"สมุดบันทึกการเดินเรือ"

"แม่ครับ พอผมกลับไปแล้ว ขอกอดแม่สักพักได้ไหม?"

สมุดบันทึกเก่าแก่ 1
Logbook_Number_#00
แม่ แม่เคยเห็น Nimbus Wraith มั้ย? วันนี้ฉันเห็นมันเป็นครั้งแรก มันดูน่าทึ่งมากเลย
ฉันตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย ฉันไม่รู้จะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง ก็เลยตัดสินใจเขียนมันไว้ในนี้
ฉันรู้สึกว่าวันนี้คือจุดเปลี่ยนที่แท้จริงในชีวิตของฉัน
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันจะได้เริ่มทำงานให้ชาว Montelli แล้ว ตอนนี้ฉันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชาว Montelli แล้วและจากนี้ต่อไปผู้คนก็จะเรียกฉันด้วยชื่อนั้น
ในที่สุดประตูสู่รินาซิตาก็เปิดออกให้ฉัน
แม้ว่าตอนนี้ฉันจะอยู่ในห้องโดยสาร ไกลจากบ้านนับพันไมล์ แต่ตราบใดที่ฉันยังทำงานภายใต้ชื่อ Montelli และสวมเครื่องแบบนี้ สักวันหนึ่งฉันก็อาจมีบ้านเป็นของตัวเองในย่าน Montelli ในรากูนน่าก็ได้
แม่ ฉันคิดว่าฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมชื่อ Montelli ถึงเป็นที่รู้จักไปทั่วรินาซิตา
ในขณะที่ตระกูลขุนนางอื่นๆ เลือกขายตำแหน่งหรือสินค้า แต่ Montelli นั้นขายความหวัง
ฉันกำลังจะงานยุ่งมากๆ แต่ฉันก็ปรับตัวเข้ากับงานได้อย่างไม่มีปัญหา ปัญหาเดียวคือบนนี้มีฉันเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพียงคนเดียว ก็เลยไม่มีใครให้คุยด้วย
ฉันจะตั้งใจทำงานหนัก พอฉันกลับไป ฉันจะพาแม่มาอยู่ที่รากูนน่าเพื่อให้แม่ได้ใช้ชีวิตที่นี่อย่างสุขสบายเช่นกัน

สมุดบันทึกเก่าแก่ 2
Logbook_Number_#17
แม่ ฉันคิดถึงแม่
หมอกที่นี่ลงจัดน่าดูเลย และเมื่อไหร่ก็ตามที่บรรยากาศเป็นเช่นนี้ ฉันก็อดคิดถึงตอนที่ยังเป็นเด็กไม่ได้ ตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน
เราเคยอาศัยอยู่ในบ้านที่ชนบท มันเป็นกระท่อมมุงจาก และในฤดูร้อน ฉันได้ยินเสียงฟางบนหลังคาแห้งจนกรอบในตอนที่แสงแดดส่องลงมา พอถึงฤดูหนาว ผนังก็จะเปียกชื้น
ภายในบ้านมีทางเดินแคบๆ ไปยังห้องครัว ซึ่งมีหลอดไฟแตกๆ หนึ่งดวงแขวนอยู่บนเพดานที่มีใครมาซ่อมมันอยู่เสมออย่างลึกลับ สายไฟที่โผล่ออกมาจะถูกพันปิดไว้ด้วยเทปสีดำ
ตามทางเดินจะมีห้องอยู่สองห้อง ฉันจะนอนในห้องเล็กที่อยู่ทางทิศเหนือ ผ้าม่านโปร่งบางที่พิมพ์ลายบทสวดศักดิ์สิทธิ์ของภาคี ทำให้ฉันขนลุกนิดๆ ในเวลากลางคืน เวลาที่ฉันนอนไม่หลับ ฉันมักจะแอบย่องไปตามทางเดินแคบๆ ไม่ว่าฉันจะลืมตาหรือหลับตาก็แทบไม่ต่างกัน ฉันจะใช้หลังแนบชิดกับผนังที่เปียกชื้น ในนั้นมืดสนิทจนฉันมองไม่เห็นแม้กระทั่งลมหายใจของตัวเอง
สายลมพยายามที่จะแทรกซึมผ่านเข้ามาตามรอยแยกของผนัง และกรอบประตูก็ดูเหมือนจะหดเล็กลง สายไฟเก่าๆ เริ่มจะฉีกขาด อากาศที่เปียกชื้นถูกพัดมาปะทะกับก้อนอิฐ เส้นผมของฉันถูโดนผนัง ด้านหลังผนังนั้น มีผ้าห่มผืนหนึ่งถูกเปิดขึ้นช้าๆ เสียงทั้งหมดนี้ปนเปกันมั่วอยู่ในหัวของฉัน ลอยจากหูไปยังผิวหนัง ก่อนจะกลับเข้าไปในหัวอีกครั้ง มันเขย่ากระดูกของฉันด้วยความน่าสะพรึงที่ชวนตะลึงนุ่มนวล
ฉันไม่สามารถสลัดความรู้สึกเปียกชื้นที่วนเวียนอยู่ในหัวของฉันออกไปได้ ในวันนี้มันมาที่นี่อีกครั้ง
ฉันเพิ่งจะเดินผ่านม่านหมอกอันหนาทึบบนเส้นทางของเรา ฉันรู้สึกราวกับมันเป็นฝันที่แสนว้าวุ่นใจ
แต่แม่ไม่ต้องห่วงฉันนะ คู่มือความปลอดภัยระบุไว้ว่าหมอกนี้ทำได้เพียงสร้างภาพหลอน แต่จะไม่ทำอันตรายใดๆ ทั้งนั้น ฉันผ่านมันมาได้อย่างปลอดภัย ตอนนี้ฉันจำเป็นต้องตรวจสอบคลังสินค้าอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบมาหยิบอะไรไปในระหว่างที่ฉันกำลังฝัน
ฉันคิดถึงแม่เหลือเกิน อย่าลืมว่าฉันสัญญาอะไรไว้นะ ทันทีที่ฉันสร้างชื่อได้ที่นี่ ฉันจะพาแม่มาอยู่ที่รากูนน่า

