สนิม ดาบ และดวงตะวัน

ไปที่ร้านโซลิส

Abby: ท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศก็ชื้นแฉะไปหมด...

Abby: โธ่เอ๊ย! พูดยังไม่ทันขาดคำ!

Abby: จริงด้วย ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว... รีบออกจากรากูนน่ามาตั้งแต่เมื่อวาน เราแทบไม่ได้กินอะไรเลย...

Abby: ฉะ...ฉันฝันไปรึเปล่าเนี่ย นี่มันมื้อใหญ่อลังการ!

Abby: นี่ ผู้พเนจร... เอ่อ... เราเอาเงินมามากพอใช่ไหม ตอนออกจากโรงแรม เราไม่ทันได้คว้าอะไรติดไม้ติดมือมาเลย...

ผู้พเนจร: เรื่องนั้น... ไม่ต้องห่วง เงินไม่ใช่ปัญหา

ผู้พเนจร: Augusta เตรียมทุกอย่างไว้ให้เราแล้ว วังเอฟอร์จะจ่ายค่าอาหารกับที่พักในเซปติมอนต์ให้เราเอง

ผู้พเนจร: แต่ว่า...

ผู้พเนจร: ฉันว่าเจ้าของร้านนี้โอเวอร์ไปหน่อยนะ...

Abby: แหม มันก็ธรรมดา เธอเป็นถึงแชมป์มหาศึกอากอนเชียวนะ!

Abby: ขอแค่มีฉันอยู่บอกเลยว่าไม่ต้องห่วง ถ้าอาหารมาวางตรงหน้า ฉันก็จะซัดเรียบจนไม่เหลือซากเล้ย!

Abby: อื้มมม ง่ำๆ...

Abby: อิ่มจังตังอยู่ครบ! ที่พักก็ฟรี อาหารก็ฟรี... เอฟอร์นี่รู้จักวิธีดูแลแขกดีนะ เราอยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อยดีไหม

Abby: *ฟุดฟิด*... กลิ่นหอมสุดๆ ไปเลย!

ผู้พเนจร: Abby เธอคิดว่า Imperator อยากให้ฉันหาอะไรเหรอ? ถ้า Cartethyia พูดถูก เบาะแสที่เหลือก็น่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ ที่ราบสูงแซงกวิส

ผู้พเนจร: อีกแค่ก้าวเดียวเราก็จะถึงเส้นชัยแล้ว แต่จังหวะของเรากลับช้าลง...

Abby: (สะอึก) ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า เราก็กลับมาอยู่ที่เซปติมอนต์แล้วไง

Abby: ฉันจำได้ว่า Lupa บอกว่าเหนือที่ราบสูงแซงกวิสมี "เมฆกระแสทมิฬ" แปลกๆ ลอยอยู่

Abby: แล้วเวลาที่ถึง "มหาคลื่น" หรืออะไรสักอย่าง เหล่ากลาดิเอเตอร์ก็จะไปที่นั่นเพื่อล่าทาเซ็ตดิสคอร์ด

Abby: เดี๋ยวนะ มหาคลื่นใกล้จะมาถึงแล้วใช่ไหม? คำเชิญของเอฟอร์พูดถึงอะไรสักอย่างเกี่ยวกับการล่าครั้งใหญ่ด้วย

Abby: อืม... พูดแล้วก็นึกได้ว่า วันนี้เราต้องไปพบเธอไม่ใช่เหรอ?!

ผู้พเนจร: ...เมื่อเช้าทูตส่งสารเพิ่งแจ้งข่าวมาบอกว่า Augusta มีธุระด่วนต้องจัดการ เราเลยเลื่อนนัดออกไป... น่าจะอีกสักพักแหละ

ผู้พเนจร: ความเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิด ดูเหมือนจะทำให้แผนการผิดเพี้ยนจากเดิม... ฉันไม่ค่อยสบายใจเลย

ผู้พเนจร: อีกอย่าง... ทำไม Augusta ต้องเชิญเข้าร่วมการล่าด้วย? ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับมหาศึกอากอนละก็... ทูตส่งสารคนนั้นบอกว่าไม่มีกลาดิเอเตอร์ถูกเชิญเลย นอกจากฉัน

Abby: บางทีเธออาจจะมองเห็นความเก่งกาจของเธอก็ได้ ชาวเซปติมอนต์ชื่นชมคนที่ความสามารถไม่ใช่หรือไง

ผู้พเนจร: งั้นเหรอ...

