ร้อยกรองและสัมผัส

หนังสือโน้ตเพลงที่ Ciaccona ให้เป็นของขวัญ ที่เก็บรักษาท่วงทำนองทั้งหมดที่เธอบันทึกไว้ระหว่างการเดินทาง ด้วยพลังเรโซแนนซ์ในมือ เธอสามารถปลุกเรื่องราวเบื้องหลังของบทเพลงให้กลับมามีชีวิตได้

• รับจากการทำเควสต์ หน้าร้อนนี้ไม่มีวันเหี่ยวเฉา

เมื่อแสงพลบค่ำทาบแก้มของฉันเป็นสีทองอำพัน
เงาของต้นไม้โน้มลงมาจุมพิตทะเลสาบที่ไร้ก้นบึ้ง
ขณะที่นกโบยบินผ่านกำแพงโบราณเหล่านี้
ในม่านเมฆนั้น ฉันซ่อนบทกวีที่ยังไม่เสร็จของตัวเองไว้

เมื่อจดหมายฉบับนี้ถึงมือเธอ เราคงแยกจากกันไปแล้ว
เธอได้เริ่มต้นการเดินทางใหม่ ขณะที่ฉันยังเล่นบทเพลงใหม่ที่ไหนสักแห่งไกลออกไปจากเมือง

นี่คือเรื่องราวของหญิงสาวกับผู้ครองลอเรลที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นทะเลไปด้วยกัน หญิงสาวผู้เปรียบตัวเองเป็นนกชื่อ "Icarus" และด้วยพรสวรรค์ของเธอ เธอได้เผยความปรารถนาที่ถูกเก็บซ่อนของเครื่องดนตรีที่ถูกทอดทิ้งระหว่างทาง พวกเขาช่วยเหลือเด็กๆ ในคณะประสานเสียง เปิดเผยแก่นแท้ที่แท้จริงของบทกวี แต่เด็กสาวผู้เปี่ยมไปด้วยความสุขนั้นกลับมีความลับของตัวเอง เพราะเธอหวังว่าจะได้แบ่งปันเสียงของเธอ เพื่อให้เหล่านักร้องไม่ต้องซ่อนตัวอยู่หลังคำโกหกอีกต่อไป และเพื่อให้ความคิดสร้างสรรค์ของพวกเขาไหลรินอย่างเสรี ในช่วงเวลาสุดท้ายที่เธอต้องตัดสินใจ ความทรงจำในวัยเด็กของเธอในฐานะหญิงสาวที่ร้องเพลงอย่างไม่มีความกังวล และกำลังใจจากผู้ครองลอเรลช่วยให้เธอเอาชนะความสงสัยในตัวเองได้

นกที่เคยถูกกักขังกระโจนออกจากกรงสู่ชะตากรรม แต่ครั้งนี้ เธอถูกจับและยกขึ้นด้วยมืออันอบอุ่นใจดี

เหมือนที่คุณ Faroll เคยบอกไว้ว่า "คำพูดและดนตรีเป็นรูปแบบหนึ่งของปาฏิหาริย์ที่สามารถข้ามพรมแดนของเวลาและประสบการณ์ส่วนตัวได้" ฉันเข้าใจความหมายที่บทกวีเหล่านั้นสื่อมาตั้งแต่ยังเด็ก

และตอนนี้ ขอบคุณนะ ผู้พเนจร ที่เข้าใจข้อความเหล่านั้นเช่นกัน

เมื่อหมอกแห่งกาลเวลาค่อยๆ จางลงในลมหายใจ
เหลือเพียงร่องรอยแห่งความทรงจำเท่านั้นที่ยังคงบรรเลงบทเพลงนี้
หากเสียงของชะตากรรมเปลี่ยนไป กลีบดอกแห่งการอำลาอาจโปรยปราย
ส่วนเรานั้น...

ฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกลาผ่านบทกวี เพราะอยากจะบอกเธอว่า: เราจะพบกันอีกครั้ง... สักวันหนึ่งในอนาคต!