สมุดบันทึกเก่าแก่ 3
Logbook_Number_#29
แม่ สบายใจได้ ฉันจะกลับบ้านไปหาแม่เร็วๆ นี้
เมื่อวานซืนมีเมฆมากเป็นพิเศษ ฉันเดาว่าพวก Nimbus Wraith คงจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เราไม่สมควรที่จะออกเรือ แต่เนื่องจากใกล้จะถึงงานประมูล ฉันจึงต้องดูให้แน่ใจว่าสินค้าจะถูกจัดส่งทันเวลา
ชาว Montelli มอบหมายภารกิจนี้ให้กับฉัน และฉันจะต้องไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง
แม้ว่าจะต้องอ้อมสักหน่อย แต่เนื่องจากเรือทุกลำออกเดินทางไปหมดแล้วและทางภาคีก็ส่ง Lucerna ขึ้นมาบนเรือด้วย ฉันจึงมองว่ามันไม่น่าจะมีปัญหา
ไม่ต้องห่วงนะ ชาว Montelli ส่งคนมาเป็นลูกเรือเพิ่มเติม และยังมีภาคีอยู่ด้วย ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ใช่ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
ฉันควรจะบอกข่าวอะไรดีๆ ให้แม่คลายความกังวลใจลงบ้าง หลังจากจบงานนี้ ฉันน่าจะมีเวลาว่างพอที่จะกลับไปเยี่ยมแม่ได้
ถึงแม้ว่างานของฉันจะต้องอยู่ในห้องโดยสารเกือบตลอด แต่ฉันก็ได้เห็นหลายๆ อย่างที่น่าสนใจตามเส้นทาง
เมื่ออยู่บนนี้ เราจะไม่พูดถึงสภาพอากาศด้วยคำว่าแดดออกหรือเมฆมาก แต่เราจะใช้อารมณ์แทน ซึ่งมันฟังดูน่าสนใจดีนะ แม่คิดแบบนั้นไหม?
เวลาที่ "มีความสุข" เราก็จะได้เห็นสายรุ้ง แถมพวก Nimbus Wraith ยังออกมาเต้นรำใต้สายรุ้งอีกด้วย
เวลาที่ "เศร้าหมอง" อย่างเช่นวันนี้ ก็คือมีเมฆมาก และเราก็มักจะได้พักผ่อนตลอดช่วงเวลาที่เหลือของวัน
"ฝืนยิ้ม" คือตอนที่แดดออก แต่อาจจะมีฝนตกตามมา ในช่วงเวลาแบบนั้น รถไฟจะจงใจเร่งความเร็วเพิ่มขึ้น เพื่อนร่วมงานของฉันบางคนจะเริ่มเล่าเรื่องตลกเสียงดังๆ จากท้ายขบวน
เวลาที่ "เสียใจ" ฝนจะตก และรถไฟจะเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ
สภาพอากาศ "ไม่มีความสุข" หมายถึงฟ้าคะนองหรือลมแรง ในวันแบบนั้นเราจะได้หยุดพัก ฉันก็นอนหลับจนหมดวันเลย
และยังมีอากาศ "โมโห" ซึ่งเป็นอะไรที่น่ากลัวที่สุด ทะเลเมฆจะเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งหมด หากเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นในระหว่างการเดินทาง หัวหน้าจะสั่งให้เราสวมที่ครอบหูกันเสียงขณะปฏิบัติงาน
เมื่อพิจารณาตามแผนที่เส้นทางแล้ว เราจะเดินทางผ่านสถานที่ซึ่งมีชื่อว่าลานแห่งภาพสะท้อน ฉันไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับสถานที่นั้นมาก่อน แต่พวกพนักงานอาวุโสบอกว่าเรามักจะหลีกเลี่ยงที่นั่น เว้นเสียแต่จะจำเป็นจริงๆ เท่านั้น
ยังไงก็ตามฉันจะระวังตัวนะ ไม่ต้องห่วงฉันนะ เป็นแค่เรื่องท้าทายเล็กๆ น้อยๆ จะงานง่ายหรือยากเราก็ต้องทำให้เสร็จ จริงไหม?
ตราบใดที่ฉันทุ่มเทความพยายาม ฉันก็จะได้รับผลตอบแทนที่คู่ควรล่ะน้า รอฉันหน่อยนะ แม่ ฉันจะพาแม่มาอยู่ที่รากูนน่า