ผู้พเนจร: ถึงฉันเพิ่งเคยเจอเธอไม่กี่ครั้ง แต่ฉันคิดว่าเธอไม่น่าทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนั้นหรอก

ผู้พเนจร: ...และในฐานะเอฟอร์ เธอจะทำตามใจชอบแบบไม่คิดหน้าคิดหลังจริงๆ เหรอ?

???: แขกจากแดนไกล คุณมีดวงตากระจ่างใสดุจคริสตัล

???: แต่... อะไรกันที่กวนใจคุณ ถึงทำให้ดวงตาที่เคยสดใสราวท้องฟ้าเหนือขุนเขา บัดนี้กลับหม่นมืดด้วยเมฆครึ้ม

???: ...นักรบที่เดินไปบนคมดาบย่อมไม่หวั่นไหวเพราะเรื่องเล็กน้อย

???: หากให้ฉันเดา เมฆครึ้มเหล่านั้นคงก่อตัวมาจากบัลลังก์...

???: ณ ยอดเขาคาปิโตลิเน ภายใต้เงามืดบนกำแพงสีอ่อนของวังแห่งเอฟอร์... ได้ฝังความลับพิศวงเอาไว้มากมาย และสิ่งที่ซับซ้อนที่สุดก็คือความลับที่เกิดจากการแก่งแย่งอำนาจ

???: ต่อให้เป็นเอฟอร์ผู้ทรงเกียรติ ก็ต้องมีวิธีจัดการที่เด็ดขาดเช่นกัน

Nestor: ฉันคือ Nestor กวีพเนจร

Nestor: สายฝนแห่งเซปติมอนต์ดูไม่มีทีท่าจะจากไปในฤดูกาลนี้ ดังนั้น...

Nestor: ถ้าคุณอยากรู้เรื่องเอฟอร์... ฉันอยากบอกว่าฉันจะรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง หากได้รับใช้แชมป์แห่งมหาศึกอากอนในการนี้

Abby: เอ๋ คุณรู้ได้ไงว่า ผู้พเนจร เป็นแชมป์? ไหนจะเรื่องเกี่ยวกับเอฟอร์ด้วย...

Abby: ...ตาของคุณ... เอ๊ะ... หรือว่าเมื่อกี้เราพูดดังเกินไป?

Nestor: การมองเห็นและการได้ยินเป็นเพียงสองหนทางในการรับรู้ที่มีอยู่มากมาย การเชื่อในประสาทสัมผัสเป็นเพียงความเคยชิน เป็นกลวิธีตามธรรมชาติ แต่ไม่ใช่ทางเลือกเดียว

Nestor: พูดตามตรง ฉันกำลังรวบรวมแรงบันดาลใจสำหรับมหากาพย์เรื่องต่อไป และตัวเอกก็คือ Augusta เอฟอร์แห่งเซปติมอนต์

Nestor: ด้วยเหตุนี้ฉันจึงพูดถึงเธอด้วยความคุ้นเคย

Nestor: Augusta...

Nestor: หญิงสาวผู้มีต้นกำเนิดต่ำต้อย เป็นเพียงเรโซเนเตอร์ที่มีพรสวรรค์เพียงเล็กน้อย และเป็นสามัญชนที่ไร้การอุปถัมภ์จากชนชั้นสูง แต่เธอกลับก้าวขึ้นมาจากรังหมาป่านามว่านครเซปติมอนต์ และครองตำแหน่งของตัวเองได้สำเร็จ

Nestor: อย่างที่รู้กันว่าก่อนที่ดาวฤกษ์จะกลายเป็นสุริยันอันเจิดจ้า ครั้งหนึ่งก็เป็นเพียงกลุ่มธุลีที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง

คุยกับเนสเตอร์ และเรียนรู้เรื่องราวของเอฟอร์

Nestor: การทำพลาดหลายครั้งอาจนำไปสู่ความสำเร็จได้ วิธีการที่เบาปัญญา... ควรเรียกมันว่าความทรหด หรือความดื้อรั้นดีล่ะ?

