานคร

พิชิตศัตรูในมายานคร

Scar: ทั้งเร็ว ทั้งรุนแรง... อาา คุณยังไม่เห็นอีกเหรอว่าจริงๆ แล้วเราก็ไม่ต่างกันเลย...?

Scar: ชู่วว... อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธไปนักเลย ในที่สุดคุณก็มาอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ฉันอยากฟังคำตอบของคุณจริงๆ นะ...

ค้นหา Scar

พิชิต Scar

Scar: บอกฉันสิ คุณอยากเป็นคนเลี้ยงแกะที่คอยตั้งกฎเกณฑ์ หรือเป็นลูกแกะดำที่ฉีกกฎทิ้งกันแน่?

Scar: ถ้าคนที่มีสติสามารถอยู่รอดท่ามกลางคนบ้า คุณจะเรียกเขาว่าเป็นผู้มีสติ หรือคนบ้าสุดโต่ง

Scar: ลองคิดดูสิ คนเลี้ยงแกะไม่ใช่ความเป็นจริงที่ถูกลิขิตมาแต่แรกสักหน่อย เมื่อใดที่ไม่มีคนเลี้ยงแกะอยู่ เมื่อนั้นลูกแกะดำก็จะได้ศรัทธาจากฝูงคืนมา...

Scar: แล้วท้ายที่สุด... โลกนี้ก็จะไม่เหลือใครที่เป็นทั้ง "เหยื่อ" หรือ "ผู้กดขี่" อีกต่อไป!

Yangyang: ...ผู้พเนจร!

Scar: เชอะ เด็กนี่ช่างน่ารำคาญจริงๆ

เอาชนะ Scar และหลบหนีออกมาจากมายานครของเขา

Yangyang: ฉันทำลายภาพลวงตาของ Scar ไปแล้ว เขาน่าจะบาดเจ็บอยู่บ้าง

Scar: ฮิฮิ... ฉันควรขอบคุณที่คุณออมมือไว้ให้หรือเปล่านะ?

Yangyang: ถอยไปให้ห่างจากผู้พเนจรซะ!

Scar: เฮ้อ ไม่ใช่ว่าเราตกลงกันไว้เหรอ ว่าปล่อยให้ฉันได้มีเวลาอยู่กับผู้พเนจรตามลำพังหน่อยน่ะ?

หญิงชุดแดงปริศนา: หวังว่าคุณจะทำตามข้อตกลง

หญิงชุดแดงปริศนา: อย่าด้นสดจนทำให้คนอื่นเดือดร้อนสิ

Scar: อุ๊ย... ดูเข้าสิ รีบออกมาปกป้อง "ท่วงท่าอันสมบูรณ์แบบ" ของเธอซะเหลือเกินนะ

Scar: ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องไหนควรทำ เรื่องไหนไม่ควรทำ ฉันรู้ดี ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาสั่ง

Scar: ผู้พเนจร ดูท่าว่าเดทเล็กๆ ของเราครั้งนี้... คงต้องจบลงเพียงเท่านี้แล้วละนะ

Scar: แต่ก็อย่าลืมคำเตือนที่ฉันให้ไว้อย่างจริงใจล่ะ

Scar: บอกฉันมาสิ ว่าสุดท้ายคุณจะเลือกอะไร ระหว่างของขวัญที่ร่วงหล่นมาจากฟ้า การแลกเปลี่ยนที่ตรงไปตรงมา หรือการเดิมพันที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง...

Scar: จะเลือกยังไงก็อยู่ที่คุณละนะ ฉันรู้ว่าคุณฉลาดพอ คุณคงไม่ตัดสินใจผลีผลามหรอกนะ

Scar: แล้วเราจะได้พบกันอีก... ในอนาคตที่ไม่ไกลเกินรอนี้แน่นอน

Yangyang: ...

Yangyang: อ้อ... ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไรหรอก

Yangyang: ดูเหมือนพลังเรโซแนนซ์ของ Scar จะเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายและการควบคุมมิติ เขาขังฉันไว้ในกรงมิติปิดตาย แต่ฉันยังรู้สึกได้ว่าไม่ได้อยู่ไกลจากที่นี่เท่าไร

ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ประหลาด: พะ...พี่ชาย... พี่ชาย...

Yangyang: ฉันไม่เคยเห็นทาเซ็ตดิสคอร์ดตัวไหนแสดงอารมณ์ได้ชัดเจนขนาดนี้มาก่อนเลย...

Yangyang: ใช่ ก็เป็นไปได้ เพราะ Scar เคยอยู่ที่นี่มาก่อน...

Yangyang: เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถอะ ผู้พเนจร ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ เกิดอะไรขึ้นบ้าง เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?

คุณเล่าให้ Yangyang ฟังถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น และเบาะแสที่คุณได้มา

Yangyang: แต่งเรื่องจากความจริงเพื่อมาสนับสนุนความเชื่อที่บิดเบี้ยวของตัวเอง... ฟังดูเป็นอะไรที่เขาจะทำจริงๆ นั่นละ

Yangyang: ความถี่ของทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ไม่เหมือนกันสองชุด... อย่างนี้นี่เอง

Yangyang: ฉันสัมผัสได้จากกระแส... ทางนั้น ตามฉันมา

ผู้พเนจร: (ทางทิศใต้...)

