ผู้ละลายกาลเวลา

ครั้งหนึ่งเคยมียุคสมัยที่กระแสเวลายุ่งเหยิง แสงรุ่งอรุณพร่าเลือนจนเหมือนยามค่ำ ความหนาวเย็นก็กัดกินอย่างไม่ลดละ
ความลังเล ความเหนื่อยล้า และภาระหน้าที่... นั่นคือชีวิตของเจ้าเมือง แม้ยังอายุค่อนข้างน้อย แต่เธอก็แบกรับภาระทั้งหมดขณะที่ปีนขึ้นภูเขา มุ่งมั่นที่จะนำแสงเทียนริบหรี่ไปส่องฟ้า เป็นเวลานั้นเองที่ฤดูหนาวสิ้นสุดลง หิมะละลาย ภูผากลับมามีชีวิตชีวา ปกคลุมไปด้วยสีสันแสนอ่อนโยนของฤดูใบไม้ผลิ