Nestor: หรือบางที สำหรับเด็กสาวที่สูญสิ้นทุกสิ่ง เธออาจไม่มีตัวเลือกอื่น เธอไม่อาจเชื่อใจใครได้นอกจากตัวเอง และเหลือเพียงดาบที่กุมอยู่ในมือเท่านั้น

Nestor: แต่จะว่าไป...

Nestor: ...บทแรกของมหากาพย์ ก็ยังไม่ถือว่าพิเศษอะไร

Nestor: หลังจากยุคสมัยแห่ง "อาดูรการณ์" ฉันก็เคยได้ยินเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า บนดินแดนโซลาริสอันดุเดือดแห่งนี้

Nestor: ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ความสำเร็จในยุคสมัยของเรานั้นยิ่งใหญ่มาก แต่ความยิ่งใหญ่เหล่านี้ไม่ได้เริ่มต้นในหน้าแรกของมหากาพย์หรอกนะ

Nestor: ความกล้าหาญ ความรุ่งโรจน์ และเกียรติยศ... สิ่งเหล่านี้ล้วนถูกจารึกอยู่ในแผ่นจารึกและก้อนหิน และไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นได้ในชั่วข้ามคืน

Nestor: พวกมันเบาหวิวเหมือนเส้นด้าย จับต้องไม่ได้เหมือนสายลม แล้วทะลวงสู่เส้นทางแห่งโชคชะตาอย่างเงียบๆ เกี่ยวพันกับทุกการตัดสินใจที่ "ไม่สำคัญ" ของเรา

Abby: ก็แค่รู้สึกเหลือเชื่อน่ะ Augusta ที่เขากำลังพูดถึง กับเอฟอร์ที่เราเห็นในสังเวียน... ดูไม่น่าเชื่อมโยงเป็นคนเดียวกันได้

Nestor: เหอะๆ หญิงสาวที่จากบ้านมาไกล มาถึงนครบนเขาคาปิโตลิเน เพื่อแสวงหาความแข็งแกร่ง ไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์ ไม่มีสถานะ ไม่มีทรัพย์สมบัติ...

Nestor: หมายถึง... Cato เหรอ?

Nestor: งั้น Cato คงเป็นเจ้าอุดมการณ์ เขาถึงได้ฝากศรัทธาไว้กับเด็กสาวที่ไม่มีอะไรติดตัว

Nestor: เอาละ เรามาเก็บคำถามนี้เอาไว้ก่อน แล้วดูว่าเรื่องราวจะนำพาเราไปทางไหน

คุยกับเนสเตอร์ต่อไป และเรียนรู้เรื่องราวของเอฟอร์

Nestor: ก็แค่ภาพจำลองของมหากาพย์สั้นๆ นี้ นี่คือทั้งหมดที่ฉันบอกได้เกี่ยวกับเอฟอร์

Nestor: ขอบคุณสำหรับคำชมนะ ท่านผู้ฟัง

Nestor: ฉันก็แค่กวีต่ำต้อยที่เรียงร้อยถ้อยคำและสัมผัส สารัตถะของบทกวีเกิดจากผู้ที่กล้าท้าทายโชคชะตาของตน

Nestor: แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องขอสารภาพ

Nestor: จากคำบอกเล่าของฉัน ความรู้เกี่ยวกับเอฟอร์ที่คุณได้รับมีเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น

Nestor: ขอบคุณที่พูดตามตรงนะ ถือว่าเป็นความคิดเห็นที่ไร้ซึ่งการปรุงแต่ง

Nestor: หากนิทานเรื่องนี้จืดชืด... แปลว่าจิตใจของฉันอาจยังไม่สอดคล้องกับจิตวิญญาณอันสูงส่งของเธอ

Nestor: ...ขอให้ดวงตะวันนิรันดร์ปัดเป่าความกังขาในใจฉัน และปลุกความคิดอันขุ่นมัวของฉันให้ตื่นจากการหลับใหล

Nestor: แต่นอกจากสำนวนโวหารที่จืดชืดแล้ว ฉันยังมีอีกสิ่งที่ต้องสารภาพ

Nestor: จากคำบอกเล่าของฉัน ความรู้เกี่ยวกับเอฟอร์ที่คุณได้รับมีเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น