สมุดบันทึกเก่าแก่ 4
Logbook_Number_#31
แม่ พอฉันกลับไปแล้ว ขอฉันกอดแม่หน่อยได้ไหม?
ฉันเพิ่งจะอ่านคู่มือความปลอดภัยจนจบเล่ม แต่ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ที่ฉันกำลังเผชิญอยู่เลย
แม่จำตอนนั้นได้ไหม? ตอนที่ฉันยังเด็ก แล้วลมพัดโหมกระหน่ำกลางดึก ฉันมักจะตกใจกลัว จริงๆ แล้วเป็นเพราะผ้าม่านโปร่งผืนนั้นในห้องของฉัน มันมีลวดลายของผู้คนที่กำลังสวดภาวนาอยู่ในภาคีปักเอาไว้ พอลมกลางคืนพัดโชยมาเงาของผู้คนเหล่านั้นจะสั่นไหว ราวกับพวกเขาจะหลุดออกมา
ฉันคิดว่าฉันเพิ่งจะได้เห็นพวกเขาตัวเป็นๆ เมื่อสักครู่นี้ มีคนกลุ่มหนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ข้างรถไฟ ราวกับพวกเขากำลังก้มหน้าสวดภาวนา
พวกเขาจ้องมองมาที่รถไฟ และฉันไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง พวกเขาบ่นพึมพำถ้อยคำบางอย่าง... ในที่สุดฉันก็หาที่ครอบหูกันเสียงเจอ
ไม่ต้องห่วง ฉันอาจจะแค่วิตกกังวลเกินไป Lucerna ก็ยังอยู่ที่นี่ เดี๋ยวพวกเขาก็คงจะหาทางจัดการได้เอง
ในนามของ Imperator เบื้องบน เราจะไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัย
(อ่านข้อความไม่ออกเนื่องจากเปียกน้ำ)
...แม่... ฉันจะ... พาแม่... มาอยู่ที่รากูนน่า
ในนามของ Imperator เบื้องบน
ในนามของ Imperator เบื้องบน
ในนามของ Imperator เบื้องบน
ในนามของ Imperator เบื้องบน... ฉันปลอดภัยดี!
(ลายมือสั่นๆ )
ฉันทำสำเร็จ! ฉันปลอดภัยแล้ว!
แต่เจ้าสิ่งเหล่านี้... มันคืออะไรกัน...?