ความทรงจำถึงรถไฟกลางสายฝน

"ความฝันทั้งมวลของเราสลายหาย ราวกับสายฝนที่ระเหยไปบนผิวดิน"

• รับจากการทำเควสต์ เรื่องเล่าอดีตและปัจจุบัน: เมืองท่ากุยซวี

ความทรงจำถึงรถไฟกลางสายฝน 1
ประตูมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดขณะเหวี่ยงเปิดออก ฉันหันกลับไป จับภาพหยาดฝนโปรยด้วยสายตา เม็ดฝนจะไปรวมกันในทะเลบนฟ้าหรือเปล่า ไม่รู้สิ ปลายทางของรถไฟฉันก็ไม่ทราบ ฉันคิดถึงอดีตเป็นครั้งคราว เมื่อยามที่คุณกับฉันซุกกอดกันในคืนฝนพรำ เราจะย้อนกลับไปในคืนวันที่ดอกไม้บานสะพรั่งและแสงนีออนนวลตาไหมนะ

ความทรงจำถึงรถไฟกลางสายฝน 2
ฉันจำได้แม่น นีออนเปียกแฉะ การจราจรคับคั่ง พวกเขาเต้นรำอย่างกับเทตรา เราไม่สนร่มสักนิด ขณะที่เราสลับเท้าผ่านแอ่งตื้นๆ บนพื้น ชายกระโปรงก็พลิ้วสะบัดรับละอองน้ำที่กระเด็นกระจาย ร่ายรำตามทำนองฝน เคลิ้มฝันไม่ใส่ใจวันเวลา ฉันอยากเต้นกับคุณจนถึงรุ่งสาง อยากให้ฝนตกไปเรื่อยไม่หยุด อยากให้เราไม่เคยพรากจากกัน
นั่นคือจังหวะที่เราเห็นไฟกะพริบ หยาดหยดระยิบระยับอาบร่าง เราหัวเราะคิกคักกลางสายฝน ถึงเสียงกริ่งดัง ฉันยังได้ยินเสียงคุณ: เราร้องเล่นเต้นกันต่อ ไม่มีภาคจบได้ไหม? ฉันตอบว่าได้ ไม่มีจบ ไม่มีใครหยุดเราได้
คุณพยักหน้าอย่างไม่ลังเล พิรุณจึงหวนคืนสู่นภา ตามแนวกระโปรงยาวเต็มตัวของคุณ
รถไฟลงมาจากฟากฟ้า พาคุณไปด้วยเสียงหวีดแหลม
จากนั้น ไฟนีออนเงียบงันก็กระแทกพื้นแล้วกระเด็นใส่ฉัน
หยาดพิรุณถูกเปลวอัคคีกลืนเอื่อยๆ
ส่วนฉันก็ถูกกลืนโดยคืนฝนพรำ

ความทรงจำถึงรถไฟกลางสายฝน 3
ความฝันทั้งมวลถูกฝนกระหน่ำให้สูญสลาย แล้วเหือดหายไปในปฐพีที่ปวดร้าว
ไฟที่ลามเผาผลาญไปทุกเส้นสายและข้อต่อ ในห้วงที่หยาดฝนจะบรรจบพบพสุธา
ฉันเห็นกลีบบุปผาแย้มออกจากผืนดิน แหวกถ่างด้วยร่างของมันเอง ฉันได้แค่หลบเลี่ยง โซซัดโซเซผ่านค่ำคืนและฝนพรำที่พร่ำเพรียก ด้วยความโหยหาเงาร่างของคุณในอดีต
แผ่นดินร้อนระอุรองรับฝันที่โรยรา ฉันเสียคุณไป
แต่ฝนได้หวนมาเยือนที่แห่งนี้ พร้อมรถไฟเก่าขบวนเดิม
ในความทรงจำ ฉันเห็นรถไฟเปิดประตูต้อนรับ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
ฉันสาวเท้าไปข้างหน้า ประตูปิดพร้อมเสียงประกาศ ฉันกำลังเห็นภูตพรายจำแลงร่างเป็นผู้โดยสารในทุกตู้ขบวนหรือไงนะ
ไม่สำคัญอะไรเลย ในเมื่อฉันพบคุณและขอนั่งข้างๆ เช่นเดียวกับที่คุณเชื้อเชิญฉันร่ายรำไร้สิ้นสุด
ตอบรับอย่างยินดี มิมีสิ่งใดมาหยุดยั้งรถไฟ แม้ว่าฝนกระหน่ำหรือรางสะดุด จนกว่าจะได้ต้อนรับผู้โดยสารอาภัพรายถัดไป