Nestor: เรื่องนี้คุณพูดถูก

Nestor: บทกวีให้ได้เพียงเสี้ยวหนึ่งของเรื่องจริง ความเป็นจริงเกี่ยวกับผู้คน เหตุการณ์ และสรรพสิ่ง ย่อมเป็นอิสระอยู่เหนืออักษร

Nestor: ฉันไม่ได้เป็นตัวเอกในมหากาพย์นี้ จึงถูกจำกัดอยู่เพียงมุมมองของผู้สังเกตการณ์ ฉันจินตนาการเหตุการณ์และห้วงอารมณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้ แต่ไม่อาจสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้อย่างแท้จริง

Nestor: นี่เป็นความคิดเห็นของฉัน แม้จะไม่อยากเรียกอย่างนั้นก็ตาม...

Nestor: หากอยากเข้าใจความจริงของเรื่องราว คุณต้องก้าวเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่อง โอกาสนั้นอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว

Nestor: ก็ดูไม่ยากนี่ การขับเคลื่อนของโชคชะตาก็เหมือนดวงดาวที่เคลื่อนที่ไปตามวงโคจร ก้าวย่างของเราจะกำหนดจุดหมายของเรา

Nestor: เมฆฝนกำลังจะผ่านไป... ฉันได้ยินเสียงสายพิณแห่งหยาดฝนที่จะไม่ฝืนบรรเลงบนโลกนี้อีกต่อไป อีกไม่นานก็ถึงเวลาบอกลาแล้ว

Nestor: ก่อนที่จะจากไป ฉันขอถามคำถามสุดท้ายได้ไหม?... สิ่งใดที่ทำให้ Augusta ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งอำนาจได้สำเร็จ และสิ่งใดที่ทำให้เธอได้ขึ้นเป็นผู้ปกครอง?

Abby: อืม... ความแข็งแกร่งมั้ง

Abby: Augusta คงผ่านบททดสอบพวกนั้นไม่ได้หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่ง

Nestor: เหอะๆ ไม่จำเป็นต้องรีบตอบตอนนี้ก็ได้ เก็บไปคิดระหว่างที่คุณเดินทางต่อไปก็แล้วกัน

Nestor: เมื่อเรื่องราวสิ้นสุดลง ฉันเชื่อว่าคำตอบก็จะเปิดเผยเอง

Nestor: ลาก่อน สหาย เส้นทางของเรามาบรรจบกันได้เพราะโชคชะตาและความบังเอิญ

Nestor: หลังจากการพบกันสั้นๆ นี้ ทุกสิ่งเกี่ยวกับฉันจะหายไปกับสายลม แต่คุณ... มหากาพย์ของคุณจะยังคงดำเนินต่อไป

ก่อนหน้านั้นหนึ่งวัน...

ผู้อาวุโสผู้หลักแหลม: ฝ่าบาท ท่านตามใจเธอมากเกินไปแล้ว

ผู้อาวุโสผู้หลักแหลม: ในฐานะ "นักบวชหญิง" Iuno นั้นไร้ระเบียบวินัยทั้งการกระทำและคำพูด นั่นทำให้ตำแหน่งของเธอเสื่อมเสีย

ผู้อาวุโสผู้เคร่งครัด: ใช่ เธอเข้าวังโดยไม่แจ้ง ไม่มีใครเชิญ และไม่มีมารยาท

ผู้อาวุโสผู้เคร่งครัด: นี่เป็นการท้าทายอำนาจของวังอย่างโจ่งแจ้ง

Augusta: หึ... เรื่องเดิมเหมือนทุกที

Augusta: ท่านวุฒิสมาชิก เธอก็แค่ทำผิดกฎเล็กน้อย ซึ่งไม่เกี่ยวข้องอะไรกับอำนาจของเรา และไม่จำเป็นต้องปกป้องศักดิ์ศรีที่เปราะบางของใคร

Augusta: อย่าลืมสิว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนหวาดเกรง ไม่ใช่กำแพงเขาคาปิโตลิเน

Augusta: แต่เป็นเจตจำนงของฉัน ดาบของฉัน และการชิงชัยอย่างไม่ลดละของเรา

Augusta: ฉันรู้ว่าพวกท่านกลัว... กลัวว่าเสียงของนักบวชหญิงจะดังกลบเสียงของพวกท่าน เป็นพวกนอกรีตที่ทำให้กฎของสภาสูงต้องสั่นคลอน