Sanhua: ทุกคนปลอดภัยดีค่ะ โปรดวางใจได้

Sanhua: อย่างที่ท่านคาดการณ์ไว้ Scar ไม่ได้พยายามฆ่าพวกเขา... ใช่ค่ะ ฉันคอยอยู่ห่างๆ ตามที่ท่านสั่ง

Sanhua: ฝั่งของท่านเรียบร้อยดีใช่ไหมคะ?

Sanhua: ...โปรดรักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะคะ ท่านเจ้าเมือง

Yangyang: ผู้พเนจร คุณยังมีแผ่นป้ายที่เราเจอเมื่อกี้นี้อยู่ไหม? แผ่นที่หักครึ่งน่ะ

Yangyang: ใช่ อย่างที่ฉันคิดเลย... เมื่อกี้ฉันเพิ่งสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนคล้ายๆ กันจากทางนั้น ตามฉันมา

มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ Yangyang ชี้ให้ดู

ผู้พเนจร: อีกครึ่งหนึ่งที่หายไป... เราประกอบมันเข้าด้วยกันได้แล้ว

เปิดใช้กลไกด้วยแผ่นป้ายไม้ที่สมบูรณ์

Yangyang: ดูสิ น้ำกำลังลดแล้ว!

เข้าไปในถ้ำ

Yangyang: ไม่อยากเชื่อเลย... ข้างล่างนี่มีที่กว้างขนาดนี้เลยเหรอ...

Yangyang: แปลกมาก... ที่นี่น่าจะเปียกชื้นไปหมด แต่ทุกอย่างกลับแห้งสนิท แม้แต่ต้นไม้ก็ยังเขียวชอุ่ม

Yangyang: เป็นฝีมือของ Scar งั้นเหรอ? แต่ด้วยพลังของเขา คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

เข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ

Yangyang: ต้นไม้นั่น... สวยจนดูน่าหลงใหลแบบแปลกๆ เลยแฮะ

ทาเซ็ตดิสคอร์ดที่ประหลาด: ช่วย... พวกเราด้วย...

Yangyang: คุณกำลังจะบอกอะไรเรา... เกี่ยวกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?

ตามทาเซ็ตดิสคอร์ดลึกลับไป

Yangyang: มันหายไปไหนแล้วเนี่ย...?!

Yangyang: นั่น... ไดอารี่หรือเปล่า?

ตรวจสอบหน้าของบันทึกที่อยู่ใต้ต้นไม้

คุยกับ Yangyang

Yangyang: สุดท้ายเธอปรารถนาอยากช่วยหมู่บ้านของเธอเอง...

Yangyang: แต่การสังเวยไม่ได้ช่วยอะไรเลย

Yangyang: ฉันเดาว่าทาเซ็ตดิสคอร์ดตัวนั้นอยู่ที่นี่เพื่อส่งต่อความปรารถนาของเด็กหญิงคนนั้นสินะ...

Yangyang: ...ขอโทษนะ

Yangyang: ที่นี่มันหนาวเกินไปหน่อย... เรากลับกันก่อนดีไหม?

Yangyang: ขอโทษนะ ผู้พเนจร ที่ตรงนั้นมันอึดอัดเกินไปสำหรับฉัน

Yangyang: มวลอากาศหนักอึ้ง ไม่มีแม้แต่ลมเลย แต่ฉันกลับรับรู้ได้ถึงอารมณ์สารพัด กับเสียงร้องขอความช่วยเหลือ... ฉัน... ฉันรับไม่ไหวจริงๆ

Yangyang: ชาวบ้านมีความรู้สึกปะปนกันไป... ทั้งความหวัง ความคับแค้น และความสิ้นหวัง แล้วตอนที่ฉันอ่านบันทึกนั้น ฉันสัมผัสได้ถึงความเศร้าและความโหยหาอันรุนแรงของเจ้าของมัน

Yangyang: เจ้าของไดอารี่นี้กำลังโหยหาอะไรกันนะ? ชีวิตแสนสงบที่เคยมีงั้นเหรอ หรือว่าเธอคิดถึงญาติพี่น้อง... ผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ทั้งหมด?...

Yangyang: ฉันอยากบอกเต็มปากว่าโศกนาฏกรรมแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก...

Yangyang: ...แต่ฉันก็ยังไม่มั่นใจพอจะพูดแบบนั้น

Yangyang: โศกนาฏกรรมทำนองนี้แหละ ที่ทำให้ฉันอยากเป็นเอาท์ไรเดอร์... อยากเป็นคนที่เข้มแข็งพอจะหยุดมันไม่ให้เกิดขึ้นมาอีกครั้ง

Yangyang: จริงเหรอ? ขอบคุณนะ... ผู้พเนจร

Yangyang: มัวจมอยู่กับมันก็คงไม่ช่วยอะไร... ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะสรุปรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ แล้วส่งพร้อมเบาะแสที่เรารวบรวมมาได้

Yangyang: อืม กลับกันเถอะ... ไปด้วยกัน