ผู้ปลอบประโลม - แสงเดียวดายปลายราตรีกาล

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน ยาวนานจนมองไม่เห็นว่าจุดสิ้นสุดของราตรีอันมืดมิดอยู่ที่ใด เธอกอดแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่แนบอก ในภวังค์นั้นเธอเข้าใจผิดคิดว่ามันคือแสงแห่งรุ่งอรุณ

• สุสานสมุทรมรณะ