Augusta: แต่ฟังให้ดีนะ อำนาจไม่เคยเมตตาพวกน่าสมเพชที่แสร้งประจบสอพลอ

Augusta: หากต้องการอำนาจ ก็ต้องก้าวออกจากเงามืด เผชิญหน้ากับฉันและพิสูจน์ว่าพวกท่านคู่ควร

Iuno: มาช้าจังนะ Augusta

Augusta: การรับมือกับพวกวุฒิสมาชิกต้องใช้เวลานะ

Augusta: งั้นคราวหน้าฉันจะปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองไปเลยก็ได้ นักบวชหญิงผู้ทรงเกียรติจะได้ไม่ต้องรอนาน

Augusta: ฉันให้โอกาสพวกเขาได้แสดงผลงาน โดยสั่งให้บันทึก "วีรกรรม" เมื่อครู่ของเธอทุกรายละเอียด แล้วเอาไปเล่าให้คุณยาย Lillibet ฟังแบบไม่ตกหล่นสักคำ

Augusta: "นักบวชหญิง Iuno มีพฤติกรรมไร้ระเบียบวินัย ออกจากวิหารเธทรากอนโดยไม่ได้รับอนุญาต และบุกรุกวังเอฟอร์"

Augusta: ...ก็แอบสงสัยอยู่นะว่าใครจะสติแตกก่อนกัน เธอหรือคุณยาย Lillibet?

Iuno: หึ เอาสิ ปล่อยให้พวกจิ้งจอกเฒ่าไปฟ้องตามสบายเลย

Iuno: ถ้าพวกนั้นก้าวเข้ามาในวิหารเธทรากอนด้วยเท้าซ้ายก่อน ฉันก็จะใช้ธนูจันทรายิงที่เท้าซ้าย แต่ถ้าเท้าขวาก่อน ฉันก็จะยิงที่เท้าขวา

Augusta: เหอะๆ เรื่องนี้ฉันเห็นด้วยนะ

Augusta: เราควรตักเตือนสภาสูงเป็นระยะ ว่าความเมตตาของวิหารเธทรากอน อาจทำให้พวกเขาลืมนึกถึงความเก่งกาจของนักบวชหญิง Iuno

Augusta: ทำไมถึงไม่รอฉันที่วิหารเธทรากอนล่ะ? ฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คืนนี้เราจะออกเดินทางไปที่สนามล่ากัน

Augusta: ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง ก็ติดต่อฉันผ่านเทอร์มินัลนะ ไม่จำเป็นต้องมาหาฉันถึงที่นี่ก็ได้... ฉันไม่อยากให้เธอต้องรับผิดชอบอะไรมาก จนกว่าวันนั้นจะมาถึง

Iuno: เธอคิดมากไปแล้ว Augusta ฉันมาที่นี่เพื่อพบคนคนนั้นต่างหาก

Iuno: คุณยาย Lillibet บอกว่า โชคชะตาของเขาเป็น "ความว่างเปล่าที่ไม่อาจทราบได้" ฟังดูน่าสนใจพอที่ฉันจะต้องหาเวลามาดูเลยล่ะ

Augusta: ...เหตุผลแค่นี้เองเหรอ น่าเสียดาย เรือจากรากูนน่าจะมาถึงพรุ่งนี้เช้า และถึงตอนนั้นเราก็จะไปที่สนามล่าแล้ว

Iuno: ...น่าเบื่อชะมัด

Augusta: ใจเย็นๆ น่า Iuno ในเมื่อ ผู้พเนจร ตอบรับคำเชิญแล้ว หลังจบการล่า พวกเธอก็มียังเวลาได้พูดคุยกันนะ

Augusta: มีอะไรอยากพูดอีกไหม?

Iuno: ...

Iuno: ฉันอ่าน"ตำราพยากรณ์"ของคุณยาย Lillibet การล่าและแผนการของเราในครั้งนี้... ไม่มีอะไรจบลงด้วยดีเลย

Iuno: แน่ใจเหรอ... ว่าเราจะเดินหน้าต่อ...

Augusta: ฉันไม่กังวลเรื่องความเสี่ยงหรอก การมีอันตรายหมายความว่าเราแค่ต้องใช้ความแข็งแกร่งมากขึ้น แต่จะว่าไป เธอเริ่มสนใจเรื่องธรรมเนียมของวิหารตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

Iuno: ...

Iuno: "ผู้ไร้ศรัทธาแห่งเซปติมอนต์ทั้งหลาย เทพเจ้าพิโรธแล้ว หากผู้ปกครองเซปติมอนต์กล้าดูหมิ่นพระประสงค์อีกครั้ง ความหายนะจะเป็นชะตากรรมของพวกเจ้า"

Iuno: พักนี้ฉันได้ยินเรื่องซุบซิบจากพวกขุนนางอีกแล้ว เรื่องคำพยากรณ์โบราณแห่งรากูนน่า...

Augusta: ฉันยอมรับนะว่า คำพูดพวกนี้ของชาวรากูนน่าฟังแล้วรู้สึกน่าหวั่นเกรง

Augusta: น่าเสียดายนะ ตอนที่บรรพบุรุษของเราข้ามน้ำและปีนขึ้นเขานี้ "เทพเจ้า" ของรากูนน่าไม่ได้ขึ้นเรือมาด้วย

Augusta: และนักบวชหญิงต่างพูดว่า คำพยากรณ์นั้นไม่สมบูรณ์...

Augusta: "มีเพียง"ราชาแห่งวีรชน"ผู้มีพลังเหนือธรรมดา ซึ่งผงาดขึ้นจากคลื่นทมิฬเท่านั้น ที่จะนำพานิรันดร์มาสู่เซปติมอนต์ เมื่อนั้นผืนน้ำจะสงบ พายุจะหยุดนิ่ง และความรุ่งโรจน์จะหวนคืนพร้อมสายเลือดแห่งอดีตราชา"

Augusta: อย่าลืมนะ นี่เป็นคำพยากรณ์เก่าแก่ของรากูนน่าที่สืบทอดต่อมา

Augusta: Fabius, Atilius, Valeria... "ราชาแห่งวีรชน" เหล่านี้กอบกู้เซปติมอนต์จากปากเหวครั้งแล้วครั้งเล่า

Augusta: ตราบใดที่ยังมีวีรชน ไม่มีหายนะไหนทำลายนครอันเป็นนิรันดร์นี้ได้

Iuno: แล้วถ้าเกิด... คราวนี้มันต่างออกไปล่ะ? ถ้าการล่มสลายคือชะตากรรมของเราล่ะ

Augusta: ...

Augusta: งั้นฉันก็จะใช้ดาบหั่นชะตากรรมนั้นให้ขาดสะบั้นเอง

Augusta: หุหุ...

Iuno: มีอะไรน่าขำเหรอ?

Augusta: ที่แท้นักบวชหญิง Iuno ผู้ไม่เกรงกลัวสิ่งใดก็กลัวเป็นนี่นา...

Augusta: อืม... แต่ไม่เป็นไรหรอก ถ้ากลัวก็อย่าฝืนตัวเองเลย เรื่องที่จะเกิดฉันจัดการคนเดียวได้

Augusta: นักบวชหญิงที่เคารพ โปรดไปรอฟังสัญญาณแห่งชัยชนะของฉันที่วิหารเธทรากอนเถอะ

Iuno: กลัวเหรอ? ฉันเนี่ยนะ? เธอต่างหากที่พยายามกันฉันออกไปและทำอะไรคนเดียว

Iuno: ก็ได้ เอาเลย ยังไงเธอก็ต้องกลับมาหาฉันอยู่ดี

Augusta: เรื่องนั้นฉันไม่ปฏิเสธ

Iuno: เหอะ นึกแล้วเชียว การล่าครั้งนี้ขาดฉันไม่ได้หรอก

Augusta: ขอบคุณนะ Iuno

Iuno: ...ทำไมจู่ๆ ก็ขอบคุณล่ะ?

Augusta: พายุกำลังจะมา...

Augusta: ไปกันเถอะ Iuno เพื่อนยาก วิธีทักทายพายุที่ดีที่สุด... คือการเดินตรงเข้าไปในพายุที่แผดเสียงคำรามนั้น